[MB Fanfiction] Size

posted on 26 Jan 2011 10:39 by keechan in Fiction
เนื้อหาในเอนทรีนี้เกี่ยวกับชายรักชาย หากไม่ชอบกรุณาหลีกเหลี่ยงนะคะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 
AU นิดๆ เพราะไม่ได้เช็คข้อมูลในเล่มเลยค่ะว่าปีสุดท้ายที่ดุ๊กเป็นยังไงกันบ้าง ไมรอนเลิกกับเอมิลีตอนไหนก็ลืมแล้ว เลิกเล่นบาสเืมื่อไหร่ บาดเจ็บเมื่อไหร่ก็ไม่จำเหมือนกัน เรียกง่ายๆ คือไม่เช็คข้อมูลอะไรเลย 5555
 
 
ทำใจเขียนตอนแก่ไม่ได้ เดี๋ยวออกมาวัยรุ่นไปอีก เค้าไปเขียนตอนเด็กๆ แล้วกันนะ เร้าใจ (?) แอร๊ยยยยยยยย
 
 
 
 
 
 
Size (One Shot)
 
Fandom: Myron Bolitar
 
Paring: Myron x Win วินเป็นเมะหรือเคะก็เริ่ด แต่ไมรอนเป็นเคะมันไม่โมเอะอะค่ะ!!!
 
Rate: R มั้ง ให้ไม่ถูก...
 
 
 
วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 เป็นคนหน้าตาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก นอกจากนั้นยังรวยล้นฟ้า มีอำนาจ มีเส้นสาย ไมรอนไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่สนิทสนมกับวินจนเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนรัก วินมีอภิสิทธิ์เหนือใครๆ แต่นั่นมาพร้อมเรื่องอันตรายรอบตัวเช่นกัน พูดไปแล้วชักจะเหมือนบรูซ เวนย์ ต่างกันก็ตรงวินคงไม่ปลื้มชุดมนุษย์ค้างคาว และวินไม่คิดจะทำตัวเป็นฮีโร่ให้ความช่วยเหลือไม่ว่าใครก็ตาม ตรงกันข้าม วินเป็นคนเลือดเย็นด้วยซ้ำ
 
ไมรอนมองหน้าวินในมุมที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น อันที่จริงเขากับวินเป็นรูมเมทกัน การจะเห็นหน้าอีกฝ่ายตอนนอนหลับไม่ควรจะเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่เขากลับรู้สึกว่าตอนนี้ เวลานี้ มันมีอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม
 
พูดอีกที ความเปลี่ยนแปลงนั้นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คืนงานพรอมปีสุดท้ายที่ดุ๊กที่ห่วยแตกที่สุดสำหรับไมรอน เขาเลิกกับเอมิลี ไม่มีสาวควงไปงาน ที่จริงไมรอนใช่ว่าจะสนใจเท่าไหร่ ต่อให้ไม่มีคู่ควง สายตาของสาวๆ ก็จับจ้องอยู่ที่บั้นท้ายของเขาอยู่แล้ว ไหนๆ ต้องต้อนรับชีวิตโสดอีกหน ทำไมเขาจะไม่สนุกกับการสอดส่ายสายตาวิพากษ์วิจารณ์สัดส่วนสาวๆ กับวินเพื่อนรักล่ะ
 
วินไม่มีเพื่อนสนิท เขามักจะเรียกคนอื่นที่คุยด้วยว่า 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ' หรือไม่ก็ 'ความสัมพันธ์ทางเครือญาติที่จำต้องมี' แต่วินก็ไม่ได้เป็นคนน่าเบื่อที่ตีหน้าเย็นชาไม่รับแขก รอยยิ้มแบบผู้ดีระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเสมอ แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คนปกติเหลียวมองแบบเปิดเผย หรือไม่ก็แอบชื่นชมระคนอิจฉาอยู่ลับๆ
 
"เบียร์ที่นี่รสชาติห่วย" วินบ่น "ฉันน่าจะหายูฮูมาให้นาย"
 
"ยูฮูในงานพรอม" ไมรอนย้อน "นี่เรายังโดดเด่นกันไม่พออีกหรือ"
 
ถึงทั้งรูปสมบัติและฐานะน่าดึงดูดเหนือชั้น แต่วินไม่เคยคบหาผู้หญิงคนไหน ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือไม่มีเสียงซุบซิบนินทาถึงรสนิยมทางเพศของวินว่าเขา เอ่อ นั่นล่ะ เป็นเกย์ ไมรอนเดาว่าอาจจะเพราะวินมีบารมีมากพอจะทำให้ทุกคนหุบปากเรื่องนี้ได้
 
วินแค่ไม่ชอบผู้หญิง ไม่มองผู้หญิงเป็นสิ่งควรเคารพในฐานะเพศแม่หรืออะไรก็ตาม แต่วินไม่ใช่คนหยาบคาย อย่างที่ว่าไปแล้ว แค่ยิ้มหวานกับการทอดดวงตาสีฟ้ามองพร้อมเสยผมสีทองเรียบเนี้ยบก็ทำให้ผู้หญิงทั้งโลกเข่าอ่อนได้ (โอเค อาจจะพูดเกินไปหน่อย แต่ก็ประมาณนั้น) วินซักซ้อมท่วงท่าพวกนั้นมาอย่างดีหน้ากระจกทุกเช้าให้แน่ใจว่าจะออกมาดูดีแน่นอน ถึงจุดประสงค์ของการทำท่าแบบนั้นจะดูคลุมเครือก็ตาม
 
