KeeChan

เห็นด้วยกะหลายๆ ท่านที่เชียร์ (?) ว่าทำไมมันไม่ปล้ำคาเงโทระไปเลย ขัดใจ 555 ไปลงกะผู้หญิงทำไมไม่รู้ เห้อ แย่ แต่มาคิดอีกที กะดูแต่ละอย่างที่มันทำเนี่ย นาโอเอะเป็นประเภทแบบว่าชอบพูดอย่างโน้นอย่างนี้ ว่าอยากได้เค้ามา ไม่อยากยกให้คนอื่น (แต่ดันไม่ทำให้เค้าเป็นของตัวเอง) ที่ไม่กล้า (?) ทำอะไรคาเงโทระก็อาจจะเป็นเพราะว่าเค้ารักของเค้าจริงๆ มั้ง แบบไม่อยากทำอะไรให้เค้าเจ็บปวดด้วยน้ำมือตัวเองตรงๆ (แต่ทำทางอ้อมเสือกทำได้นะ เอ้ออออ) แบบพอตั้งใจจะจับปล้ำ แต่เค้าไม่ยอม มันก็ไม่กล้าอะ.. อะไรทำนองนั้น =w=

เซทที่แล้วว่าแอร๊งแล้ว ดิฉันว่าตอนที่พีคที่สุดคือตอนที่ 11-12 ค่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นั่งดูไปแบบ โอวววววววววววววววววว โวววววววววววววว อู้ยยยยยยยยยยย ขนาดนี้เชียวววว ถึงมันจะไม่มีปล้ำกันก็เหอะ (กร๊ากก แอบผิดหวัง) แต่แบบ อิยั๊งงง มากๆ

ต่อค่ะ นาโอเอะคิดอะไรอยู่สุดจะค้นหา ก็ไปตกปากรับคำว่า จากนี้จะเข้าร่วมฝ่ายโฮโจ แล้วก็จะพิสูจน์ด้วยการทำลายร่างของทาคายะทิ้งให้

มีซีนนี้... นาโอเอะออกมาสูบบุหรี่ คุณพี่ก็พึมพำว่า "ว่าแล้วเชียว"

"มีอะไรหรอครับ"

"ตอนที่ข้าเจอซาบุโร่ เขาไม่ใช่ซาบุโร่ที่ข้ารู้จัก เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่มีหัวใจอ่อนแอเปราะบาง ทำไมซาบุโร่จึงได้ทิ้งความทรงจำของเขา?"

"อาจจะเป็นเพราะเขาเกลียดข้ากระมัง ข้าไม่คิดว่าจะมีเหตุผลอื่น" < ยอกใจมั้ยละ.. ก็ทำอะไรกะเค้าไว้ล่ะ แต่ถึงเค้าเกลียดแกก็เพราะว่าเค้ารักแกนะเว้ย ไม่เคยได้ยินหรอว่ารักมากก็เกลียดมากอ่ะ!!!!

"ซาบุโร่บอกว่า เขาเข้าใจความอ่อนโยนของเจ้าผิดไป"

"เข้าใจผิด?"

"เขาบอกว่าเขาเป็นเพียงตัวแทนของคาเงโทระ ข้าแน่ใจว่าเขาคงเปล่าเปลี่ยว เขาไม่สามารถจะเปิดใจให้กับคนที่อยากจะเปิดใจให้ได้" < คุณพี่คะ... ป่านนี้แล้ว จะมาทำเป็นพ่อสื่อให้น้องทำไมคะ... ดิฉันไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของตัวละครในเรื่องนี้เลยอะค่ะ

นาโอเอะก็เหมือนจะ... มีปฏิกิริยาซักอย่าง

"นั่นคงเป็นผลตอบแทนที่เขาต้องรับเมื่อหนีจากอดีตของตนเอง"

อา... นาโอเอะก็มายืนคิด ตกลงว่าจะทำยังไงจ้ะ แล้วเฮียก็แอบซ่อนลูกประคำเอาไว้ฮ่ะ

พอถึงเวลาที่เค้าจะให้กำจัดร่างทาคายะทิ้ง คุณพี่ก็บอกว่า วิธีที่จะทำให้พลังคุ้มครองร่างนั้นหายไป ก็คือต้องไปจับที่หัวใจ แล้วร่างกายนั้นจะแปดเปื้อน พลังศักดิ์สิทธิ์จะคุ้มครองไม่ได้

นาโอเอะก็ โอเช ทำตาม...

