KeeChan

Doll (19)

Pairing : ???????? x Cloud Stife




หลังจากที่ความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันครั้งแรกผ่านพ้นไป ครั้งที่สองครั้งที่สามก็ตามมาอย่างรวดเร็ว คลาวด์ยังติดอาการเขินอายอยู่บ้าง แต่พอเซฟิรอธเรียกร้องบ่อยเข้า การมีอะไรกันก็กลายเป็นกิจวัตรเหมือนกับที่ต้องกินข้าววันละ 3 มื้อ และนั่นก็ทำให้คลาวด์รู้ด้วยว่าเซฟิรอธต้องการเขามากเพียงใด

ถึงหลายครั้งที่ในเช้าวันต่อมา (พูดให้ถูกคือเกือบเที่ยงของวันต่อมา) คลาวด์จะเหนื่อยจนแทบลุกไม่ขึ้น เซฟิรอธก็ไม่เคยปล่อยปละละเลยเรื่องสุขภาพหรือเรื่องการเรียนของเขา ซึ่งคลาวด์ไม่เคยเอาการที่ต้องออกไปโรงเรียนในวันต่อมาเป็นข้ออ้างในการ ปฏิเสธความต้องการของอีกฝ่าย

ก็ถ้าเพื่อให้เซฟิรอธพอใจ... จะให้ทำอะไรเขาก็ทำทั้งนั้น

เวลาแห่งความสุขที่สุกงอมดำเนินเรื่อยมาจนถึงคริสมาสต์ในปีเดียวกัน ปีนี้เป็นปีแรกที่เขาสองคนจะไม่ได้ฉลองคริสมาสต์ด้วยกัน เซฟิรอธจะต้องเดินทางออกไปนอกเมืองโดยที่พาเขาไปด้วยไม่ได้ด้วยเหตุผล บางอย่างที่คลาวด์ไม่รู้ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่คิดจะซักไซ้ ในเมื่อเซฟิรอธบอกว่า ‘ไม่ได้’ นั่นก็หมายความว่า ‘ไม่ได้’ จริงๆ

ด้วย เหตุนี้จึงเป็นโอกาสของคลาวด์ที่นานๆ ครั้งจะได้ออกมาสังสรรค์กับเพื่อนวัยเดียวกันในคืนคริสมาสต์อีฟ หนุ่มวัยรุ่นในกลุ่มที่ริมีแฟนสาวแล้วก็นัดควงแฟนตัวเองออกมาเที่ยวกันทั้ง นั้น แต่สำหรับกลุ่มหนุ่มโสด ก็ย่อมต้องจับกลุ่มกันไปเดินเหล่มองสาวโสดตามท้องถนนนั่นแหละ โดยเฉพาะถ้าเป็นกลุ่มที่มีเรโนเป็นหัวหน้าแก๊งค์แล้วล่ะก็นะ

ใจกลาง มิดการ์มีที่ให้เด็กวัยรุ่นเที่ยวอยู่เยอะเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อ ย่านชอปปิ้งที่หรูหราอย่างวอลมาร์เก็ต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขายังมีอัธยาศัยแย่เหมือนเดิม หรือว่าแย่กว่าเดิม คลาวด์รู้สึกว่าความเคลื่อนไหวรอบตัวนั้นว่างเปล่าเมื่อไม่มีเซฟิรอธ

บางทีอาจจะเป็นเพียงความเหงาหงอยในช่วงสิ้นปีที่รู้ว่าต้องอยู่คนเดียวก็ได้ เด็กหนุ่มเดินเตร่ตามกลุ่มเพื่อนไปอย่างไม่มีจุดหมาย

ยิ่งเวลามองปลายเท้าตัวเอง... นึกถึงสร้อยที่สวมรอบข้อเท้าที่มีชื่อของใครคนนั้นแล้ว ก็ยิ่งคิดถึงจนแทบจะทนไม่ไหว...

