KeeChan

ก่อนอื่น ขอนิดนึง....

 

(เพลงที่ autoplay อยู่ไม่ใช่ของอีเก๋แต่อย่างใด เป็นของนัตสึเมะด้านล่าง กรุณาอย่าสับสน)

 

 

 

........................

 

 

........................................

 

 

....................................................

 

พูดไม่ออกไปกะลายเสื้อแล้วก็ท่า.............. ของคุณเธอที่เอ่อ... ค่ะๆๆๆ เมิงดีค่ะ เมิงเลิศค่ะ ไม่เถียงงงงงงงง นี่คือคอมเมนท์เมื่อเห็นหน้าปก เพลงยังไม่ได้ฟัง...โหลดอยู่ เอาไว้ก่อน เดี๋ยวฟังแล้วไม่เหลือพื้นที่ให้นัตสึเมะ (ขนาดนั้น???)

 

 

มานัตสึเมะกันต่อ

 

ตอนสุดท้ายยยยยยยยยยยยยยยยย

 

ฝ้ายสมใจแน่ๆ ตอนนี้ ทานุมะ x นัตสึเมะ กันไปเต็มๆ เค้อออออ

เซนเซย์แย่!!!!

 

เอาเปิดฟังไปก่อน เพลงของนัตสึเมะ อาทาทาไคบาโช (ดิฉันก็เขียนถอดโรมันจิได้ไท้ยไทย ฮ่าๆๆ)

 

นึกถึงชะตากรรมคาแรกซองของทีเอเรียกันดั้ม 00 คงไม่เสียงจางขนาดนี้มั้ง... ตอนคามิยะซังร้องคาแรกซองในกากุเอนเฮฟเว่นก็ไม่เสียงบางเคะแตกขนาดนี้นะคะ ... ไม่ได้ถึงกะไม่เพราะ แต่ว่าไม่ประทับใจ (ฮา) แต่ก็เหมาะกับอารมณ์เรื่องดีนะ

 

 

เริ่มเรื่องมาเซนเซย์ก็หาเรื่องอีกละ หายตัวไปซะงั้น เจ้าตัวบอกว่าจะไปทางลัดจะได้ไปถึงร้านขายมันจูเร็วๆ เดือดร้อนนัตสึเมะหาตัวไม่เจอ

เซนเซย์ก็ด่าอีกแน่ะ นัตสึเมะนี่ไม่รู้จักตามมาให้ดีๆ แต่แล้วเซนเซย์ก็ลื่น... แบบว่าใบไม้มันเปื้อนโคลน

ราวกับเจทสไลเดอร์ค่ะ เสียมาดได้อีก ตอนหลังๆ นี่ไม่หล่อเอาซะเลยนะคะเซนเซย์...

กลิ้งๆๆๆ ไปชนทานุมะที่กำลังเดินกลับบ้าน

"เอ๊ะ นี่มันแมวของนัตสึเมะนี่ Nya Nya เป็นอะไรรึเปล่า เฮ้ๆ Nya Nya?"

(ออกเสียงได้น่าร๊ากกกกกก แต่จำชื่อผิดนะคะทานุมะ ก๊ากกก)

"ชื่อพิลึกจังแฮะ.. เปลี่ยนเป็นปอนตะก็แล้วกันนะ นี่ๆ ปอนตะๆ"

(แล้วแกไปเปลี่ยนชื่อแมวคนอื่นเค้าง่ายๆ อย่างนั้นหรอค้าาาา =[]=!)

ชื่อเนียโกะเซนเซย์เว้ย แง่งงงงงงงงงงงงงงงงง

"ห้ะ เจ้านี่ ทานุมะนี่หน่า"

"มะ..."

"แมวพูดได้!!"

"อ่าว เชะ?? นี่เจ้ายังไม่ได้ฟังเรื่องของข้าจากนัตสึเมะเรอะเนี่ย"

"เป็นภูติหรอเนี่ย ปอนตะ" (อู้ยยย ไปลูบหัวเซนเซย์อีก ช่างกล้าาา)

"เนียโกะเซนเซย์ตะหาก"

"เอ๊ะ ไม่ใช่ภูติหรอ?"