ก่อนหน้าจะลงมือ ก็ได้ยินเสียงหลอนๆ มาอีกว่า

"ถ้าฉันตาย นายจะสบายใจรึเปล่า?"

ก็ตั้งใจจะไปจับหัวใจเค้าละนะ แต่ก่อนหน้านั้น แอบเอาลูกประคำไปให้เค้ากลืนก่อนนะ... เป็นพลังศักดิ์สิทธิ์อันใหม่ที่ใช้คุ้มครองร่างนี้ไม่ให้ตาย (ก็คือจะหลอกคุณพี่นั่นเอง...)

นั่นลูกประคำนะคะ ไม่ใช่ลูกอม (กร๊ากกกกกกกกกก บรรยายเสีย)

ลีลาฉากนี้ช่าง.....................

ได้อารมณ์!!! (อารมณ์อะไร ฮ่าๆๆ ไม่บรรยายดีกว่า เดี๋ยวขำกัน กร๊ากกกก สายไปมั้ย คาดว่าคนอ่านคงขำกันไปหมดแล้ว TT[]TT ตอนนั่งดูนี่กรี๊ดๆๆๆ อยู่หน้าจอ โอ้วววววววววววววววววว มุมมมมมนี้ จูบแล้วววว ลูบแล้วววว ว้ายๆๆๆๆ < บ้า)

สงสัย.... คือ ร่างนี้ไม่มีวิญญาณแล้ว ทำไมยัง... ร้องไห้ได้อีกคะ!!!!!!!!!!!! ทำให้คนดูแอร๊งเพื่อออออออออ

เสร็จ คุณพี่มาตรวจว่าร่างนี้ตายจริง (นาโอเอะ แกหลอกคนอื่นได้เนียนมาก)

นาโอเอะก็อาสา จะเอาร่างนี้ไปทิ้งทะเลสาปค่ะ ทางคุณพี่แอบไม่ไว้ใจ ส่งคนติดตามมาด้วยหนึ่งคน

แล้วสิ่งที่นาโอเอะทำก็..........

หึหึหึ ลาก่อน ตัวประกอบ... (โถ)

เสแสร้งว่าทิ้งศพไปแล้ว กลับมาที่เขาจะทำพิธีบูชายัญวิญญาณของคาเงโทระ ก็โดนคุณพี่ด่าค่ะ ว่าเจ้านี่ช่างเป็นผู้ชายเลือดเย็นไร้หัวใจจริงๆ ถ้าหากว่าซาบุโร่รู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นนี้ล่ะก็เขาคงไม่ต้องทรมานมากขนาดนี้

คุณพี่ล่ะก็ เป็นเดือดเป็นร้อนแทนน้องมากเลยนะคะ... (แอบเชียร์คุณพี่นิดๆ นะคะเนี่ย...)

แล้วก็มาโดนคุณพี่ตบอีก... ดีนะ โดนน้องตบแล้วโดนพี่ตบต่อ ชีวิตแกจะโดนแต่ผู้ชายตบสินะนาโอเอะ

เล่าสั้นๆ... ก็คือระหว่างทำพิธี นาโอเอะก็อุกอาจมาก ขโมยกระจกสึสึกะที่มีวิญญาณของคาเงโทระมาเลย!

คุณพี่สู้ไม่ได้อะ แอบสงสารคุณพี่นะเนี่ย...

"เอาเขาคืนมา"

"้ข้าไม่ให้!" < นาโอเอะ.. อาการหนัก...

เอาเถอะ ข้ามไป

นาโอเอะก็ได้มาทั้งร่าง แล้วก็ทั้งวิญญาณของคาเงโทระแล้ว แต่ว่า... ไม่มีกระจกสึสึกะเพศผู้ที่จะปล่อยวิญญาณออกมาได้

"เดี่ยวเรื่องก็จะจบแล้วครับ เราสองคนแตกสลายไปเมื่อนานมาแล้ว...  เพราะว่าเราอยู่มานานเกินไป ทั้งความรักความเกลียดต่างก็กัดกร่อนไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ความล่มสลาย"

"ผมจะจบชีวิตนี้ลง แล้วเข้าไปอยู่ในกระจกกับคุณ..." < นี่หรอที่คิด........... นาโอเอะคือ สงสัยมาก ถ้าตั้งใจจะทำอย่างนี้ตั้งแต่แรก จะรักษาร่างของทาคายะมาจนป่านนี้ทำไมอ่ะ!!!! จริงๆ แกก็แอบคิดเผื่อใช่มั้ย???

