KeeChan

วา้เลนไทน์มีสองคู่... เพราะงั้นไวท์เดย์ก็ต้องมีสองคู่ เราต้องเที่ยงธรรม!! (เกี่ยวมั้ยนั่น)

ใครพลาดแซคคลาวด์ ย้อนกลับไปอ่านได้นะฮ้า จุบุ

Puffy-Fluffy-Figure

ฮอนดะ คิคุ นั่งมองกองฟิกเกอร์แมวเหมียวในอิริยาบทต่างๆ อย่างลำบากใจ พอเริ่มต้นทำเขาก็เลยเถิดออกแบบมันขึ้นมาตั้ง 12 แบบ น่ามหัศจรรย์ใจเหมือนกันที่เขายังมีเวลาว่างพอมาผลิตของพวกนี้

ตั้งแต่หลังวาเลนไทน์... เขาก็คิดทันทีว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญในวันไวท์เดย์ดี ในเมื่อเฮราเคลสอุตส่าห์เอาทิวลิปมาฝาก ส่วนเขาไม่ได้ให้อะไรเลยเพราะมัวแต่งอนง้อชายหนุ่ม ถึงวันที่ 14 มีนาก็เป็นคราวของเขาบ้างที่ต้องให้ของขวัญคืน

ทว่าพอใกล้วันจริงๆ เข้ามา กลับเขินอายจนนึกภาพไม่ออกว่าจะยื่นให้อย่างไร คิดไปคิดมาคิคุชักเริ่มคิดว่าเขาทำมากเกินไปมั้ยนะ จะให้ทีเดียวตั้ง 12 ตัว เป็นเซทแบบนี้ คนรับต้องคิดว่าเขาเป็นพวกคลั่งไคล้ข้าวของครบชุด ทำอะไรก็ออกตามฤดูกาล รูปร่างสีสันไม่เหมือนกัน มีรุ่นพิเศษ รุ่นจำนวนจำกัด

...ไม่ได้เป็นคนหมกมุ่นมากขนาดนั้นเสียหน่อย! ก็แค่คิดว่ามันมีเยอะๆ ตั้งอยู่ด้วยกันแล้วน่าจะดูดีมากกว่าเท่านั้นเอง!

ตอนที่โทรศัพท์ไปชวนก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเฮราเคลสจงใจแกล้งรึเปล่า ถึงได้ถามว่า ‘ชวนฉันไปเที่ยว มีโอกาสอะไรพิเศษรึเปล่า’ ถึงไวท์เดย์จะไม่ใช่เทศกาลสากล มีแต่คนญี่ปุ่นเท่านั้นที่ยึดถือทำกันเป็นธรรมเนียม ไม่แปลกอะไรที่เฮราเคลสอาจจะไม่รู้ แต่ว่าเขาคิดตะหงิดชอบกลว่าจะต้องถูกแหย่

กระนั้นก็ไม่อาจเอ่ยตรงๆ ได้ว่า ‘เป็นวันไวท์เดย์ครับ ผมมีของขวัญตอบแทนวาเลนไทน์ให้คุณ’ แบบนั้นน่ะมันน่าอายจะตาย!

เขาจนด้วยคำพูดจึงได้อ้างไปแค่ว่า ‘ไม่มีอะไรครับ แค่อยากจะชวนมาเที่ยวเฉยๆ’ ทั้งๆ ที่มันผ่านไปแค่เดือนเดียว ไม่สิ... ไม่ถึงเดือนดีเลยด้วยซ้ำ

หรือว่าจะให้ทีละตัวดีนะ... ปีหน้าค่อยให้อีกตัว ให้เก็บสะสมไปเรื่อยๆ ไม่เอาสิ แบบนั้นก็แปลว่าต้องให้ทุกปี ได้ของซ้ำๆ กันคงจะไม่ประทับใจเท่าไหร่ แล้วต่อไปอาจจะไม่ได้เป็นที่นิยมก็ได้ เหมือนเอาของเก่าๆ มาให้ยังไงก็ไม่รู้สิ

คิคุทั้งนั่งคิดนอนคิด จ้องมองแมวจำลองที่ตั้งเรียงกันไว้บนโต๊ะซ้ำๆ เป็นกิริยาที่ไม่มีทางทำต่อหน้าคนอื่นแน่ สุดท้ายเขาก็ถอนใจ คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา สู้ใช้เวลาเก็บเจ้าพวกนี้ใส่กล่องแล้วห่ออย่างดีให้เฮราเคลสกลับไปเปิดที่บ้านดีกว่า

หนุ่มญี่ปุ่นจัดการห่อของขวัญให้อย่างดี พลางคิดตำหนิตัวเองวนไปมาว่าไม่น่าเอาจริงเอาจังกับเรื่องแบบนี้มากเกินไปเลย พอเฮราเคลสเปิดดูจะทำหน้ายังไงนะ... จะคิดว่ารกบ้านรึเปล่า... ถึงยังไงก็มีแมวจริงๆ อยู่เต็มบ้านอยู่แล้ว หรือว่าจะชอบ...

