[MB Fanfiction] Size

posted on 26 Jan 2011 10:39 by keechan in Fiction
เนื้อหาในเอนทรีนี้เกี่ยวกับชายรักชาย หากไม่ชอบกรุณาหลีกเหลี่ยงนะคะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 
AU นิดๆ เพราะไม่ได้เช็คข้อมูลในเล่มเลยค่ะว่าปีสุดท้ายที่ดุ๊กเป็นยังไงกันบ้าง ไมรอนเลิกกับเอมิลีตอนไหนก็ลืมแล้ว เลิกเล่นบาสเืมื่อไหร่ บาดเจ็บเมื่อไหร่ก็ไม่จำเหมือนกัน เรียกง่ายๆ คือไม่เช็คข้อมูลอะไรเลย 5555
 
 
ทำใจเขียนตอนแก่ไม่ได้ เดี๋ยวออกมาวัยรุ่นไปอีก เค้าไปเขียนตอนเด็กๆ แล้วกันนะ เร้าใจ (?) แอร๊ยยยยยยยย
 
 
 
 
 
 
Size (One Shot)
 
Fandom: Myron Bolitar
 
Paring: Myron x Win วินเป็นเมะหรือเคะก็เริ่ด แต่ไมรอนเป็นเคะมันไม่โมเอะอะค่ะ!!!
 
Rate: R มั้ง ให้ไม่ถูก...
 
 
 
วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 เป็นคนหน้าตาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก นอกจากนั้นยังรวยล้นฟ้า มีอำนาจ มีเส้นสาย ไมรอนไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่สนิทสนมกับวินจนเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนรัก วินมีอภิสิทธิ์เหนือใครๆ แต่นั่นมาพร้อมเรื่องอันตรายรอบตัวเช่นกัน พูดไปแล้วชักจะเหมือนบรูซ เวนย์ ต่างกันก็ตรงวินคงไม่ปลื้มชุดมนุษย์ค้างคาว และวินไม่คิดจะทำตัวเป็นฮีโร่ให้ความช่วยเหลือไม่ว่าใครก็ตาม ตรงกันข้าม วินเป็นคนเลือดเย็นด้วยซ้ำ
 
ไมรอนมองหน้าวินในมุมที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น อันที่จริงเขากับวินเป็นรูมเมทกัน การจะเห็นหน้าอีกฝ่ายตอนนอนหลับไม่ควรจะเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่เขากลับรู้สึกว่าตอนนี้ เวลานี้ มันมีอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม
 
พูดอีกที ความเปลี่ยนแปลงนั้นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คืนงานพรอมปีสุดท้ายที่ดุ๊กที่ห่วยแตกที่สุดสำหรับไมรอน เขาเลิกกับเอมิลี ไม่มีสาวควงไปงาน ที่จริงไมรอนใช่ว่าจะสนใจเท่าไหร่ ต่อให้ไม่มีคู่ควง สายตาของสาวๆ ก็จับจ้องอยู่ที่บั้นท้ายของเขาอยู่แล้ว ไหนๆ ต้องต้อนรับชีวิตโสดอีกหน ทำไมเขาจะไม่สนุกกับการสอดส่ายสายตาวิพากษ์วิจารณ์สัดส่วนสาวๆ กับวินเพื่อนรักล่ะ
 
วินไม่มีเพื่อนสนิท เขามักจะเรียกคนอื่นที่คุยด้วยว่า 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ' หรือไม่ก็ 'ความสัมพันธ์ทางเครือญาติที่จำต้องมี' แต่วินก็ไม่ได้เป็นคนน่าเบื่อที่ตีหน้าเย็นชาไม่รับแขก รอยยิ้มแบบผู้ดีระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเสมอ แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คนปกติเหลียวมองแบบเปิดเผย หรือไม่ก็แอบชื่นชมระคนอิจฉาอยู่ลับๆ
 
"เบียร์ที่นี่รสชาติห่วย" วินบ่น "ฉันน่าจะหายูฮูมาให้นาย"
 
