KeeChan

Doll (14)

Pairing : ???????? x Cloud Stife

แซคยังคง ‘รับฝาก’ สร้อยที่สลักชื่อเซฟิรอธเอาไว้

หนุ่มหัวเม่นรู้สึกรำคาญบ้างเหมือนกันกับความสัมพันธ์ที่ดูลึกลับและสับสนวุ่นวายนี้ ทว่าจากสายตาคนนอกอย่างเขาแล้ว ไม่ว่ายังไงคลาวด์ก็ไม่อาจตัดใจจากเซฟิรอธได้ลง

ยังมีความหวังว่ารอยร้าวระหว่างทั้งสองคนน่าจะประสานกันได้ เพียงแต่แซคไม่รู้ว่าสาเหตุของการทะเลาะเบาะแว้งของคนทั้งคู่คืออะไร

ถ้าหากว่าคลาวด์ยอมเล่าให้ฟังล่ะก็เขาจะช่วยแก้ไขให้เต็มที่เลยล่ะ ไม่ว่ายังไงเขาก็อยากจะเห็นคลาวด์ยิ้มอีกเยอะๆ มากกว่าจะต้องเห็นสีหน้าอมทุกข์

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้แซคยังเก็บสร้อยเส้นนั้นไว้กับตัว เขาหวังว่าสักวันทั้งสองคนคงจะคืนดีกัน แล้วเขาจะได้คืนให้เจ้าของ ถ้าหากจะทิ้ง เขาอยากให้คลาวด์เป็นคนจัดการทิ้งของสิ่งนี้ด้วยตัวเองมากกว่า ไอ้การที่มาขอฝากไว้กับเขาก็แปลว่ายังตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้นั่นแหละ ขืนเขาซี้ซั้วะทิ้งไป แล้วคลาวด์เกิดเปลี่ยนใจขอคืนขึ้นมา เขานั่นแหละจะซวย ดีไม่ดีเซฟิรอธอาจจะตามมาซ้ำโทษฐานทำของสำคัญหาย

แซครู้ดีว่าตัวเองเป็นคนนอกที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ทำอะไรที่เป็นการทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคลาวด์กับเซฟิรอธขาดสะบั้นลง ทั้งในฐานะเพื่อนที่เซฟิรอธไว้ใจ แล้วก็ในฐานะของคนที่รักคลาวด์ด้วย

เด็กหนุ่มผมบลอนด์เริ่มยิ้มให้เขาบ่อยขึ้น แต่สิ่งที่ผิดแปลกไปเล็กน้อยนั่นคือดูเหมือนว่าคลาวด์จะกินอาหารได้น้อยลงกว่าเดิม ทั้งๆ ที่ดูร่าเริงดีแท้ๆ

หนุ่มหัวเม่นแขวะแล้วแขวะอีกว่ากินแค่นั้นมันจะไปโตอะไร แต่ท่าทางกระเพาะของคลาวด์จะรับอาหารได้เพียงน้อยนิดจริงๆ

“อยากจะไปไหนต่อรึเปล่า” แซคเป็นฝ่ายเริ่มถามเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ กะว่าถ้าคลาวด์ตอบว่า ‘ยังไงก็ได้’ หรือว่า ‘ไม่รู้’ ล่ะก็ เขาจะลากไปไหนต่อไหนเอง จะไม่ถามความสมัครใจของเจ้าตัวแล้วด้วย เขาเปิดโอกาสให้ตัดสินใจเองมาตั้ง 3 วันแล้วนะ แต่ละวันที่ผ่านมาคลาวด์ก็เอาแต่นั่งๆ นอนๆ บางทีก็มองทะเลด้วยอาการเหม่อลอย ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

คลาวด์ยังคงคิดถึงแต่เซฟิรอธแน่... เห็นสภาพแบบนี้แล้ว เขาควรจะเอาเจ้าเด็กนี่ไปคืนที่เดิมดีมั้ยนะ หนุ่มหัวเม่นคิดกับตัวเองแล้วถอนใจอย่างเซ็งๆ

“ผมอยากนอนพักเฉยๆ ยังไม่อยากไปไหนทั้งนั้น” เด็กหนุ่มตอบเสียงกระด้าง พลางลุกจากโต๊ะอาหาร

“เฮ้ นายไม่สบายรึเปล่า คลาวด์ หน้าตานายไม่ค่อยดีนะ”

ก็หน้าตาดูไม่ดีตั้งแต่ขอฝากสร้อยนั่นไว้กับเขา... แล้วมันก็แย่ลงเรื่อยๆ นั่นแหละ

“ผมแค่ง่วงน่ะ”

“สองสามวันนี่นายเอาแต่เหม่อกับนอนทั้งวันเลยนะ”

แซคเดินตามไปเร็วๆ แล้วรั้งร่างเล็กนั้นไว้ เขาจับเนื้อจับตัวอีกฝ่ายดูเพื่อจะตรวจว่ามีอาการผิดปกติรึเปล่า

“ไข้ก็ไม่มีนี่...”

