KeeChan

Doll (15)

Pairing : ???????? x Cloud Stife

การใช้ชีวิตร่วมกับเซฟิรอธเริ่มต้นขึ้นโดยที่คลาวด์ไม่รู้เนื้อรู้ตัว เช่นเดียวกันกับการที่ต้องย้ายออกไปจากนีเบิลเฮมสู่เมืองใหญ่ที่เขาไม่เคย จินตนาการว่าจะได้ไปเหยียบอย่างมิดการ์

จิตใจของเด็กหนุ่มมักจะล่อง ลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถ้าเซฟิรอธไม่คอยพูดคุยด้วย คลาวด์ก็จะเอาแต่นึกถึงครอบครัวและเพื่อนฝูงที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับคืน สำหรับเด็กอายุเพียงแค่ 11 อย่างเขา การสูญเสียคนใกล้ชิดรอบตัวไปภายในเวลาชั่วพริบตาเป็นสิ่งที่หนักหนาเกินจะ รับได้ไหว

เหตุการณ์ไฟไหม้ร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับบ้านเกิดเมื่อหลาย เดือนก่อน ยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำของคลาวด์ราวกับฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนอย่างไม่จบ สิ้น

เด็กชายไม่รู้ว่าที่มาของไฟนรกนั่นมาจากไหน และมันเกิดขึ้นได้ยังไง เขารับรู้ได้เพียงความร้อนระอุที่แผ่กระจายออกมา

ไม่อาจจะเรียกได้ว่าโชคร้าย แต่ก็ไม่ใช่โชคดีเช่นกัน วันนั้นมีคลาวด์เพียงคนเดียวที่หลบตัวออกมาจากในหมู่บ้านเพื่อมารอคอยเซฟิรอ ธ เกือบ 2 อาทิตย์ที่คลาวด์อดทนรอให้อีกฝ่ายแวะลงมาหาทีหมู่บ้าน อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองคงจะหมดความสำคัญไปแล้วจริงๆ แต่ก็คงไม่แปลกละมั้ง กับเด็กที่เจอหน้ากันได้ไม่เท่าไหร่ เป็นใครก็คงเลิกสนใจได้ง่ายๆ

คลาวด์ตัดสินใจแวะไปที่ทุ่งไอริสนั่นอีกครั้ง และมันก็ว่างเปล่า เขาไม่พบเซฟิรอธอยู่ที่นั่น ความทรงจำหลังจากนั้นพร่าเลือนไม่ชัดเจน เขารู้แต่เพียงว่าเมื่อเขาเดินกลับไปที่หมู่บ้าน ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เปลวไฟที่ไหววูบดึงให้ใจตกวูบไปถึง ตาตุ่ม กระนั้นคลาวด์ก็ยังคิดจะพุ่งตรงไปกลางกองเพลิงนั่น เขาคิดเพียงแต่ต้องไปหาแม่เท่านั้น ทว่าร่างเล็กกลับถูกดึงรั้งเอาไว้ด้วยแขนแข็งแกร่ง เซฟิรอธที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวมาจากไหนและตั้งแต่เมื่อไหร่ฉุดร่างของเขาเข้า หาตัว

‘เธอไปก็ช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้’

คลาวด์รับรู้ได้ทันที ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นต่อการสูญเสีย มีเพียงอ้อมกอดของเซฟิรอธที่คอยประคับประคอง ฝ่ามือใหญ่เลื่อนมาปิดดวงตาสีฟ้าที่ไม่อาจละไปจากภาพเพลิงนรกตรงหน้า

ถึงจะถูกปิดตา... แต่ประสาทสัมผัสอื่นยังทำงานแจ่มชัด ไอร้อนจากเปลวเพลิง กลิ่นเผาไหม้ เสียงบ้านเรือนถล่มล้มลงมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างสะท้อนการสูญเสียที่แจ่มชัด...

การสูญเสียที่ไม่มีวันกลับคืนมา

คลาวด์ ร้องไห้... ร้องไห้แบบที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหยุดน้ำตาได้ ทุกสิ่งรอบตัวที่คุ้นเคยและใช้ชีวิตอยู่ร่วมมาตลอด 11 ปีหายวับไปกับตาในเวลาชั่ววูบ ทั้งเพื่อน ครอบครัว ทุกสิ่งทุกอย่าง...

ผมจะอยู่ต่อไปยังไง... แม่ฮะ...

นีเบิลเฮมระเหยหายไปจากโลกนี้อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทุกคนที่อยู่ที่นี่... ทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง

ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้

‘ฉันจะอยู่กับเธอเอง คลาวด์’

ชั่ววินาทีแห่งความสิ้นหวัง เสียงทุ้มนั้นเองเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเขาไว้ คำพูดของเซฟิรอธที่กำลังกอดเขาอยู่ยิ่งทำให้คลาวด์ปล่อยโฮออกมา

เซฟิรอธ... เป็นที่พึ่งแห่งเดียวและแห่งสุดท้ายสำหรับเขาที่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็จะขอเชื่อผู้ชายคนที่กอดเขาไว้อย่างอ่อนโยนคนนี้

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...

เด็กชายกอดตัวเองไว้แน่น ไม่อาจลบภาพความทรงจำในวันนั้นลงไปได้ง่ายๆ

2 วันแล้วที่เขาจากนีเบิลเฮมมา... พูดให้ถูกกว่าก็คือนีเบิลเฮมหายไปได้ 2 วัน เซฟิรอธพาเขากลับมาที่มิดการ์ด้วยกัน คลาวด์ที่ไม่มีที่ไปจึงติดตามไปอย่างว่าง่ายและไม่มีคำถามใดๆ นอกจากนั้นแล้วเซฟิรอธก็คอยอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาไม่ปล่อยให้เขาเคว้งคว้างอยู่คนเดียวสักวินาทีเดียว

ทว่าการใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่ตนไม่เคยรู้จัก ย่อมต้องทำให้เด็กชายโหยหาความอบอุ่นเดิมๆ...

พอ มาถึงมิดการ์ ‘บ้าน’ ที่พวกเขาอาศัยอยู่ก็กลับอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ทั้งๆ ที่คลาวด์ควรจะมีความตื่นตาตื่นใจแบบเด็กๆ ที่ไม่เคยพบเจอตึกรามบ้านช่องที่สูงเสียดฟ้าเช่นนี้ เขากลับรู้สึกเฉยเมยต่อสิ่งแปลกใหม่ที่เห็นในเมืองและไม่รู้สึกตื่นเต้นเอา เสียเลย

คลาวด์หลับไม่ลงเลยแม้แต่งีบเดียวตั้งแต่เดินทางมาจาก ‘อดีต’ นีเบิลเฮมจนมาถึงมิดการ์ แม้เซฟิรอธจะบอกว่าให้นอนเอาแรงบ้าง แต่เขาก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เด็กชายกลัวเหลือเกินว่าจะฝันเห็นอะไรที่เลวร้าย หรือว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วจะพบแต่ความมืดมิด

หลังมื้ออาหารเย็นที่ คลาวด์กินลงได้เพียงไม่กี่คำ เซฟิรอธก็พาเขามาส่งที่ห้องนอน พลางบอกว่านี่คือห้องของเขานับแต่นี้เป็นต้นไป แม้ขนาดห้องจะกว้างใหญ่ รวมถึงเตียงที่ดูนุ่มนิ่มนอนสบาย แต่คลาวด์ก็ยังรู้สึกอ้างว้างนักเมื่อกวาดสายตามอง

เด็กชายที่ดูเปล่าเปลี่ยวจนกระทั่งแสดงออกด้วยแววตาหงอยเหงาเช่นนั้น ทำให้เซฟิรอธไม่อาจทิ้งให้คลาวด์อยู่เพียงลำพังได้

ฝ่า มือใหญ่ประคองเจ้าของแผ่นหลังเล็กที่ยังยืนนิ่งราวรูปปั้นหินให้ก้าวเข้า ห้องนอนใหม่ที่จัดไว้ให้ เซฟิรอธไม่ถนัดที่จะชวนคุยเท่าไหร่ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาพูดคุยเพื่อปลอบโยนอีกฝ่ายได้ จึงมักจะใช้สัมผัสทางกายสื่อความห่วงใยแทน

เขาไม่พูดแม้กระทั่งว่า ‘ฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น’ ให้สะกิดใจเด็กชายด้วยซ้ำ

“คลาวด์”

เจ้าของชื่อไม่แสดงท่าทีตอบรับจนชายหนุ่มลำบากใจ ท่าทางเขาคงจะทิ้งให้คลาวด์อยู่ตามลำพังไม่ได้จริงๆ

“เตรียมตัวไปพักผ่อนเถอะนะ เดินทางมาทั้งวันแล้ว”

“ฮะ”

แม้จะรับคำ แต่ร่างเล็กก็ยังไม่ขยับตัว เซฟิรอธลอบถอนใจเบาๆ แล้วอุ้มเด็กชายขึ้นจนตัวลอย ตอนนั้นแหละคลาวด์ถึงได้เบิกตาด้วยความตกใจ

“จะทำอะไรฮะ!”

