[Hetalia Fanfiction] Pheromone (Preview)

posted on 24 Apr 2009 19:29 by keechan in Fiction

กด ctrl+F5 กันด้วยนะฮ้า อารมณ์แค่ว่าอยากเปลี่ยนธีม ตอนแรกไม่ได้กะจะใช้รูปนี้นะ (ฮา) แต่มันเลือกแล้วก็กลายเป็นรูปนี้ล่ะ เข้ากับกระดิ่งดีจัง แต่ไม่ได้หายร้อนเลย...

รูปมันวายเกินไปมั้ยเนี่ย...

เข้าเรื่อง

ฟิคออกใหม่งานคอมมิคคอนอาทิตย์นี้ฮ่ะ

Pheromone (Sequel to Petal)

Pairing: Greece x Japan

Preview

“ไม่ได้นะครับ เฮราเคลส”

ฮอนดะ คิคุ เอ่ยปรามทันทีที่เห็นคนนั่งบนฟูกตรงหน้าตนขยับเข้ามาใกล้ ทั้งยังประคองท้ายทอยเขาเอาไว้ ลำแขนแข็งแกร่งปิดกั้นทางหนี ในขณะที่เจ้าตัวมีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

“ทำไมล่ะ”

พวกเขากอดกัน จูบกัน ทุกครั้งที่พบเจอราวกับคู่รักในช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ก็ไม่ปาน แม้ความจริงจะคบหากันมายาวนานมากกว่าหนึ่งศตวรรษ คนไว้ท่าทีอย่างคิคุตกบ่วงรักเสน่หาของชายชาวกรีกอย่างดิ้นไม่หลุด ทว่าก็ยังคงไม่อาจแสดงความรู้สึกได้อย่างโจ่งแจ้ง เจ้าของร่างเล็กนั้นยังขวยเขินทุกครั้งที่ร่างกายแนบชิดกัน ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามบรรเลงฉากรักเร่าร้อนได้อย่างช่ำชอง

ในมุมมองของเฮราเคลสแล้ว อาการเขินอายของคิคุก็ทำให้เขาตื่นเต้นเฉกเช่นได้ครอบครองพรหมจรรย์ของร่าง เล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผิวขาวบริสุทธิ์ผุดผาดดั่งไม่เคยต้องมือผู้ใด ทุกครั้งที่ได้กอด เขารู้สึกเช่นนั้น ความไร้เดียงสากลับเป็นเสน่ห์ที่มัดใจเขาได้อยู่หมัด

ดวงตาสีดำขลับหากเป็นประกายราวลูกแก้วจ้องตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมเป็นหวัดนะครับ”

ถ้าจูบกันอีกฝ่ายก็อาจจะติดหวัดไปด้วย

ร่างสูงแนบริมฝีปากจรดกับริมฝีปากนิ่ม ภายในโพรงปากอุ่นกว่าปกติเนื่องจากไข้ต่ำๆ เหตุผลฟังไม่ประสีประสานั่นกระตุ้นเร้าให้บดเบียดจุมพิตร้อนแรง หยอกเย้าด้วยปลายลิ้นจนร่างเล็กทรุดระทวยในอ้อมแขน

ใบหน้าขาวที่ซับสีชมพูอ่อนบัดนี้แดงซ่าน เฮราเคลสคลายจูบนั้น ดวงตาสีน้ำตาลประกายทองหรี่มองคนรักอย่างเอ็นดู

“ไม่เห็นต้องคิดมากเลย”

“แต่... คุณจะไม่สบายเอาได้”

“คนญี่ปุ่นเชื่อว่าถ้าแพร่หวัดให้คนอื่นก็จะหายไม่ใช่หรือ ติดก็ดีสิ คิคุจะได้หายป่วย”

“...จะดีหรือครับ” คิคุเอ่ยถามเบาๆ อย่างไม่แน่ใจ อาการป่วยของเขาไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ก็ยังไม่หายขาด เขาเกรงว่าถ้าฝืนมากเกินไป วันรุ่งขึ้นจะอาการทรุดลงจนลำบากเฮราเคลสต้องคอยดูแลอีก

“การมีเซ็กซ์น่ะดีต่อสุขภาพนะ” ร่างสูงกล่าวยืนยันอย่างผู้เชี่ยวชาญแล้วกดจูบที่ขมับ “ถ้ายังไงวันนี้ฉันจะไม่ให้ร่างกายของคิคุรับภาระมากเกินไป”

คิคุเสียเวลาคิดเพียงครู่เดียวแล้วก็ซุกตัวเข้ากับแผ่นอกกว้าง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการ...

