KeeChan

จบจูนไรท์ด้วยความเป็นโอตาคุเช่นเดิม 55555555555

มาต่อกันที่เล่ม 20 ค่ะ... สรุปคือ นาโอเอะกลับมาแล้ว (กลับมาได้ไงไม่รู้ละนะ ช่างหัวมัน.. สรุปว่ากลับมาละกัน)

http://quaint-twilight.livejournal.com/26767.html  เวอร์ชั่นอังกฤษเต็มๆ ค่ะ (แปลจากจีนเช่นเดิม) อ่านแล้วมันแอร๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

นาโอเอะพอได้คำสั่งจากเคนชินว่า ให้เป็นหัวหน้าของผู้ชำระวิญญาณแทนทาคายะแล้ว เคนชินก็สั่งว่า วิญญาณของคาเงโทระกำลังจะเสื่อมสลาย เพราะฉะนั้นต้องชำระล้าง (ให้ไปเกิดใหม่) ก่อนจะสายเกินไป

ทาคายะรู้เรื่องนี้ก็ช็อค อารมณ์ว่าเหมือนโดนเคนชินทิ้งแล้ว ไม่มีใครต้องการแล้ว ประมาณนั้น

ส่วนนาโอเอะ มีหรือมันจะทำลง มันก็ทำได้แค่ลักพาตัวเค้ามากกอยู่ด้วยกันกลางป่านี่แหละค่ะะะะ

แต่คนที่อาการหนักกว่ากลับเป็นทาคายะ ไม่กินข้าว เหม่อลอย (โหยยยยยยยยยยยยย ตามพล้อตนิยายวายอีกละ) นาโอเอะเรียกก็ไม่หือไม่อือ เอาข้าวมาป้อนก็หลบตา (เพราะว่าตาซ้ายมันมีอะไรซักอย่างสิงอยู่ ทำให้สบตานาโอเอะไม่ได้) พอจะแตะตัว (แค่จะแตะหน้าผากวัดไข้) ก็ปัดมือนาโอเอะออก มีแพนิค มีกลัว

"ผมแค่จะดูว่าคุณมีไข้มั้ย" < อา... ทำเป็นอบอุ่น ผู้ชายคนนี้บ้าที่สุด!!! ทิ้งเค้าไปไหนมาตั้งนาน โกด!!!

"คุณกลัวอะไรกันครับ?"

สรุปว่าทาคายะมันรู้ยังว่านาโอเอะยังไม่ตายน่ะห้ะ???

จะยังไงทาคายะก็ไม่ยอมหันหน้ามา ไม่ยอมกินข้าว นาโอเอะมันก็เลยต้องป้อนแบบเม้าท์ทูเม้าท์ (ฉลาด.... เรอะ)

นาโอเอะก็กลุ้ม กินข้าวไม่ลงเหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปวิญญาณของทาคายะ (คาเงโทระ) ก็จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ แล้วก็จะดับสูญไปจริงๆ

แบบว่า ทุกครั้งที่ทาคายะมองออกไปข้างนอก ก็จะมีสัตว์ตัวเล็กๆ ผ่านมาอย่างกระต่าย พอทาคายะมอง กระต่ายก็กระอักเลือด (?) ตาย =[]=!!! เพราะว่าที่ตาของทาคายะมีพลังอะไรซักอย่าง (เว้ย เรียกไม่ถูก มองอะไรแล้วก็จะทำให้สิ่งนั้นตายอะ)

ตาซ้ายเปลี่ยนเป็นสีแดงล่ะ... (เล่าไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ววุ้ย)

มันก็เล่าย้อนว่าตอนที่เผชิญหน้ากับนาโอเอะอีกครั้ง ทาคายะก็เกิดอาการช็อค คือตอนนี้รู้แล้วล่ะว่านาโอเอะไม่ตายแล้ว แต่ถ้ามา้จ้องตากัน นาโอเอะก็จะตายอีก ก็เลยอาละวาด แล้วไล่นาโอเอะให้ไปไกลๆ (กรี๊ดดด) นาโอเอะตอนที่มองตาทาคายะก็ไม่ได้ตายทันทีหรอก... มันอารมณ์เหมือนสเตตัสติดพิษ (กร๊าก)

นาโอเอะก็รู้อยู่แก่ใจว่า การที่ได้รับดวงตาอันนั้นมา ไม่ได้ทำให้เฉพาะตาของทาคายะเป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตอื่น แต่ทั้งลมหายใจ น้ำเสียง สัมผัส ทุกอย่าง ถ้าแตะต้อง ก็จะเป็นพิษด้วย (อะไรมันจะขนาดน้านนน) แล้วตัวทาคายะเอง ก็จะตายในที่สุดด้วยถูกพิษนั้นเหมือนกัน

นาโอเอะก็.. หัวเราะขื่นๆ เมื่อคิดว่าทาคายะจะไม่สามารถแตะต้องใครอื่นได้อีก จะเป็นแค่นาโอเอะคนเดียวเท่านั้นที่จะรับความเจ็บปวดนั้นไว้เอง... อยู่ด้วยกันสองคน (สมหวังแล้วสิ????)

สถานการณ์ก็คือว่านาโอเอะพาทาคายะหนีมาโดยไม่บอกใคร แสร้งทำเป็นว่า ทั้งคาเงโทระและนาโอเอะได้ตายไปแล้ว ไม่บอกพรรคพวก ไม่ยุ่งไม่เกี่ยว ดวงตาของคาเงโทระก็จะมองเพียงแต่เขาเท่านั้น (อืม....)

แต่ถึงอย่างนั้น... นาโอเอะก็รู้สึกแย่ ก็ทาคายะกำลังจะตายอ่ะะะะะะ ทีนี้จะมีซีนนึง ทาคายะออกไปเดินที่ระเบียง ยืนดูนก พอนกบินผ่านมา นกก็ร่วงตาย... กรี๊ดด ทาคายะช้ำใจ TT^TT

ทาคายะก็วิ่งหนีไปทั้งๆ ที่เท้าเปล่า วิ่งหนีลงเขาเข้าป่า (................. พล้อตการ์ตูนวายอีกแล้ววววววววววววววว) นาโอเอะก็วิ่งตามสิคะะะ (ฉลาด) แล้วก็โมชั่นช่างการ์ตูนวาย วิ่งตามไปรวบตัวไว้ กอดเค้าจากข้างหลังอ่ะ

"อย่าไปครับ คุณจะหาทางกลับไม่ได้นะครับ... ทาคายะซัง"

ตอนแรกนาโอเอะนึกว่าทาคายะจะขัดขืน แต่ก็เปล่า พอหันมาก็ต้องตกใจ เพราะทาคายะร้องไห้ ร้องไห้แบบไม่มีเสียง (ฮื้อออออออออออออออออ)

นาโอเอะก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกอดทาคายะไว้...

(อินมั้ยคะ อินหน่อยยยยยยยยยยย)

นาโอเอะก็ทรมานใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้... (ก็มึงไม่ช่วยเค้าก่อนหน้านี้อ่ะ ไอ้บ้าาาาาาาาาาาาา ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายอยู่ได้)

http://quaint-twilight.livejournal.com/27067.html  ตอนต่อไป...

นาโอเอะก็ยังคงเพ้อๆๆๆ โอ้ย เล่าไม่ถูกอ่ะ สรุปว่ามัน... ก็คิดโน่นนี่ ว่าเิอิ่ม จริงๆ แล้วนาโอเอะไม่ได้ต้องการเป็นผู้นำของผู้ชำระวิญญาณด๋อยๆ ไรนั่นหรอก (ตรงกันข้ามกะที่มันคิดไว้ว่า อยากจะแข็งแกร่งว่าคาเงโทระ อยากจะเอาชนะ อะนะ) นาโอเอะมันก็สนแต่ทาคายะคนเดียวเท่านั้นแหละค่ะะะะะ

นาโอเอะก็เริ่มจะปล้ำ ด้วยการบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ... ถึงคุณไม่กลับมา แค่มีคุณอยู่ตรงนี้ คุณก็ช่วยผมได้" < ไม่ค่อยเข้าใจ และแปลไม่ถูก แต่เข้าใจฟีลมันนะ...

แล้วนาโอเอะก็... ค่ะ ... เอิ่ม ยังไม่ปล้ำค่ะ ยัง แค่แตะ ตรงนั้น นั่นแหละ เข้าใจใช่ป่ะคะ สาววาย!!!!

ทาคายะที่ล่องๆ ลอยๆ ก็ปล่อยให้โดนทำอย่างนั้นไป... พอตัวเองเสร็จไปได้ทีนึงนั่นแหละ ถึงเพิ่งรู้ตัว (อาการหนักโคด) แล้วถดไปปลายเตียง ก่อนจะพูดออกมาเป็นครั้งแรก

"อย่าแตะฉัน! ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องฉัน!"

นาโอเอะแอบดีใจ... แบบว่า ในที่สุดก็พูดอะไรออกมาซะที

แต่ว่า... กลายเป็นว่าทาคายะกำลังหลงอยู่ในอดีตค่ะ อย่างที่ว่า 400 ปีก่อนเคยโดนข่มขืน (มันยังจำได้อีกกกกกกกก) ก็ร้องให้พี่ชายช่วยโอ้ย มันบ้าไปแล้วค่ะท่านผู้ชมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ฮืออ มันดุเดือดดด มันอั๊งงง มันแอร๊งงงงงงงงงงงง แต่ดิฉันแปลไม่ถูกแล้วค่าาา โฮกกก ขอก้อบเป็นอังกฤษมาลงเลยได้ป่าวอะ กร๊ากกก

เอาเป็นว่า มันก็จับจูบ บอกให้ทาคายะเลิกคิดถึงอะไรอย่างอื่น แล้วมองแต่มันคนเดียวค่ะ

"ต้องการผมสิ คุณจะได้ไม่ต้องทรมาน แค่ต้องการผมก็พอแล้ว... ผมเองก็ต้องการคุณ อยากได้คุณมาตลอด"

บทบรรยายตอนนี้แมร่งเหมือนแฟนฟิคฉากปล้ำกันเลยค่ะ วี้ดๆๆๆ (ตัดอารมณ์ตลอด อีคนบรรยาย) โ้อย ยิ่งอ่านยิ่งอยากดูเป็นภาพเคลื่อนไหวค่าาาาาาาาาาา

สุดท้ายทาคายะก็จำทุกอย่างได้ จำได้ว่าเห็นนาโอเอะตายแล้วฟื้น (.....) นั่นแหละ จำได้หมดว่าสติแตกไปสองปี บลาๆๆ

แล้วก็ไม่ยอมให้นาโอเอะเข้าห้องงงงงงงงงงงงงงง (แล้วเมื่อไหร่จะได้ปล้ำค๊ะะะะ)

ก็แบบ นาโอเอะหวังดี จะเอาเสื้อมาให้เปลี่ยน ก่อนเข้าห้องก็เคาะประตูค่ะ ทาคายะก็หันมานะคะ นาโอเอะมันก็เดินข้าไปค่ะ

"ผมเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยน อยากใช้ห้องน้ำเมื่อไหร่ก็ได้นะครับ ตอนที่คุณอาบน้ำ ผมจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้"

หวังดีอะ เป็นพ่อบ้านอ่ะ... แต่ทาคายะ..

"ฉันบอกว่าไม่ให้นายเข้ามาไม่ใช่รึไง"

แล้วตอนเค้าเคาะประตูเรียกทำไมไม่บอกค๊ะะะะะะะะะะะะะ นาโอเอะก็... หูทวนลม

"เดินซักหน่อยก็ดีนะครับ คุณจะได้หายเร็วๆ"

"หาย? หลังจากหายแล้วฉันจะเป็นยังไงต่อ? ยังไงนายก็ต้องฆ่าฉันอยู่ดีไม่ใช่หรอ ที่เหลือก็แค่รอเวลาที่นายจะตัดสินใจฆ่าฉันเท่านั้นเอง"

"ทาคายะซัง..."

"ทำไมถึงช่วยฉัน? ถ้านายปล่อยฉันเอาไว้ฉันก็จะตายไปเองแท้ๆ"

"ใครบอกคุณว่าผมอยากฆ่าคุณ?"

"ใครบอกก็ช่างเถอะ นายพลคนใหม่ก็ต้องฆ่านายพลคนเก่าทิ้งอยู่แล้วนี่ จะเก็บไ้ว้ทำไมล่ะ ยิ่งเป็นบุตรของตระกูลโฮโจแล้วด้วย... เคนชินไม่เคยไว้ใจฉัน ก็น่าอยู่หรอก เคนชินไม่ไว้ใจฉันแล้วก็คิดว่าฉันคงทรยศเข้าซักวัน ถ้าฉันเป็นเขาก็คงจะจัดการเรื่องนี้ไปตั้งแต่ต้นแล้ว.. 400 ปีแล้วนะ... ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ไว้ใจฉันเลย"

ทาคายะก็่บ่นๆ พล่ามๆ ว่าขนาดยอมเป็นศัตรูกับคนบ้านเดียวกัน (โฮโจ) แล้ว เคนชินก็ไม่ไว้ใจ เหมือนกะที่จงรักภักดีมา 400 ปีก็เสียเปล่า งอน เซ็ง เบื่อ อ่ากกกกกกกกกกกกกกก อึดอัดดดด

แล้วทาคายะก็ถามว่านาโอเอะจะฆ่าตัวเองยังไง นาโอเอะก็บอกว่าไม่ฆ่าหรอก แค่จะขังไว้ที่นี่ไม่ให้ไปไหน ทาคายะก็ดึงดันให้ฆ่า บอกว่าถ้าตัวเองหนีไปได้ เดี๋ยวนายก็ต้องตามเก็บกวาดอีก ทำไมไม่ฆ่าซะเลย นาโอเอะก็อธิบายบอกว่าตอนนี้คุณออกไปสู้ไม่ได้อีกแล้ว (เพราะพลังมันไม่แน่ไม่นอน เดี๋ยวระเบิดตู้มต้าม เดี๋ยวก็แผ่ว) ทาคายะก็ประชดอีกว่า "นี่ฉันถูกทิ้งอีกแล้วใช่มั้ย? ใช่สิ... ใครล่ะอยากจะเอาไอ้บ้าอย่างฉันออกไปสู้" แล้วก็หัวเราะ เป็นบ้าไปแล้วค่ะท่านผู้ชม.............

"กับคนที่หลอกตัวเองเอาคนอื่นมาแทนคนที่ตายแล้วตั้งสองปีอย่างฉัน... ก็สมควรแล้ว ใครมันจะเชื่อผู้นำแบบนี้กันล่ะ ฉันมันไม่มีค่าแล้ว"

นาโอเอะก็ทนฟัง ทนฟัง...

ทาคายะก็จะพูดถึงพรรคพวกที่เดี้ยงไปค่ะ แล้วก็วนมาถึงมินาโกะ (ลืมไปแล้วนะเนี่ย กร๊ากกก) ว่าเป็นความผิดของนาโอเอะที่มินาโกะตาย เป็นความผิดของเราทั้งคู่

"มีคนตั้งมากมายต้องตายไปเพราะเราสองคน... เราผิดบาปมากถึงขนาดนี้ แล้วทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ นายจะช่วยฉันทำไม! นายจะมีชีวิตอยู่ทำไม! นายจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกัน!"

"เพราะว่า.... ผมรักคุณครับ... ผมรักคุณ" < ฮิ้วววววววววววว

นาโอเอะพูดอย่างนั้นแล้วยิ้มให้

แต่ทาคายะก็.. ถึงจะรู้สึกอบอุ่น แต่ก็เอ่ยปาก "ออกไปเถอะ...."

ตัดฉากไปอีก (โฮววววววววววววววววววว เมื่อไหร่จะปล้ำ~~~~)

นาโอเอะก็ตัดใจ "ชำระล้าง" วิญญาณของคาเงโทระไม่ได้ เพราะกลัวว่าจะต้องแยกจากกันไปตลอดกาล แต่ถ้าไม่ทำ... นาโอเอะก็คิดว่า มีิสิทธิ์ที่จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป (โถๆๆๆ)

ก็มีฉากค่ะ ตอนกลางคืน นาโอเอะนอนไม่หลับ มาเดินๆ แล้วก็พบว่า ทาคายะฟุบอยู่ในครัว โดยมียานอนหลับกลิ้งกลุกๆ อยู่บนพื้น (แม่จ้าววววววว พล้อตคลาสสิคทุกอย่างแมร่งรวมอยู่ในเรื่องนี้!!!)

แต่ด้วยความที่นาโอเอะมาเจอเร็วค่ะ เลยช่วยให้อาเจียนยานอนหลับออกมาได้ ไม่ถึงกะต้องล้างท้อง (ฮา) ทาคายะพอได้สติขึ้นมานิดก็พะงาบๆ พูดว่า "ฆ่าฉัน..."

อู้ยยย นาโอเอะปวดจัยยยยยยยยยย ตอนที่กอดทาคายะก็ร้าวรานเหลือเกินว่าทาคายะตัวผอมลงมากกกกกกกกกกก และตกใจเพราะไม่เคยเห็นคาเงโทระเป็นแบบนี้มาก่อนเลย 400 ปีที่ผ่านมาไม่เคยคิดฆ่าตัวตายเลยซักครั้งงงงง

"พอเถอะครับ... ทาคายะซัง"

อย่าทรมานไปมากกว่านี้เลย...

ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออ

(ปล้ำกันซะทีดิ๊ กร๊ากก)

"ผมไม่ดีพอเหรอครับ... แค่ผม... ไม่มีวิธีไหนที่จะทำให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เลยเหรอครับ"

Naoe embraced Takaya with all of his strength.
So that he could not go any place else.
So that he could not fly to Heaven--
Right now, the only things that were binding him were these two arms.

โฮววววววววววววววววววว เค้าชอบท่อนนี้อ่ะ ฮืออออออออออออออออออ ไม่ยอมให้ไปไหน ไม่ยอมให้ไปสวรรค์ ฮื้อออออออออออ

กว่าทาคายะจะรู้สึกตัวอีกทีก็เที่ยงคืนค่ะ นาโอเอะก็นั่งเฝ้าอยู่ตลอด นาโอเอะก็ร้องไห้ รู้สึกว่าตัวเองแย่ที่ทำอะไรเพื่อทาคายะไม่ได้ กลายเป็นทาคายะซะอีก ทีตื่นมา เรียกชื่อ "นาโอเอะ" แล้วบอกว่า "อย่าร้องไห้"

ฮื้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

อะไรของพวกแก~~~~!!!!

คุยอะไรกันก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง เอาเป็นว่า ทาคายะ....

"ฉัน... ไม่รู้ว่าจะเชื่อในตัวเองได้ยังไง... พิสูจน์.. ให้ฉันเห็นสิ"

นาโอเอะก็จูบค่ะ...

"ผมเป็นของคุณ  ต่อให้คุณพูดว่าคุณไม่ต้องการ... ผมก็จะมีชีวิตอยู่เพื่อคุณ"

"นาโอเอะ..."

"ทุกสิ่งที่ผมมี เป็นของคุณ ทั้งตัวตน พลัง อดีต... ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของคุณ รวมทั้งความสุขและความเศร้าของผมด้วย คุณอยากจะได้อะไรจากผม... ก็ได้ทั้งนั้น"

ดีม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

"ฉัน... ทำไม่ได้ ฉันจะเอาเปรียบนายอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้" < ขัดจัยกูอีกกกกกกกกกกกกกกก

"รู้มั้ยครับว่าอะไรที่ทำให้คนเรามีความสุขที่สุด..."

"......?"

"การได้บรรลุจุดประสงค์ของชีิวิตไงครับ... สิ่งที่ผมต้องการ ไม่ใช่อิสระ และก็ไม่ใช่การเอาชนะคุณ... ตราบใดที่ผมเป็นส่วนหนึ่งของคุณได้ ผมก็พอใจ"

โอ้ยยยยยยยยยยยยยย ผ่านมา 20 เล่มเพิ่งเห็นแกดูจะฉลาดก็คราวนี้แหละนาโอเอ๊ะะะะะ

"ผมเลือกที่จะมีชีวิตอยู่... เพื่อจะได้ถูกคุณย่ำยี" < ตกลงแกเป็นเอ็ม???

"นาโอเอะ..."

"คุณไม่ต้องเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น ใช้ชีวิตอย่างที่คุณเคยทำ เพราะนี่คือความปรารถนาที่แท้จริงของผม คำพูดของผม วิญญาณของผม คุณจะใช้ประโยชน์จากมันได้ทั้งหมด" < สรุป... คือมึงอยากเป็นเบ๊เค้า จบข่าววว แล้วแกจะทะเลาะกันไปต้นเรื่องเพื่ออะไรวะคะ ห่านนนนนน

"เรียกชื่อผม... โองิ ทาคายะ... เรียกชื่อผมสิครับ ได้โปรด"

นาโอเอะก็ถอดเสื้อทาคายะไปขอร้องไป...

"ฉัน... กลัว ถ้าเราทำอย่างนี้ต่อไป... อีกไม่นานนายจะทิ้งฉัน"

"ไม่ครับ"

"นายจะทอดทิ้งฉัน"

"ผมไม่ทำหรอกครับ"

"ฉันเชื่อไม่ได้... คนเราน่ะไม่ถูกผูกมัดไว้ด้วยกับอะไรแบบนี้หรอก"

"คุณไม่ได้ผูกมัดผม... ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ถูกผูกมัด... 400 ปีมาแล้ว สิ่งนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง"

"นาย... จะทิ้ง"

"ผมไม่ทิ้งครับ"

"พอนายได้สิ่งที่พอใจแล้ว นายก็จะเลิกสนใจ" < อีสาวพรหมจรรย์!!!!

เอ่อ แล้วแบบว่า ทาคายะก็จะพูดถึงตอนที่นอนกะ.. ไคซากิ (สรุปว่านอนกะเค้าจริงๆ สินะ!) แล้วพูดจาดูถูกตัวเองว่าตัวเองง่าย นอนกะใครก็ได้ บอกให้นาโอเอะหัวเราะเยาะ

นาโอเอะก็หยอก "ไม่ใช่หรอกครับ คุณน่ะ ไม่ใช่กับใครก็ได้หรอก คุณรู้ว่านั่นคือผม"  < ฮิ้ววววววววววววววววว

แล้วก็... ได้ปล้ำจนได้ค่ะ อั๊งงงงงงงงงงงงงงงง ทาคายะก็ร้องแล้วบอกว่า นาโอเอะน่ะ น่ากลัว

"ผู้ชายอย่างนาย... ฉันไม่..."

ฉันไม่ได้รัก...

"ไม่ต้องพูดอีกแล้วล่ะครับ"

"ผมต้องการคุณ... สวรรค์อยู่ในร่างของคุณแท้ๆ"

อั๊ยยยยยยยยยยยยยยยย

"ผมรักคุณ..."

ดวงวิญญาณนี้

โองิ ทาคายะ

ผมรักคุณ...

สมหวังแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย TTwTT

ได้ข่าวว่านี่เพิ่ง 20 เล่ม กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

วิบากกรรมมันยังไม่จบค่ะ ฮือออออออออออออออ

หลังจากนั้น... นาโอเอะก็มีความสุขแค่ชั่วแว่บ ได้มองหน้าทาคายะตอนหลับ ปลื้มเล็กน้อยที่อย่างน้อยตอนนี้คนคนนี้ก็มีความสุข แต่ก็คิดถึงคำสั่งของเคนชินที่ว่าให้มา "ชำระล้าง" วิญญาณของคาเงโทระ อย่างที่เคนชินบอก ถ้าปล่อยไป วิญญาณนี้ก็จะแตกสลาย แต่นาโอเอะก็ทนไม่ได้ที่จะลงมือชำระล้าง (ให้ไปเกิดใหม่) ด้วยตัวเอง เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก จะสูญเสียคนคนนี้ไป แต่ก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าจะทำยังไงต่อไป

ไม่ได้ปล้ำกันรอบเดียวด้วยค่ะ คือ ทาคายะจะใช้ผ้าพันแผลปิดตาซ้ายอยู่ เพราะไม่อยากให้พลังแผ่ซ่าน (ปิดไว้นานแล้วล่ะ ลืมเล่า) แต่นาโอเอะ บังคับให้แก้ออก เพราะอยากเห็นทุกส่วนของทาคายะ อยากให้ตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาของทาคายะ จะถูกพิษก็ไม่เป็นไร ตอนทำอย่างนั้นได้ ก็ปลื้มทั้งคู่ ฮือออออออ

พอมาเกือบเช้า ทาคายะตื่นก่อน ทาคายะก็มองหน้านาโอเอะตอนหลับ แล้วก็คิดว่านี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เห็นใบหน้าของนาโอเอะตอนหลับ... เพราะว่าเวลาที่ไปโน่นไปนี่ด้วยกัน พอทาคายะนอนแล้ว นาโอเอะก็ไม่ยอมนอน คอยคุ้มครองให้ เวลาตื่นก็ตื่นก่อน ทาคายะเลยไม่มีโอกาสได้เห็นนาโอเอะตอนนอนเลย... แต่ตอนนี้เพราะว่าร่างกายของนาโอเอะอ่อนแอลงด้วยพิษจากร่างกายของตัวเอง ทาคายะก็โทษตัวเองอีกว่าทำให้นาโอเอะต้องเจ็บ... และ้ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นาโอเอะก็จะตาย

ทาคายะจากที่ดีใจ เพราะนาโอเอะต้องการตัวเอง ปล้ำแล้วปล้ำอีก (กร๊าก) แบบว่าได้ตัวไปแล้วก็ไม่ผลักไส ทาคายะปลื้ม ฮือออ แต่ก็ทนไม่ได้ที่พิษจากร่างกายตัวเองทำให้นาโอเอะแย่ลง ก็เลยแนบเนียนทำเป็นว่าชวนนาโอเอะดื่ม แล้วก็แอบใส่ยานอนหลับไปในแ้ก้ว (พล้อตคลาสสิคอีกแล้ว มันจะรวมทุกอย่างที่น้ำเน่าอยู่ในนี้จริงๆ ใช่มะเรื่องนี้!!)

"จะดื่มให้กับอะไรดีละครับ กับการมาพบกันอีกครั้งมั้ย?"

"ดื่มให้กับ.. 400 ปีของเรา"

พอยาเริ่มออกฤทธิ์ค่ะ ทาคายะก็

"ลาก่อนนะ... นาโอเอะ ...ลาก่อน"

"ทาคายะซัง.."

"ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ความสุขของฉัน ก็คือการได้พบนาย"

"ทาคายะ..ซัง! คุณให้... ผมดื่มอะไร"

"...ฉันรักนาย"

"คุณห้ามไปไหน! ห้ามไปที่อื่นนะครับ! อย่าไป..! ทาคายะซัง!!!"

ทาคายะก็คิดย้อนว่า แต่ก่อนเคยคิดว่า ถ้าจะตาย ไม่คิดจะตายคนเดียว ก็อยากให้ตายไปด้วยกัน... แต่ว่าพอมาตอนนี้เพราะว่ารู้ตัวว่ารักนาโอเอะ ก็เลยอยากให้นาโอเอะมีชีวิตอยู่ต่อไป

"ฉันจะไม่ลืมนายเลย"

"ทา... คายะ.. ซัง"

แล้วทาคายะก็หายเข้าป่าไปค่ะ

อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ต่อไป... มันเล่าข้ามไปตอนจบแล้วอ่ะ แบบว่าช่วงหลังๆ บู๊เยอะ เนื้อเรื่องไม่มี แล้วแบบอีสองตัวนี้มันเข้าใจกันแล้ว ก็เลยไม่มีคนเล่ารายละเอียดมั้ง กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

เดี๋ยวค่อยมาเล่าความเวิ้นเว่อในต้นเล่ม 21 แล้วก็ตัดไปตอนจบเล่ม 40 เลยเหอะนะ =w=

เอนทรีนี้ยาวสะใจดีมั้ยฮ้าาา 5555 แบบว่าพรุ่งนี้ก็เว้นช่วง ไม่ต้องอัพก็ได้แล้วไง อัพไว้ให้อ่านหลายๆ วัน อิอิ