"ยูฮูในงานพรอม" ไมรอนย้อน "นี่เรายังโดดเด่นกันไม่พออีกหรือ"
 
ถึงทั้งรูปสมบัติและฐานะน่าดึงดูดเหนือชั้น แต่วินไม่เคยคบหาผู้หญิงคนไหน ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือไม่มีเสียงซุบซิบนินทาถึงรสนิยมทางเพศของวินว่าเขา เอ่อ นั่นล่ะ เป็นเกย์ ไมรอนเดาว่าอาจจะเพราะวินมีบารมีมากพอจะทำให้ทุกคนหุบปากเรื่องนี้ได้
 
วินแค่ไม่ชอบผู้หญิง ไม่มองผู้หญิงเป็นสิ่งควรเคารพในฐานะเพศแม่หรืออะไรก็ตาม แต่วินไม่ใช่คนหยาบคาย อย่างที่ว่าไปแล้ว แค่ยิ้มหวานกับการทอดดวงตาสีฟ้ามองพร้อมเสยผมสีทองเรียบเนี้ยบก็ทำให้ผู้หญิงทั้งโลกเข่าอ่อนได้ (โอเค อาจจะพูดเกินไปหน่อย แต่ก็ประมาณนั้น) วินซักซ้อมท่วงท่าพวกนั้นมาอย่างดีหน้ากระจกทุกเช้าให้แน่ใจว่าจะออกมาดูดีแน่นอน ถึงจุดประสงค์ของการทำท่าแบบนั้นจะดูคลุมเครือก็ตาม
 
"ฉันนึกว่านายชอบอะไรโดดเด่น อย่างจงใจไม่ควงผู้หญิงมาสักคนแล้วยืนโชว์บั้นท้ายอันแสนน่าภาคภูมิใจของนายอยู่หน้าประตูทางเข้า"
 
"พูดอีกก็ถูกอีก บั้นท้ายฉันเด่นกว่าเสน่ห์แพรวพราวของนายเสียอีก" ไมรอนเห็นด้วย
 
วินยิ้ม "น่าชื่นชมมาก ฉันคงไม่รังเกียจที่จะลองขยำก้นอวบอัดของนาย"
 
"อย่าบอกนะว่านายเมาเพราะเบียร์ห่วยๆ นั่น" ไมรอนเกร็งตัวทันทีที่มือของวินอ้อมมาด้านหลัง ถึงจะไม่ได้ 'ขยำ' ก้นเขาอย่างที่พูด แต่ตำแหน่งต่ำกว่าเอวทำเอาเขาเกือบขนลุก
 
"ฉันจับก้นนายเพราะว่าเมาเบียร์หรือ" วินย้อนบ้าง "มุขเจ๋ง"
 
คงต้องใช้เบียร์สักร้อยหลอดถึงจะทำให้วินเมาได้ วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 ผู้มีความต้านทานแอลกอฮอล์สูงส่ง ตรงข้ามกับไมรอนที่คอแข็งเท่าเด็กอนุบาล
 
"ถึงบั้นท้ายฉันจะทำให้นายอดใจไม่ไหว แต่ฉันขอสงวนไว้ให้สาวสวยดีกว่า"
 
"ทีหลังเลือกผู้หญิงที่บั้นท้ายพอฟัดพอเหวี่ยงกับนายหน่อยนะ" วินว่า ไมรอนมองหน้าเขาแทนคำถาม "เอมิลีไม่เท่าไหร่ ดูแล้วไม่เร้าอารมณ์"
 
วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 จากตระกูลผู้ดีเก่าแก่ยกประเด็นเรื่องความน่าดึงดูดทางเพศได้ด้วยภาษาที่มีศิลปะชั้นสูง
 
"ฉันจะจำไว้ แต่บางทีมันก็เลือกไม่ได้นี่หว่า" ไมรอนบอก เขาไม่ได้เสียศูนย์เพราะเรื่องเอมิลีมากมายนัก ก็เหมือนเป็นหน้าหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น นี่ไม่ได้พยายามปลอบใจตัวเองหรอกนะ
 
"นายเลือกได้ไม่เก่งเท่าไหร่ ฉันจะประนีประนอมไม่ใช้คำว่าห่วยแตก เพราะอย่างน้อยเอมิลีก็อวบอั๋นดี"
 
"นั่นชมหรือเปล่า"
 
"คำชมสำหรับเอมิลี คำปรามาสสุดเลวร้ายสำหรับนาย"
 
"แล้วนายว่าผู้หญิงแบบไหนจะเลิศเลอล่ะ แนะนำให้คนด้อยประสบการณ์บ้าง"
 
"จะบอกอะไรให้ นายพลาดตั้งแต่หาตัวเลือกจากผู้หญิงแล้วล่ะ"
 
"จริงหรือ?"
 
"จริงยิ่งกว่าจริง"
 
"แต่ฉันไม่เคยเห็นนายสนใจผู้ชาย" ไมรอนว่า เขาชักสงสัยเรื่องรสนิยมทางเพศของวินขึ้นมาจริงๆ จังๆ ถึงวินจะไม่สนใจความสัมพันธ์ใดๆ กับผู้หญิง คู่นอนของวินก็เปลี่ยนหน้าไปไม่เคยซ้ำ วินไม่แม้แต่จะจำชื่อของพวกเธอ จะพอจำได้ก็ลีลาน่าตรึงตรา แต่ไม่ใช่ชื่อ ไม่มีการสานต่อ ไม่มีการผูกมัด
 
ส่วนกับพวกเพื่อนผู้ชาย ไม่นับรวมไมรอน วินรู้จักอยู่ 2 แบบ หนึ่งคือพวกประสงค์ร้าย อิจฉาตาร้อน ไม่ก็ดูถูกว่าวินเป็นลูกคุณหนูสำอางค์งอมืองอเท้าและไม่เคยถืออะไรหนักกว่าช้อนซุป ซึ่งประเภทนี้ถ้าแสดงท่าทีก้าวร้าวออกมาเมื่อไหร่นับได้ว่าเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต พวกนั้นจะได้นอนโรงพยาบาลอย่างต่ำ 3 วัน ส่วนแบบที่สองคือพวกที่รู้ศักยภาพและขอบเขตอำนาจของวินดี พวกนี้จะพินอบพิเทาเอาใจ ทำประโยชน์ด้วยการเพิ่มฐานอำนาจใ้ห้วินทางอ้อม
 
คิดด้วยตรรกะเหตุผลอันแสนจะยากเย็นแล้ว ไมรอนสรุปความได้ว่าวินไม่ใช่พวกรักร่วมเพศ
 
"ไม่มีผู้ชายคนไหนดีพอจะทำให้ฉันสนใจได้"
 
คำตอบสมเป็นวิน ทั้งชีวิตนี้วินคงรักใครไม่เป็น
 
ไมรอนยกเบียร์ขึ้นจิบ คิดว่าเรื่องหยอกเย้ากันพอควรจะจบลงเหมือนทุกที แต่เขาคิดผิด
 
"ยกเว้นนาย"
 
ไมรอนเกือบสำลัก เขาหันไปมองวิน ตั้งใจจะหัวเราะรับมุขแล้วชมว่าวินช่างหักมุขได้ตรงจังหวะสุดๆ แต่แววตาของวินที่มองเขากลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ เขาเคยเห็นสีหน้าและแววตาของวินหลายๆ แบบ ดูออกมากกว่าคนอื่นว่าวินมองสิ่งใดด้วยความสนใจเสแสร้งหรือสิ่งนั้นดึงดูดวินได้จริงๆ หรือสีหน้าแบบไหนที่วินจะทำตอนรู้สึกสมเพชที่จะแตกต่างกับการเห็นใจ
 
"ฉันควรจะขำมั้ย" เขาถาม
 
วินทำหน้าเบื่อหน่าย "ฉันผ่าหมากนายแน่"
 
"ถ้าฉันขำนี่ผิดมากขนาดนั้นเชียว"
 
"หรือนายอยากดั้งหักมากกว่า"
 
"โอเค นี่ไม่ขำ นายพูดจริง?"
 
"ฉันนึกว่านายเป็นคนหัวไว"
 
ใช่เลย ไมรอนเพิ่งรู้ว่าตัวเองหัวช้าสุดๆ เขาจ้องวินอยู่นาน มันยากจะเชื่อที่จู่ๆ เืพื่อนรักของคุณจะเปลี่ยนความสัมพันธ์อันไว้เนื้อเชื่อใจกันมาให้เป็นอย่างอื่นที่... ลึกซึ้งกว่านั้น เขาไม่รู้จะตอบอะไร โดยเฉพาะเวลาที่วินไม่ได้คาดคั้นหรือคาดหวังให้เขาตอบ
 
"วิน"
 
"อะไร"
 
"ตกลงว่านายเป็นเกย์หรือ"
 
วินเลิกคิ้ว "อยากรู้รสนิยมทางเพศของฉันไปทำไม"
 
"จะได้เตรียมตัวเตรียมใจถูก"
 
"ถ้าฉันเป็นจะยอมยกบั้นท้ายอันแสนภูมิใจของนายให้หรือเปล่าล่ะ"
 
"นั่นก็ต้องคิดอีกหน่อย"
 
"ฉันเป็นเพื่อนรักนาย"
 
"นี่มันบั้นท้ายนะ วิน บั้นท้าย อย่าคิดว่าได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักฉันแล้วจะได้บั้นท้ายของฉันไปง่ายๆ"
 
คมคายสุดยอด ฟังดูเป็นบั้นท้ายที่มีค่ามาก
 
วินทำหน้าผิดหวัง มองบรรยากาศงานรอบๆ แล้วทำหน้าผิดหวังยิ่งกว่าเดิม เขาวางแก้วเบียร์รสชาติห่วยทิ้งไว้บนโต๊ะแถวนั้นแล้วหมุนตัวออกไป
 
"วิน"
 
"อีกไม่กี่วันเราก็จะไม่ได้เป็นนักเรียนของดุ๊กแล้ว" วินบอก "ฉันอยากมีอะไรทำที่ดีกว่าปาร์ตี้งานพรอมห่วยๆ กับเบียร์ห่วยๆ"
 
"เช่น?"
 
"ตอนแรกฉันว่าจะดูนายจิ๊จ๊ะกับเอมิลีอีก แต่นายดันทำแผนฉันพัง"
 
"เสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ฉันไม่เคยอนุญาตให้ดูนะ"
 
วินยักไหล่ "ฉันมียูฮูเย็นเจี๊ยบอยู่ในตู้เย็น"
 
"ออกจากงานพรอมเพื่อไปหายูฮูนี่นะ" ไมรอนยิ้ม "เจ๋ง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
วินกลับมาที่หอ เปิดตู้เย็นโยนยูฮูให้เขา ส่วนตัวเองหยิบบรั่นดีมีระดับ ไม่ได้จะแบ่งแยกชนชั้นหรืออะไรนะ แต่ความชอบของคนเรามันห้ามกันไม่ได้
 
ไมรอนผิดคาดที่ดูวินจะให้ความสำคัญกับชีวิตวัยรุ่น ชีวิตของวินมีทุกอย่างพรั่งพร้อม และวินเป็นคนฉลาดมากพอจะทำทรัพย์สินที่มีอยู่มหาศาลให้งอกเงยได้โดยที่ไม่ต้องง้อการเรียนในมหาวิทยาลัย บางทีวินอาจใฝ่ฝันถึงชีวิตแบบคนธรรมดาอย่างที่เขาคิดไว้ในหัวบ่อยๆ เรียนจบ ทำงาน แต่งงาน มีลูก 2.5 คน ชีวิตอันสมบูรณ์แบบของไมรอน โบลิทาร์
 