ถ้าชอบก็คงจะดี

 

นาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่คิคุนัดเฮราเคลสมาพอดี เจ้าบ้านตระเตรียมอาหารไว้ครบครัน พร้อมต้อนรับขับสู้แขกคนสำคัญเพียงคนเดียวของตน ซึ่งไม่เคยทำให้เขาต้องรอเก้อ

ร่างสูงปรากฏตัวตรงตามเวลานัด ยิ้มอย่างร่าเริงให้เหมือนเคย คิคุเชื้อเชิญแขกไปที่ห้องอาหารทันที เขาคาดหวังว่าจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างสนุกสนาน

“เหมือนจะไม่ได้กินมานานแล้วนะ อาหารฝีมือคิคุ คิดถึงจังเลย”

“อย่าพูดเกินจริงเสียอย่างนั้นสิครับ แค่เดือนเดียวเองนะ”

“ตั้งเดือนนึงต่างหาก ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากกินอาหารฝีมือคิคุทุกวันทุกมื้อเลยนะ”

คิคุหน้าแดงซ่านเมื่อได้รับคำชมถึงขนาดนั้น แต่ก็ยังเอ่ยถ่อมตน “แบบนั้นไม่ดีหรอกครับ คุณแม่ของคุณคงเสียใจแย่”

“งั้น... เอาเป็นวันเว้นวันก็ได้ มื้อเว้นมื้อก็ดีนะ”

ทำไมถึงได้เป็นคนที่ชมเชยเขาจนตัวลอยได้แทบทุกครั้งนะ... คิคุได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ทั้งตอบรับหรือปฏิเสธ ก็จะให้ไปทำกับข้าวให้กินบ่อยๆ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว บ้านอยู่กันไกลตั้งขนาดนี้ ถึงจะลงทุนส่งไปให้ก็ไม่อร่อยเหมือนมากินที่บ้านหรอก วัตถุดิบก็มีไม่เหมือนกัน

“ขอเพิ่มได้นะครับ”

เฮราเคลสใช้ตะเกียบได้คล่องแล้ว เห็นคนต่างชาติกินอาหารญี่ปุ่นแบบเรียบร้อยได้คิคุก็ปลื้มใจได้ทุกครั้ง

พอมื้ออาหารกลางวันที่สงบสุขผ่านไป เฮราเคลสก็เริ่มชวนคุย

“คิคุอยากให้ฉันไปไหนด้วยรึเปล่า หรือว่ามีอะไรอยากให้ฉันทำมั้ย”

เจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์แปลกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายถามแบบนั้น “ทำไมถึงคิดว่าผมมีอะไรอยากให้คุณทำล่ะครับ คุณเป็นแขกนะครับ ผมจะใช้ให้ทำอะไรได้ยังไง”

“อ้าว ก็วันนี้เป็นวันไวท์เดย์ไม่ใช่เหรอ ฉันก็ต้องตอบแทนของขวัญวันวาเลนไทน์น่ะสิ หรือว่าฉันเข้าใจผิด”

คิคุยิ่งงุนงงมากขึ้น ฝ่ายที่ได้รับของขวัญเมื่อวันวาเลนไทน์น่ะมันเขาต่างหาก วันนี้ต้องให้เขาเป็นคนให้ถึงจะถูก

“ต้องเป็นผมสิครับที่จะให้ของขวัญคุณ อีกอย่างตอนวาเลนไทน์ คุณต่างหากที่ให้ทิวลิปผม แต่ว่าผมไม่ได้ให้อะไรคุณเลยนะครับ”

