KeeChan

มันใช้เวลาเขียนแบบสายฟ้าแลบอีกแล้ว จอร์จจจจจ

คาแรกตกหล่นขออภัย คิดมุขไม่ออก เกือบจบไม่ลงแล้วด้วย ทำบ้าอะไรของฉานนน ดึกก็ดึก ผิวเสียหมด กรี๊ดดดด (บ้า)

White as Cloud 

“เฮ้ คลาวด์ ไม่มีอะไรอยากจะได้จากฉันมั่งเหรอ”

หนุ่มหัวเม่นที่อดทนรอเด็กหนุ่มผมบลอนด์นั่งจดจ่อเอกสารตั้งแต่ไปทำงานข้างนอกกลับมา คิดขัดเคืองใจอยู่นิดๆ ว่าหมอนี่จะขยันไปให้ได้อะไรขึ้นมา

“ไม่มีนี่” คลาวด์ตอบโดยที่ไม่เสียเวลาหันมามองด้วยซ้ำ

แซคฉุนขึ้นมานิดหน่อย ตอนวาเลนไทน์ก็ลืมมาหนนึงแล้ว เขาอุตส่าห์อุบว่าจะเซอร์ไพรซ์กลับบ้าง เผื่อจะเห็นท่าทีกระวนกระวาย หรือไม่ก็น้อยใจที่นึกว่าเขาจะลืมให้ของขวัญซะหน่อย

แต่เขาดันลืมไปว่าคลาวด์ก็เซ่อซ่าพอที่จะไม่รู้จักวันไวท์เดย์!

ร่างสูงยังนั่งกอดเข่าอยู่บนโต๊ะกินข้าว แอบเหล่มองร่างเล็กอยู่เป็นระยะว่าเมื่อไหร่จะหันมาถามเสียที

...ไอ้งานน่ะไม่ต้องสนนักได้มั้ย เฟิร์สค้งเฟิร์สคลาสอะไรนั่นไม่เห็นต้องพยายามไต่เต้าเลย มีฉันคอยคุ้มหัวให้อยู่ทั้งคน

ไม่เคยรู้อะไรเลยน้า... เจ้าหมอนี่

เขาไม่เข้าใจเอาเสียเลยว่าการแสดงออกของเขามันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนอีกฝ่ายถึงได้ไม่เคยคิดสะกิดใจ เขามัดมือชกมานอนห้องเดียวกันก็แล้ว ชอบเข้าไปนัวเนียด้วยบ่อยๆ ก็แล้ว พอเริ่มจะทำอะไรเกินเลยคลาวด์ก็จะเพิ่งแค่ขยับหนี ไม่ต่อว่าเล็กๆ น้อยๆ ว่าเล่นอะไรไม่เข้าท่า เคยบอกไปตรงๆ หลายครั้งว่าชอบ แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะตีความเป็นแค่ความชอบแบบเพื่อนสนิทเท่านั้น

แต่มันก็เพราะเขาเองนั่นแหละ... ที่เวลาสบดวงตาสีฟ้าไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องราวคู่นั้นทีไร ก็ไม่กล้าล่วงเกินอะไรมากกว่านั้น

ฉันมันก็เฟิร์สคลาสเหมือนเซฟิรอธไม่ใช่รึไง ทำไมไม่เคยมองฉันด้วยสายตาระยิบระยับชวนฝันแบบนั้นบ้าง จะว่าหน้าตาดีน้อยกว่าก็ไม่ใช่ ไอ้เรามันก็ออกจะหล่อเหลาสาวหลงขนาดนี้ ไม่เข้าใจเลย ให้ตายสิ!

ฉันก็น้อยใจเป็นนะ คลาวด์ รู้บ้างรึเปล่า ไอ้การที่นายไม่สนใจเพียงเพราะว่าไม่รู้เนี่ย... มันก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ

 

‘แซค...’ จู่ๆ คนตัวเล็กเรียกชื่อเขาเบาๆ หันมาสบตาเพียงแค่แป้บเดียวแล้วหันหน้าหนี

‘หือ? มีอะไรเหรอ’ แซคถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

‘คือ... วันนี้น่ะ ’กล่าวอ้อมแอ้มด้วยใบหน้าแดงก่ำ

‘วันนี้ทำไม’

‘เอ่อ... เปล่า... ช่างเถอะ’

‘มีอะไรจะบอกฉันรึไง’ หนุ่มหัวเม่นตื้อไม่เลิก ยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายอยากจะถามอะไร

‘ไม่มีอะไร...’