"เราจะอยู่ด้วยกันใต้ทะเลสาปนี้ ตลอดกาล จะไม่มีใครมาแย่งคุณไปได้ ไม่ว่าคุณจะร้องไห้หรือกรีดร้องยังไง คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่กับผม เราจะเป็นอิสระจากความเจ็บปวดที่ผ่านมาทั้งหมด 400 ปีนั่น คุณจะไม่มีวันไปรักคนอื่นอีก คุณจะมองเพียงแค่ผม เป็นของผมชั่วนิรันดร์"

โอ้ยยยยยยยยยยยยยย กูชอบเสะที่ยึดติดแบบนี้จังเลยยยยยยยยยยยยยยยยย แล้วทำไมแกไม่บอกเค้าไปดีๆ ว่าแกรักเค้าวะคะ ไม่เข้าจัยยยยยยยยยยยยยย

แล้วก็... ฟูมะ โคทาโร่ (ตัวละครลับ???) ก็โผล่มา

"เจ้าตั้งใจจะให้กระจกสึสึกะดูดกลืนวิญญาณของเจ้า แล้วจมลงใต้ทะเลสาปไปพร้อมๆ กับท่านซาบุโร่งั้นหรือ? อะไรกันที่ผลักดันให้เจ้าทำเช่นนั้น? เจ้าทำได้อย่างไรจึงสามารถทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสิ่งนี้ได้?"  < เพราะรักค่ะพี่!!!!!

"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหยุดเจ้าหรอก เพียงแต่นายของข้ามีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้า"

แล้วนายก็โผล่มา เขาคือโฮโจ อุจิยาสึ หรือก็คือพ่อแท้ๆ ของคาเงโทระฮ่ะ... โผล่มาพร้อมกระจกสึสึกะเพศผู้เสียด้วย

"นายของข้ากล่าวว่า จะให้เจ้ายืมกระจกโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ... นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า เจ้าต้องการจะยืมมันรึเปล่านะ? เจ้าจะใช้กระจกเพื่อช่วยให้ท่านซาบุโร่ออกมาจากกระจกก็ได้ หรือเจ้าอยากจะให้กระจกดูดกลืนเจ้าไปอีกคน"

"ขอข้าฟังคำตอบของเจ้าหน่อย"

แบบว่า.. โผล่มาได้.............. นะ 

แน่นอนว่าคำตอบ... หลังจากมันนิ่งคิดอยู่ 10 วินาที

"ข้าอยากให้เขาถูกปลดปล่อย...จากในกระจกนี้"

"เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าต้องการอย่างนั้น" < นี่ก็ถามลองใจเค้าจัง

"ข้าอยากให้เขามีชีวิตอยู่... ข้าไม่อยากให้เขาตาย ข้ารักเขา" < โอเค พอเจ้าตัวตื่น แกช่วยพูดให้เจ้าตัวได้ยินนะคะ สราดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ทะเลาะกันอยู่ด้ายยยยยยยยยยยยยย

โอเค ได้กระจกมาคู่กัน ปลดปล่อยวิญญาณได้ ฟูมะ โคทาโร่ ก็เอากระจกสึสึกะคืนไปด้วยทั้งสองอัน เรื่องนั้นจะเป็นไงช่างมัน เรามาดูตอนทาคายะตื่นแล้วดีกว่า...

ร้องไห้เลยอะ............. น้ำตาลูกผู้ชาย

"ขอบคุณ" < ซึ้ง...

"ท่านคาเงโทระ" < อ้าว คนฟังจิ๊ดใจนะคะ

"...ดีใจสินะ... ที่ช่วยคาเงโทระได้" < เห็นมั้ย เค้างอนเลย

"ฉันนึกว่า... นายอยากจะไปสบายซะอีก"

"เวลาที่จะร้องขอความเมตตา... หมดลงแล้วครับ ผมยอมจำนนต่อตัวเองแล้ว" < กูไม่เข้าใจ............ พูดเป็นภาษาที่แบบไม่ต้องแปลได้ปะ!!!

จากนั้น ไปลุย ไปสู้ แต่ว่า...........

