KeeChan

Doll (17)

Pairing : ???????? x Cloud Stife

“เซฟิรอธฮะ! ผมกลับมาแล้ว” เสียงสดใสร่าเริงของเด็กหนุ่มดังขึ้นก่อนที่เจ้าของร่างเล็กจะโผเข้ากอดผู้ปกครองของตน

วันนี้เป็นวันที่พิเศษสำหรับคลาวด์ ทุกทีเขาจะได้เจอกับเซฟิรอธเฉพาะช่วงกลางคืนที่อีกฝ่ายเสร็จงานแล้วเท่านั้น สำหรับคนที่อาศัยอยู่ด้วยกันก็นับว่าพวกเขาได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากโขที เดียว

ตอนที่เขาเริ่มต้นใช้ชีวิตในมิดการ์ เซฟิรอธมักจะพาเขาออกไปเที่ยวในที่ต่างๆ เพื่อให้คลาวด์สบายใจและหายคิดถึงบ้านบ้าง ช่วงแรกๆ คลาวด์ก็ยังคงแสดงอาการเหงาหงอยเหมือนกับเด็กที่ไม่มีที่ไป แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชีวิตใหม่ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอย การเข้าโรงเรียนมัธยมที่นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตปกติของคลาวด์กลับ คืนมา

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเขามีเซฟิรอธอยู่เคียงข้าง เป็นครอบครัวใหม่ที่คลาวด์มีความสุขในการใช้ชีวิตอยู่ด้วย

เซฟิรอธยิ้มให้เด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใส มือใหญ่รั้งเอวเล็กแนบชิดกับตัว ถ้าเป็นเมื่อ 3 ปีก่อนเขาคงจะอุ้มร่างบางนี้ขึ้นกอดให้หนำใจ ไม่ใช่ว่าตอนนี้คลาวด์ตัวใหญ่เกินไปที่เขาจะทำอย่างนั้นได้หรอกนะ แต่เป็นเพราะเด็กหนุ่มคิดว่าตัวเองโตเกินไปที่จะยอมให้ทำแบบนั้น

“สุขสันต์วันเกิดนะ คลาวด์” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยอวยพร วันนี้คลาวด์อายุครบ 15 ปีพอดี พอเขาเอ่ยถามว่าเด็กหนุ่มอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด ปีก่อนๆ เขาก็ให้ของเป็นชิ้นเป็นอันอย่างสูทที่เอาไว้ออกงานกลางคืนบ้าง หรือไม่ก็น้ำหอมหรือเครื่องประดับที่ผู้ชายฐานะอย่างเขาจะใช้ แต่ดูเหมือนว่าคลาวด์จะไม่ได้ต้องการอะไรเลย

คำขอในปีนี้จึงเป็นแค่ ‘อยากให้กินข้าวเย็นด้วยกัน’ เท่านั้น ช่างเป็นคำขอร้องที่ไม่มีอะไรพิเศษ เซฟิรอธก็ไม่ใช่ว่าจะละเลยไม่เคยร่วมโต๊ะอาหารเช้าหรือเย็นด้วยไปนานๆ แต่ช่วงหลังๆ นี่อาจจะเพราะว่าเขางานยุ่งมากขึ้น การพูดคุยหรือว่าเจอหน้ากันก็อาจจะห่างหายไปบ้าง

คลาวด์เป็นเด็กดีที่เชื่อฟังคำแนะนำของเขาทุกอย่าง อาจจะเป็นเพราะความสำนึกบุญคุณด้วยจึงทำให้เด็กหนุ่มตั้งอกตั้งใจมุมานะเล่า เรียนจนได้ผลเรียนเป็นที่น่าพอใจ ถึงจะมีเพื่อนในวัยเดียวกันจากที่โรงเรียน ไม่ว่าจะทำอะไรคลาวด์ก็จะคิดถึงเซฟิรอธก่อนเป็นอันดับแรก