“ผมเป็นโรคซึมเศร้ามั้ง” คลาวด์ตอบให้ แต่ไม่มีใครอยู่ในอารมณ์ที่จะขำออก เด็กหนุ่มยิ้มขื่นแบบที่แซคไม่อยากเห็น นั่นจึงทำให้แซคตัดสินใจคว้าข้อมือดึงร่างเล็กนั่นออกมา

“งั้นมานี่เลย”

“คุณจะไปไหน”

“ไปที่ไหนก็ได้ที่นายจะนั่งเหม่อไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าแถวนี้มันมีอะไรให้ดูมั่งนอกจากทะเล คิดซะว่ามาทัศนศึกษาก็แล้วกัน”

แซคว่าแล้วลากอีกฝ่ายให้เดินตามทั้งๆ ที่ไม่สมัครใจเท่าไหร่ ทว่าคลาวด์กลับรู้สึกมั่นคงมากกว่าเดิมเมื่อมีชายหนุ่มเดินนำหน้า แม้ว่าแซคจะไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน แค่การที่จับมือนำทางเขาไปก็ทำให้เด็กหนุ่มโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เพราะว่าคนที่กำลังจับมือเขาอยู่คือแซค...

 *-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=*-=

ลมที่เจือกลิ่นอายทะเลพัดแรงจนเกิดเสียงอื้ออึงไปหมด จากจุดที่ยืนอยู่มองเห็นทะเลสีฟ้าเวิ้งว้าง ชายฝั่งยิ่งไกลลิบออกไปจนมองไม่เห็น

ท่าทางคืนนี้คลาวด์คงได้เปลี่ยนที่นอนอีกแล้ว...

การค้างคืนบนเรือสำราญหรูพร้อมรายการอาหารชั้นเลิศสามมื้อเป็นรายการที่พนักงาน ประจำเรือนำเที่ยวแนะนำให้กับแซค ไม่รู้ว่าเป็นพนักงานที่มีสายตาเฉียบคมมองออกว่าชายหนุ่มเงินหนากระเป๋าตุง หรือว่าเป็นพนักงานดีเด่นที่ทำตามคำขอร้องของลูกค้าทุกรอบแบบกันแน่ ถึงได้ยกแพคเกจล่องเรือสำราญในอ่าวนี้มาเสนอได้

ในสายตาของคลาวด์แล้ว แซคไม่ได้ดูเหมือนเศรษฐีที่จะนิยมการเที่ยวหรูหราแบบนี้เลย

“ลมมันแรงนะ เอาไว้ตอนค่ำจะชมวิวค่อยขึ้นมาสิ ลงไปอยู่ข้างล่างก่อนดีกว่า”

คนตัวโตกว่าว่าพร้อมโอบไหล่บางเอาไว้เพื่อบังลมให้ คลาวด์ที่ไม่เคยล่องเรือกลางทะเลแบบนี้มาก่อนตื่นเต้นกับการได้เดินไปมาบน ดาดฟ้าเรืออยู่นานสองนานจนอีกคนเกรงกว่าร่างเล็กจะโดนลมจนเป็นหวัดเข้าจนได้

“ผมอยากอยู่อีกสักพัก” เจ้าของดวงตาสีฟ้าตอบอย่างเอาแต่ใจ เขาชอบมองทะเลในยามกลางวันมากกว่า เวลาที่ทั้งท้องฟ้าและท้องทะเลกลมกลืนเป็นสีเดียวกัน แค่ได้มองก็ทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

แซคคิดจะไม่ฟังเสียง แต่พอเห็นใบหน้าที่อิ่มเอิบด้วยความยินดีนั่นแล้ว เขาก็กอดกระชับร่างบางเพื่อกันลมให้แทนที่จะดึงดันลากอีกฝ่ายลงไปด้านล่าง

“สักพักของนาย ฉันให้ไม่เกิน 10 นาทีนะ”

เด็กหนุ่มพยักหน้ายอมรับข้อตกลง พลางเผลอคิดไปว่าถ้าหากว่าแซคจะยืนกอดเขาอยู่แบบนี้... อยากจะให้นานกว่านั้นจังนะ

“คุณไม่หนาวเหรอ”

“หือ? ฉันแข็งแรงกว่านายตั้งเยอะ ไม่เป็นหวัดหรอกน่า อีกอย่างกอดนายไว้ก็อุ่นดีออก”

ช่างเอาใจแล้วก็ปากหวาน ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นคนรักกัน แต่กลับเอาใจใส่เสียมากมายเกินควรขนาดนี้ เป็นเพราะว่าแซค... รักเขา

ถ้าได้เป็นคนรักของแซค จะมีความสุขมากขนาดไหนกันนะ...

คลาวด์รั้งแขนแข็งแรงที่โอบกอดตนกระชับแน่นเข้า ชายหนุ่มเหมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องให้ความอบอุ่น ทำให้โลกอันดำมืดสว่างไสว

แต่อ้อมกอดนี้จะตามปกป้องเขาไปได้ถึงเมื่อไหร่?

ตลอดไป...?

...ไม่มีทาง

“ลงไปห้องข้างล่างกันเถอะ ผมดูทะเลพอแล้วล่ะ”

ยังผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำคลาวด์ก็เอ่ยปาก ทว่าท่อนแขนแกร่งนั้นกลับรั้งเขาไว้ให้อยู่ที่เดิม

“ขออีกนิด... ก็แล้วกัน” เสียงทุ้มกระซิบบอก

คลาวด์ไม่รู้ว่าแซคคิดอะไรอยู่กันแน่... บางทีก็ชอบสงวนท่าที แต่บางทีก็ชอบ... ล่วงล้ำ ชายหนุ่มไม่รู้หรือไงว่านั่นเป็นการให้ความหวังเขา กระนั้นคลาวด์ก็ยังชอบที่จะมองเห็นความหวังอยู่รำไร

เด็กหนุ่มเหลือบมองคนที่ยิ้มหน้าบานจ้องหน้าเขาอยู่ คลาวด์ไม่เข้าใจว่าแซคยังคงยิ้มแย้มอยู่อย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่สุดแสนจะน่าอึดอัดใจ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่ารอยยิ้มร่าเริงนั่นคือการเสแสร้ง แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นแซคก็คงจะเก่งมากทีเดียว เขาจับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“แซค”

เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ความรู้สึกต่างๆ นานาประดังประเดเข้ามาจนไม่รู้จะจัดการกับอันไหนก่อน แล้วก็ไม่รู้จะจัดการยังไงด้วย

“ว่าไง?”

“อืม... ไม่มีอะไร”

“นายคิดอะไรวุ่นวายอยู่ในหัวนี่อีกแล้วใช่มั้ย” แซคล้อพลางใช้นิ้วดุนศีรษะมน

“แล้วคุณไม่คิดอะไรบ้างรึไง” คลาวด์มุ่ยหน้า ที่มีเรื่องกลุ้มใจได้ไม่หยุดหย่อนส่วนนึงก็เพราะว่าแซคนั่นแหละ ถ้าหากว่าหนุ่มหัวเม่นไม่คิดถนอมน้ำใจเพื่อนตัวเอง ไม่หวังดีกับเขาล่วงหน้าเสียไปไกล ถ้าหากว่าแซคยอมกอดเขาโดยไม่คิดอะไรเลย... เขาอาจจะรู้สึกดีกว่านี้

หรืออาจจะรู้สึกแย่กว่านี้ก็ได้... ป่านนี้เขาคงคิดถึงแต่เรื่องร้ายๆ ในกรณีที่จะเกิดอะไรขึ้นกับแซคถ้าเซฟิรอธมารู้เรื่องนั้นเข้า

“คิดสิ” หนุ่มหัวเม่นว่า แล้วเปลี่ยนมาจิ้มแก้มคนตรงหน้าแทน “คิดว่าทำยังไงนายถึงจะยิ้มไง”

สิ้นประโยคนั้นแซคก็ได้รอยยิ้มบางอย่างที่หวัง คลาวด์ยิ่ง ‘ชอบ’ ความละเอียดอ่อนเช่นนี้ของแซค

“ทำไมคุณถึงชอบให้ผมยิ้มนัก”

“ก็เพราะว่านายยิ้มแล้วน่ารักที่สุดน่ะสิ”

“ตอนที่คุณจีบแฟนของคุณก็พูดแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย”

“แหม มันก็มีบ้าง” หนุ่มหัวเม่นตอบรับหน้าตาเฉย ฟังดูจริงใจเป็นที่สุด “ก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้นนี่ อีกอย่างเวลานายยิ้มก็แปลว่ามีความสุข มันดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นนะเวลาที่เห็นคนที่รักมีความสุขเวลาอยู่กับเราน่ะ”

เป็นอย่างนั้นเหรอ...?

จริงสินะ ความรักของแซค กับ ‘รัก’ ที่เขาเคยคิดว่ามันเป็นความรักน่ะ... คงไม่เหมือนกันหรอก

“ถ้าอย่างนั้น เวลาที่ผมยิ้ม นั่นจะทำให้คุณมีความสุขไปด้วยใช่มั้ย”

“ใช่แล้วล่ะ”

“แค่เท่านั้นเองน่ะเหรอ ไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่นมากกว่านั้น—”

ปลายนิ้วของอีกฝ่ายแตะปิดปากเสียก่อนคลาวด์จะพูดได้จบประโยค ราวกับว่าแซคอ่านใจเขาออก

“ฐานะของฉันตอนนี้ ก็ต้องการแค่นี้แหละ” แซคยังตอบด้วยสีหน้าร่าเริง คลาวด์จับมือที่ปิดปากตัวเองอยู่ให้ละออกแล้วเอ่ยราวกับตัดพ้อ

“แล้วเมื่อไหร่คุณจะต้องการมากกว่านี้”

ช่วยผมสิ... ช่วยผมออกไปจากนรกแห่งนี้ มีแซคคนเดียวที่จะทำได้

หนุ่มหัวเม่นยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น ความจริงจังของคลาวด์กลับกลายเป็นเรื่องไม่สนุกขึ้นมาแล้ว แซคจำใจต้องรับมือสถานการณ์เช่นนี้ต่อไป โดยถูกชักเย่ออยู่ระหว่างความเห็นแก่ตัวและความรับผิดชอบในหน้าที่

“นายให้ฉันไม่ได้หรอก คลาวด์ อย่างน้อย... ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้” แซคเอ่ยคล้ายกับตัดรอน แต่เขาก็ไม่อาจหลับหูหลับตาฉวยโอกาสเอากับเด็กหนุ่มที่ไม่รู้ประสีประสา

“ลงไปหลบลมข้างล่างกันเถอะ นายยืนตากลมมานานพอแล้ว”

คลาวด์ยอมเดินตามคนที่จับมือเอาไว้อย่างว่าง่าย เมื่อเห็นว่าการพูดคุยไม่เป็นผลจึงไม่มีประโยชน์ที่จะพูดย้ำอะไรอีก ไม่ว่าจะพูดซ้ำอีกสักกี่ครั้ง คำตอบที่ได้จากแซคก็คงเป็นอย่างเดิม

เวลาที่อยู่กับแซค... เขามีความสุขมากขนาดนี้แท้ๆ

เขาจะลืมเซฟิรอธ... จะลืมให้ได้ เพราะว่าเขาอยากให้แซคอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะเมื่อไหร่

“แซค”

เวลาที่เขาเรียก ชายหนุ่มจะหันมา ไม่เคยไม่สนใจหรือเฉยเมยใส่

คนที่มักบอกให้เขายิ้ม คนที่บอกว่าชอบรอยยิ้มของเขา อยากให้เขามีความสุข

พอนึกถึงคำพูดของแซคที่บอกให้ ‘ยิ้มสิ’ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย

คลาวด์กระชับฝ่ามือที่กุมเอาไว้ บีบแน่นเพราะไม่อยากให้หายไปไหน

“ผมชอบคุณนะ”








To be continued...



ไม่รู้ค่ะ ดิฉันมั่ว ดิฉันเพ้อ
/เ่ผ่น


ปล. ไม่ได้พิมพ์ผิดจาก ข เป็น ช แต่อย่างใด

ต่อไปเค้าจะย้อนอดีตจริงๆ แล้วนะ อิอิอิ *w*