KeeChan

มาลงให้ทันในมัลติ

 

 

 

Doll (11)

อีกหนึ่งสัปดาห์ถัดมาแซคสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง

ขณะ นี้พวกเขาเดินทางมาถึงคอสตา เดลโซลแล้ว หนุ่มหัวเม่นยังรู้สึกหดหู่อยู่บ้างที่จู่ๆ แฟนสาวก็ทิ้งกันไปหน้าตาเฉย (จะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเลิกกันแล้วไม่แฟนใหม่มาเย้ยเขา!) แต่ด้วยความเป็นคนง่ายๆ ไม่คิดมากและถนัดที่จะมองแต่ความสนุกข้างหน้ามากกว่า แซคจึงไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ทว่าพอเห็นคู่รักกระหนุงกระหนิงตามชายหาด จับมือกันบ้างกอดกันนัวเนียบ้างนี่ก็อดจะแสลงใจขึ้นมาไม่ได้

แซคเบน สายตาหลบคู่รักพวกนั้นหันมามองคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ข้างๆ แทน เด็กหนุ่มผมบลอนด์ในชุดว่ายน้ำน่าดูน้อยเสียเมื่อไหร่ ผิวกายขาวจัดราวกับจะสะท้อนแสงได้ วันๆ คงไม่เคยออกมาโดนแดดละสิท่า จะว่าไปบ้านเกิดของหมอนี่ก็อยู่ทางเหนือนี่นะ ไม่แปลกอะไรที่สีผิวจะขาวเนียนถึงขนาดนี้ ถ้ามองข้ามอกแบนๆ นั่นเสียหน่อยก็คงมองเป็นสาวน้อยรูปร่างอ้อนแอ้นได้ไม่ยาก

“คุณมองอะไรน่ะ”

เจ้า ตัวโดนจ้องมากจนส่งสายตารำคาญ มือเล็กดันแว่นกันแดดที่ปิดบังดวงตาสีฟ้าเป็นประกายแข่งกับสีน้ำทะเลที่ สะท้อนแดดระยิบระยับ ยิ่งบวกกับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนี่เข้าไปก็ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นอีก

แซคยิ้มกว้างแล้วยังพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา “มองนายไง”

คลาวด์ขมวดคิ้ว

ข้องใจกับคำตอบนั้นแต่ไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอะไรออกไป ได้แต่ดันแว่นกันแดดลงแล้วทำเป็นไม่แยแสต่อสายตานั่นไปเท่านั้น

เรื่อง ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยประการแรก แซคอ่านสีหน้าและปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มได้แม่นยำขึ้น การที่คลาวด์เงียบตีความหมายได้สองอย่าง หนึ่งคือโกรธ สองคืออาย ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะแยกออกได้เลยแท้ๆ แต่เขาเรียนรู้มาเสียทะลุปรุโปร่ง ทั้งนี้ต้องขอบคุณความเป็นอัจฉริยะของเขาเอง

และกรณีนี้... มันแปลว่าอาย

ตั้งแต่ เมื่อไหร่น่ะหรือ สงสัยคงเพราะคืนวันนั้นที่เขาเพิ่งเลิกกับเอริสมานั่นแหละ ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มเกิดเปลี่ยวใจอะไรขึ้นมาถึงได้แง้มประตูระหว่างห้องมาขอ นอนกับเขา และคลาวด์ก็ไม่ฝันร้ายอีก

พอมาที่คอสตา เดล โซล คลาวด์ก็เป็นฝ่ายเสนอเองว่าให้พักห้องเดียวก็ได้ เพราะไหนๆ ก็จะต้องนอนด้วยกันอยู่แล้ว เห็นแบบนั้นแล้วจะไม่ให้แซคคิดเข้าข้างตัวเองได้ยังไงกันล่ะ!

วันแรก ที่มาถึงก็มืดค่ำเสียแล้ว วันนี้จึงเป็นวันแรกที่พวกเขาได้มานั่งเล่นที่ชายหาด เพราะว่าไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวคนจึงไม่พลุกพล่านนัก ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นข้อดี

“ทะเลของจริงเป็นไงล่ะ ตรงกับที่จินตนาการไว้รึเปล่า” หนุ่มหัวเม่นชวนคุย

“ก็สวยดี...”