ก็แอบมีหวาน อั๊งงงงงงงงงงงงงงงงง (ใจคอจะแค้บแค่สองคนนี้ กร๊ากกก)

สู้

สู้

สู้

สู้ๆๆๆๆ

สู้จบ (ข้ามโคด เล่นง่ายๆ เลย กร๊ากกก) แหม ก็ตอนสู้ไม่มีอะไรอะ มีนึกถึงคุณพี่ชายแสนดีคนนั้นนิดนึง แต่ว่าก็แบบ... ไม่ใช่ส่วนสำคัญอะ กร๊ากกก

จะจบแล้วค่ะ จะจบแล้ว!!!!

นาโอเอะก็เอาการเอางานเหมือนเดิม แบบว่าเนี่ย เดี๋ยวจะไปสืบต่อว่ามีวิญญาณฝ่ายไหนมันจะรุกรานอีก บลาๆๆ (ดิฉันตัดรายละเอียดตรงนี้ทิ้งหมดเลย กร๊าก)

"นาโอเอะ!"

"ตอนนั้น... ทำไมนายถึงช่วยปลดปล่อยฉันออกจากกระจก?"

"ตอนแรก... ผมตั้งใจจะตามท่านคาเงโทระไปอยู่ในกระจกด้วย ผมตั้งใจจะจมลงอยู่ใต้ทะเลสาป แล้วจบเรื่องทั้งหมดซะ คุณกับผมควรจะตายด้วยกัน ในคุกที่สมบูรณ์แบบนั่น ...แต่ผมก็ทำไม่ได้"

"ทำไม?"

"ผมไม่รู้" < ไอ้ปากแข็งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ก็มึงพูดว่าไม่อยากให้เค้าตาย อยากให้เค้าอยู่ รักเค้า!!!! ไม่พูดล่ะทีนี้ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ขัดใจเป็นที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

"เพียงแค่..."

"แค่?" < ตาคนนี้ก็เร่งร้อน อยากรู้ความจริง.... ตกลงรักกูหรือไม่ได้รักวะคะ

"ผมไม่อาจตัดใจลงมือฆ่าร่างกายของทาคายะได้" < ทีอย่างนี้ล่ะ... เอาทาคายะมาอ้าง แกก็พูดไปเลยดิว่า รักทั้งทาคายะรักทั้งคาเงโทระแหละวะะะ ยังไงก็คนคนเดียวกัน โอ้ยยยยย อ้อมไปไหน!!!

"ผม... รักคุณครับ" < ทำไมพูดแล้วมันรู้สึกแห้งแล้งจังวะ........

แล้วมันก็เอาเสื้อมาคลุมให้........

ทาคายะนิ่งมาก..................... แต่ว่า... ถ้าในสถานการณ์อย่างนั้น ก็คงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรตอบกลับนาโอเอะดีเหมือนกัน แล้วมันก็เปลี่ยนเรื่องเร็วชะมัด

"ขากลับระวังตัวด้วยนะครับ"

"นาโอ---"

เอายังไง... เอายังไงพ่อคุณ อีกฝ่ายเค้าบอกรักแ้ล้วนะ ถึงจะบอกรักลอยๆ ไม่รู้ว่าบอกรักใครกันแน่ก็เหอะ แต่ช่วยคิดแง่ดีหน่อยดิ ว่าไม่ว่าเค้าจะรักคาเงโทระ หรือ ทาคายะ มันก็คือแกทั้งคู่อ่ะค่ะะะะะะะะะะะะะะ

"ฉันอยากรู้ว่าหมอนั่นรู้สึกยังไงกันแน่"

(ญี่ปุ่นบอกว่า ไอสึโนะโคโคโระงะชิริไต แปลไม่ถูก อยากรู้จักหัวใจ??? อยากรู้ว่าหัวใจคิดอะไรอยู่???)

"ถ้าหากว่าฉันกลายเป็นคาเงโทระเต็มตัวแล้ว... ฉันจะีมีสิทธิ์คิดถึงหมอนั่นรึเปล่า" < แล้วทำไมจะไม่มีสิทธิ์อะ??? พูดอะไรไม่เข้าใจอีกคนแล้ว...

จบค่ะ อนิเม 13 ตอน (นี่ดิฉันตัดเฉพาะตอนสำคัญในตอน 1,2,6,7,8,9,10,11,12,13 มานะคะ อ่อกกกกกกกก)

เหลือ OVA ที่ต่อยอดจากอนิเมอีกนิดนึง (แต่ก็ไม่ได้จบดีไปกว่ากันหรอกนะ...)

จะมีแรงต่อมั้ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก