KeeChan

Doll (21)

Pairing : ???????? x Cloud Stife

“...ที่คุณพูดเมื่อกี้... ไม่จริงใช่มั้ยครับ เซฟิรอธ”








เซฟิรอธรีบผุดลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหา วินเซนต์ก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน ในขณะที่โฮโจยักยิ้มอย่างนึกสนุก  “คลาวด์ ฟังฉันก่อน”

“ไม่ จริงใช่มั้ยครับ ที่พูดกันเมื่อกี้น่ะ...” เด็กหนุ่มถามซ้ำ เขาไม่ต้องการคำอธิบายอะไรเลย เขาแค่อยากให้เซฟิรอธตอบว่ามันไม่จริงเท่านั้น!

“ฟังฉันนะ คลาวด์” เซฟิรอธกดเสียงลงต่ำ พยายามจะทำให้เขาใจเย็นลง แต่มันไม่ได้ผลในเวลานี้

“ตอบผมสิว่ามันไม่จริง!!!”

เซ ฟิรอธไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายอย่างนั้น เผาเมืองทั้งเมือง? เมืองที่มีครอบครัวของเขาอยู่ เมืองที่มีความทรงจำทุกอย่างของเขา ผู้ชายที่อ่อนโยนและใจดีอย่างเซฟิรอธ... จะไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน

ชาย หนุ่มคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น แน่นเสียจนรู้สึกเจ็บราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปไหน ดวงตาสีมรกตนั่นเปลี่ยนแววไป... มันคล้ายกับแววตาเวลาที่เซฟิรอธโกรธ แต่ความเกรี้ยวกราดในขณะนี้มันมากกว่านั้น

ร่างสูงดึงเด็กหนุ่มให้ออกมาจากห้อง ทิ้งคนที่เหลือเอาไว้เบื้องหลังโดยไม่คิดจะใส่ใจ

“ฉันตอบเธอไม่ได้ถ้าหากเธอไม่ใจเย็นกว่านี้ เลิกโวยวายแล้วสงบสติอารมณ์ซะ”

คำบ่ายเบี่ยงของเซฟิรอธกลับยิ่งทำให้คลาวด์ร้อนใจ ทำไมเซฟิรอธไม่ตอบเขา ทำไมไม่ปฏิเสธ... เซฟิรอธมีเหตุผลที่จะทำให้เขาเชื่อได้เสมอ

“เซฟิรอธ ผมเชื่อใจคุณ... ได้โปรดตอบผม ที่คุณพาผมมาอยู่กับคุณ... สาเหตุที่นีเบิลเฮมถูกไฟไหม้ที่จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่”

ความ ทรงจำในวันนั้นของเขาเลือนลางเกินไป เขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถ้าเซฟิรอธตอบว่าสิ่งที่เขาได้ยินมันไม่จริงแล้วล่ะก็... เขาจะเชื่อเสียด้วยซ้ำ ช่วยบอกก็ได้ว่าเขาได้ยินผิด

“เธอจะรู้ไปทำไม ในเมื่อไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง เธอก็ต้องอยู่กับฉัน” เซฟิรอธไม่หันมามอง เขาดึงแขนเรียวเล็กจนแทบจะเป็นกระชาก น้ำเสียงนั้นก็ไม่เหมือนเดิม คลาวด์ไม่เคยได้ยินเซฟิรอธเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้มาก่อน และเขาไม่ชอบที่อีกฝ่ายพูดจาไม่มีเหตุผลและไร้ความรับผิดชอบแบบนั้นเอาเลย

“ทำไม คุณถึงพูดแบบนั้น เซฟิรอธ ผมไม่เคยถามคุณในเรื่องที่ผมคิดว่าผมไม่จำเป็นจะต้องรู้ แต่มาตอนนี้... ผมขอโทษที่ผมแอบฟัง มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ผมไปได้ยินเข้า แต่สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมสับสน... ความจริงที่ผมรู้ กับเรื่องที่เกิดขึ้นจริง อาจจะไม่ใช่สิ่งเดียวกัน”