“แค่นั้นเองน่ะ?”

“แล้วคุณว่ามันเป็นยังไงล่ะ”

“ไม่ มีความรู้สึกแบบว่า ‘ว้าว! ทะเลสีครามจรดกับท้องฟ้าสุดลูกหูลูกตากว้างใหญ่ไพศาล! หาดทรายสีขาวนวล แสงอาทิตย์อุ่นๆ! นี่แหละดินแดนแห่งสวรรค์!’ อะไรแบบนั้นน่ะ ไม่มีบ้างรึไง” คนพูดไม่ว่าเปล่า ยังออกท่าออกทางประกอบด้วยเสียมือไม้เป็นระวิง ในขณะที่คลาวด์ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปด้วยเลย

“อืม... ที่คุณพูดมันก็ถูก”

คลาวด์ คิดว่าทะเลที่เวิ้งว้างมองดูแล้วให้ความรู้สึกสงบใจ มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีฟ้า ยิ่งได้นอนฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นระลอกก็ราวกับว่าโลกนี้หยุดหมุนไปชั่ว ขณะ

แซคออกจะผิดหวังนิดๆ ที่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ตื่นเต้นที่ได้เห็นทะเล เขานึกว่าเด็กหนุ่มจะต้องดวงตาระยิบระยับเป็นประกายพริ้มเพรา อุตส่าห์นึกภาพไว้แล้วแท้ๆ เชียวว่าทันทีที่ลงหาด คลาวด์จะต้องหันมาอ้อนว่า ‘นี่แซค ผมลงไปเล่นน้ำทะเลได้เลยรึเปล่า’ อย่างกระตือรือร้นอยู่เชียว แต่ไหงเจ้าตัวดันรู้จักกาลเทศะเต็มที่ พอเขาถามว่าไม่ไปเล่นน้ำเหรอ ก็ตอบอย่างมีเหตุผลว่า

‘คุณจะบ้าเหรอ รอให้แดดร่มตอนเย็นๆ ก่อนค่อยลงไปเล่นสิ ขืนลงน้ำตอนนี้ได้โดนแดดเผาเกรียมกันพอดี’

ไม่สปอร์ต ไม่ชายชาตรีเอาซะเลย!!!

แซ คคิดขัดใจแล้วเหลือบมองผิวขาวๆ ของเด็กหนุ่มอีก ท่าทางผิวจะนุ่มเนียนขนาดนี้ ก็สมควรอยู่ที่เจ้าตัวจะหวงไม่ยอมเอาไปกรำแดดเสียจนเป็นด่างดำหรอกนะ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจินตนาการถึงเรือนร่างบอบบางนี่เลยสักครั้ง แต่พอได้เห็นเข้าจริงๆ คลาวด์ก็เป็นคนรูปร่างเล็กเสียจริง

เวลาที่กดจูบลงไปบนผิวขาวนั่น... คงจะเห็นรอยชัดเลยทีเดียว

...นี่เขากำลังคิดลามกอะไรอยู่นี่! ทำตัวเป็นตาแก่หื่นกามไปได้!

แซคส่ายหัวแรงๆ แล้วเลิกคิดอกุศล ทนนั่งเอนหลังไปจนกว่าจะถึงเวลาแดดร่มลมตกนั่นแหละ ถึงจะพาคลาวด์ออกไปเล่นน้ำ

แต่ถึงจะเป็นตอนแดดเปรี้ยงอย่างตอนบ่ายยังไม่แก่เท่าไหร่ ก็ยังมีเด็กๆ เล่นน้ำทะเลกันอยู่ดี

“เฮ้ คลาวด์ เห็นนั่นรึเปล่า ขนาดเด็กพวกนั้นยังกล้าท้าแดดลงเล่นน้ำกันเลย”

“ผมไม่ใช่เด็ก”

แผนการยั่วยุให้ลงทะเลเป็นอันไม่สำเร็จ คลาวด์ไม่มีท่าทีจะสนใจ แซคจึงต้องนั่งอดทนต่อไป

ว่าแต่... ทำไมเด็กสองคนนั่นถึงได้ดูคุ้นๆ ตาอยู่นะ

ด้วย ความที่ไม่มีอะไรทำแซคจึงเฝ้าดูเด็กสองคนที่สาดน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน แซคแน่ใจว่าเขาต้องเคยเห็นเด็กสองคนนี้ที่ไหนมาก่อนแน่ แต่ก็นึกไม่ออก คนหนึ่งตัวเล็กว่า ผมสีน้ำตาลตั้งชี้แหลม ส่วนอีกคนตัวโตกว่าเยอะจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นรุ่นเดียวกัน ผมสีเงินยาวก็จริง แต่รูปร่างสูงใหญ่ชัดจนดูออกว่าเป็นเด็กผู้ชายแน่นอน

“...เด็กคนนั้น”

คลาวด์พึมพำออกมา พลางจ้องเด็กผู้ชายสองคนที่อยู่กลางน้ำทะเล

“มี อะไรรึไง” แซคพยายามมีส่วนร่วม ก็พอดีกับที่เด็กสองคนนั่นขึ้นมาจากทะเลพอดี ท่าทางจะเล่นพอกันแล้ว ทั้งคู่มองตามแล้วฟังบทสนทนาที่ตามมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ฉันยังเล่นไม่สะใจเลยอ่ะ ริคุ เหนื่อยแล้วเหรอ” เด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าว่า ท่าทางจะยังเล่นน้ำไม่สมใจ

“เหนื่อยกะผีน่ะสิ นายนี่ห่วงแต่เล่น มองรอบๆ ซะมั่งสิ มีใครบ้าลงไปเล่นน้ำตอนแดดเปรี้ยงอย่างนายบ้าง”

“อ้าว แต่ริคุก็ไปเล่นด้วยไม่ใช่เหรอ”

“ก็เพราะว่านายลากลงไปน่ะสิเจ้าเซ่อ!”

แซ คได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองโดนด่ากลายๆ ชอบกล มันก็จริงที่ว่าตอนบ่ายหลังเที่ยงมาได้ไม่นานไม่มีใครคิดจะออกไปตากแดดกัน แต่พอได้ยินเจ้าเด็กโตกว่าตัวนี่ต่อว่าแล้วมันชวนให้ตัวลีบชะมัด

“ง่า...” คนถูกว่าตรงๆ เองก็ตัวหดลงแล้วห่อเหี่ยวไปพักนึง สุดท้ายริคุเองนั่นแหละที่ทนเห็นแบบนั้นไม่ได้จนต้องพูดปลอบ

“รอไว้เย็นกว่านี้แล้วค่อยลงไปเล่นอีกรอบก็แล้วกัน ตอนนี้ก็จะเล่นก่อทรายหรืออะไรก็ทำไป... ฉันจะเล่นด้วย”

“อื้อ!”

ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง จังหวะเดียวกันนั้นเองที่สายตาของคลาวด์ไปสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเหมือนกับตัวเองเข้าจังๆ

“เอ๊ะ พี่ชาย! บังเอิญจังเลยนะฮะ!” เด็กหนุ่มผมน้ำตาลพอเห็นคลาวด์ก็นึกออกทันที ร่างเล็กทั้งโบกมือให้แล้ววิ่งโร่เข้ามาหาอย่างว่องไว “ผมโซระไง! จำได้มั้ยฮะ!”

คลาวด์ถอดแว่นกันแดดออก มองใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างร่าเริงนั่นแล้วพยักหน้า “บังเอิญจริงๆ ด้วยนะ...”