‘ต้องมีสิ อ้ำอึ้งแบบนั้นน่ะ’

เด็กหนุ่มพยายามซ่อนใบหน้าเขินอายของตนเอาไว้สุดความสามารถ ในขณะที่แซคเดินเข้าถึงตัว ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามหลบตาได้

‘ว่าไง จะถามอะไรฉัน’

‘คือ... ม... ไม่มีอะไรซักหน่อย ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกน่า’

แซคยิ้มขำกับปฏิกิริยาทำอะไรไม่ถูกนั่น ชายหนุ่มฉวยโอกาสช่วงชิงริมฝีปากนิ่มในขณะที่คลาวด์ไม่ทันตั้งตัว

จุมพิตแผ่วเบาแต่ทำให้ลมหายใจสะดุดได้ทีเดียว...

 

“แซค?”

คลาวด์ที่จัดการเคลียร์งานเรียบร้อยแล้วเห็นว่าแซคนั่งเหม่อผิดปกติ ท่าทางอาการหนักจนน่าเป็นห่วงถึงได้ไม่รู้ตัวว่าเขามายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

เด็กหนุ่มวาดมือไปมาสองสามทีต่อหน้าอีกฝ่ายที่หลุดโลกไปถึงไหนๆ คลาวด์งุนงงกับสภาพนั้นพร้อมทั้งสงสัยว่าคนแบบนี้เป็นเฟิร์สคลาสได้ยังไงกัน

“เฮ้ แซค! แซค!”

“อะ... อ้าว คลาวด์ เสร็จงานแล้วเหรอ”

พอเรียกดังเข้าสติของแซคจึงกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เขานึกเสียดายจินตนาการที่เลยเถิดนั้น ถ้าคนตรงหน้า... ออดอ้อนเขาด้วยเสียงน่ารักๆ จะเป็นยังไงนะ...

“ฉันเห็นเหมือนนายมีอะไรอยากจะคุยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว มีอะไรรึเปล่า”

“...ไม่มีนี่”

“ไม่มีได้ยังไง นายดูอารมณ์เสียตลอดเลย ถ้าเป็นเรื่องสำคัญนักก็บอกมาตรงๆ สิ ฉันจะได้จัดการเรื่องของนายให้ก่อน”

แซครู้สึกว่าบทสนทนานี้มันคล้ายๆ กับสถานการณ์ในหัวตนชอบกล แต่ต่างกันตรงที่เขากลายเป็นคนถูกต้อนให้ตอบนะ!

“เอ่อ... ก็แค่... ฉัน...”

ไหงมันกลับตาลปัตรกันแบบนี้ล่ะ!

‘วันนี้วันไวท์เดย์ ฉันมีของขวัญจะให้นาย ตอบแทนวาเลนไทน์’ งั้นเหรอ??? ประโยคน่าอายเหมือนสาวน้อยแบบนั้นใครจะพูดกัน!

“ว่าไง?”

เด็กหนุ่มยิ่งเร่ง ไม่รู้ว่าเจ้าตัวตั้งใจรึเปล่า แต่มันสร้างความกดดันให้กับแซคได้มากโข

“ค... คือว่า...”

รู้สึกเหมือนสามีถูกภรรยาสอบสวนชะมัด... อนาคตเขาจะกลายเป็นแบบนี้มั้ยเนี่ย

“นายรู้มั้ยว่าวันนี้วันอะไร!”

คนถูกถามทำหน้างงก่อนจะตอบอย่างง่ายดาย “วันเสาร์”

...ว่าแล้วเชียว

“มีอะไรรึไง”

“ทั้งที่เป็นวันเสาร์แท้ๆ ไม่อยากจะออกไปกินอะไรอร่อยๆ มั่งเหรอ เอาแต่นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งเป็นตาแก่อยู่ได้ เดี๋ยวก็หัวหงอกเหมือนเซฟิรอธหรอก”

“เฮ้! เขาเรียกว่าผมสีเงินแพลตตินั่มต่างหาก! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ ตกลงนายมีอะไรจะพูดกับฉันกันแน่”