"ว่ากันตามตรงก็ใช่ แต่ข้าน่ะเลิศกว่าพวกนั้น อย่าเอาไปรวมกันง่ายๆ นะ"

(กรี๊ดดด เกาคางอีกค้าาาาา ทานุมะ ทำแบบนี้มันเป็นการบอกอ้อมๆ ว่าแกเก่งว่าเซนเซย์นะยะ ก๊ากกก)

"เป็นครั้งแรกน่ะ ที่ผมได้พูดคุยกับภูติ"

"อ้อ จริงๆ แล้วเจ้าก็ไม่ได้มองเห็นนี่นะ มิน่าล่ะ นัตสึเมะถึงไม่เล่าเรื่องให้ฟัง เพราะเ่ล่าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี"

(ว้ายยยยยยยยยย เจ็บปวดแทงใจ)

"แล้วนายเป็นอะไรกับนัตสึเมะละเนี่ย?" <--- ถามทำไมคะ??? สืบสวนสอบสวน??? อยากรู้ว่าเค้าไปกันถึงขั้นไหนแล้วเรอะะะะ

"เป็นเจ้านาย ส่วนเจ้านั่นก็เป็นลูกน้องข้า"

"นี่ อย่าทำตัวให้นัตสึเมะลำบากนะ"

"หมายความว่าไงห้ะ"

"ก็ดูยังไง นายก็เป็นลูกน้องชัดๆ นี่นายกำลังข่มขู่เค้าอยู่รึเปล่านี่" <--- ลามปามอีกแล้ว ทานุมะ แกไปเสร่ออะไรกะเค้าวะคะ หุ้ยยยย

"เจ้านี่ปากพล่อยนักนะ! ไหนๆ เจ้าก็รู้ตัวจริงของข้าแล้ว ข้าก็ต้องเขมือบเจ้าซะ!!"

(เอ่อ.. ตอนแรกดิชั้นนึกว่ามันจะโชว์ร่างหล่อ... ไหงมาเป็นร่างนี้ฟะ... ผู้กำกับลำเอียงว่ะ ยกความหล่อให้ทานุมะหมดเลย)

แล้วนัตสึเมะก็โผล่มาทุบหัว

"เซนเซย์..... ทำอะไรน่ะ!!!"

แล้วก็เล่าๆๆๆ (อั๊งงง จีบกันจีบกัน)

"ทำไมแมวนั่นถึงอยู่กะนายล่ะ"

"เอ่อ... เซนเซย์ก็.. คล้ายๆ กับบอดี้การ์ดละมั้ง" <-- ทำไมต้องตอบตะกุกตะกักและไม่มองหน้าคะ??? นี่แกเป็นภรรยาที่ถูกสามีซักไซ้ไล่เลียงจับผิดว่าไปมีชู้เรอะะะะ

"นัตสึเมะ... ถ้าไม่อยากพูดถึงล่ะก็ไม่ต้องก็ได้นะ" <--- นี่แกงอนหรอคะ???

"อะ.. ไม่ใ่ช่นะ เรื่องมันซับซ้อนน่ะ เลยไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน ไม่ใช่ว่าอยากจะปิดบังนายหรอกนะ ......... ไม่ใช่หรอก ขอโทษนะ จริงๆ แล้วฉันอยากเก็บเป็นความลับมากกว่า ฉันอยากคุยกับนายแบบปกติก็เลยไม่อยากพูดถึงเรื่องที่แย่ๆ น่ะ"

"นายเจอเรื่องแย่ๆ มาหรอ?"

สองคนเค้ากำลังจีบกันอยู่ อีแมวอ้วนนี่ก็เรียกๆ

"นี่ๆๆ นัตสึเมะ ดูสิๆๆๆ จับได้ตัวเบ้อเริ่มแน่ะ"

(ไอ้อ้วนนนนนนนนนนนนนนน)

"เปล่าหรอก ก็ไม่ได้แย่ไปทั้งหมดหรอกนะ"

(แย่สินัตสึเมะ... อยู่กะอีแมวหมูกินจุชอบขโมยของกินด้วยนี่อ่ะ แย่มวากกกกกกกกกกก ทอดสายตาบลิ้งค์ๆ มองเซนเซย์อย่างนั้นต่อหน้าทานุมะได้ยังง๊ายยยยยยยยย)

คุยไปคุยมาบอกกันว่าที่ศาลเจ้าจะมีงานวัดประจำฤดูใบไม้ร่วง เซนเซย์ก็เอาแต่ใจจะไปๆๆๆ ทั้งๆ ที่นัตสึเมะบอกว่าเค้ายังเตรียมงานกันไม่เสร็จ ทานุมะก็บอกว่าเป็นทางผ่านกลับบ้านพอดี เดี๋ยวไปด้วย (แหม เหมาะเจาะเชียวนะยะะะะ)

ไปถึงเจอตัวเมียเข้ามาระริกระรี้ (ชีมาช่วยงานวัดเขา) จะคุยกับนัตสึเมะ มีหน้าไล่ทานุมะไปทำงานแทน (ก๊าก) แหม ทานุมะก็ไม่เป็นสุภาพบุรุษค่ะ ไม่ยอม 5555 เรื่องอะไรจะปล่อยให้ตัวเมียอยู่กะนัตสึเมะสองต่อสอง โอ้ย สะใจ ชีจะบังคับบอกว่า ต้องทำตามที่หัวหน้าห้องสั่ง ทานุมะก็เถียงว่า โทษที อยู่คนละห้องกัน (เว้ย)