แซ คยังต้องใช้เวลาคิดอยู่อีกสักพักว่าเคยเจอเด็กสองคนนี้ที่ไหน แม้จนกระทั่งเด็กหนุ่มผมเงินเดินตามมาอีกคนนั่นแหละเขาก็ยังนึกไม่ออกซะที

“นายรู้จักคนพวกนี้ด้วยเหรอ โซระ” ริคุถามเสียงแข็ง เขาไม่พอใจตั้งแต่โซระวิ่งผ่านหน้าเขาไปแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเมิน

“จำไม่ได้เหรอริคุ ก็ฉันเจอพี่ชายคนนี้ที่สวนที่เราไปเที่ยวกันเมื่อวันก่อนไง”

พอ โซระพูดขึ้นมาแซคก็นึกออกเสียที อ้อ! เจ้าเด็กสองคนนี่เอง! ว่าแต่มาเจอกันอีกแล้วนี่ มันจะบังเอิญจนน่ากลัวไปแล้วละมั้ง แค่ไอ้รสนิยมไว้ทรงผมชี้ๆ นี่ยังไม่พอ อีกคนยังดันผมสีเงินยาวเหมือนใครบางคนอีกต่างหาก

“ฉันก็เอาแต่คอยดูลูกลิงอย่างนาย จะไปจำอะไรอย่างอื่นได้ไงเล่า” ริคุกล่าวประชด แต่ท่าทางโซระจะไม่รู้ว่าเพื่อนของตนกำลังไม่พอใจ

“นี่พี่ชายยังไม่ได้เล่นน้ำทะเลเลยเหรอฮะ ไปเล่นกับผมมั้ย! น้ำทะเลน่ะเย็นสบายสุดยอด!”

แซคได้ยินคำชวนของเด็กแล้วก็นึกขำ น่าสงสารโซระ เดี๋ยวจะต้องโดนคลาวด์ปฏิเสธแถมหลอกด่าอย่างที่เขาโดนมาแหงๆ

“อืม เอาสิ” คลาวด์ตอบเรียบๆ แต่ทำให้คนที่อยู่แถวนั้นตะลึงไปถึงสองคน

แซ คเกิดอาการฉุนขึ้นมา ทีเขาชวนล่ะด่ากลับ แต่ทีเด็กคนนี้ชวนล่ะว่าง่ายเชียว หรือว่าคลาวด์กำลังคิดหาเรื่องกวนประสาทเขา นี่คือการแก้แค้นที่ถูกแกล้งรึไง ว่าแต่เขายังไม่ได้แกล้งอะไรมากมายเสียหน่อย เฮ้... หรือว่าคลาวด์จะชอบคนที่เด็กกว่า!

ความคิดของเขาเริ่มฟุ้งซ่านแล้วไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งอีกคนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยค้านขึ้นมา

“โซระ! ฉันบอกว่าให้เย็นกว่านี้ไง!”

“ไม่ เป็นไรน่าริคุ นายนั่งเล่นอยู่กับลุงคนนี้ก่อนก็ได้ ฉันมีพี่ชายไปเล่นน้ำด้วยแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ” เป็นอีกครั้งที่โซระตีความไปคนละเรื่อง

“เฮ้ เรียกพี่ชายสิ เจ้าหนู!” แซคตะโกนค้าน แต่ท่าทางโซระจะไม่ได้ยิน

ครั้น ริคุจะวิ่งลงไปเล่นด้วยเขาก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ อีกอย่างเขาก็โกรธที่จู่ๆ โซระไปลากใครที่ไหนก็ไม่รู้ไปเล่นน้ำด้วย แถมไม่เชื่อฟังคำพูดของเขา ยิ่งมองคนข้างๆ ที่ไม่รู้จักขัดคอให้แทนแล้วด้วยก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

แต่ยังไงก็เพราะ... โซระคงจะยังอยากเล่นน้ำทะเลอยู่จริงๆ

“ไม่ไปกับสองคนนั้นล่ะ เจ้าหนู” แซคหันมาคุยกับริคุที่ทำหน้าเอาเรื่องบ้าง ท่าทางเจ้าเด็กผมเงินนี่จะหวงเพื่อนตัวเองพอดู

“อย่ามาเรียกฉันว่าเจ้าหนูนะ! นายก็เหมือนกันแหละ ปล่อยให้โซระลากหมอนั่นไปเฉยๆ ได้ยังไง”

นอกจากผมสีเงินแล้ว ดวงตาก็ยังเป็นสีเขียวด้วย แซคเห็นแล้วอดจะแปลกใจไม่ได้จนต้องเผลอมองใกล้ๆ จนริคุผงะ

“อ... อะไรเล่า!”