เด็กหนุ่มนิ่ว หน้าเมื่อแรงบีบที่ข้อมือเพิ่มมากขึ้น ทว่าเขาก็ยังพูดต่อไป “ผมขอถามคุณแค่นี้เท่านั้นเซฟิรอธ” เด็กหนุ่มยังเหลือความเชื่อใจให้อีกฝ่ายอยู่มากโข คลาวด์ไม่เชื่อว่าเซฟิรอธจะทำเรื่องเลวร้ายโดยไม่มีเหตุผล ถ้าหากเรื่องที่เขาได้ยินเป็นเรื่องจริง... เขาจำเป็นจะต้องฟังคำอธิบายให้หมด ว่าเป็นเพราะอะไร

ยังไม่มีคำตอบใดๆ ระหว่างที่โดนลากเดินมาถึงลิฟต์ เซฟิรอธเอาแต่นิ่งเงียบ คลาวด์รู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว “คุณจะพาผมไปไหน”

ไม่มีคำตอบเหมือนเดิม ความเงียบนี่ทำให้เขารับมือไม่ถูก “ทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ! บอกความจริงกับผมสิเซฟิรอธ!”

คลาวด์ สะบัดข้อมืออกเต็มแรง อาจเป็นเพราะว่าบังเอิญเซฟิรอธผ่อนแรง เขาจึงหลุดมาจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายได้ ทว่าเพียงชั่วเวลาที่เป็นอิสระ เซฟิรอธกลับมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

ร่างเล็กก้าวถอยหลัง เมื่อสบสายตาคุกคามของอีกฝ่าย ไม่มีครั้งใดที่คลาวด์จะคิดว่าเซฟิรอธ ‘อันตราย’ มากขนาดนี้มาก่อน ด้วยความกลัวทำให้เขาพยายามขยับตัวหนีและออกห่างอีกฝ่ายให้มากที่สุด ทว่าการทำแบบนั้นก็ดูเหมือนจะเป็นการยิ่งทำให้ชายหนุ่มผมเงินโมโหมากขึ้น

“ความจริง?”

แวว ตาของเซฟิรอธเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่โกรธ แต่ดูเหมือนสามัญสำนึกบางอย่างหายไปจากผู้ชายตรงหน้า แค่การถูกจ้องมองก็ทำให้ร่างกายสั่นระริก เซฟิรอธเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ความอดทนและเยือกเย็นหายวับไปจนหมดสิ้น

“...ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บปวด... แต่ถ้าเธอต้องการอย่างนั้นล่ะก็...”

มือ ใหญ่คว้าร่างเล็กให้กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดาย แรงยึดที่ตรึงร่างเอาไว้รุนแรงพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มดิ้นขัดขืน ทว่าด้วยพละกำลังที่ต่างกันเกินไป มันก็ไร้ผล

เซฟิรอธก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก เป็นน้ำเสียงที่โหดร้ายจนไม่น่าเชื่อ ทว่าก็ราบเรียบราวกับไม่ใช่ข้อความสลักสำคัญ

“ใช่ ฉันเป็นคนทำเอง ที่เธอได้ยินทั้งหมดเป็นเรื่องจริง”

“ไม่...” กลายเป็นคลาวด์ที่ยืนกรานปฏิเสธ “ทำไม...” แม้จะได้ยินความจริงเข้าเต็มสองหู เด็กหนุ่มก็ยังเชื่อว่าต้องมีเหตุผลจำเป็นอะไรสักอย่างที่ทำให้เซฟิรอธต้อง ทำเช่นนั้นลงไป

คลาวด์ส่ายศีรษะ น้ำตาเริ่มคลอขึ้นเหนือขอบตาร้อนผ่าว ก่อนน้ำตาหยดแรกจะไหลผ่านร่องแก้ม

“รู้อย่างนี้แล้วจะไปจากฉันรึเปล่า”

“ทำไม ครับ? ทำไมคุณถึงทำอย่างนั้น” คลาวด์ยังไม่หมดศรัทธาในตัวชายหนุ่ม เขารอคำตอบอย่างอดทน ถึงคลาวด์จะคิดไม่ออกว่ามันจะมีเหตุผลอะไรสมควรต่อการทำลายเมืองทั้งเมือง ทิ้ง มันจะต้องมีอะไรสักอย่าง... อะไรสักอย่างที่เด็กอย่างเขาไม่เข้าใจ

ไม่ว่าเซฟิรอธจะเลวร้ายยังไง... เขาก็...