แน่ล่ะสิ ก็วันวาเลนไทน์ มีแต่ผู้หญิงให้ช็อคโกแลตกับผู้ชายที่ชอบ ส่วนไวท์เดย์เป็นวันที่ผู้ชายจะให้ของขวัญตอบแทน คิคุถือว่าตัวเองเป็นผู้ชาย เพราะฉะนั้น การให้ของขวัญในวันไวท์เดย์ต้องเป็นหน้าที่ของเขา

เฮราเคลสขมวดคิ้ว “ใครว่าไม่ได้ให้ คิคุน่ะให้ฉันทั้งตัวเลยไม่ใช่เหรอ วันนี้ฉันก็เลยว่าจะยกตัวเองให้คิคุได้ทำตามใจเป็นการตอบแทนไง ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ”

คิคุหน้าแดงแปร๊ดเมื่อเฮราเคลสพูดถึงเหตุการณ์บนเตียงในวันนั้นได้หน้าตาเฉย ซึ่งนั่นเป็นการพูดจาตามปกติของอีกฝ่าย เขาควรจะทำใจให้ชินได้แล้ว แต่ก็ไม่ชินได้เสียที!

“...ค... คือว่า... เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วครับ อย่าเอามาปนกันสิครับ ของขวัญก็ต้องเป็นของขวัญที่เป็นรูปธรรมเสียหน่อย” เอ่ยตะกุกตะกักและยังนึกตะขิดตะขวงในใจ มีที่ไหนคิดว่าเขาให้ตัวเองเป็นของขวัญ! ลามกสัปดนที่สุด!!!

“งั้นแปลว่า คิคุมีของขวัญให้ฉันล่ะสิ”

เฮราเคลสเปลี่ยนเรื่องได้ทันที ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วคิดเรื่องลามกบนเตียงต่ออยู่ในหัวรึเปล่า ชักจะเปลี่ยนใจไม่อยากจะให้แล้วสิ

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่คิคุก็พยักหน้ารับ “ก็... ผมเตรียมไว้ให้แล้วล่ะครับ ไม่รู้ว่าคุณจะชอบรึเปล่า”

“ถ้าเป็นคิคุตั้งใจให้ล่ะก็ ฉันต้องชอบอยู่แล้วล่ะ”

หนุ่มกรีกพูดได้เต็มปากเต็มคำทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าของขวัญคืออะไรเลยด้วยซ้ำ แม้นั่นจะทำให้คิคุดีใจ การได้รับคำชมบ่อยๆ มันทำให้เขาวางตัวไม่ถูก

คิคุต่อบทสนทนาไม่ถูกจึงบอกให้อีกฝ่ายรอสักครู่แล้วปลีกตัวออกไปหยิบของขวัญที่ห่อไว้อย่างดีมาให้ พลางคิดว่าแบบนี้ก็ดี... จริงๆ แล้วเฮราเคลสก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันไวท์เดย์ เขาจะได้ไม่ต้องลำบากใจหาโอกาสดีๆ มอบของขวัญให้ รู้อยู่แล้วว่าให้ในเนื่องโอกาสอะไร ได้ของขวัญไปก็เอาไปเปิดที่บ้านซะนะ!

กล่องขนาดใหญ่ มีน้ำหนักพอควร ถูกยื่นให้ร่างสูงที่ตื่นเต้นตาโต

“คิคุให้อะไรฉันเหรอ อยากรู้จัง”

“...ผมอยากให้คุณกลับไปเปิดที่บ้านนะครับ”

“ทำไมล่ะ เปิดดูเลยไม่ได้เหรอ” ว่าพลางออดอ้อนราวกับเด็กๆ แต่คิคุไม่ใจอ่อน

“ไม่ได้ครับ... คนญี่ปุ่นถือกัน ไม่เปิดของขวัญต่อหน้าคนให้หรอกครับ” เขาเอ่ยอ้างธรรมเนียมของตน แม้จะมีส่วนจริงอยู่บ้าง แต่เพราะเขาอายเกินว่าจะให้อีกฝ่ายเปิดออกดูเสียตอนนี้ และเขาก็อยากรอลุ้นด้วยว่าเฮราเคลสจะชอบจริงๆ หรือเปล่า

“น่าเสียดายจัง... แต่จะรอให้ถึงบ้านก่อนแล้วค่อยเปิดก็ได้ ขอบคุณมากเลยนะคิคุ”

“...ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอยู่แล้วน่ะครับ” เขายกคำว่าธรรมเนียมมาอ้างอีกหน ในขณะที่ดีใจแทบตายที่เห็นใบหน้ายินดีของอีกฝ่ายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แกะห่อนั้นออกดู

ดีแล้วล่ะที่ตัดสินใจให้ไปเปิดที่อื่น เพราะถ้าเห็นของขวัญแล้วไม่ถูกใจ เขาก็คงจะใจเสีย แต่ถ้าถูกใจขึ้นมาล่ะก็ เขาก็จะยิ่งเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกแน่!