ยูฮูยังไม่หมดขวด ถึงจะไม่ใช่ไวน์แต่ไมรอนชอบจิบทีละนิดให้ได้ลิ้มรสหวานๆ ช้าๆ วินไม่เปิดโทรทัศน์ ไม่เปิดหนังอะไรดู เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาดื่มบรั่นดีเหมือนเป็นน้ำเปล่า ปกติเขาคงไม่สนใจ เพราะว่าวินเป็นพวกคอทองแดง แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าวินนั่งอยู่บนเตียงของเขา ทำผ้าห่มของเขายุ่งเหยิง แล้วมองเหมือนตำหนิว่าที่นอนของเขามันแย่ ทั้งที่ข้างบนที่ตัวเองนอนอยู่ประจำน่ะมันก็ไม่ต่างกัน
 
"วางแผนจะขโมยบั้นท้ายของฉันล่ะสิ" ไมรอนล้อ
 
"เคยมีใครบอกนายหรือเปล่าว่าหลงบั้นท้ายตัวเองเป็นบ้า"
 
"ฉันพูดถูกนี่นา นายไม่เคยแย้งฉันเรื่องนี้ก็แปลว่านายเห็นด้วย"
 
"ก็ไม่เถียง" วินวางขวดบรั่นดีว่างเปล่าลง ยกมือเสยผมที่จัดทรงเสียเรียบร้อยจนไม่กระดิกสักเส้น "แต่ฉันหน้าตาหล่อกว่า"
 
"ไม่เถียงเหมือนกันเพื่อน" ไมรอนยอมรับ นั่งจิบยูฮูข้างเตียงตัวเอง ถ้าเป็นเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกหนุ่มหล่อผมทองตาสีฟ้าน่าหลงใหลอาจจะมีภาษีมากกว่านิดหน่อย "แต่สาวๆ มักจะชอบเสน่ห์ที่อื่นด้วย"
 
"ผู้หญิงมักจะตัดสินอะไรตามอารมณ์ วันนี้บอกว่าชอบ วันต่อมาอาจจะบอกว่าไม่ชอบก็ได้"
 
ถ้าเป็นคนอื่นพูดไมรอนคงรู้สึกตะหงิด จงใจกระแนะกระแหนเขาที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาหมาดๆ แต่พอเป็นวินเขากลับรู้สึกว่าเป็นประโยคบอกเล่าธรรมดาของคนที่เหยียดเพศ
 
มีใครไม่เหยียดเพศบ้างล่ะ จริงไหม
 
ไมรอนดื่มด่ำรสยูฮูของโปรด ทั้งคู่นั่งเงียบๆ อยู่สักพัก อาจเรียกได้ว่านานทีเดียวสำหรับการอยู่กันสองคนโดยไม่มีบทสนทนานอกเหนือไปจากเวลาดูหนังเรื่องโปรด
 
วินยึดเตียงเขาไปเรียบร้อย ถึงจะยังไม่หลับแต่ไม่น่าจะปล่อยผ้าห่มที่กอดไว้แน่น ไมรอนไม่อยากสลับเตียงนอนไม่ว่าจะคืนไหน เขาไม่ได้กลัวความสูงแค่ไอ้เตียงสองชั้น แต่จู่ๆ จะให้เปลี่ยนเตียงที่นอนมาตลอด 4 ปีโดยไม่ให้เตรียมใจกันก่อนก็ทำไม่ได้ง่ายๆ
 
"บรั่นดีแค่ขวดเดียวเองนะวิน ไปนอนบนเตียงนายข้างบนได้แล้ว" ไมรอนบอก วินทำท่างัวเงียไม่อยากลุก เขารู้หรอกน่าว่าวินยังไม่ง่วงหรอก ไมรอนพยายามดึงวินลงจากเตียงตัวเอง แต่กลายเป็นว่าเขาถูกฉุดล้มลงไปพร้อมสัมผัสนิ่มอุ่นที่ริมฝีปาก
 
ไมรอนได้กลิ่นบรั่นดี รสชาติยูฮูที่หลงเหลืออยู่ในปากผสมกับรสขมหวานของบรั่นดี จะเรียกว่าเป็นความคิดสร้างสรรค์หรือเปล่า แต่เขาว่ารสชาติมันไม่เลวเท่าไหร่
 
วินจูบเขา
 
และเขาไม่ได้รู้สึกแย่เสียด้วย
 
เขาเป็นบ้าอะไร? วินเป็นเพื่อนรักเขาไม่ใช่หรือ? ไมรอนเฝ้าถามตัวเองไม่รู้กี่รอบในช่วงนาทีนั้น ทว่าเขาหาคำตอบที่ต้องการไม่ได้ ในสถานการณ์กำกวมแบบนี้เขาควรทำตัวยังไง เอ่อ... เขายังเรียกว่ากำกวมได้อยู่ใช่ไหม เพราะว่าวินไม่ได้พูดอะไรเลย
 
"ฉันรักนาย รู้ใช่ไหม"
 
ไมรอนได้แต่เป็นใบ้ไปชั่วขณะ ก่อนตั้งสติตอบได้ "รู้ แต่ไม่ใช่แบบที่ต้องจูบกันว่ะ"
 
"รายละเอียดนิดๆ หน่อยๆ อย่าไปสนใจเลย"
 
"ฉันนึกว่าเราต้องให้ความสำคัญกับรายละเอียด"
 
"อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงได้ไหมวะ?"
 
หลังจากถูกผู้ชายจูบเขาก็โดนด่าว่าทำตัวเหมือนผู้หญิง ประสบการณ์ใหม่
 
พอเขานิ่ง วินก็นิ่ง ตอนแรกเขานึกว่าวินจะเป็นฝ่ายรุกถอดกางเกงเขาเหมือนสาวไฟแรงสูงใจร้อนแต่ก็เปล่า คนอย่างวินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 ไม่ชอบถอดเสื้อผ้าให้ใคร
 
"ฉันเอาปืนจ่อหัวนายได้นะ"
 
โว้ว
 
"นายมีปืนหรือ"
 
"กฎข้อที่หนึ่ง วินเซอร์ ฮอร์น ล็อควูด ที่ 3 พกปืนเสมอ"
 
เออ เขาลืมไป
 
"แล้วนายจะขู่ฉันเรื่องอะไรวะ"
 
วินเบื่อจะพูดเต็มทน "เซ็กส์ที่ระลึกสำหรับชีวิตนักเรียนที่ดุ๊ก"
 
"ล้อเล่นใช่มั้ย"
 
"ฉันดูเหมือนล้อเล่นหรือ"
 
พระเจ้า วินเอาจริง
 
นี่อาจจะเป็นความอยากรู้อยากเห็น วินอาจไม่ได้เป็นเกย์ และแน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็นเกย์แน่ ไมรอนเลิกสนใจประเด็นหยุมหยิมเรื่องรสนิยมทางเพศแล้วหาทางคิดอย่างเร่งด่วนว่าจะทำให้บั้นท้ายตัวเองรอดพ้นจากการสูญเสียความบริสุทธิ์ได้อย่างไร
 
"ทำไมเป็นฉันวะ"
 
"หาเหตุผลกับเรื่องเซ็กซ์ ขอคิดก่อนนะ" วินหยุดพูด แล้วดีดนิ้ว ทำท่าเหมือนนึกได้ "เพราะบั้นท้ายนายเซ็กซี่ พอฟังขึ้นไหม"
 
"เป็นเหตุผลยอดฮิตอันดับหนึ่ง มีอะไรอีกไหมที่จะโน้มน้าวฉันให้เต็มใจมีเซ็กซ์กับรูมเมทเพื่อนรักของตัวเอง"
 
"นายรังเกียจฉันหรือว่าเป็นพวกเหยียดเพศ เหยียดเพศใช่ไหมถึงไม่อยากมีเซ็กซ์กับผู้ชาย"
 
วินขึ้นมาคร่อมตัวไมรอน การจะทำให้วินล้มเลิกความคิดเริ่มไต่ระดับความยากขึ้นมาจนถึงขั้นเป็นไปไม่ได้
 
"อย่าว่ากันนะเพื่อน แต่ฉันว่านายเมา... มาก"
 
"ขออย่างได้ไหม ฉันล่ะเบื่อไอ้นิสัยช่างประนีประนอมของนายจริงๆ โดยเฉพาะกับคนใกล้ชิดตัวเองน่ะ ถ้าอยาก