“เพื่อ ที่เธอจะได้ตกเป็นของฉัน” เสียงทุ้มต่ำกระซิบบอก ดวงตาสีมรกตส่องประกายวาว ไม่มีวี่แววของการสัพยอก มีแต่ความปรารถนาในร่างตรงหน้าอย่างท่วมท้น

“คุณ...”

ริม ฝีปากได้รูปสั่นระริก ถ้อยคำที่กำลังจะเอ่ยถามความชะงักค้าง รู้สึกเหมือนโลกนี้กำลังพังทลายลง โลกแห่งความสุขที่อีกฝ่ายแต่งปั้นขึ้นมาให้กับเขาตลอดเวลาเกือบ 8 ปี

เซฟิรอธวาดมือลงบนลำคอขาวเรียว บัดนี้คลาวด์รู้สึกว่าปลายนิ้วเรียวยาวเหล่านั้นเป็นสิ่งที่น่าสยดสยอง

ผู้ชายคนนี้ลงมือฆ่าคนอย่างเลือดเย็น ด้วยเหตุผล... เพราะว่าต้องการเขา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

คลาวด์ ปัดมืออีกฝ่ายออก ในขณะนี้เขาทนไม่ได้ที่จะให้คนที่ทำลายบ้านเกิดของตัวเองมาแตะต้อง... ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจหรือต้องการจะผลักไสอีกฝ่าย เขาเพียงแค่สับสนเกินกว่าจะทำใจรับได้

เซฟิรอธ... เป็นคนที่เขารักมากที่สุด ...ทั้งที่เป็นอย่างนั้น!

ไม่เข้าใจอะไรอีกต่อไปแล้ว!

เซ ฟิรอธไม่ปล่อยให้คลาวด์มีเวลาได้ใคร่ครวญ แค่การที่เด็กหนุ่มปฏิเสธ พยายามถอยหนีเขาไปเมื่อครู่ก็ทำให้ความโกรธปะทุ เขาคว้าต้นแขนเรียวดึงกลับมาอีก

“ปล่อยผม! เซฟิรอธ!” คำพูดต่อมาที่ออกจากปากเด็กหนุ่มยิ่งเป็นการกระตุ้นให้เขายึดร่างเล็กไว้แน่น

ราว กับสวิชต์บางอย่างในตัวชายผมเงินถูกเปิดขึ้น เขากึ่งกระชากกึ่งลากร่างเล็กที่ดิ้นรนขัดขืนเข้าไปในลิฟต์ เมื่อประตูปิดลง ทั้งคู่ก็ถูกขังอยู่ในกล่องเหล็กเล็กๆ เซฟิรอธดันร่างบางจนติดผนังก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างไม่คิดจะถนอม

“ฉันไม่ปล่อย! ไม่มีวันปล่อยเธอไปไหน”

คลาวด์ได้แต่เฝ้านึกถึงน้ำเสียงและแววตาอ่อนโยนที่เคยมีให้เขา... และหวังว่าภาพตรงหน้าเป็นเพียงฝันร้าย

*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=

รสสัมผัสที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กรีดลึกลงผิวกายราวกับใบมีดคมกริบ

คำ ร้องห้ามหรือแม้แต่คำวิงวอนอย่างสิ้นหวัง เสียงที่หลุดรอดมาจากริมฝีปากนั้นไม่เข้าหูผู้รุกรานเอาเลย ตรงกันข้ามเซฟิรอธสอดแทรกกายและยึดสะโพกเพรียวบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเพิ่มแรงหนักหน่วงเมื่อร่างเบื้องล่างดิ้นรนขัดขืน

นิ้วเรียวเกาะกุมผ้าปูเตียงจนยับย่น ยึดแน่นราวกับว่าจะช่วยระบายความเจ็บปวดออกไปได้แม้มันจะไร้ผล

“ผม... ไม่เข้าใจคุณเลย เซ...ฟิรอธ— อื้อ!”