“นี่... นายน่ะ คงไม่ได้บังเอิญมีญาติชื่อเซฟิรอธหรอกนะ”

“ชื่อพิลึก ไม่เคยได้ยินหรอก”

“งั้นก็แล้วไป”

...คงจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆ ละมั้ง

ริ คุเบนหน้าหนีตาลุงท่าทางพิลึก แล้วจ้องมองโซระจากที่ไกลๆ ไม่วางตา ไม่ว่าเมื่อไหร่โซระก็ยิ้มแย้มเสมอ รอยยิ้มที่เจิดจ้าเหมือนแสงอาทิตย์ ริคุรักโซระที่เป็นอย่างนั้นที่สุด

รักมากจนไม่อยากจะแบ่งปันให้ใคร เขาไม่อยากเห็นโซระยิ้มให้คนอื่น อยากให้รอยยิ้มนั้นเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

แซ คเห็นเด็กหนุ่มผมเงินที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอย่างนั้นแล้วยิ่งทำ ให้เขานึกถึงเซฟิรอธขึ้นมา ดวงตาสีมรกตที่จ้องมองคนที่ห่างออกไปนั้นสื่อถึงความปรารถนารุนแรง คล้ายคลึงกับความเกลียดชังเลยทีเดียว

...ถ้าบอกว่าเป็นญาติของเซฟิรอ ธเขาจะไม่แปลกใจเลยสิน่า คนที่ไม่รู้จักกันเลยจะมีอะไรเหมือนกันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ ทั้งรูปร่างหน้าตาแล้วก็อุปนิสัยที่เด่นชัดนี่

“แล้วพวกนายมากับใคร กันล่ะ อย่าบอกนะว่ามาเดทกันแค่สองคน” แซคถามแล้วแซวไปในตัว คาดหวังว่าจะได้คำตอบว่ามากับพ่อแม่ผู้ปกครองหรือโรงเรียนอะไรแบบนั้น แต่ก็ผิดคาดอีกครั้ง

“ก็มากันสองคน มีปัญหารึไง” ริคุตอบหน้าตาเฉย

“หา! เด็กขนาดพวกนายเนี่ยนะ มาเที่ยวกันสองต่อสอง!”

แซคถึงกับอ้าปากค้าง หรือว่าจริงๆ แล้วริคุจะแก่กว่าที่เขาคิด

“ก็บ้านพวกเราอยู่แถวนี้ มาเที่ยวแค่นี้มันจะเป็นอะไรไปเล่า” ริคุเฉลย

“อ้อ...”

พอ แซคหมดเรื่องคุย ริคุเลยหันมาถามบ้าง “ถามซอกแซกเรื่องชาวบ้าน นายเองก็เหอะ มากันสองคนเหมือนกันไม่ใช่รึไง แถมหน้าตาก็น่าสงสัยเป็นบ้า ไม่ใช่คนดีแหงๆ นี่นายลักพาตัวคุณหนูบ้านไหนมารึเปล่า”

“ปากเหรอนั่นที่พูด คนหน้าตาหล่อเหลาอย่างฉันจะเป็นโจรลักพาตัวได้ยังไงหา ฉันเป็นบอดี้การ์ดของคลาวด์ต่างหาก”

ริคุทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ “บอดี้การ์ดที่ไหนทำสายตาโลมเลียเจ้านายตัวเองซะน่าเกลียดอย่างนั้น”

“ว่าไงนะ?” แซคสะอึกไปเหมือนกัน เขาไม่คิดว่าตัวเองจะออกหน้าออกตาได้ถึงขนาดนั้น

“ไม่ รู้ตัวล่ะสิ แค่โซระวิ่งเข้ามาชวนไอ้ผมทองเมื่อกี้นายก็ทำหน้าสมน้ำหน้าเต็มประดา คิดว่าเขาจะปฏิเสธแล้วอยู่กับนายใช่มั้ย แต่จริงๆ แล้วก็แอบดีใจที่หมอนั่นลงไปเล่นน้ำทะเล ตอนที่มองอยู่ห่างๆ ก็จินตนาการอยู่ล่ะสิว่าผิวขาวๆ นั่นเวลาเปียกน้ำจะเซ็กซี่ขนาดไหน”