"ฉันนึกว่านายชอบอะไรโดดเด่น อย่างจงใจไม่ควงผู้หญิงมาสักคนแล้วยืนโชว์บั้นท้ายอันแสนน่าภาคภูมิใจของนายอยู่หน้าประตูทางเข้า"
 
"พูดอีกก็ถูกอีก บั้นท้ายฉันเด่นกว่าเสน่ห์แพรวพราวของนายเสียอีก" ไมรอนเห็นด้วย
 
วินยิ้ม "น่าชื่นชมมาก ฉันคงไม่รังเกียจที่จะลองขยำก้นอวบอัดของนาย"
 
"อย่าบอกนะว่านายเมาเพราะเบียร์ห่วยๆ นั่น" ไมรอนเกร็งตัวทันทีที่มือของวินอ้อมมาด้านหลัง ถึงจะไม่ได้ 'ขยำ' ก้นเขาอย่างที่พูด แต่ตำแหน่งต่ำกว่าเอวทำเอาเขาเกือบขนลุก
 
"ฉันจับก้นนายเพราะว่าเมาเบียร์หรือ" วินย้อนบ้าง "มุขเจ๋ง"
 
คงต้องใช้เบียร์สักร้อยหลอดถึงจะทำให้วินเมาได้ วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 ผู้มีความต้านทานแอลกอฮอล์สูงส่ง ตรงข้ามกับไมรอนที่คอแข็งเท่าเด็กอนุบาล
 
"ถึงบั้นท้ายฉันจะทำให้นายอดใจไม่ไหว แต่ฉันขอสงวนไว้ให้สาวสวยดีกว่า"
 
"ทีหลังเลือกผู้หญิงที่บั้นท้ายพอฟัดพอเหวี่ยงกับนายหน่อยนะ" วินว่า ไมรอนมองหน้าเขาแทนคำถาม "เอมิลีไม่เท่าไหร่ ดูแล้วไม่เร้าอารมณ์"
 
วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 จากตระกูลผู้ดีเก่าแก่ยกประเด็นเรื่องความน่าดึงดูดทางเพศได้ด้วยภาษาที่มีศิลปะชั้นสูง
 
"ฉันจะจำไว้ แต่บางทีมันก็เลือกไม่ได้นี่หว่า" ไมรอนบอก เขาไม่ได้เสียศูนย์เพราะเรื่องเอมิลีมากมายนัก ก็เหมือนเป็นหน้าหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น นี่ไม่ได้พยายามปลอบใจตัวเองหรอกนะ
 
"นายเลือกได้ไม่เก่งเท่าไหร่ ฉันจะประนีประนอมไม่ใช้คำว่าห่วยแตก เพราะอย่างน้อยเอมิลีก็อวบอั๋นดี"
 
"นั่นชมหรือเปล่า"
 
"คำชมสำหรับเอมิลี คำปรามาสสุดเลวร้ายสำหรับนาย"
 
"แล้วนายว่าผู้หญิงแบบไหนจะเลิศเลอล่ะ แนะนำให้คนด้อยประสบการณ์บ้าง"
 
"จะบอกอะไรให้ นายพลาดตั้งแต่หาตัวเลือกจากผู้หญิงแล้วล่ะ"
 
"จริงหรือ?"
 
"จริงยิ่งกว่าจริง"
 
"แต่ฉันไม่เคยเห็นนายสนใจผู้ชาย" ไมรอนว่า เขาชักสงสัยเรื่องรสนิยมทางเพศของวินขึ้นมาจริงๆ จังๆ ถึงวินจะไม่สนใจความสัมพันธ์ใดๆ กับผู้หญิง คู่นอนของวินก็เปลี่ยนหน้าไปไม่เคยซ้ำ วินไม่แม้แต่จะจำชื่อของพวกเธอ จะพอจำได้ก็ลีลาน่าตรึงตรา แต่ไม่ใช่ชื่อ ไม่มีการสานต่อ ไม่มีการผูกมัด
 
ส่วนกับพวกเพื่อนผู้ชาย ไม่นับรวมไมรอน วินรู้จักอยู่ 2 แบบ หนึ่งคือพวกประสงค์ร้าย อิจฉาตาร้อน ไม่ก็ดูถูกว่าวินเป็นลูกคุณหนูสำอางค์งอมืองอเท้าและไม่เคยถืออะไรหนักกว่าช้อนซุป ซึ่งประเภทนี้ถ้าแสดงท่าทีก้าวร้าวออกมาเมื่อไหร่นับได้ว่าเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต พวกนั้นจะได้นอนโรงพยาบาลอย่างต่ำ 3 วัน ส่วนแบบที่สองคือพวกที่รู้ศักยภาพและขอบเขตอำนาจของวินดี พวกนี้จะพินอบพิเทาเอาใจ ทำประโยชน์ด้วยการเพิ่มฐานอำนาจใ้ห้วินทางอ้อม
 
คิดด้วยตรรกะเหตุผลอันแสนจะยากเย็นแล้ว ไมรอนสรุปความได้ว่าวินไม่ใช่พวกรักร่วมเพศ
 
"ไม่มีผู้ชายคนไหนดีพอจะทำให้ฉันสนใจได้"
 
คำตอบสมเป็นวิน ทั้งชีวิตนี้วินคงรักใครไม่เป็น
 
ไมรอนยกเบียร์ขึ้นจิบ คิดว่าเรื่องหยอกเย้ากันพอควรจะจบลงเหมือนทุกที แต่เขาคิดผิด
 
"ยกเว้นนาย"
 
ไมรอนเกือบสำลัก เขาหันไปมองวิน ตั้งใจจะหัวเราะรับมุขแล้วชมว่าวินช่างหักมุขได้ตรงจังหวะสุดๆ แต่แววตาของวินที่มองเขากลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ เขาเคยเห็นสีหน้าและแววตาของวินหลายๆ แบบ ดูออกมากกว่าคนอื่นว่าวินมองสิ่งใดด้วยความสนใจเสแสร้งหรือสิ่งนั้นดึงดูดวินได้จริงๆ หรือสีหน้าแบบไหนที่วินจะทำตอนรู้สึกสมเพชที่จะแตกต่างกับการเห็นใจ
 
"ฉันควรจะขำมั้ย" เขาถาม
 
วินทำหน้าเบื่อหน่าย "ฉันผ่าหมากนายแน่"
 
"ถ้าฉันขำนี่ผิดมากขนาดนั้นเชียว"
 
"หรือนายอยากดั้งหักมากกว่า"
 
"โอเค นี่ไม่ขำ นายพูดจริง?"
 
"ฉันนึกว่านายเป็นคนหัวไว"
 
ใช่เลย ไมรอนเพิ่งรู้ว่าตัวเองหัวช้าสุดๆ เขาจ้องวินอยู่นาน มันยากจะเชื่อที่จู่ๆ เืพื่อนรักของคุณจะเปลี่ยนความสัมพันธ์อันไว้เนื้อเชื่อใจกันมาให้เป็นอย่างอื่นที่... ลึกซึ้งกว่านั้น เขาไม่รู้จะตอบอะไร โดยเฉพาะเวลาที่วินไม่ได้คาดคั้นหรือคาดหวังให้เขาตอบ
 
"วิน"
 
"อะไร"
 
"ตกลงว่านายเป็นเกย์หรือ"
 
วินเลิกคิ้ว "อยากรู้รสนิยมทางเพศของฉันไปทำไม"
 
"จะได้เตรียมตัวเตรียมใจถูก"
 
"ถ้าฉันเป็นจะยอมยกบั้นท้ายอันแสนภูมิใจของนายให้หรือเปล่าล่ะ"
 
"นั่นก็ต้องคิดอีกหน่อย"
 
"ฉันเป็นเพื่อนรักนาย"
 
"นี่มันบั้นท้ายนะ วิน บั้นท้าย อย่าคิดว่าได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักฉันแล้วจะได้บั้นท้ายของฉันไปง่ายๆ"
 
คมคายสุดยอด ฟังดูเป็นบั้นท้ายที่มีค่ามาก
 
วินทำหน้าผิดหวัง มองบรรยากาศงานรอบๆ แล้วทำหน้าผิดหวังยิ่งกว่าเดิม เขาวางแก้วเบียร์รสชาติห่วยทิ้งไว้บนโต๊ะแถวนั้นแล้วหมุนตัวออกไป
 
"วิน"
 
"อีกไม่กี่วันเราก็จะไม่ได้เป็นนักเรียนของดุ๊กแล้ว" วินบอก "ฉันอยากมีอะไรทำที่ดีกว่าปาร์ตี้งานพรอมห่วยๆ กับเบียร์ห่วยๆ"
 
"เช่น?"
 
"ตอนแรกฉันว่าจะดูนายจิ๊จ๊ะกับเอมิลีอีก แต่นายดันทำแผนฉันพัง"
 
"เสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ฉันไม่เคยอนุญาตให้ดูนะ"
 
วินยักไหล่ "ฉันมียูฮูเย็นเจี๊ยบอยู่ในตู้เย็น"
 
"ออกจากงานพรอมเพื่อไปหายูฮูนี่นะ" ไมรอนยิ้ม "เจ๋ง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
วินกลับมาที่หอ เปิดตู้เย็นโยนยูฮูให้เขา ส่วนตัวเองหยิบบรั่นดีมีระดับ ไม่ได้จะแบ่งแยกชนชั้นหรืออะไรนะ แต่ความชอบของคนเรามันห้ามกันไม่ได้
 
ไมรอนผิดคาดที่ดูวินจะให้ความสำคัญกับชีวิตวัยรุ่น ชีวิตของวินมีทุกอย่างพรั่งพร้อม และวินเป็นคนฉลาดมากพอจะทำทรัพย์สินที่มีอยู่มหาศาลให้งอกเงยได้โดยที่ไม่ต้องง้อการเรียนในมหาวิทยาลัย บางทีวินอาจใฝ่ฝันถึงชีวิตแบบคนธรรมดาอย่างที่เขาคิดไว้ในหัวบ่อยๆ เรียนจบ ทำงาน แต่งงาน มีลูก 2.5 คน ชีวิตอันสมบูรณ์แบบของไมรอน โบลิทาร์
 
ยูฮูยังไม่หมดขวด ถึงจะไม่ใช่ไวน์แต่ไมรอนชอบจิบทีละนิดให้ได้ลิ้มรสหวานๆ ช้าๆ วินไม่เปิดโทรทัศน์ ไม่เปิดหนังอะไรดู เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาดื่มบรั่นดีเหมือนเป็นน้ำเปล่า ปกติเขาคงไม่สนใจ เพราะว่าวินเป็นพวกคอทองแดง แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าวินนั่งอยู่บนเตียงของเขา ทำผ้าห่มของเขายุ่งเหยิง แล้วมองเหมือนตำหนิว่าที่นอนของเขามันแย่ ทั้งที่ข้างบนที่ตัวเองนอนอยู่ประจำน่ะมันก็ไม่ต่างกัน
 