คำ ถามมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวไม่อาจะได้รับคำตอบ ประการหนึ่งเพราะเขาไม่เคยถามได้จบประโยค การเคลื่อนกายอย่างรุนแรงทำให้สติของคลาวด์กระเจิดกระเจิง ร่างสูงโถมกายเข้าหาเขาไม่ยั้งราวกับจงใจทรมาน มีเพียงแค่ความเจ็บปวด... เจ็บจนทนแทบไม่ไหว

ไม่รู้ว่าคำถามที่เอ่ยออกไปแผ่วเบาและขาดห้วงนั้น... ผ่านหูอีกฝ่ายบ้างหรือไม่ เซฟิรอธอาจจะได้ยิน... แต่ไม่คิดจะตอบ

ทำไมถึงโหดร้ายได้ถึงขนาดนั้น... ทำไมจึงยึดติดกับตัวเขาจนกระทั่งต้องทำเรื่องเลวร้ายขาดสามัญสำนึก

“อ้ะ..! ย... อย่า... อ๊า!” เสียงหวีดร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างกายที่กระตุกเกร็งเมื่อกายที่ถูกถอนออกเกือบสุดกระแทกกลับเข้ามาเต็มแรง

“อย่า? เดี๋ยวนี้เธอกล้าปฏิเสธฉันงั้นเหรอ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ดังขึ้นเหนือร่างโปร่ง เซฟิรอธก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก ดวงตาสีฟ้ายังเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

“กลัว ฉันเหรอ คลาวด์? คงจะเกลียดฉันด้วยใช่มั้ย ในเมื่อฉันเป็นคนทำให้บ้านเกิดของนายหายไปจากโลกนี้นี่” เซฟิรอธยิ้ม แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน ในสายตาที่พร่าเลือนของคลาวด์มันเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันต่อความโง่เขลาของเขา

ปลาย นิ้ววาดลงที่อกแบนราบที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่รัว แม้อยากจะถดตัวหนีแค่ไหนก็ทำไม่ได้เมื่อร่างสูงครอบครองกายเบื้องล่างเอาไว้ อย่างสมบูรณ์ มือสองข้างปัดป่ายสะเปะสะปะเพียงเพื่อจะถูกตรึงเอาไว้ในเงื้อมมืออีกฝ่าย

“เธอ คงอยากรู้ว่าทำไม ฉันมีคำตอบให้อย่างเดียว เพราะว่าฉันอยากได้เธอ เธอควรจะภูมิใจรู้มั้ยคลาวด์ ฉันไม่เคยรู้สึกอยากได้อะไรมาก่อนเลย แต่เธอเองก็เต็มใจนี่นา”

เสียงเยาะเย้ยนั้นเสียดแทงเข้าไปถึงหัวใจ ความคิดชั่วแวบถูกปลุกขึ้นมาจากความเกลียดชังที่เหนือกว่า “โหดร้าย... คุณมันไม่ใช่คน!”

ดวง ตาสีมรกตเรืองวาบ การต่อต้านและโต้เถียงยิ่งกระตุ้นเร้าให้อีกฝ่ายกระทำรุนแรง แม้จะรู้ว่าเป็นการหาเรื่องเจ็บตัว คลาวด์ก็ไม่สามารถทนนิ่งเงียบฟังถ้อยคำจากหัวใจวิปริตนั่นได้

มือ ใหญ่บีบคางเรียวด้วยแรงมหาศาลเป็นการตอบแทนคำพูดนั้น เซฟิรอธเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม “ไม่ใช่คน? ฉันตกต่ำไปถึงขนาดนั้นแล้วเหรอ ฉันแน่ใจว่าเมื่อวานเธอยังพูดว่ารักฉันอยู่เลยนะ”

ลมหายใจของคลาวด์ติดขัด ปอดกระเพื่อมเพื่อไขว่คว้าอากาศผ่านลำคอที่ถูกปิดกั้น ในขณะที่สติสัมปะชัญญะเริ่มเลือนลาง

เขา ยังจำเซฟิรอธที่แสนอ่อนโยนคนนั้นได้ ความอบอุ่นจากร่างกายที่เคยทาบทับ กกกอดไว้ในยามค่ำคืน อ้อมกอดที่แนบชิด แม้บางครั้งจะกอดรัดรุนแรงจนรู้สึกเจ็บ แต่ในยามนิทราเจ้าของอ้อมแขนนี้จะกอดเขาไว้เพียงเพื่อให้ความอบอุ่น

ความทรงจำสวยงามพวกนั้น... คืออะไร?

เซ ฟิรอธคลายแรงบีบก่อนที่เด็กหนุ่มจะขาดอากาศตายไปเสียก่อน ขาเพรียวถูกบังคับให้แยกออกกว้าง ผู้รุกรานเสือกกายเข้ามาอีกหน กายเบื้องล่างปวดชา ควรจะชาจนไร้ความรู้สึก ทว่าร่างกายกลับทรยศด้วยการบีบรัดยื้ออีกฝ่ายไว้แน่นราวกับไม่ต้องการให้จาก ไป

...เซฟิรอธที่เหี้ยมโหด คลาวด์ไม่เคยรู้จัก

“ต้องการฉันสินะ คลาวด์ ร่างกายของเธอมันฟ้องอยู่ชัดๆ อย่าเสียแรงเปล่าเลย เธอเคยเป็นเด็กดีมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

“ท... ทำไมคุณ... ถึงได้... ต้องทำลายครอบครัว... เพื่อน... ของผม”

คลาวด์ ยังถามคำถามเดิมซ้ำ เขาไม่อาจทำความเข้าใจกับเหตุผลของเซฟิรอธได้ ทำไมต้องทำลายทุกสิ่งของเขาให้หายไปจากโลกนี้... ทั้งๆ ที่หากเซฟิรอธเดินเข้ามาหา... เขาก็จะไม่ปฏิเสธเลยแท้ๆ

นิ้วแกร่งบีบเค้นเนื้อสะโพก นาบประกบสองร่างให้แนบสนิทจนไร้ช่องว่าง เรียกเสียงครางแหบพร่าด้วยความทรมานจากร่างเบื้องล่างให้ดังก้อง

“... ถ้าไม่ทำอย่างนั้น... เธอก็ไม่ได้เป็นของฉันคนเดียวน่ะสิ” เป็นคำตอบที่กัดกร่อนหัวใจคนฟังให้ยิ่งแหลกสลาย “และเธอจะต้องเป็นของฉันตลอดไป”

น้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยทิ้งเป็นคราบบนแก้มสีจัด คลาวด์พยายามเค้นเสียงออกจากลำคอแห้งผากด้วยความคับแค้นและสิ้นหวัง

ใน อกจุกเหมือนจะหายใจไม่ออก... เป็นครั้งที่ 2 ที่สิ่งที่คลาวด์ยึดมั่นพังทลายลง ชิวิตในวัยเด็กที่หายวับไปกับตากลางเปลวเพลิง กลับฟื้นคืนมาใหม่อีกครั้งด้วยฝ่ามือที่ยื่นให้ความช่วยเหลืออย่างจริงใจ... อย่างน้อยเขาก็เคยเชื่อเช่นนั้น

แต่ความเมตตานั้นกลับเป็นแค่ภาพลวงตา ทุกสิ่งทุกอย่างมันสูญสลายไปหมดตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!

มือคู่นั้นที่คอยประคับประคองเขาในยามท้อแท้ไร้หนทาง กลับเป็นมือคู่เดียวกันที่กระชากสิ่งสำคัญทุกอย่างออกจากชีวิต

เซฟิรอธ...

ยิ่งนึกถึงภาพของชายหนุ่มที่มีแต่รอยยิ้มอ่อนโยนให้ น้ำตาก็ยิ่งไหลเอ่อท่วมจนทุกสิ่งพร่าเลือน

เซ ฟิรอธที่เขารักและไว้ใจ คลาวด์ไม่เคยคลางแคลงสงสัยในการกระทำของอีกฝ่าย เขาเคยเข้าใจว่านั่นคือการแสดงออกถึงความห่วงใยและความรักของชายหนุ่ม

เขาช่างโง่เง่าเสียเหลือเกิน...

แรงกระแทกยังไม่มีวี่แววจะหยุดลง ร่างเล็กชุ่มด้วยเหงื่อ ต้นขาขาวเรียวเปรอะเปื้อนด้วยคราบของเหลวขุ่นและหยาดเลือดแดงฉาน

ทำไมถึงไม่หมดสติไปให้พ้นๆ กันนะ... คลาวด์นึกสงสัยต่อขีดความอดทนต่อความเจ็บปวดของร่างกายตนอยู่เนิ่นนานเหลือ เกินในจิตสำนึกการรับรู้ช่วงเวลาแสนทรมานนั้น







To be continued...



อืม... ดูไม่ค่อยมีเหตุผล แต่ก็เพราะว่า... เซฟิรอธไม่มีเหตุผล *-*


ปล. ยังปล้ำไม่จบอะ...