แซ คไม่ได้แปลกใจที่เจ้าเด็กเย็นชาที่จะอ่านใจเขาออกทะลุปรุโปร่ง เขาทำหน้าเหยเกต่อคำบรรยายความคิดลามกสัปดนพวกนั้นทั้งๆ ที่คนพูดยังทำหน้าเฉยชาไม่เปลี่ยน

“...ฉันว่านายเองมากกว่ามั้งที่ฟุ้งซ่านมากไปหน่อย หมอนั่นเป็นผู้ชายนะ”

“ผู้ชายแล้วไง ถ้าหมอนั่นน่ารักซะอย่าง”

สิ่ง ที่ริคุพูดแทงใจแซคเข้าอย่างแรง เขากำลังเริ่มรู้สึกพิเศษกับคลาวด์จริงๆ เพียงแต่เขายังสำนึกในหน้าที่ของตนอย่างมั่นคงอยู่ ความรู้สึกเหล่านั้นจึงไม่เคยเปิดเผยออกมาให้แม้แต่ตัวเองเห็น

ริคุ เหยียดยิ้ม แม้แต่รอยยิ้มบางนั่นก็ยังเหมือนเซฟิรอธ “นายจะทำอะไรก็ช่างเถอะนะ ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว อย่ามายุ่งกับโซระของฉันก็พอ แล้วก็บอกคนของนายด้วยว่าอย่ามาจุ้นจ้านกับโซระให้มันมากนัก”

เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงธรรมดาหากแฝงไปด้วยความกดดัน ถ้าหากเขาล่วงเกินคำสั่งคงจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่สวยแน่

“โซ ระของนายต่างหากที่เข้ามาหาคลาวด์กับฉันเอง ฉันว่านายจะปกป้องเพื่อนมากเกินไปรึเปล่า ทำแบบนี้หมอนั่นก็ได้แต่เกาะติดกับนายไปตลอดน่ะสิ”

“เป็นแบบนั้นก็ดี สิ เพราะว่าฉันอยากจะให้หมอนั่นอยู่ข้างๆ ตลอดไป ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ต้องออกมาเจอใครเลยยิ่งดี ทำถึงขนาดนี้แล้วนายไม่เห็นหรอว่าหมอนั่นก็ยังรี่เข้าไปหาคนอื่นอยู่ดี” ริคุเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงนั้นแฝงความน้อยอกน้อยใจเอาไว้ ก่อนจะรู้ตัวว่าตนได้เผลอพูดอะไรออกไปมากเกินไป

“แล้วทำไมฉันต้องมา พูดเรื่องนี้ให้คนอย่างนายฟัง” เด็กหนุ่มผมเงินว่าแล้วหันไปมองเพื่อของตนด้วยสายตาโหยหา ทั้งๆ ที่ดูเป็นเพื่อนรักที่สนิทสนมกันมากมายถึงขนาดนี้ แต่สำหรับริคุมันยังไม่เพียงพอ

แซคไม่เข้าใจความต้องการที่รุนแรงแบบ นั้นสักเท่าไหร่ แต่การมองริคุก็ทำให้เขานึกถึงเซฟิรอธ หมอนั่นเคยบอกกับเขาว่าคลาวด์เป็นคนสำคัญ เขารู้ว่าเซฟิรอธรักคลาวด์มากกว่าใครอื่น เท่าที่รู้จักเซฟิรอธมา ชายผมเงินคนนั้นไม่เคยแสดงความห่วงใยหรือรู้สึกพิเศษกับใครนอกจากเด็กหนุ่ม

แต่ ความรู้สึกของคลาวด์ล่ะ? เรื่องราวความหลังระหว่างคลาวด์กับเซฟิรอธเขาก็ไม่รู้มากนัก รู้แค่ว่า ณ ตอนนี้คลาวด์ไม่อยากจะอยู่ใกล้เซฟิรอธ ทั้งๆ ที่... เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน มันคงเลวร้ายจนกระทั่งเซฟิรอธต้องจ้างเขามาดูแล แต่ในเวลาเดียวกันก็ยังไม่อยากปล่อยคลาวด์ไปไหน