“คราวนี้ก็ถึงตาฉันให้ของขวัญบ้างนะ”

“เอ๋?” ร่างเล็กเบิกตา จู่ๆ ชายหนุ่มก็คลานเข้ามาใกล้ อ้อมโต๊ะที่กั้นระหว่างกันมาได้เพียงเวลาชั่วแวบ

คนคนนี้เป็นนินจาหรือยังไงกันนี่!?

“ด... เดี๋ยวก่อน จะทำอะไรน่ะครับ”

ร่างสูงที่ขยับมาใกล้เกินควร บวกกับแววตาเจ้าเล่ห์นั้น ทำให้คิคุนึกรู้ได้ทันทีว่าเฮราเคลสกำลังคิดอะไร

“ก็ตอนวาเลนไทน์ฉันให้ทิวลิปคิคุ แล้วคิคุก็ให้ฉันกอด เราให้ของขวัญกันทั้งคู่ในวันเดียวนี่ เพราะงั้นวันนี้คิคุให้ของขวัญฉันมาแล้ว ถึงทีฉันให้คิคุบ้างนะ”

ฟังแล้วงงๆ อยู่เหมือนกัน มันออกจะผิดตามประเพณีที่เคยฟังมาสักหน่อย แต่เพราะว่าพวกเขาเป็นผู้ชายเหมือนกันก็เลยเป็นแบบนี้กระมัง

แต่เรื่องสำคัญ... มันต่อจากนี้ต่างหาก!

“ล... แล้วคุณจะให้อะไรผมเหรอครับ”

“ก็บริการพิเศษ ให้คิคุมีความสุขที่สุดไงล่ะ”

พอได้ยินแบบนั้นใบหน้าขาวเนียนก็แดงซ่านขึ้นมาอีก เอาเข้าแล้วไง “ของขวัญก็ต้องเป็นของขวัญจริงๆ สิครับ อย่ามาเอาแต่ลากเข้าเรื่องแบบนี้สิ!”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันก็ต้องตอบแทนจากเมื่อครั้งวาเลนไทน์ให้เหมือนกันสิ คิคุอยากทำอะไรฉันจะบริการให้ทุกอย่างเลย ดีมั้ย”

“เดี๋ยวสิครับ! นี่เราเพิ่งจะกินข้าวเสร็จกันเองนะ อื้อ—!”

ร่างสูงไม่ฟังเสียง จุมพิตร้อนแรงประกบลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเล็กพยายามผลักกายหนาออกไป เขาไม่ได้คาดคิดว่าวันนี้จะจบด้วยการพลอดรักกันแบบเดิมที่อีกฝ่ายต้องการอย่างเอาแต่ใจเหลือเกิน

อีกอย่างนึง มันฟังดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เฮราเคลสก็ชอบเอาแต่หาข้ออ้างจะกอดเขาให้ได้ทุกครั้งไปจริงๆ เลยสิน่า

ทว่าเมื่อริมฝีปากถูกบดเบียดอย่างเร่าร้อน อ้อมกอดที่โอบล้อมกายไว้แน่นแต่อ่อนโยน ทั้งยังเหมือนเด็กที่ชอบออดอ้อน

แค่นั้น... ก็พอจะทำให้คิคุเคลิบเคลิ้ม แล้วหายโกรธเคืองได้เสียหมด

คนที่ทำให้เขาวูบไหวกลับไปกลับมาเหมือนกับคนบ้าแบบนี้... มีแต่ผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้น

 

 

เย็นวันต่อมาคิคุเปิดดูข้อความที่ถูกส่งมาจากกรีซทันทีที่เฮราเคลสกลับไปซ้ำไปซ้ำมาจนถึงค่ำ แล้วเอาแต่ยิ้มไม่หุบอยู่คนเดียว

 

‘หุ่นรูปแมวพวกนั้น น่ารักมากเลยนะ ขอบคุณมาก รักคิคุที่สุด’

The End.

คบผู้ชายหื่นต้องทำใจ อุอุอุ

ขอบคุณที่อ่านค่า