น้อยครั้ง ที่คลาวด์จะเลือกออกไปเที่ยวเตร่หลังเลิกเรียนตามประสาเด็กผู้ชาย เพราะเขาคิดว่าการที่ได้อยู่กับเซฟิรอธ ถึงจะเป็นแค่การนั่งมองอีกฝ่ายทำงานเงียบๆ โดยที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยมันน่าสนใจเสียยิ่งกว่า เซฟิรอธก็ถามอยู่เหมือนกันว่าการเอาแต่เกาะติดเขาอยู่แบบนี้คลาวด์ไม่เบื่อ บ้างรึไง กลับเป็นเด็กหนุ่มเสียอีกที่เกรงว่าเขาจะทำให้เซฟิรอธรำคาญ เขาก็รู้สึกเกรงๆ อยู่บ้าง แต่ก็ตอบไปตามตรงว่าไม่ว่ายังไงเขาก็อยากอยู่ใกล้ๆ เซฟิรอธ ถึงจะมีสายตาคาดโทษจากวินเซนต์ส่งมาให้ก็ตาม

พูดถึงวินเซนต์ ชายหนุ่มผมดำคนนั้นมักจะอยู่กับเซฟิรอธตลอดเวลางาน ครั้งแรกๆ ที่คลาวด์มานั่งหัวโด่อยู่ในที่ทำงาน ดวงตาสีแดงคู่นั้นออกจะไม่พอใจด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เจโนวาเป็นบริษัทผลิตยาและเวชภัณฑ์ ดังนั้นเวลาที่เซฟิรอธกับวินเซนต์พูดคุยกันเรื่องงาน คลาวด์ฟังเนื้อหาไม่รู้เรื่องสักเท่าไหร่

ความสามารถของเซฟิรอธนั้น เข้าขั้นที่เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะ ด้วยอายุเพียง 22 ปีก็สามารถจัดการดูแลงานที่ใหญ่โตกว้างขวางขนาดนี้ได้ มันยิ่งใหญ่ถึงกระทั่งว่าในมิดการ์ไม่เคยมีใครไม่เคยได้ยินชื่อเจโนวา

จากการใช้ชีวิตในเมืองนี้มา 3 ปีทำให้คลาวด์รู้ว่าเซฟิรอธเป็นคนเก่งแค่ไหน และตนโชคดีเพียงใดที่มีคนเช่นนี้ให้ความเมตตาเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี เซฟิรอธไม่เคยคาดหวังสิ่งใดกับเขา นั่นยิ่งทำให้คลาวด์ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่าย ต้องผิดหวัง

คลาวด์ไม่เคยเอ่ยถามเรื่องส่วนตัวของเซฟิรอธ ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันก็มีเพียงเซฟิรอธเท่านั้นที่เป็นคนคอยดูแล เซฟิรอธทำทุกอย่างให้เขาได้ คลาวด์ไม่คิดจะซักไซ้เรื่องจุกจิกอย่างเช่นว่าเซฟิรอธมีรายได้มาจากไหน จำนวนเท่าไหร่ นั่นเป็นเรื่องที่เด็กอย่างเขาไม่ควรจะถาม

เขารู้เพียงแค่ว่าการได้อยู่กับเซฟิรอธทำให้เขามีความสุข และเซฟิรอธเองก็มีความสุขเช่นกัน

“งานเสร็จรึยังฮะ เหนื่อยรึเปล่า”

ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม แน่นอนว่าคำตอบที่ได้นั้นมาพร้อมกับจุมพิตเบาๆ ที่ขมับ

“วันนี้เป็นวันสำคัญของเรา ฉันต้องจัดการงานได้เรียบร้อยอยู่แล้ว”

คลาวด์ยิ้มกว้าง “คุณอยากไปร้านอาหารที่ไหนฮะ บนตึกนี้หรือว่าเราจะไปที่อื่นกันดี”

ที่จริงแล้วมันเป็นวันเกิดของเขา คลาวด์จึงควรจะเป็นคนที่ได้เลือกร้าน แต่เขาเห็นแก่ความสะดวกของเซฟิรอธมากกว่า

“ฉันคิดว่าเธอน่าจะเบื่ออาหารทุกร้านในนี้แล้วนะ วันพิเศษแบบนี้ทั้งที ออกไปไกลๆ กันหน่อยดีมั้ย”

และอีกอย่างหนึ่ง คลาวด์รู้ดีกว่านิสัยอย่างเซฟิรอธ ย่อมต้องวางแผนจองร้านอาหารไว้ให้เขาล่วงหน้าแล้วแน่ๆ

“ที่ไหนก็ได้ฮะ” คลาวด์ตอบอย่างกระตือรือร้นก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายที่จูงมือนำไป

วันนี้คลาว์ไม่เห็นเงาของวินเซนต์ ทุกทีแล้วชายหนุ่มผมดำคนนั้นจะเป็นคนขับรถให้ ไม่ก็คอยบริการอย่างอื่นให้ทุกอย่างจนบางครั้งคลาวด์รู้สึกประหม่า แต่พอผ่านไปนานๆ เข้าเขาก็รู้สึกชินไปเอง วันนี้เซฟิรอธเป็นคนขับรถเอง เบนซ์สปอร์ตสีดำเข้ากับบุคลิกนิ่งขรึมของเจ้าตัวเป็นอย่างดี

ปีนี้จะเป็นปีที่ 4 ที่เขาได้ฉลองวันเกิดร่วมกับเซฟิรอธ คลาวด์เคยถามวันเกิดของฝ่ายตรงข้ามบ้างแล้วแต่กลับได้คำตอบที่ไม่ชัดเจนกลับมา

‘วันที่เธอเกิดมา ก็ถือว่าเป็นวันที่ฉันมีชีวิตอยู่บนโลกนี้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเรามาฉลองพร้อมกันก็ได้’

ครั้งแรกที่เซฟิรอธพูดอย่างนั้น เขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความหมายลึกซึ้งอะไร ตอนแรกคลาวด์เข้าใจว่าเซฟิรอธบังเอิญเกิดวันเดียวกับเขาด้วยซ้ำไป!

บท สนทนาระหว่างเดินทางก็เป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วๆ อย่างเรื่องโรงเรียนหรือเรื่องงานของเซฟิรอธบ้าง คลาวด์มักไม่ค่อยมีเรื่องอะไรมาเล่าให้เซฟิรอธฟังสักเท่าไหร่ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนเงียบๆ ที่ไม่ค่อยถนัดจะคบค้าสมาคมกับคนเยอะๆ อยู่แล้ว ถึงจะฟังดูเป็นการถามคำตอบคำ แต่คลาวด์ก็รู้ว่าเซฟิรอธใส่ใจต่อเขามากเพียงใด

ร้านที่เซฟิรอธเลือก ในวันนี้เป็นภัตตาคารหรูหราที่สุดในมิดการ์ เด็กหนุ่มเคยชินกับการนั่งตัวเกร็งคอตั้งในร้านอาหารพวกนี้มานักต่อนักแล้ว เขาจึงไม่ประหม่าอีก และโดยมากโต๊ะที่นั่งก็จะอยู่ในห้องส่วนตัวที่เปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้ทำอะไร กันอย่าง เป็นส่วนตัว

“เหมือนกับผ่านไปแค่เมื่อวานเลยนะ ฉันยังนึกภาพเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งมากอดฉันอยู่เลย”

เซฟิรอธเริ่มชวนคุย ไม่แปลกอะไรที่เด็กวัยอย่างคลาวด์จะโตเร็ว กระนั้นร่างสูงก็ยังพูดอาลัยถึงเด็กน้อยตัวเล็กๆ คนนั้นไม่ได้

“ตอนนี้ผมก็ยังชอบกอดคุณอยู่นะฮะ” คลาวด์หัวเราะ “หรือคุณคิดว่าผมตัวโตเกินไปแล้ว”

คราวนี้ชายหนุ่มผมเงินหัวเราะหึ แล้วยกไวน์ก่อนอาหารขึ้นจิบ “เธอยังเป็นเด็กน้อยของฉันเสมอแหละ ไม่ว่าจะผ่านไปอีกกี่ปีก็ตาม”

คลาวด์อมยิ้มตอบ สำหรับเด็กหนุ่มแล้วนั่นคือคำสัญญาที่บอกว่าไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เซฟิรอธก็ยังคงจะรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง

“คุณก็จะเป็นคนที่สำคัญที่สุดของผมเสมอฮะ”

คำพูดนั้นสมใจเซฟิรอธนัก ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีคลาวด์คงยังความใสซื่อบริสุทธิ์เอาไว้ ทั้งน่าปกป้องและน่าเอ็นดูเป็นที่สุด เพราะอย่างนี้ไงเล่าเขาถึงได้หลงใหลเด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้านี้เสียจนหัว ปักหัวปำ เรื่องที่เซฟิรอธจะเอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ก็จะมีแค่เรื่องของคลาวด์เพียง เรื่องเดียวเท่านั้น

“เธอเป็นเด็กที่น่ารักมากจริงๆ คลาวด์”

ฟัง คำชมแบบนั้นแล้วเขา อยากจะค้านเหลือเกินว่าเลิกชมด้วยคำพูดที่น่าจั้กจี้พวกนั้นทีเถอะ ถึงเขาจะฟังมาจนชินแล้วก็ตาม ใช้คำว่า น่ารัก ชมเด็กผู้ชายอย่างเขาแล้วมันฟังดูพิลึกจริงๆ

แต่ก็อีกนั่นแหละ เพราะว่าเซฟิรอธเป็นคนพูด... คลาวด์ถึงได้ยอมรับคำชมนั้นอย่างอายๆ ต่อไป

เซฟิรอธมองใบหน้าที่ออกจะแดงเรื่อขึ้นมานิดๆ อย่างนึกสนุก ปลายนิ้วเรียวยาวยกแก้วไวน์ของตนขึ้นเพื่อเป็นการฉลอง

“สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 15 ปีของเธอ”

คลาวด์ยกแก้วแอปเปิ้ลโซดาขึ้นตามบ้าง เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ พอเป็นพิธี ทว่าคลาวด์ยังไม่ละสายตาไปจากเครื่องดื่มสีใสนั่น

“อร่อยเหรอฮะ”

เซฟิรอธเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มมุมปาก “สำหรับผู้ใหญ่อย่างฉันมันเป็นเครื่องดื่มที่หวานหอมมาก”

คลาวด์ เอียงคอ เขารู้ว่าเซฟิรอธกำลังบอกว่าเขายังเด็กอยู่ ไม่ควรจะสนใจเครื่องดื่มมึนเมาแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรความสนใจมันห้ามกันได้เสียที่ไหน

“ให้ผมลองชิมได้มั้ยฮะ”

เซฟิรอธกลอกตา ทำท่าสองจิตสองใจว่าควรจะยื่นแก้วในมือให้หรือไม่ ราวกับจงใจยั่วยุเด็กที่อยากรู้อยากเห็นจนอยู่ไม่สุข

“เธอ อายุยังไม่ถึงที่จะกินของพวกนี้ได้ มันผิดกฏหมายนะ” เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มแฝงเลศนัย ในขณะที่เด็กดีที่เชื่อฟังคำสั่งอย่างคลาวด์คิดจะเลิกล้มคำขอร้องนั่นไปเสีย แล้ว

“แต่ว่า... ไหนๆ ที่นี่ก็เป็นห้องส่วนตัว แล้วเธอก็อยู่กับฉันแค่สองคน คงไม่มีใครมาสนใจหรอก”

เด็กหนุ่มตาโตเป็นประกายวิบวับเมื่อจะได้ลองชิมไวน์ที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อนสมดังหวัง ทว่าเซฟิรอธก็ยังไม่ยื่นให้ง่ายๆ

“เธอจะให้อะไรฉันตอบแทนล่ะ สำหรับการชิมไวน์ครั้งนี้”

“ต้อง มีของตอบแทนด้วยเหรอฮะ หรือคุณอยากจะลองชิมแอปเปิ้ลโซดาของผมล่ะ” ไม่ใช่ว่าคลาวด์ไม่รู้ว่าผู้ปกครองของตนกำลังแกล้งหยอกอยู่ คราวนี้จะขอเป็นอะไรนะ จะให้เขาหอมหรือว่าจูบตรงไหนกันล่ะ

“ฉันยังไม่บอกดีกว่า เอาเป็นว่า เธออยากลองชิมก็ตามสบาย” เซฟิรอธเล่นลิ้นแล้วจึงเลื่อนแก้วของตนให้อยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย

“คุณอุบเอาไว้ก่อนแบบนี้ผมก็กลัวสิ” คลาวด์หยอกกลับ แต่ก็ยังยกเครื่องดื่มสีใสนั้นขึ้นชิมราวกับท้าทาย เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่เซฟิรอธจะขอก็คงมีแค่ไม่กี่อย่าง และเขาก็เต็มใจทำให้อยู่แล้ว

กลิ่นหอมหวลจากไวน์แตะจมูก พร้อมกับรสไวน์นุ่มลิ้นปนรสขมและมึนเมาเล็กน้อย เพียงแค่อึกเดียวคลาวด์ก็รับรู้ถึงความหวานที่แทรกอยู่ในความนุ่มนวลนั่นได้ ชัดเจน

“เป็นยังไง”

“ก็... หวานปนขมแปลกๆ ดีฮะ ซ่านิดๆ แต่ก็ไม่เหมือนโซดา ร้อนคอนิดหน่อย”

“เธอชอบรึเปล่า”

“ไม่เชิงฮะ ถ้าผมชอบคุณจะเปิดไวน์ให้ผมอีกขวดเหรอ”

เซฟิรอธยิ้มให้กับเด็กหนุ่มที่ช่างยอกย้อน ก่อนจะยึดแก้วของตนคืน “ดื่มไวน์ก่อนอาหารมากๆ ไม่ดีหรอกนะ” เขากล่าวปรามกันท่าคลาวด์ที่คิดอะไรแผลงๆ จรดปากแก้วติดริมฝีปากจุดเดียวกับที่ปลายลิ้นของอีกฝ่ายสัมผัสเมื่อครู่ “หลังมื้อนี้จบ เราจะมาว่ากันว่าเธอจะต้องทำอะไรให้ฉันเป็นการตอบแทน”

“เซฟิรอธฮะ” ดวงตาสีฟ้าสดใสจ้องมองร่างสูงด้วยความรู้สึกลึกล้ำ คลาวด์มักจะมีความรู้สึกซาบซึ้งให้กับเซฟิรอธเสมอ ในฐานะที่เป็นผู้มีพระคุณ.... และเป็นคนที่เขารักมากที่สุดในโลกนี้เลยก็ว่าได้ “ขอบคุณมากนะฮะ”

คลาวด์ หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าขอบคุณสักเท่าไหร่หรือจะทำอะไรตอบแทนมันคงไม่เพียงพอ กระนั้นชายหนุ่มผมเงินก็เพียงแต่ยิ้มอย่างอิ่มเอิมใจ ปลายนิ้วยื่นออกมาแตะแก้มใสแผ่วเบา

“ฉันทำเพื่อให้เธออยู่ข้างๆ ฉัน ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกนะ”

เซฟิรอธมักจะตอบเช่นนี้เสมอ การเป็นฝ่ายได้รับความดูแลอยู่ข้างเดียวเช่นนี้ คลาวด์จะทำอย่างไรได้นอกจากยิ้มให้ชายหนุ่มเห็น หัวใจของเด็กหนุ่มอวลไปด้วยความอบอุ่นที่อีกฝ่ายคอยมอบให้ไม่เว้นในแต่ละวัน

“ผมรักคุณนะฮะ”

คลาวด์ไม่หวังว่าจะได้คำตอบรับจากอีกฝ่าย เซฟิรอธไม่เคยพูดคำหวานเพื่อแสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ เว้นแต่พูดเอ่ยชมเขาแล้ว เซฟิรอธไม่เคยบอกว่าคิดยังไงกับเขา แม้จะไม่มีคำว่า 'รัก' ออกมาจากปากตรงๆ แต่การกระทำทุกอย่าง... ก็สื่อถึงความในใจของอีกฝ่ายได้อย่างดีเยี่ยมยิ่งกว่าอะไร

ไวน์ขวดใหม่ถูกนำมาเสิร์ฟเป็นลำดับต่อไป แต่ครั้งนี้แก้วไวน์ถูกนำมาวางที่ด้านขวามือของคลาวด์ด้วย เด็กหนุ่มใช้สายตามองเป็นคำถาม

“รางวัลสำหรับคำบอกรักของเธอ ไวน์ระหว่างอาหารกับไวน์หลังอาหารอีกอย่าง เธอจะได้ชิมอย่างเต็มที่”





To be continued....




ถ้าไม่ตัดคิดว่ามันจะยาวไปอะ

มุขเกิดวันเดียวกันไม่ได้ฟังดราม่าเคียวคาระแล้วเอามาใส่นะ!!! เขียนก่อนจะฟังอ่ะ มันบังเอิญญญญญญ

เซฟิรอธแมร่งต้อยยยยยยยยยยยยยยยย

คลาวด์แมร่งก็.... แบ๊วเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย รู้สึกมันแอ๊บจนน่าตบอะะะะะะะะะะะะ

ดิฉันทำเรื่องเว่อร์จริงๆ นะ มันดูหลุดโลกชะมัดเลย...