“เฮ้ คลาวด์! คืนนี้สนใจจะไปต่องานปาร์ตี้ที่บ้านคุณชายรูฟัส ชินระรึเปล่า!” เรโนกระโจนเข้ามาโอบไหล่แล้วชวนเสียงดัง

“รูฟัส ชินระ? ที่ตึกชินระน่ะเหรอ” คลาวด์เคยได้ยินชื่อชินระอยู่บ้าง เพราะเป็นชื่อบริษัทที่เป็นคู่ค้าและคู่แข่งรายสำหรับกับเซฟิรอธ เขาจำได้ด้วยว่ารูฟัสที่เป็นลูกชายคนเดียวของประธานบริษัทนั้นเป็นรุ่นพี่ใน โรงเรียนเดียวกันประมาณสองสามปีได้ แต่คลาวด์ก็เคยได้ยินแต่แค่ชื่อเท่านั้น

“เขาเชิญนายด้วยเหรอเรโน ถึงจะไปปาร์ตี้ของเขาได้น่ะ” เด็กหนุ่มออกจะแปลกใจด้วยซ้ำที่จู่ๆ เรโนก็พูดถึงรูฟัสขึ้นมา คนที่อยู่รุ่นเดียวกับเขาไม่น่าจะไปรู้จักมักจี่กับรูฟัสเป็นการส่วนตัวได้

แต่บางทีเขาอาจจะคิดผิด

“ไม่ได้เชิญหรอก แต่หน้าใหญ่อย่างหมอนั่นกับพ่อของหมอนั่นน่ะ จัดงานปาร์ตี้ในเทศกาลคึกคักแบบนี้เพื่อจะโอ่ความร่ำรวยของตัวเองอยู่แล้ว เออ จริงสิ ฉันลืมไปว่าปีที่ผ่านมานายไม่เคยไปงานที่บ้านหมอนั่นเลยนี่ แบบนี้พลาดไม่ได้แล้วพรรคพวก!”

เรโนดึงไหล่แล้วลากให้เดินตามอย่าง เสียไม่ได้ เขาได้ยินข่าวลือมาเหมือนกันว่าจริงๆ แล้วเรโนน่ะแก่กว่าคนในรุ่นเดียวกัน แต่เพราะว่าโดดเรียนจนเวลาเรียนไม่พอ กับผลการเรียนก็ไม่ได้ดีเด่จนต้องซ้ำชั้นมากกว่าหนึ่งปีด้วย จากข่าวลือเล็กๆ น้อยๆ ที่คลาวด์ไม่คิดจะสนใจ แต่พอเห็นหนุ่มผมแดงเอ่ยลามปามถึงรุ่นพี่ที่แก่กว่าอย่างกับเป็นเพื่อนเล่น รุ่นเดียวกันอย่างนั้น เขาก็ชักจะคิดว่าเรื่องที่เคยได้ยินมาเป็นจริงขึ้นมาแล้วล่ะสิ

เอาเถอะ... ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอยู่ดี

*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=

วินเซนต์ มารับคลาวด์กลับจากปาร์ตี้ที่แสนวุ่นวายด้วยสีหน้าบึ้งตึง กว่าเขาจะรู้ตัวว่าวินเซนต์โทรตามก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนแล้วเพราะเสียง เพลงในงานปาร์ตี้ดังจนกลบเสียงโทรศัพท์เสียหมด

ชายหนุ่มที่ยังอยู่ใน ชุดสูททำงานสีขรึมแทบจะตะคอกใส่เขา ก่อนจะถามว่าเขาอยู่ที่ไหนอย่างเร่งร้อน หลังจากนั้นไม่กี่นาทีวินเซนต์ก็ปรากฏตัว แล้วลากเขาออกจากงานโดยไม่ปล่อยให้ร่ำลาเพื่อนแม้แต่คนเดียว

“อะไรกันครับ คุณวิน—”

คลาวด์ไม่สามารถพูดได้จบประโยคเมื่อวินเซนต์ลากมาถึงประตูรถแล้วพบว่าเซฟิรอธนั่งกอดอกอยู่ที่นั่งด้านหลังด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก

เจ้าของผมสีบลอนด์ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ความดีใจมีมากกว่า เขาเปิดประตูรถแล้วรีบเอ่ยทัก “คุณกลับมาแล้วเหรอฮะ”

มือใหญ่ของเซฟิรอธฉุดร่างเล็กเข้ามาอย่างแรง เขาดึงเด็กหนุ่มเข้ามาจูบ บดขยี้ริมฝีปากอิ่มนั้นด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

คลาวด์ตกใจที่ถูกจูบอย่างรุนแรงเช่นนั้น รับรู้ได้ว่าเซฟิรอธกำลังโกรธ แต่เขาไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิด

วินเซนต์ทั้งปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่แล้วออกรถโดยไม่เสียเวลาพูดคุย

“เธอทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่กลับไปที่บ้าน” เสียงดุๆ ซัก

“ผมก็แค่ออกมาเที่ยวกับเรโน ก็คุณบอกว่าจะไม่กลับ ให้ผมไปเที่ยวได้ตามใจไม่ใช่เหรอฮะ”

เซ ฟิรอธบีบแขนเล็กแน่น เด็กหนุ่มหน้าเสียด้วยอาการคุกคามนั้น เซฟิรอธไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน “แต่ฉันไม่ได้อนุญาตว่ามันจะค่ำมืดดึกดื่นเสียขนาดนี้ วินเซนต์โทรหาเธอก็ไม่รับโทรศัพท์!”

“นี่... อย่าบอกนะฮะว่าคุณรีบกลับมาเพราะคุณวินเซนต์ติดต่อผมไม่ได้? โธ่ เซฟิรอธฮะ ผมไม่ใช่เด็กแล้ว”

ว่า กันตามเหตุผลแล้วคลาวด์ไม่ได้ทำผิดอะไร ในคืนวันคริสมาสต์อีฟ ใครต่อใครก็อยู่ฉลองกันทั่วเมือง ไม่ว่าจะกับคนรักหรือว่ากับเพื่อนฝูง บนถนนหลังเที่ยงคืนไม่ได้มืดแล้วก็เงียบสงัดเหมือนคืนปกติทั่วไป

จะ ติดก็อยู่แค่ว่า เซฟิรอธมีเกณฑ์วัดเรื่อง ‘ความปลอดภัย’ สำหรับคลาวด์ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ก็วินเซนต์นั่นแหละที่เอาจริงเอาจังกับการงานมากเกินไป

“ฉันจำได้ แม่นว่าฉันบอกเธอแล้ว สำหรับฉัน เธอยังเป็นเด็กที่ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้” เซฟิรอธแทบจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย อยากกอดร่างเล็กนี่ให้แหลกสลายคามือจะได้หลุดรอดจากเงื้อมมือของตนไปไม่ได้

คลาวด์ ไม่เคยเห็นเซฟิรอธที่เกรี้ยวกราดเช่นนี้มาก่อน เขาเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวเหมือนกับถูกงูจ้องในขณะที่เขาเป็นลูกไก่ ตัวเล็กๆ เช่นนี้แล้วคลาวด์ก็ไม่กล้าเอ่ยเถียงอีก

เด็กหนุ่มคิดจะกล่าวขอโทษ เผื่อว่าเซฟิรอธจะอารมณ์เย็นลงบ้าง แต่ก็ถูกชิงถามขึ้นก่อน

“สนุกมากมั้ย ปาร์ตี้ที่ตึกชินระ?” ดวงตาสีเขียวยังจับจ้องที่เด็กหนุ่มอย่างกินเลือดกินเนื้อ ราวกับเป็นคำถามประชดประชัน

คลาวด์ ตกใจเกินกว่าจะตอบคำได้ทันที และเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่เคยเห็น ความกระวนกระวายในน้ำเสียง ความเร่งเร้าเอาคำตอบ เซฟิรอธผู้ไม่เคยสูญเสียความเยือกเย็น ตอนนี้กลับร้อนใจกับเรื่องเล็กๆ เพียงเท่านี้

นี่... คืออาการ ‘หึงหวง’?

“ฉันถามว่ามันสนุก มากมั้ย?” เซฟิรอธถามย้ำเหมือนคนความอดทนต่ำ แม้คลาวด์จะสะดุ้งเพราะสายตาทิ่มแทง แต่เด็กหนุ่มรู้ดีว่าตนจะตอบว่าอะไร

“... ไม่ค่อยสนุกหรอกฮะ ผมคิดถึงคุณมากกว่า” คลาวด์เห็นโทสะที่เลือนหายไปในแววตาของฝ่ายตรงข้าม เซฟิรอธกำลังหึงอยู่อย่างที่เขาคิดจริงๆ ด้วย เด็กหนุ่มห้ามไม่ให้ตัวเองอมยิ้มไม่ได้เลย

“คริสมาสต์ที่ไม่มีคุณ มันน่าเบื่อมากเลยฮะ”

“น่าเบื่อเหรอ? น่าเบื่อจนเธอต้องออกมาเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกในเวลาแบบนี้เลยใช่มั้ย”

“ก็ คุณงานยุ่ง อยู่กับผมไม่ได้นี่ฮะ” เด็กหนุ่มยิ้มใสซื่อ ไม่ได้จงใจจะต่อว่าอีกฝ่าย แต่ประโยคนั้นก็กลายเป็นการออดอ้อนออเซาะสำหรับคนฟังเสียเหลือเกิน