เพราะว่าเขารักผู้ชายคนนี้ อยากจะถูกกอดด้วยอ้อมแขนอบอุ่น นิ่มนวลราวสายลมยามฤดูร้อน

“จู่ๆ ก็มาหา มีธุระอะไรด่วนหรือครับ คุณอัลเฟรดเองก็น่าจะยุ่งยิ่งกว่าผมไม่ใช่หรือ”

สภาพเศรษฐกิจของอัลเฟรดกำลังตกต่ำที่สุดในรอบสองร้อยปี นั่นเป็นเรื่องที่รู้กันไปทั่วโลก คิคุรู้ดีเพราะตนเองก็ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์นี้หนักหนา

มือเรียววางถ้วยชารับแขก ก่อนจะรินน้ำชาอุ่นๆ ให้ กลิ่นใบชาหอมอวล เพิ่มความอบอุ่นในห้อง ตรงกันข้ามกับสภาพอากาศอึมครึมภายนอก

“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่อยากจะมาเห็นหน้านาย หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาทำงานของนายนะ”

เสียงทุ้มแสร้งทำเป็นร่าเริง คิคุไม่เกิดความรู้สึกใดๆ เป็นพิเศษกับชายคนนี้ แม้ว่าช่วงครึ่งศตวรรษที่ผ่านมาเขามักจะเห็นดีเห็นงามต่อความคิดเห็นของอัล เฟรดไปเสียหมด แต่ก็เป็นแค่การสนับสนุนเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจที่ได้ผลสูงสุดเท่านั้น

มาถึงตอนนี้ คิคุกลับไพล่คิดในแง่ร้ายเสียด้วยซ้ำว่า อัลเฟรดน่าจะมาเพื่อเห็นสภาพยุ่งวุ่นวายภายในประเทศของเขาให้เห็นกับตา เพื่อจะปลอบใจตัวเองว่าไม่ได้ย่ำแย่อยู่คนเดียว

อัลเฟรดกระแอมไอเบาๆ ก่อนยกชาอุ่นขึ้นจิบ เขาหนีความวุ่นวายในประเทศของตนมายังเกาะทางตะวันออกนี้ชั่วคราวเพื่อหาที่พักใจ

“เกิดคิดถึงนายขึ้นมาน่ะ”

เอ่ยคำพูดราวกับเกี้ยวพาราสี หากแต่นั่นเป็นเพียงคำแสดงไมตรีอย่างตรงไปตรงมาของชาวตะวันตก

“คิดถึงอะไรกันครับ ติดต่อกันออกบ่อยไม่ใช่หรือ”

“แค่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ กับส่งของแค่นั้นเอง จะไปสู้เจอตัวต่อตัวได้ยังไงกัน ไม่ได้เจอหน้าตั้งนาน”

“ได้ยินว่าคุณอัลเฟรดก็ป่วยนี่ครับ ดีขึ้นแล้วหรือ” ร่างบางเปลี่ยนเรื่อง เขาไม่อยากได้ยินคำป้อยออย่างผู้ชายเจ้าชู้

“ก็ยังไม่หายหรอก งานมันรุมเร้าเสียจนสุขภาพแย่ ได้ยินว่านายก็เหมือนกันนี่”

“ไม่แย่มากหรอกครับ ยังขยับตัวทำงานได้ตามปกติ การงานอาจจะขลุกขลักบ้างนิดหน่อย แต่ก็ต้องพยายาม”

“มีคนเต็มใจมาช่วยดูแลนี่นะ นายคงไม่ลำบากอย่างที่ฉันคาด”

“แต่ก็ผิดคาดเหมือนกันนะที่หมอนั่นมาเกาะติดกับนาย ขึ้นชื่อว่าคนกรีกนึกว่าจะชอบความบริสุทธิ์ ดูอย่างเทพเจ้าของหมอนั่นสิ ร่อนไปหาสาวพรหมจรรย์ทั่วเชียว”

“ฉันก็เลยคิดว่าเฮราเคลสก็น่าจะมีสิทธิ์รู้เกี่ยวกับเรื่องของคนที่เขาคบ อยู่ในทุกแง่มุมเท่านั้นเอง อย่าหาว่าฉันพูดมากเลยนะ เพราะว่าใครๆ ก็รู้ว่านายน่ะเป็นของฉันมาก่อน”

แววตาสีฟ้าเย้ยหยัน ออกปากสบประมาทร่างบางต่อหน้า

“แต่หมอนั่นคงไม่เคยรู้ว่านายถูกฉันกอดแบบไหนนะ”

“คิคุ...? เป็นอะไรไป?” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ นั้น คิคุซุกใบหน้ากับแผ่นอกของอีกฝ่ายและไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา พอได้ยินคำถามก็เอาแต่ส่ายศีรษะไม่ตอบคำ

คิคุยึดคนตรงหน้าเอาไว้ คนที่อยู่ด้วยแล้วเขาสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ ไม่ว่าจะอ่อนแอและเปราะบางเพียงใด คนคนนี้ก็จะโอบกอดเขาไว้โดยไม่ถามไถ่กระทั่งสาเหตุของความอ่อนแอ

เขายังคงใช้อ้อมกอดที่ปลอดภัยนั้นเป็นที่พักพิง บอกตัวเองไม่ให้ตีตนไปก่อนไข้ กลั้นกลืนน้ำตาและก้อนสะอื้นลงคอไปเสียหมดสิ้น

ฝ่ามือใหญ่ที่อ่อนโยนนั่นจะคอยปลอบโยนเขาจนรู้สึกสบายใจ... ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นว่าจะรักเขาตลอดไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

นั่นจะรวมถึง... ไม่ว่าจะมีอะไร ‘เคย’ เกิดขึ้นกับเขาด้วยใช่มั้ย?

End Preview