“อาบน้ำให้เธอ” ชายหนุ่มผมเงินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เรียว แขนเล็กโอบรอบลำคอแกร่ง ทั้งที่คลาวด์ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเกี่ยวกับเซฟิรอธ ทั้งอย่างนั้นแล้วชายหนุ่มก็ยัง ‘เก็บ’ เขามาดูแลโดยไม่แสดงท่าทีว่ารำคาญหรือเป็นภาระ

เด็กที่ไร้หนทางไป อย่างคลาวด์จะทำอะไรอย่างอื่นได้ นอกจากยึดเกาะอีกฝ่ายเอาไว้ให้แน่นที่สุดและไม่คิดถึงอะไรอื่นนอกจากผู้ชาย ตรงหน้าเท่านั้น

คลาวด์ รู้สึกเขินอายนิดๆ เพราะเขาโตเกินกว่าจะถูกใครอาบน้ำให้แล้ว แต่ด้วยไม่อยากโต้แย้งและความหดหู่ทีกัดกินหัวใจทำให้เขายอมให้อีกฝ่ายราด น้ำอุ่นให้ร่างเปลือยเปล่าของตนแต่โดยดี

ฝ่ามือและปลายนิ้วที่สัมผัสร่างกายตัวเองอยู่นั้นช่างอ่อนโยน กลิ่นสบู่ใหม่ที่ไม่คุ้นจมูกก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

“ผิว เธอขาวจริงๆ นะ” เซฟิรอธว่าพลางลูบไล้ร่างเล็ก คลาวด์ตัวแข็งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยคล้ายจะเป็นคำชม ไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรตอบกลับไปดี

จนแล้วจนรอดคลาวด์ก็ได้แต่เงียบ แต่ไม่ใช่ด้วยความหดหู่เศร้าหมอง หัวใจเล็กๆ เต้นระรัวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ และคลาวด์ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงให้เสียงเต้นของหัวใจเบาลงกว่านี้

เซฟิรอธอาบน้ำให้เด็กชายจนสะอาดหมดจด ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ให้จากตู้เสื้อผ้าที่มีชุดเตรียมไว้เต็มตู้เสียจนคลาวด์ตะลึง

เห็นอย่างนั้นแล้วชายหนุ่มก็ยิ้มบอก “ทั้งหมดนี่เป็นของเธอ”

“เอ๋??? ทำไม...” เด็กชายไม่ได้งุนงงเรื่องข้าวของที่ถูกเตรียมไว้ให้มันเป็นของเขา แต่แปลกใจที่ว่าทำไมเซฟิรอธจึงจัดการได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ต่างหาก

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าฉันจะดูแลเธอเอง”

คำ พูดนั้นเป็นดังคำสัญญา เป็นดังมนตร์สะกดที่ตรึงให้คลาวด์จับมืออีกฝ่ายไว้ไม่ยอมปล่อย หลังจากที่เพิ่งสูญเสียสิ่งใกล้ตัวทุกอย่างไป ถูกย้ายมาอยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก เซฟิรอธเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นที่พึ่ง

และคลาวด์ไม่ต้องการสูญเสียมันไปอีก

ราว กับเข้าใจในท่าทีนั้น เซฟิรอธยังคงยิ้มให้เด็กชายเพื่อตอกย้ำความจริงจังในคำพูดตน พอแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยเขาจึงอุ้มร่างเล็กนั้นอีก

“เซฟิรอธฮะ! ผมเดินเองได้!”