"วางแผนจะขโมยบั้นท้ายของฉันล่ะสิ" ไมรอนล้อ
 
"เคยมีใครบอกนายหรือเปล่าว่าหลงบั้นท้ายตัวเองเป็นบ้า"
 
"ฉันพูดถูกนี่นา นายไม่เคยแย้งฉันเรื่องนี้ก็แปลว่านายเห็นด้วย"
 
"ก็ไม่เถียง" วินวางขวดบรั่นดีว่างเปล่าลง ยกมือเสยผมที่จัดทรงเสียเรียบร้อยจนไม่กระดิกสักเส้น "แต่ฉันหน้าตาหล่อกว่า"
 
"ไม่เถียงเหมือนกันเพื่อน" ไมรอนยอมรับ นั่งจิบยูฮูข้างเตียงตัวเอง ถ้าเป็นเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกหนุ่มหล่อผมทองตาสีฟ้าน่าหลงใหลอาจจะมีภาษีมากกว่านิดหน่อย "แต่สาวๆ มักจะชอบเสน่ห์ที่อื่นด้วย"
 
"ผู้หญิงมักจะตัดสินอะไรตามอารมณ์ วันนี้บอกว่าชอบ วันต่อมาอาจจะบอกว่าไม่ชอบก็ได้"
 
ถ้าเป็นคนอื่นพูดไมรอนคงรู้สึกตะหงิด จงใจกระแนะกระแหนเขาที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาหมาดๆ แต่พอเป็นวินเขากลับรู้สึกว่าเป็นประโยคบอกเล่าธรรมดาของคนที่เหยียดเพศ
 
มีใครไม่เหยียดเพศบ้างล่ะ จริงไหม
 
ไมรอนดื่มด่ำรสยูฮูของโปรด ทั้งคู่นั่งเงียบๆ อยู่สักพัก อาจเรียกได้ว่านานทีเดียวสำหรับการอยู่กันสองคนโดยไม่มีบทสนทนานอกเหนือไปจากเวลาดูหนังเรื่องโปรด
 
วินยึดเตียงเขาไปเรียบร้อย ถึงจะยังไม่หลับแต่ไม่น่าจะปล่อยผ้าห่มที่กอดไว้แน่น ไมรอนไม่อยากสลับเตียงนอนไม่ว่าจะคืนไหน เขาไม่ได้กลัวความสูงแค่ไอ้เตียงสองชั้น แต่จู่ๆ จะให้เปลี่ยนเตียงที่นอนมาตลอด 4 ปีโดยไม่ให้เตรียมใจกันก่อนก็ทำไม่ได้ง่ายๆ
 
"บรั่นดีแค่ขวดเดียวเองนะวิน ไปนอนบนเตียงนายข้างบนได้แล้ว" ไมรอนบอก วินทำท่างัวเงียไม่อยากลุก เขารู้หรอกน่าว่าวินยังไม่ง่วงหรอก ไมรอนพยายามดึงวินลงจากเตียงตัวเอง แต่กลายเป็นว่าเขาถูกฉุดล้มลงไปพร้อมสัมผัสนิ่มอุ่นที่ริมฝีปาก
 
ไมรอนได้กลิ่นบรั่นดี รสชาติยูฮูที่หลงเหลืออยู่ในปากผสมกับรสขมหวานของบรั่นดี จะเรียกว่าเป็นความคิดสร้างสรรค์หรือเปล่า แต่เขาว่ารสชาติมันไม่เลวเท่าไหร่
 
วินจูบเขา
 
และเขาไม่ได้รู้สึกแย่เสียด้วย
 
เขาเป็นบ้าอะไร? วินเป็นเพื่อนรักเขาไม่ใช่หรือ? ไมรอนเฝ้าถามตัวเองไม่รู้กี่รอบในช่วงนาทีนั้น ทว่าเขาหาคำตอบที่ต้องการไม่ได้ ในสถานการณ์กำกวมแบบนี้เขาควรทำตัวยังไง เอ่อ... เขายังเรียกว่ากำกวมได้อยู่ใช่ไหม เพราะว่าวินไม่ได้พูดอะไรเลย
 
"ฉันรักนาย รู้ใช่ไหม"
 
ไมรอนได้แต่เป็นใบ้ไปชั่วขณะ ก่อนตั้งสติตอบได้ "รู้ แต่ไม่ใช่แบบที่ต้องจูบกันว่ะ"
 
"รายละเอียดนิดๆ หน่อยๆ อย่าไปสนใจเลย"
 
"ฉันนึกว่าเราต้องให้ความสำคัญกับรายละเอียด"
 
"อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงได้ไหมวะ?"
 
หลังจากถูกผู้ชายจูบเขาก็โดนด่าว่าทำตัวเหมือนผู้หญิง ประสบการณ์ใหม่
 
พอเขานิ่ง วินก็นิ่ง ตอนแรกเขานึกว่าวินจะเป็นฝ่ายรุกถอดกางเกงเขาเหมือนสาวไฟแรงสูงใจร้อนแต่ก็เปล่า คนอย่างวินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 ไม่ชอบถอดเสื้อผ้าให้ใคร
 
"ฉันเอาปืนจ่อหัวนายได้นะ"
 
โว้ว
 
"นายมีปืนหรือ"
 
"กฎข้อที่หนึ่ง วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 พกปืนเสมอ"
 
เออ เขาลืมไป
 
"แล้วนายจะขู่ฉันเรื่องอะไรวะ"
 
วินเบื่อจะพูดเต็มทน "เซ็กส์ที่ระลึกสำหรับชีวิตนักเรียนที่ดุ๊ก"
 
"ล้อเล่นใช่มั้ย"
 
"ฉันดูเหมือนล้อเล่นหรือ"
 
พระเจ้า วินเอาจริง
 
นี่อาจจะเป็นความอยากรู้อยากเห็น วินอาจไม่ได้เป็นเกย์ และแน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็นเกย์แน่ ไมรอนเลิกสนใจประเด็นหยุมหยิมเรื่องรสนิยมทางเพศแล้วหาทางคิดอย่างเร่งด่วนว่าจะทำให้บั้นท้ายตัวเองรอดพ้นจากการสูญเสียความบริสุทธิ์ได้อย่างไร
 
"ทำไมเป็นฉันวะ"
 
"หาเหตุผลกับเรื่องเซ็กซ์ ขอคิดก่อนนะ" วินหยุดพูด แล้วดีดนิ้ว ทำท่าเหมือนนึกได้ "เพราะบั้นท้ายนายเซ็กซี่ พอฟังขึ้นไหม"
 
"เป็นเหตุผลยอดฮิตอันดับหนึ่ง มีอะไรอีกไหมที่จะโน้มน้าวฉันให้เต็มใจมีเซ็กซ์กับรูมเมทเพื่อนรักของตัวเอง"
 
"นายรังเกียจฉันหรือว่าเป็นพวกเหยียดเพศ เหยียดเพศใช่ไหมถึงไม่อยากมีเซ็กซ์กับผู้ชาย"
 
วินขึ้นมาคร่อมตัวไมรอน การจะทำให้วินล้มเลิกความคิดเริ่มไต่ระดับความยากขึ้นมาจนถึงขั้นเป็นไปไม่ได้
 
"อย่าว่ากันนะเพื่อน แต่ฉันว่านายเมา... มาก"
 
"ขออย่างได้ไหม ฉันล่ะเบื่อไอ้นิสัยช่างประนีประนอมของนายจริงๆ โดยเฉพาะกับคนใกล้ชิดตัวเองน่ะ ถ้าอยากปฏิเสธก็พูดชัดๆ" เขาเน้นตรงคำว่า 'พูดชัดๆ' เสียเหลือเกิน ไมรอนรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ "เซ็กซ์กับฉัน เยสหรือโน"
 
ขอเลือกคำตอบคลุมเครือแบบชาวตะวันออกได้ไหม ไมรอนรู้สึกหวาดๆ ถ้าจะตัดรอนด้วยการตอบ 'โน'
 
"ฉันความอดทนต่ำนะ" วินเตือน นานเกือบเป็นนาทีที่ไมรอนหุบปากเงียบ
 
เซ็กซ์กับวิน
 
แค่จินตนาการยังไม่กล้า มันเกินเลยความเป็นจริงเหมือนจูบเมื่อครู่นั่นแหละ จูบกับวินมันก็ไม่ได้แย่นัก เพราะงั้นเซ็กซ์กับวินก็น่าจะโอเค
 
"ก็อยากอยู่หรอก แต่ฉันไม่เคยทำกับผู้ชาย มันอาจจะ เอ่อ ทำให้นายหงุดหงิด"
 
'ก็อยากอยู่หรอก' งั้นหรือ ฟังดูเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ
 
"จะไปยากอะไร ก็ทำเหมือนกับที่นายทำกับพวกผู้หญิงนั่นแหละ แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่าคิดใช้ฉันแทนผู้หญิงเป็นอันขาด"
 
"นายพูดขัดแย้งกันเองนะ"
 
"ถ้านายฉลาดจะรู้ว่ามันไมไ่ด้ขัดแย้งกันสักนิด"
 
ไมรอนคิดว่าตัวเองคงต้องกลับไปเรียนวิชาการใช้เหตุผลใหม่ เฮ้ ตกลงว่าบั้นท้ายของเขาไม่ต้องเสียพรหมจรรย์แล้วใช่ไหม
 
"งั้นก็ได้ ลองดู" เขาตอบ
 
วินจูบเขาเหมือนได้รับสัญญาณสตาร์ทให้ออกวิ่ง วินไม่ใช่ผู้หญิง แน่ละ ไมรอนรู้ และห้ามใช้วินแทนผู้หญิงเด็ดขาด ข้อนี้ทำได้ไม่ยากเพราะวินไม่มีอะไรเหมือนผู้หญิงที่ไมรอนเคยจูบด้วยเลย วินร้อนแรง เสน่ห์เหลือล้น แค่จูบครั้งที่สองก็ทำให้เขาตื่นเต้น... มากด้วย
 
ไมรอนถอดเสื้อเชิ้ตออกจากตัววิน เขาทำได้คล่องกว่าที่ทำให้ผู้หญิงเพราะรู้ว่าเสื้อผ้าของผู้ชายด้วยกันต้องใส่ยังไงและถอดยังไง วินรูปร่างเล็กกว่าเขา แต่ไม่ใช่คนผอมแห้ง กล้ามเนื้อกระชับบนผิวผู้ดีมัดใจผู้หญิงได้ทุกคนยกเว้นเลสเบี้ยน ในสายตาผู้ชายอย่างไมรอน วินเป็นคนน่าอิจฉาในหลายๆ อย่าง แต่เขาไม่เคยคิดว่าคนอย่างวินจะยอมมีเซ็กซ์กับใครในตำแหน่งนี้ 
 
วินครางต่ำๆ ในลำคอเหมือนพยายามเก็บเสียงเอาไว้ ตอนที่เขาสอดนิ้วตรงช่องอันแสนคับแคบ แคบยิ่งกว่าของผู้หญิงเสียอีก ส่วนบั้นท้ายของวินก็เซ็กซี่ไม่แพ้เขาเลย ไมรอน โบลิทาร์ รู้สึกว่าความมั่นใจเรื่องบั้นท้ายของตัวเองสั่นคลอนนิดหน่อย
 
ไมรอนคลอเคลียหน้าท้องตึงแน่น ไล้จูบเบาๆ ขณะวินจ้อง
 
"อะไร"
 
"ฉันเริ่มรู้สึกว่านายน่ารักขึ้นมาว่ะ"
 
"ขืนพูดอะไรน่าเลี่ยนต่ออีกคำเดียวฉันต่อยปากนายแน่"
 
"ฉันว่านายคงไม่อยากจูบกับคนปากแตก" ไมรอนยิ้ม
 
"นายประเมินรสนิยมฉันต่ำไป"
 
แต่วินก็ไม่ได้ต่อยเขา ไมรอนก็ไม่อยากหาเรื่องเจ็บตัว โดยเฉพาะตอนที่กำลังอารมณ์ดีกันทั้งคู่ ไมรอนทนสอดนิ้วอยู่ได้ไม่นาน วินเร่าร้อนจนเขาตื่นตัวเต็มที่ เขาเป็นเด็กมัธยมต้นอ่อนหัดกับเซ็กซ์หรือก็เปล่า แต่ในหัวเขามีแต่วิน วิน และวิน
 
เสียงหอบหายใจกระเส่าแทบทำให้ไมรอนลืมตัว เผลอลงแรงหนักหน่วงจนวินหลุดเสียงร้องที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน วินกำผ้าห่มแน่น พึมพำอะไรบางอย่างที่เขาคิดว่าต้องเป็นคำด่าแน่
 
"วิน" เขากระซิบ
 
"ฉันอยากเปลี่ยนชื่อให้นายจริงๆ ไมรอน" วินพูดไม่เต็มเสียงทำให้เขารู้สึกว่ากำลังถูกเปลี่ยนชื่อจริงๆ แต่ใครสนเรื่องนั้นกันล่ะ เขาชื่อไมรอนมาตั้งแต่เกิด มันจะเพี้ยนไปบ้างก็ช่างปะไร
 
ท่อนขาของวินสั่นจนรู้สึกได้ ไมรอนค่อยๆ ขยับ ยิ่งลึกวินก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วก็ยิ่งกอดเขาแน่นมากขึ้นด้วย
 
บอกได้คำเดียวว่าเ็ป็นเซ็กซ์ที่สุดยอด
 
"บั้นท้ายนายเจ๋งใช้ได้"
 
"ไอ้ลามก อย่ามาโกหก นายไม่ได้ชอบบั้นท้าย ชอบตรงรูต่างหาก แล้วมันก็ไม่ใช่แค่ 'ใช้ได้' ด้วย"
 
"ฉันถือว่าเป็นอย่างเดียวกัน นายชอบคำว่าอะไร เลิศเลอ? เร้าอารมณ์? กลมกลึง?"
 
"สมบูรณ์แบบ"
 
ผู้ชายสองคนมีเซ็กซ์กันแล้วเล่นทายคำกันไปด้วย ใครที่ไหนจะทำได้แบบนี้อีก
 
"โอเค บั้นท้ายนายสมบูรณ์แบบ ว่าแต่ของนายก็ดูดีนะ"
 
"ไม่ชมตั้งแต่ตอนยืนฉี่อยู่ข้างฉันล่ะ"
 
"สุภาพบุรุษไม่อภิปรายกันเรื่องขนาดไม่ว่าที่ไหน"
 
สุภาพชนจากมหาวิทยาลัยดุ๊กอันมีชื่อเสียง ได้รับการปลูกฝังเรื่องศีลธรรมจรรยามาอย่างดีที่สุด
 
ไมรอนจูบซอกคอชื้นเหงื่อ ตัววินมีกลิ่นบรั่นดีจางๆ กับกลิ่นบางๆ เฉพาะตัว เขาว่ามันหอมดี ผิววินนุ่มนิ่มไม่เหมือนผู้หญิง รู้สึกดีเกินคาด
 
"ฉันว่าของนายเล็กกว่าของฉันว่ะ"
 
วิน
 
"ฉันว่านายบีบมันแรงจนนึกไปเองว่ามันเล็กมากกว่า" ไมรอนเถียง ต่อให้วินเป็นเพื่อนรักก็ยอมให้หยามไม่ได้ "ฉันจะพิสูจน์ให้เอง"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
วินตอนหลับสงบเสงี่ยมเรียบร้อยกว่าตอนตื่นเป็นร้อยเท่า
 
ไมรอนได้แต่จ้องหน้าวิน มีความคิดหลากหลายอยู่ในหัว เขารักวิน ใช่ แต่ไม่ใช่ในเชิง... แบบเมื่อคืน วินเป็นเพื่อนรักเขามาตลอด วินไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขา การขอร้องที่เคยเจอก็เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เอง ไมรอนรู้ว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่แย่ เขาฉวยโอกาสเต็มที่ เขาแกล้งวิน อดคิดไม่ได้ว่ามันสนุกที่ได้เถียงกับวินแล้วเป็นฝ่ายชนะ
 
วินรักเขา ข้อนี้ไมรอนรู้ดี ปัญหาคือระดับความรักของวินคือแค่ไหน และเป็นแบบไหน มันยากสำหรับไมรอนเพราะวินไม่เคยให้คำจำกัดความชัดเจน เขาจึงไม่อาจฟันธงได้ว่าจะตอบแทนความรู้สึกแบบไหนคืนให้
 
เขานี่มันผู้ชายที่เห็นแก่ตัวชะมัด
 
วินตื่นพร้อมสีหน้าหงุดหงิด น่าจะต้องปวดตัวด้วย เท่าที่แสดงออกทางสีหน้าไมรอนก็พอเดาได้ว่านี่ไม่ใช่เช้าที่สดใสของวิน
 
"อรุณสวัสดิ์"
 
วินมองหน้าเขาเหมือนเขาเป็นไอ้โง่
 
"ไง ไมรอน"
 
จงใจออกเสียงสระคำหน้าชื่อเขาให้ไม่ชัดอีกแล้ว
 
"โอเคมั้ย" เขาถาม
 
วินพยักหน้า "นายไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น"
 
เขาอยากจะจบหัวข้อนี้ตั้งแต่เมื่อคืน สมเป็นวินชะมัด ตื่นขึ้นมาก็ยกประเด็นสำคัญเชียว "เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วได้ไหม"
 
"คราวหน้าเราจะใช้บั้นท้ายนายวัดขนาดของฉัน"
 
"ไม่อนุมัติ เสียใจด้วย"
 
"รักฉันหรือเปล่า"
 
ไมรอนหุบยิ้ม สิ่งที่เขากลัวยิ่งกว่าพรหมจรรย์ด้านหลังของตัวเองคือความอ่อนไหวของวิน แม้มันยากจะเชื่อว่าคนเลือดเย็นอย่างวินมีหัวใจ
 
"รักสิ"
 
"งั้นก็ยกบั้นท้ายนายให้ฉัน"
 
"อันนั้นไม่ได้"
 
"ทำไม"
 
"นายวัดความรักด้วยบั้นท้ายหรือไง ฉันไม่มีรอยสักว่า 'ไมรอนรักวิน' อยู่ที่บั้นท้ายด้วย"
 
วินหัวเราะ "รอยสัก หืม ความคิดดี"
 
ไม่ดีเลยวิน
 
 
 
 
 
 
 
 
ไมรอนเลิกต่อปากต่อคำ วินลุกมากินข้าวเช้าแล้วลงไปนอนต่อ คงจะตื่นอีกทีหลังเที่ยง
 
จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่รู้ใจตัวเอง เขารักวินแน่นอน แต่แบบไหน ไมรอนตัดสินไม่ถูก วินชอบบอกให้เขา 'พูดชัดๆ' ทั้งที่วินเองปล่อยให้เรื่องความสัมพันธ์นี้คลุมเครืออยู่ตลอดเวลา
 
ไมรอนหันไปสนใจชั้นข้างโทรทัศน์ พวกเขาเก็บดีวีดีของหนังเรื่องโปรดตุนเอาไว้ดูเวลาไม่มีอะไรทำ ในวันว่างหลังงานพรอม วินคงอยากหาหนังสนุกๆ ดูซักเรื่อง
 
ถึงจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่ดุ๊ก โอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมห้องนอนเดียวกันอาจจะไม่มีอีก หรืออาจจะมีก็ได้ เพราะฉะนั้นไมรอนคิดว่าไม่เป็นไร เขายังมีเวลาอยู่กับวินต่อไปอีกเรื่อยๆ บางทีอาจจะจับมือกันเป็นหุ้นส่วนธุรกิจ ทำงานตึกเดียวกัน พักบ้านหลังเดียวกันก็ได้
 
เขาไม่รังเกียจความคลุมเครืออยู่แล้ว เขาว่ามันออกจะมีเสน่ห์แบบลึกลับดีออก
 
 
 
 
 
 
 
 
End?
 
 
 
 
 
 
 
แอ๊ยยยยยยยยยยยยย เก๊าเขินน้าาาาาาาาาาาาาาา */////////////*
 
เลื้อยอยู่นานว่าจะใส่ฉากดีไม่ใส่ดี คือไม่อยากให้วินอ้อนมากอะ วินต้องอ้อนไม่เป็น ไม่ใช่นิสัยวินอะ ฮืออ แต่ถ้าวินไม่อ้อนทำยังไงจะได้ปล้ำกันวะ เพราะไมรอนแย่!!! ไมรอนไม่เอาด้วย ไมรอนห่วยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดด วินน่ารักที่ฉุดดดดดดดดด เขียนต่อปากต่อคำกันอะสนุกที่สุดเยยยยยยย
 
บทบรรยายน้อยเพราะบรรยายไม่เป็น TT[]TT ในเรื่องไมรอนจะชอบบรรยายละเอียดมากกกกกก แล้วก็ชอบนึกถึงเพลงหนังอะไรที่ตัวเองด้วย แต่ดิฉันไม่มีข้อมูล ไม่ใช่อเมริกันชนนะคะะะะะ
 
คิดมุขอะไรก็ชอบออกมาเป็นภาษาอังกฤษ งืองา แต่ขี้เกียจเป็นภาษาอังกฤษอ่ะ ฮวากกก ตอนฉากก็เขียนยากลำบาก ฟิคฝรั่งหื่นๆ เนี่ยมีแต่ fuck ใช้ direct word ดิบๆ กันหมด อ่านแล้วได้ฟีลสุดๆ แต่มาแปลเป็นไทยมันไม่ด้ายยยยยยยยยย นะคะไม่ด้ายยยยยยยยย แอบข้ามฉากไปเยอะด้วย กรี๊ดดดด อยากเขียนนะ แต่นึกภาพวินอั่งอั๊งโดนไมรอนปล้ำคิดไม่ออกค่าาาาา แค่นี้ก็สุดๆ แย้ว ; [] ;
 
ขอบคุณมิตรรักแควนๆ ก่ะ (มีโด้ย?)
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอเอมจีโอเอมจีโอเอมจี ขอบคุณมากเลยค่ะะะะะะ ขอบคุณค่ะขอบคุณค่ะขอบคุณค่ะ คือติ่งเรื่องนี้มานานมาก เพิ่งมาเจอฟิค เพราะตอนแรกไม่คิดว่าจะมีคนแต่ง กรี๊ดดดดดดดดดดดดด กอด จูบ กอดดดดด T_T

#10 By EPRAIR:D on 2016-01-04 05:28

@wizardnight เคยเสิร์จอากู๋แล้วไม่มีความสามารถค่ะ หาไม่เจอ orz... ตำเบลอสินะคะ! ขอบคุณค่ะ!!!

#9 By KeeChan on 2013-08-21 20:00

หาในอากู๋น่ะค่ะ กับในtumblr มีแต่ภาษาอังกฤษล้วนๆ QwQ << โง่ศัพท์อิง
มีของท่านอันเดียวที่เป็นภาษาไทย//ตอนหาเจอเป็นปลื้มมากว่าในที่สุดก็เจอคนแต่งคู่นี้เสียที 
ส่วนตัวเคยเจอWin/Myronแบบอิงแค่อันเดียวแถมยังแต่งไม่จบด้วย..Orz

#8 By C@merot on 2013-08-21 19:26

@wizardnight ขอบคุณที่แวะมาอ่าน+หย่อนเม้นค่า คู่นี้รีเวิร์สได้ค่ะไม่ว่ากัน อิอิ ว่าแต่หาอ่านฟิคตปท.ที่ไหนอะคะ ทางนี้หาไม่เจอเลยต้องเขียนเองแก้เสี้ยนนี่แหละค่ะ

#7 By KeeChan on 2013-08-20 10:55

กรี้ดดดดดดดด 
หาฟิคเรื่องนี้มานานนนนมากค่ะ
แม้ว่าส่วนตัวจะเชียร์คู่วินxไมรอนมากกว่า แต่ท่านแต่งดีมากจนเราเริ่มเบี่ยงเบนคู่เลย
ฟิคของต่างประเทศก็มีแต่Myron/Winทำเอากองเชียร์Myron/Winแอบเจ็บปวดTvT

#6 By C@merot on 2013-08-18 21:58

กลับมาอ่านอีกที จอร์จ มันยอดมากอ่ะคุงกี
คุงกีทำให้เก๊าอ่านฟิคไปได้ตั้งแต่ก่อนอ่านออริฯ เอิก
วินโมเอะๆๆๆๆๆๆๆ

#5 By RUBIS on 2012-04-17 15:14

แต่งดีจนน่าขนลุกเลยค่ะ.. (คือเราไม่วายอะนะแต่อดอยากรู้ไม่ได้เลยลองอ่านนิดหน่อย) คิดว่าถ้าเรื่องนี้เป็นนิยายวายแต่แรกก็คงออกมารูปนี้แหละ....นับถือจริงๆ

#4 By สุดยอด (14.207.189.230) on 2011-07-31 02:59

กะรี๊ดดดดด ชอบมากที่สุดในโลกเลยค่ะ

ชอบวินเป็นเคะด้วย ฟิคคู่นี้หายากสุดๆ

เจ๋งมากค่ะ!!!

#3 By ถั่วเหลือง (124.120.122.238) on 2011-04-11 11:54

กรี๊ดดดดดดด(ดังไปสามบ้านแปดบ้าน)

วินาทีนี้รักคุณกีที่สุด อรั๊ย

วินน่ารักอะไรอย่างเน้ ขำไมรอนมาก ตอนที่พิมพ์อยู่นี่ก็ยังหัวเราะกึก ๆ อยู่ อ่านสองหนุ่มต่อปากต่อคำแล้วมันก๊าวใจเกินจะบรรยายค่ะ จริง ๆ จิ้นว่าวินเป็นเมะมาตลอดเลยค่ะเพราะไมรอนมันคงไม่เริ่มก่อนแหง ๆ แต่วินที่เสนอตัวเป็นเคะนี่ก็น่าร้ากกกก รับรู้ได้ถึงความรักของวินเลย ไมรอนอะ รักวินให้มากกว่านี้เดี๋ยวนี้เลย

สำนวนเนียนมากเลยค่ะ ยังกะอ่านนิยายแปลจริง ๆ เลยล่ะ

(/วิ่งกลับไปอ่านอีกรอบอย่างร่าเริง)

#2 By Nathael on 2011-01-26 21:28

กี๊ดดดดดด Hot! Hot! Hot!
ถึงเขียนเป็นไทยแต่ได้ฟีลเหมือนนิยายแปลมากเลยนะฮ้าาา
โอ๊ย แต่แบบ...แอบช็อคคร่ะะะะ ไม่คิดว่าคุงกีจะเขียนให้วินเป็นเคะ กรี๊ดดดดดดด ประทับจายยยย 5555555
แต่ก็จริงนา รู้สึกเหมือนก่อนหน้ามี perception ว่าวินกดไมรอนชัวร์ๆมาตลอด แต่ตามแฟนดอมฝรั่งดูไม่ใส่ใจกับเรื่องตำแหน่งแนวนี้อ่ะ บ่อยครั้งที่คนที่ดูเป็นเมะแต่เป็นฝ่ายตกหลุมรักมักเสนอตัวเป็น bottom ก่อน เอิกๆๆๆ

เริ่ดมากเลยฮ้า คุงกีทำเก๊าอยากอ่านออริฯเลยอ่ะ กีีดดดด

#1 By RUBIS on 2011-01-26 12:00