ความรักแบบนั้น... เขาไม่รู้จักเอาซะเลย

“นี่ ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ เพื่อนของนายก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง จะมาบังคับให้อยู่กับนายตลอดเวลา 24 ชั่วโมงน่ะมันเป็นไปไม่ได้หรอก แบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการกักขังน่ะสิ”

กักขัง... เหมือนกับที่เซฟิรอธทำกับคลาวด์นั่นแหละ

ริคุเหลือบตามอง เขาคิดจะด่ากลับที่คนแปลกหน้านี่คิดจะมาสั่งสอนเขา ทว่าสีหน้าที่จริงจังของแซคกลับทำให้เขานิ่งเงียบและฟังต่อ

“ถ้าคนที่เรารักมีความสุข ไม่ว่าจะเพราะอะไร เราก็น่าจะมีความสุขไปกับเขาไม่ใช่เหรอ”

แซ คกำลังพูดแทงใจดำตัวเอง พอคิดถึงเรื่องเอริสแล้วเขาไม่คิดว่าตัวเองจะทำอย่างนั้นได้ เขาไม่ได้มีความสุขที่เธอหันไปคบกับเส็งแล้วเลิกกับเขาเสียดื้อๆ

หรือบางที... เขาอาจจะไม่ได้รักเธอก็ได้

ความคิดอย่างเดียวที่มีอยู่เต็มหัวเขาตอนนี้มีแต่ความปรารถนาที่อยากจะเห็นรอยยิ้มของคลาวด์

ทว่าริคุไม่เห็นด้วย “ถ้าหมอนั่นมีความสุขเพราะได้อยู่กับคนอื่นแต่ไม่ใช่ฉัน มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ...”

เด็กหนุ่มผมเงินดื้อแพ่งไม่ฟังคำใคร แซคก็ได้แต่อ่อนใจ

เอาเถอะ... ถึงยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอยู่ดี

ทั้ง คู่ได้แต่มองคนน่ารักในสายตาตนเล่นน้ำทะเลกันไป ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก แซครู้สึกขัดใจนิดๆ ที่เขาไม่ได้แกล้งคลาวด์อย่างที่หวัง แต่จากที่มองไกลๆ... เขาคิดว่าเขาเห็นคลาวด์กำลังยิ้ม

ยิ้มให้กับเด็กที่ชื่อว่าโซระคนนั้น

แต่ เขากลับไม่รู้สึกดีใจอย่างที่คิด แซคไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาควรจะดีใจที่เห็นคลาวด์เล่นน้ำอย่างสนุกสนานไม่ใช่เหรอ นั่นคือสิ่งที่เขาหวัง แต่พอเจอสถานการณ์จริงเข้าทำไมถึงได้ไม่ดีใจเอาเลย

ทำไมคนที่นายยิ้มให้... ถึงไม่เป็นฉัน?





To be continued...



ใครลืมไปแล้วว่าริคุโซระเคยโผล่ออกมาในฟิคเรื่องนี้ยกมือขึ้น........

ทำไมบทคู่รองมันดูเด่นกว่า.... orz

ทำไม ต้องใส่อีเด็กสองตัวนี้มาาาาาาาา แต่อยากใส่อ่าาาาาาา กรี๊ดดดดด ตอนแรกกะเอาริคุมาใช้ในเรื่องหลักด้วย เป็นบอสลับ? เป็นสปาย? เป็นญาติเซฟิรอธ? (ฮา) สงสัยพับทิ้งไปละ ไม่รู้เหมือนกันเหวยยยย วันดีคืนดีอาจจะเอาออกมาอีก

ตอนต้นคลาวด์ดูแร่ดและแอบตัวเมีย กร๊ากกกก

สรุปคือเอาริคุมาให้แซคมันรู้ตัวว่ามันอะขี้เนียน แถมลามกด้วย อั๊ง

รักริคู๊ววววววว

รู้สึกว่าโซระเขียนง่าย ติ๊งต๊องดี

มุมมองคลาวด์หายไป... โดนแย่งบทอะ...