เซ ฟิรอธยึดปลายคางเรียวไว้ เอ่ยคำพูดที่ฟังคล้ายคำข่มขู่ “คราวหลังต่อให้ฉันไม่อยู่กับเธอ... ฉันก็จะขังเธอไว้ไม่ให้ออกไปเจอใครเลยดีกว่า”

คลาวด์ไม่รู้หรอกว่าเซ ฟิรอธจะทำจริงหรือไม่ แต่สำหรับเขา มันมีค่าเท่ากัน “แล้วแต่คุณฮะ เพราะถึงผมจะอยู่กับคนอื่น ผมก็คิดถึงแต่คุณคนเดียวอยู่แล้ว ไม่รู้เหรอฮะ”

คง จะมีแต่คลาวด์เท่านั้นที่ต่อปากต่อคำกับเซฟิรอธที่ฉุนเฉียวได้ถึงขนาดนี้ แถมเด็กหนุ่มเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้ผ่อนคลายลง และคลาวด์ก็ยืนยันคำพูดของตนด้วยการเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อน

ในที่สุดเซฟิรอธก็ยิ้มออก ใบหน้าเฉยชานั้นยิ้มที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี คลาวด์จึงกล้าถามหยอก

“คุณหึงใช่มั้ยฮะ?”

เซฟิรอธไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กอย่างรักใคร่ “ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของตัวเอง”

“ผมเป็นของคุณคนเดียวอยู่แล้วฮะ ไม่มีใครกล้ายุ่งกับผมหรอก” คลาวด์ยืนยัน ก่อนจะถูกดึงเข้าไปกอดอย่างหวงแหน

การกระทำของเซฟิรอธทำให้คลาวด์ได้ใจ ยิ่งปลาบปลื้มมากกว่าที่เคยเป็นมาเมื่อฝ่ายตรงข้ามออกอาการหึงหวงเสียจนร้อนรนถึงเพียงนี้

เขามีความสุขจนกระทั่งหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว

“เธอยิ้มอะไร” ก็น่าอยู่หรอกที่เซฟิรอธออกจะงุนงง เขานึกว่าคลาวด์จะตกใจกับท่าทีหุนหันที่เกินการควบคุมของเขาจนใจเสียซะอีก

“ดีใจ น่ะฮะ” เด็กหนุ่มให้คำตอบคลุมเครือ ทว่าชายหนุ่มผมเงินก็ไม่ได้ถามต่อ เขาปล่อยให้ความขัดแย้งคลายตัวลงด้วยบรรยากาศไปตามนั้น พอรถจอดลงแล้วทั้งคู่เปิดประตูลงจากรถนั่นแหละ คลาวด์ถึงได้ฉุกคิดขึ้นมาได้

“งานของคุณเป็นยังไงบ้างฮะ ผมคงไม่ได้ทำให้คุณยุ่งยากใช่มั้ย”

เซฟิรอธมีสีหน้ายุ่งยากอยู่ครู่หนึ่ง เพียงแว่บเดียวก็สามารถปกปิดเอาไว้ได้ด้วยสีหน้าเฉยเมย

“ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเธอหรอก มาสิ”

คลาวด์ คว้ามือที่ยื่นออกมาอย่างไม่คิดตะขิดตะขวงใจ ไม่เคยซักถามสิ่งใดนอกเหนือจากสิ่งที่เซฟิรอธไม่เคยบอกกล่าว เพราะว่าเขาเชื่อใจเซฟิรอธมากกว่าใครในโลก

เขาไม่เคยสังหรณ์ใจมาก่อนว่าความ ‘หึงหวง’ ของเซฟิรอธนั้น จะเป็นสิ่งที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาจนไม่มีวันลืมลง






To be continued...



สั้นเนอะ

ใส่ มาทำไมไม่รู้... แต่รู้สึกว่าต้องใส่... เรื่องจึงเดินไปอย่างเอื่อยๆ เหมือนยังเขียนน้อยไปด้วยอะ... กำลังมีปัญหากับการเีขียนช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ทำยังไงคลาวด์จะเกลียดเซฟิรอธเนี่ย =w=

ชอบเรโนจัง น่ารัก อั๊ง เขียนแล้วสนุก (ไ้ด้ข่าวว่ามีบทนิดเดียว)