“ฉันดูหน้าเธอแล้วเหมือนยังไม่มีเรี่ยวแรงอยากจะทำอะไร ให้ฉันอุ้มเถอะ”

เมื่อ คำค้านไม่เป็นผล คลาวด์จึงกอดคอร่างสูงไว้แน่นอีก อย่างหนึ่งก็เพื่อช่วยในการทรงตัวแม้ระยะทางจากห้องน้ำถึงเตียงจะไม่ได้ไกล เท่าไหร่

อีกอย่างก็เพื่อช่วยให้ตัวเองไม่ต้องสบดวงตาสีมรกตคู่นั้น...

แม้ จะเขินอาย... แต่คลาวด์ก็รู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายเอาใจใส่ ถึงออกจะ ‘เกินควร’ ไปสักนิด ทว่าด้วยความเป็นแค่เด็ก เขาจึงไม่ลังเลที่จะแสดงอาการออดอ้อนออกมาอย่างเต็มที่

เด็กชายไถแก้มกับอกแกร่งพลางยิ้มบางได้อยู่ไม่นานเซฟิรอธก็วางเขาลงบนเตียงนิ่ม

“... ขอบคุณฮะ” เสียงเล็กเอ่ยแผ่วๆ แต่ดังพอให้เซฟิรอธก็ได้ยิน เขายิ้มด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น เก็บความปลาบปลื้มไว้ในใจ เซฟิรอธลูบเส้นผมสีบลอนด์นิ่มนั้นอย่างเอ็นดู ในขณะที่คลาวด์ยังไม่หลับตาลงง่ายๆ

“หลับตาสิ เธอควรจะนอนได้แล้ว”

“คุณจะอยู่ข้างๆ ผมมั้ยฮะ?” น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยอย่างไร้เดียงสา เซฟิรอธหรี่ตาแล้วโน้มลงแตะริมฝีปากลงกับหน้าผากของเด็กน้อย

“แน่นอน” ว่าแล้วเขาก็ลงนั่งบนเตียงแล้วนอนตะแคงอยู่ข้างๆ ถึงอย่างไรเตียงนี้ก็กว้างพอให้ผู้ใหญ่สองคนนอนด้วยกันได้อย่างสบาย

“แต่ถ้าจะให้ร้องเพลงกล่อมด้วย ฉันทำไม่เป็นหรอกนะ” เซฟิรอธหยอก

“ผม ไม่ต้องให้ร้องเพลงกล่อมหรอกฮะ” เด็กชายหัวเราะคิกคักได้ไม่เท่าไหร่ ก็กลับไปมีสีหน้าหม่นหมองอีก “ตอนที่ผมเด็กๆ แม่ก็จะร้องเพลงกล่อมให้เหมือนกัน แต่ว่า... ตอนนี้โตแล้วล่ะฮะ”

ยิ่งพูดคลาวด์ก็ยิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เซฟิรอธจึงโอบกอดร่างเล็กเข้ามาแนบอก “ยังไม่โตพอที่จะไม่ให้ฉันกอดหรอกนะ”

ถึง อ้อมกอดของเซฟิรอธจะทำให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แต่ก็ไม่ใช่ที่เดิมที่เขาเคยอยู่ คลาวด์จึงไม่อาจห้ามน้ำตาที่ทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตกได้ เขาปล่อยให้น้ำตาไหล ซุกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่สามารถไว้ใจได้เพียงคนเดียวในโลก

ฝ่ามือของเซฟิรอธ อ้อมแขนของเซฟิรอธ แผ่นอกของเซฟิรอธเป็นที่พักพิงให้เขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เกือบ 8 ปีให้หลังจากวันนั้นคลาวด์จึงได้รู้ความจริงที่ถูกปิดบังเอาไว้

บางทีถ้าหากยังคงไม่รู้อยู่อย่างนั้น... อาจจะดีกว่าก็ได้




To be continued...




ไม่รู้ละ แถแล้ว ขี้เกียจเล่ามาก

รู้สึกเดี๋ยวนี้เล่าเรื่องได้แปลกๆ ย้อนความไปย้อนความมา จะมุมใครซักคนก็เลือกไม่ถูก...

เอาเป็นว่า บ้านเกิดไฟไหม้ เลยได้มาอยู่กะเซฟิรอธ จบข่าว โอเค๊๋?

ปล. รู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้จะทำให้ผีบลอคปรากฏตัวได้ (ฮา) ยังไงก็เม้นท์คุยกันได้นะคะ ขอบคุณที่อ่านค่า >w<