พากันหลบหนีลี้ตัวเมีย แล้วก็ทิ้งเซนเซย์ไว้ ก๊ากกกกก นัตสึเมะ แกได้คนหล่อกว่าก็ทิ้งเซนเซย์เลยใช่ม้ายยย

ขณะเดียวกันอีน้องหมาป่าก็ตามเข้ามา แบบกะว่าจะได้เจอนัตสึเมะในงานวัด แต่ก็โดนภูติตามมากลั่นแกล้ง ใส่ความเลยโดนคุณลุงจะลงโทษ

ไอ้หล่อนาโทริก็โผล่มาช่วยค่ะ อะจึ๋ยๆๆๆ

ตัดมาที่นัตสึเมะกะทานุมะ (ปริมาณคำบรรยายช่างแตกต่าง ก๊ากกก) ไปนั่งเล่นบ้านทานุมะ แล้วทานุมะจะชี้ให้ดูเงาสะท้อนจากบ่อน้ำ

ปิ๊งๆ วิ้งๆ สวย

แล้วทานุมะก็ชี้ให้ดูว่า แต่ที่สวนบ้านไม่มีบ่อน้ำนะเอ้อ เป็นเหตุการณ์มหัศจรรย์ คงมีแค่เราสองคนที่เห็นเงาสะท้อนอันนั้นได้ (คำพูดคำจาช่างแสดง bonding เหลือเกินนะคะเมิง)

โถ... แต่ว่านะคะทานุมะ บ่อน้ำน่ะมี แต่แกมองไม่เห็น นัตสึเมะเห็นคนเดียวค่ะ

ทานุมะนี่ก็เซนส์ไว แหม๊ นัตสึเมะไม่ได้พูดอะไรเหอะ ทำเป็นเนียนบอกว่า "อื้อ มหัศจรรย์จังเนอะ"

หุ้ยยยย รู้ดี นัตสึเมะปิดบังอะไรอยู่แน่ๆ อั๊งงง

ด้านนี้ก็เหมือนจะรู้ว่าเค้ารู้นะเว้ยว่าแกโกหกอ่ะะะะะ แต่ก็ไม่พูด อะหุ้ยยยย

จากนั้นนัตสึเมะค่อยนึกขึ้นได้ว่าลืมเนียโกะเซนเซย์ทิ้งไว้นี่หว่า....

กินอิ่มนอนหลับ แล้วตัวเมียก็หัวใส คิดได้ว่าถ้าแมวยังอยู่ นัตสึเมะคุงต้องกลับมาแน่เลย เสร็จกู

ตัดมานาโทริที่ช่วยน้องหมาป่าไว้ คุยกันรู้ความว่าน้องหมาป่ามาหานัตสึเมะ ก็เลยให้เจ๊หน้ากากตามไปคุ้มครองน้องเค้าหน่อย (เพื่ออะไรวะ? หรือแค่อยากประกาศตนว่าเป็นคนดีเหมือนกัน???)

เนียโกะเซนเซย์... โดนจับมัดค่ะ โอ้ยย ทู่เรศศศศศศ

น้องหนูในตอน 11 มาเที่ยวงานพอดี เจอของที่น้องหมาป่าทำตกไว้ (งี่เง่า ทำยังไงให้ตกฟะ) เลยอาสาเอาไปที่กองกลางให้

ก็เลยไปเจอเนียโกะเซนเซย์ น้องเลยช่วยปล่อยค่ะ

แต่ดูท่าน้องจะหวังดีเกินไปหน่อย พาหนีลากไปซะไกล (เซนเซย์ทุเรศอีกแล้วเว้ยยยย)

สวนกันกะนัตสึเมะกะทานุมะที่จะมาตามหา ไม่เจอซะงั้น เลยตกลงว่าเดี๋ยวช่วยแยกกันหาละกัน

แหมมมมมมม สมกันได้อีกนะคะ พวกแกสองโค๊นนนน

นัตสึเมะก็เจอเพื่อนคู่หูดูโอ ถามเพื่อนก็ไม่เจอ มีเจ๊ฮิโนเอะโผล่มาแย่งขนมที่เพื่อนซื้อ แล้วก็ตามดูนัตสึเมะอยู่ (ขโมยของคนอื่นเค้ากินอีกแล้วเจ๊ เลียนแบบเนียโกะเซนเซย์มาหรอ??)

ตามหาไปตามหามา ดันไปเจอน้องหมาป่าที่จะมาเอาของคืนแทนซะงั้น

"มันแอบเข้ามาหรอ"

"อื้อ"

"งั้นเดี๋ยวเอาไปปล่อยที่ภูเขาให้นะ"

"ขอบใจนะ ค่อยยังชั่ว อ้ะ เดี๋ยวไปด้วยยยย"

"นี่เธอ หม้อเดือดแล้ว"

"ว้าย ตายแล้ว ว่าแต่แปลกจังเลยนะ... ไฟมันน่าจะอ่อนกว่านี้สิ..."

(กรี๊ดดดดดดด มันขยิบตาค่ะ ท่านผู้โช้มมมมมมมมมมมมมมมมม)

รู้กันรู้ก๊านนนนนนนนนนนนนน วั้ยยยย หมั่นไส้เว้ยค่ะ

จากนั้นก็ไปคุยกะน้องหมาป่า เจ๊หน้ากากก็จิ๊กของกลับมาคืนให้เรียบร้อย ของนั่นก็คือยาที่จะทำให้กลายเป็นมนุษย์ได้ เพราะน้องหมาป่าคิดว่าถ้าไปเดินในร่างหมาป่านัตสึเมะคงจะลำบาก นัตสึเมะก็คุยกะเจ๊หน้ากาแป้บนึง ชีก็บอกว่า นัตสึเมะนี่ไม่ไหวเลย ถ้าคนอื่นมาเห็นว่ายืนคุยอยู่คนเดียวจะถูกมองว่าพิลึกนะ นัตสึเมะก็บอกว่าไม่แคร์หรอก ก็ผมมองเห็นเธอนี่

แล้วก็ได้เวลาไปเดินเที่ยวงานวัดกะน้องหมา่ป่าแล้วก็ทานุมะ ภาพนี้ขอหน่อยเหอะ ท่ากินข้าวโพดแกอุเคะสุดๆ..... สวยไปไหนคะ!!!

ครอบครัวสุขสันต์ *0*

ว่าแต่นัตสึเมะคะ... แกลืมเซนเซย์ไปแล้วใช่ปะ..................

ฝ่ายเซนเซย์ ล้มลุกคลุกคลานกลับมาได้ มีบ่นว่านัตสึเมะนี่แย่ ไม่มาตามหา ไม่มาช่วยเลย (นั่นหน้าที่เค้าเรอะเซนเซย์)

แล้วก็โดนเจ๊ตัวเมียจับได้เหมือนเดิม เพราะเจอของกินแล้วตะครุบใส่... (โอ้ย แย่!!!)

สองคนนี้ (กูเมินน้องหมาป่าอย่างเห็นได้ชัด) ไปหาที่หลบมุมดูดอกไม้ไฟกัน แล้วทานุมะก็พูดขึ้นว่า นัตสึเมะน่ะ เห็นบ่อน้ำในสวนใช่มั้ย รู้ตัวว่าตัวเองเห็นได้แต่เงาสะท้อนเท่านั้นแหละ แล้วก็ถามว่าคุณป้ารู้เรื่องนี้ป่าว นัตสึเมะก็บอกว่าไม่บอกให้รู้ แต่ไม่ใช่เพราะว่าไม่เชื่อใจ คุณลุงคุณป้าเป็นคนใจดี ถ้าอธิบายล่ะก็จะต้องเข้าใจแน่ แต่ว่าไม่อยากให้เค้าสองคนนึกถึงอดีตที่เลวร้ายของตัวเอง

กะลังเล่าอยู่ ดอกไม้ไฟก็จุดพอดี ปิ้วๆๆ

ทานุมะก็บอกว่า ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ เพราะแถวนี้บ้านนอก (ก๊าก)

นัตสึเมะก็ออกอาการเดิมอีกละ อ้ำๆ อึ้งๆ แล้วก็เนียนตอบว่า อื้อ สวยดีนะ

"...ขอโทษนะ จริงๆ แล้ว ฉันมองไม่เห็นหรอก"

"ก็มีคุณคนตัวใหญ่นั่งบังอยู่นี่หน่า"

"ภูติหรอ?"

"อื้อ แต่เข้าใจนะว่าสวยมาก เพราะว่าหมอนั่นนั่งดูนิ่งเชียว"

"งั้นเราเดินไปอีกนิดดีกว่า นัตสึเมะจะได้มองเห็นด้วย" <--- อู้ยยย มันน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก

ได้ดูดอกไม้ไฟสวยสมหวัง แล้วทานุมะก็ถามต่อว่า ปลาในบ่อน้ำน่ะ สีอะไร (รู้สึกแกจะติดใจเหลือเกินนะคะ อุ้ยยยย แหม เขาเรียกว่าใส่ใจๆๆๆๆ ค่ะ นัตสึเมะเห็นอะไรก็อยากเห็นอยากรู้ไปหมดดดดด กรี๊ดดด) นัตสึเมะก็ตอบให้ว่าสีแดง

แล้วเนียโกะเซนเซย์ก็โผล่มา... (มาทำไมวะคะ... มาเป็นก้าง????)

บ่นต่ออีก นัตสึเมะ เจ้านี่กล้าดียังไง ทิ้งบอดี้การ์ดเอาไว้แล้วมาเดินโท่งๆ (เอ่อ.. เซนเซย์.. บอดี้การ์ดไม่ใช่หรอคะที่ต้องเดินตามคนอื่นเค้าน่ะค่ะ..)

แล้วก็ดูดอกไม้ไฟกันต่อ

เธอสวย... (ทานุมะมันต้องคิดอยู่แน่ๆ เลยค่ะ!!!)

แค้บเซนเซย์หน่อย.... เป็นพระเอกอยู่ตอนต้นๆ ดีๆ ตอนสุดท้ายโดนทานุมะคาบบทพระเอกไปกินล่ะ ก๊ากกกก

 

อา... ประโยคสุดท้าย นัตสึเมะจะพูดว่า "ฤดูหนาวกำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว แต่ว่า... ที่ตรงนี้น่ะ อบอุ่น"

โหยยยยยยยยยยยย แหม๊~~ บังเอิญว่ามันอยู่กันทั้งสองตัวอ่ะนะ ไอ้ "ที่ตรงนี้" ของนัตสึเมะอ่ะ หมายถึง ข้างเซนเซย์ หรือว่า ข้างทานุมะ คะ เคี้ยกกกกกกกกกกกกกกก

 

เพลงจบยัง

 

จบแล้วก็กดฟังเพลงนี้ต่อนะคะทุกคน เทะโวสึไนดาระ เป็นเพลงของทานุมะค่ะ ก๊ากกกกกกกกกก

ได้ข่าวว่ามาจากอนิเมคนละเรื่อง ดิชั้นนี่ก็ช่างสรรหา (เพลงนี้ของริวในสเปเชี่ยลเอ แน่นอน คนพากย์คนเดียวกัน โฮริเอะ คาซึมะซัง ไม่ค่อยพากย์อะไรเท่าไหร่ หรือเพราะว่าไม่ได้พากย์ดราม่าวายหว่า ฮ่าๆๆๆ เห็นทำอาชีพอื่นด้วยไม่ได้เป็นเซยูอย่างเดียว ตอนแรกฟังแล้วเฉยๆ แต่พอได้บทโมเอ๊ะเข้า ชักจะชอบขึ้นมานิดๆ แล้วค่ะ) อารมณ์เพลงเข้ากันได้อีกเหอะะะะะะ ราวกับร้องให้กันและกันค่ะ หอยหลอดดดดด ไอ้ท่อนที่บอกว่า โคโตบะจานะคุเตะ นุคุโมริโวตาระ คันจิเตอิตะ เนี่ยยยยยยยยยยยยย แหม ไม่ต้องใช้คำพูดก็อบอุ่นได้ รักกันได้มากกว่านี้อีกมั้ยยยย

 

ฮัดช่าาา

 

จะจบแล้วง่ะ....

 

แต่ซีซั่นสองจะมาเดือนมกรา อั๊งงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

เริ่มมา ระหว่างทางกลับบ้าน เจอน้องกบตัวเดิม (ว่าแต่มันขึ้นไปห้อยบนนั้นได้ยังไงคะ) นัตสึเมะผู้ใจดีก็ช่วยเหลือ

แล้วก็เจอ... แหงะ...

โดนเล่นเข้าให้

 

ได้คำสาปติดแขนมา เซนเซย์มาจับเข้าก็ไฟช็อต

แล้วหดเหลือตัวนิดเดียว ก๊ากกกกกกกกก น่าย้ากกกกกกกกกกก หายซ่าไปเลย ฮ่าๆๆ

เย็นวันนั้น ข้าวเย็นเป็นปลาหมึกทอดกรอบ... กินอิ่มเอมเปรมปรีย์ (น่ารักก็ได้... แต่เห็นแก่กินทุเรศมากค่ะเซนเซย์)

ดูเขา... กินอิ่มพุงกาง กินไปบ่นไปว่า อิ๊ๆๆ ภูติเลวตัวไหนมาบังอาจแตะต้องนัตสึเมะ เคะเหยื่อของข้า ยกโทษให้ไม่ด้ายยย ว่าไงนะ บอกว่าจะกินด้วยงั้นหรอ ฮึ่ยย จริงๆ ข้าควรจะดีใจนะเนี่ย แต่ตอนนี้เหลือตัวแค่นี้ ถ้าเจ้านั่นกินเจ้าไปสงสัยจะแย่งสมุดแห่งมิตรไปด้วยแน่ๆ แย่ๆๆๆ (อะโด่ ทำเป็นอ้างงงงงงงงงงงงงงง)

เซนเซย์เลยสอนให้เรียกภูติตัวอื่นมาคุ้มครอง 

เรียกมิซึซึมาจ้ะ ใครจำได้มั่ง จากตอนที่ 3 นัตสึเมะยังไม่ได้คืนชื่อให้เลย ฮ่าๆๆๆ นัตสึเมะก็ขอโทษที่ป่านนี้ยังไม่ได้คืนชื่อให้นะ มีเรื่องจะให้ช่วย มิซึซึก็ช่วยให้ ไม่ว่าอะไร (เห็นหน้าโหดๆ เสียงโฉดๆ แต่จริงๆ แล้วมาดเท่ ใจดีนะเนี่ย) มิซึซึิก็บอกว่าที่แขนนั่นเป็นคำสาปล่ะ แต่มิึซึซึไม่ถนัดเรื่องคำสาปเดี๋ยวจะไปเรียกคนอื่นแทน แล้วก็มีการด่าเซนเซย์ว่าไม่ได้เรื่องเลย ปล่อยให้นัตสึเมะโดนคำสาปอย่างนี้ได้ยังไง ถ้ายังไงนัตสึเมะจะให้ข้าเป็นบอดี้การ์ดแทนก็ได้นะ โอ้ยย ดิชั้นสะใจ พูดถูกแล้วค่ะพี่ม้า เซนเซย์ช่างแย่!!! ปล่อยปละละเลยยยยย

มิซึซึิบอกว่าจะไปเรียกฮิโนเอะมาให้ เซนเซย์ก็ทำท่าอึ้งแดก ห้ะะะ ฮิโนเอะเรอะะะะ

เจ๊โผล่มาก็ ว้ายยยยยยยยยยยย เรย์โกะ เรียกข้าแล้วหรออออ เป็นไงๆๆๆ มนุษย์รังแกอะไรเจ้าอีกกก ว้ายย แล้วเจ้าไปทำอะไรกับผมมาน่ะ กรี๊ดๆๆๆ

ไปๆ มาๆ....

เอ๊ะ... ทำไมไม่มีหน้าอก (เจ๊คะ!!! จับไปถึงไหน!!)

เซนเซย์บอกว่ายัยนี่กรี๊ดกร๊าดคลั่งไคล้เรย์โกะมากกกกกกกก แล้วก็เกลียดผู้ชายด้วย (เกลียดมนุษย์ผู้ชาย หรือว่าเกลียดตัวผู้ทั้งหมดคะ???)

ชีก็แบบรับไม่ได้ที่เจอนัตสึเมะเป็นผู้ชาย กรี๊ดดดด รังเกียจจจจจ

หันมาเจอเซนเซย์ร่างจิ๋วๆ เห่ยๆ นั่นก็หัวเราะใส่ โฮะๆๆๆ แต่พอถามว่าเรย์โกะไปไหนแล้วเซนเซย์บอกว่าตายไปนานแล้ว ชีก็สลดดดดดดด ร้องไห้กะฮึก

นัตสึเมะเดินเข้ามายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ตอนแรกชีก็ อิ๊ๆๆๆ อย่าเข้ามานะ น่ารังเกียจจจจ แ่ต่นัตสึเมะไม่สน บอกว่า "ใช้เถอะครับ เพราะว่าคุณร้องไห้ให้เรย์โกะซัง"

ชีก็คว้าผ้าเช็ดหน้าไปเอาไปสูดขี้มูกพรืดดดดดดดดด (ไม่ต้องเอาคืนนะ นัตสึเมะคุง ยกให้เจ๊เค้าไปเถอะ =w=)

ชีก็ยอมช่วยแบบขอไปที่ สูบไปป์ใส่ (ภาพนี้ขอแค้บหน่อย มันช่างทำหน้ามุ่ยเป็นอุเคะได้ใจจริงๆ) บอกว่าคำสาปนี่มันเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ (รายละเอียดช่างหัว ก๊ากก) ถ้ากำจัดออกไปไม่ได้ นัตสึเมะจะตายภายในห้าวัน

แล้วก็พากันไปหาต้นตอตัวประหลาด แต่หาไม่เจอเพราะนัตสึเมะหาทางเดิมไม่ถูก ฮิโนเอะเลยอาสาว่าเดี๋ยวจะหาให้เอง วันนี้กลับบ้านไปก่อน

เดินกลับบ้านก็เจอเงาประหลาด... เซนเซย์บอกว่าไอ้นี่ไม่ใช่ภูติล่ะ... (แล้วเป็นตัวอาร๊าย)

ตื่นเช้ามา ไอ้เงานี่ก็มายืนอยู่หน้ากำแพงหน้าบ้าน นัตสึเมะเห็นก็บอกว่าเหมือนคุณแมรี่เลย (ซับมันแปลว่า Mr. Merry แต่จริงๆ มันน่าจะแปลว่า คุณแมรี่ Mary ที่เป็นชื่อผู้หญิงมากกว่านะ ในคอมมิคก็แปลงั้น) แบบคุณแมรี่เป็นผีสโตร๊กเกอร์ (หรอ) จะโทรมาหาเหยื่อแล้วบอกว่า ชั้นอยู่หน้าบ้านคุณแล้วนะคะ~

กลับมาบ้าน...  หลังไปเรียนอีกที ไอ้เงานั่นก็เคลื่อนไปอยู่หน้าประตูบ้านเลย... ชักสยอง สรุปคือไอ้เงาๆ นั่นคือร่างของอีผีที่จะตามกิน ตอนแรกๆ จะเคลื่อนไหวอืดๆ จนผ่านไปห้าวันก็จะขยับได้เร็ซขึ้นเรื่อยๆ ถ้านัตสึเมะถูกเงานั่นจับตัวได้ก็จะถูกดูดพลังแล้วก็ตาย

เซนเซย์ก็พลังไม่เสถียร เดี๋ยวตัวเล็กเดี๋ยวตัวใหญ่...

 

ด้วยความที่นัตสึเมะไม่อยากให้คนที่บ้านเดือดร้อน ตอนกลางคืนเลยออกมานอนนอกบ้าน กรี๊ดดดดดดดดดดดด ฉากนี้ดิชั้นโหวตตตตตตตต อั๊งๆๆ เซนเซย์ตัวใหญ่น่านอนทับบบบบบบบบบบบบบบ ฮากกกกกกกกกกก (โชคดีนะที่เป็นตัวใหญ่ตอนนี้ คงจะอุ่น ถ้ายังตัวจิ๋วอยู่นัตสึเมะคงนอนหนาวแน่เลย อั๊งงงงงงง)

ไอ้ผีเงานั่นก็ตามหลอกหลอน จนนัตสึเมะเขียนชื่อ แมรี่ๆๆๆๆ เต็มสมุด เพื่อนล้อว่าเดี๋ยวนี้ไปหลงรักสาวต่างชาติหรอเพื่อน (มุขนี้ในคอมมิคขำ แต่พอเป็นอนิเมเฉยๆ แฮะ)

เงานั่นเข้ามาอยู่ในบ้านจนนัตสึเมะไม่อยากทำให้คนในบ้านเดือดร้อน เลยออกมาโทรศัพท์บอกว่าอีกสามวันจะไปค้างบ้านเพื่อน แต่เจือกไม่บอกว่าบ้านใคร อา... ท่าเจ็บแขนของน้องช่างเคะแล้วเคะอีก

ฮิโนเอะก็โผล่มาบอกว่า เจ้าน่ะไม่เหมือนเรย์โกะนี่ เจ้าชอบมนุษย์ นัตสึเมะก็บอกว่าแต่ก่อนก็ไม่ชอบมนุษย์เท่าไหร่หรอก แต่เพราะว่าได้รู้จักความอ่อนโยนแล้ว ก็เลยอยากจะให้ความอ่อนโยนกลับคืนบ้าง

ท่าทางฮิโนเอะคงใจอ่อน ก็เลยบอกว่าจะสอนวิธีเรียกชิกิเพื่อสู้กับผีนั้นให้ เพราะว่าคนอื่นๆ ที่ไม่โดนคำสาปจะแตะต้องตัวเงานั่นไม่ได้นะเจ้อะ

นัตสึเมะก็มาขอบคุณที่ฮิโนเอะยอมช่วย ชีเห็นหน้าตอนนี้เข้าก็กรี๊ดดด เจ้านี่นะ เหมือนเรย์โกะถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องเป็นผู้ชายด้วยยยยยยยยยยยยยย (ผิดตรงไหนอ่ะเจ๊ ทาคาชิคุงเค้าเรียบร้อยกว่าเรย์โกะอีกนา...)

การฝึกเรียกชิกิก็เริ่มขึ้น มันเหนื่อยมากขนาดนั้นเลยหรอคะน้องงงงง

น้องคะ มันยั่ววววววววววววววววว

อั๊งงงงงงงงงงงงงงง

สังเกตด้านล่างค่ะ...  แหม เซนเซ้~~~~!!! ไม่ห่างเลยนะค้าาาาาา

 

นัตสึเมะหลับไปงีบนึง.. พอตื่นมาก็ดันเจอ

ไอ้เงานรกมันตามมาแล้ว อ่ากกกกกก เซนเซย์ไปไหนฟะ โกดนะเนี่ยยยยยยยย ปล่อยให้มาถึงตัวได้ไงฟะ

โผล่มาช่วยทีหลังก็ทำอะไรไม่ได้ ทะลุผ่าน...

สรุปนัตสึเมะก็ช่วยตัวเอง............... เจริญล่ะ... เซนเซย์ บอดี้การ์ดไม่ใช่หรอคะ มีประโยชน์มั้ยเนี่ย!!!

เรียกชิกิออกมาด้วยอาการลุ้นว่าจะเป็นยังไง ปรากฏว่าเป็นนกน้อยตัวกะปิ๊ด......... (ชิกิของนัตสึเมะเป็นนก... ระวังโดนแมวเขมือบนะคะน้อง!!!)

อุ้ย ตัวเล็กแต่พลังแรงนะคะ ปราบผีดำนั่นได้ง่ายๆ ค่ะ

เซนเซย์ทางซ้ายนี่อะไร... มาดมฟึดๆ อีก... ไร้ประโยชน์ทั้งตอนแล้วยังจะมาแ๊ต๊ะอั๋งน้องเค้าอีก

กูขอกรี๊ดฉากที่หายไปค่าาา โฮกก ถ้าในคอมมิคจะมีแฟลชแบ้คนัตสึเมะตอนเด็กๆ ว่านอนคนเดียว หนาว แต่วกกลับมาปัจจุบัน นัตสึเมะจะคิดว่า ไม่หนาวแล้วนี่ อุ่นจัง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นอนข้างเซนเซย์แล้วอุ่นนนนนนนนนนนนนนนน

"อ้ะ...  เซนเซย์ กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรอ"

"อื้อ คำสาปที่แขนของเจ้าก็หายไปด้วยนะ"

"ดีจัง..."

*โดนตบเพียะ*

"ดีที่ไหนละ"

เป็นฮิโนเอะมาบ่นๆๆๆ "ตอนที่ข้าดูเจ้านะ มันมีแต่ความคิดที่ว่า 'ไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน' แนวๆ นี้ทั้งนั้น ข้าน่ะเกลียดคนที่ไม่รู้จักดูแลตัวเองที่สุด"

"...ขอโทษครับ"

อ๊างงงงงงงงงง นัตสึเมะนี่ก็ประเภทเดียวกะวาตานุกิโฮลิคสินะ ห่วงคนอื่นไปทั่ว ตัวเองเป็นไงช่างหัว กรี๊ดดดดดดด เซนเซย์คะ ต้องดูแลดีๆ นะคะ เคะแบบนี้รับเคราะห์กรรมได้ง่ายค่ะ

หลังจากนั้นมิซึซึก็โผล่มาสารภาพว่า ตัวเองเป็นคนล่อให้นัตสึเมะไปเจอผีตัวนั้นเอง เพราะอยากจะทดสอบว่าสมควรจะมีชื่อตัวเองไว้รึเปล่า ถ้าหากว่านัตสึเมะถูกฆ่าตายละก็ตัวเองจะแย่งสมุดแห่งมิตรไปซะเลย แต่พอทดสอบแล้วมิซึซึก็บอกว่า นัตสึเมะไม่ได้เรื่อง แต่ก็น่าสนุกดี จะยอมให้ถือชื่อตัวเองต่อไป (นี่ก็ซึน...) ฮิโนเอะก็บอกเหมือนกันว่า เรียกใช้ได้ทุกเมื่อนะจ้ะ

กลับมาบ้าน.. เจอคุณป้าเทศนาหลายกัณฑ์ จะไปค้างที่ไหนป้าไม่ว่านะ แต่ช่วยบอกหน่อยว่าไปค้างบ้านใคร นี่ป้าเป็นห่วงจนนอนไม่หลับเลยนะ ฉอดๆๆๆๆ

คนนี้ก็ฟังคนด่าไปยิ้มไป อั๊งงงงงงงงงง ดีใจแล้วที่มีคนเป็นห่วงนะ นัตสึเมะคุ๊งงงง

ในคอมมิคจะมีต่ออีกนิด ฮิโนเอะจะชอบมาคลุกอยู่ที่บ้าน (ก๊าก) เซนเซย์ก็จะด่าว่า "ไหนบอกว่าไม่ชอบผู้ชายไง!!!" เจ๊ก็จะแบบ แหม ก็ถ้าไม่คิดว่านัตสึเมะเป็นผู้ชายก็โอเค

 

อา... ทุกคนต่างหลงรักนัตสึเมะกันหมดเลย

ตอนต่อไปสุดท้ายแล้ว ฮื้อออออออออออออ