แซคคว้ามือเล็กปุบปับเสียคลาวด์ผงะไป ชายหนุ่มมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาเมื่อได้ยินคลาวด์เข้าข้างเซฟิรอธ

...แทบอยากจะจับร่างเล็กมาจูบเสียเดี๋ยวนี้

“ฉันอยากออกไปกินข้าวข้างนอก”

“งั้น... ก็ไปสิ” คลาวด์ตอบกลับเรียบๆ

อีกแล้ว... ทำเหมือนกับบอกเขาว่าจะไปไหนก็ไป จะทำอะไรก็ทำ แซคไม่ชอบเอาเสียเลย เหมือนตัวตนของเขาไม่มีความหมาย

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะรับมือเด็กหนุ่มคนนี้ได้ยากเสียจริงๆ

คลาวด์ดึงมือออก ทำให้เขาต้องปล่อยอย่างเสียไม่ได้ เด็กหนุ่มเดินไปที่ประตู ตั้งท่าจะออกนอกห้อง ทำให้แซคเกิดความหวังขึ้นมา

“ไม่น่าจะต้องรอให้ฉันทำงานก่อนเลย น่าจะบอกตั้งแต่แรก เอ้า แล้วนายจะรออะไรอีกล่ะ เดี๋ยวร้านก็ปิดกันหมดหรอก นี่มันปาเข้าไปสองทุ่มแล้วนะ”

คลาวด์ว่าเมื่อไม่เห็นคนบอกว่าจะไปกินข้าวข้างนอกไม่ตามมาเสียที เพียงแค่นั้นแซคก็กระตือรือร้นมากพออยู่แล้ว

ต่อให้คลาวด์จำวันไวท์เดย์ไม่ได้ก็ช่าง ถ้าหากได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน... อะไรๆ ก็ดูสดใสไปหมด

จริงๆ เขาก็แอบจองร้านอาหารอย่างหรูไว้ให้แล้วสำหรับวันนี้โดยเฉพาะ ถึงคลาวด์จะไม่ยอม แต่เขาก็จะออกเงินเลี้ยงให้ได้เลย คนอย่างแซค แฟร์ งกกับทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่มอบให้คนพิเศษ

ทั้งคู่พากันออกจากห้อง เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว คลาวด์ก็พูดขึ้น

“นายจะเลี้ยงใช่มั้ย ถึงช็อคโกแลตนั่นฉันจะได้มาฟรีแต่ก็ถือว่าเป็นของขวัญ เพราะงั้นต้องตอบแทนตามธรรมเนียมไวท์เดย์นะ”

แซคขยี้ผมบลอนด์ตั้งๆ นั้นอย่างมันเขี้ยว เขาหัวเราะแล้วยิ้มร่า “ฉันเลี้ยงเอง! เพราะถือว่าเป็นไวท์เดย์หรอกนะ! เงินทุกกิลของฉันมีค่าเพราะฉะนั้นต้องกินให้อร่อยแล้วก็กินเยอะๆ เข้าใจมั้ย!”

คลาวด์ยิ้มขำกับคำพูดของอีกฝ่าย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็งกไม่เปลี่ยนจริงๆ

“ฉันจะกินให้นายล่มจมเลย”

หนุ่มหัวเม่นฉวยโอกาสโอบไหล่อีกฝ่ายแล้วลากเดินไปด้วยกัน คลาวด์ไม่รู้หรอกว่าการกระทำของแซคแฝงความหมายที่ลึกซึ้งกว่ามิตรภาพ

ก็เหมือนอย่างทุกที คลาวด์เด็กและไร้เดียงสาเกินกว่าจะแยกแยะระหว่างความชอบ รัก และหลงได้

บางทีแซคก็เหนื่อยใจที่ดูเหมือนความรู้สึกของตนไม่เคยจะส่งผ่านไปได้เสียที ทว่า... ก็เพราะคลาวด์ตอบแทนความรู้สึกของเขาอย่างบริสุทธิ์จริงใจเสียขนาดนี้นั่นแหละ...

เขาถึงได้หยุดรักไม่ได้เสียที

The End.

ขอบคุณคุณฮานะสำหรับชื่อเรื่อง จร๊วบบบบบบบบบบบบ

ตอนแรกได้ Pure White แต่มันฟังดูเหมือนโฟมล้างหน้ามากเกินไป..................