KeeChan

เอิ่มมม ตอนนี้ไม่รู้ว่าดิฉันคิดไปเองรึเปล่า แต่รู้สึกเค้าวาดหน้าตัวละครใสกิ๊งงงงง

ไปซื้อของตลาดแบกะดิน คุณป้าให้มาซื้อชามกินข้าวใหม่

เซนเซย์... ไปนั่งแบบนั้นเดี๋ยวคนเค้านึกว่าของซื้อของขายนะคะ...

มาเอาหัวกระแทก... บอกว่าให้ซื้อชามใหม่ให้ด้วย!! อีกแน่ะ...

แล้วก็เหลือบไปเห็น ภาพอะไรหว่า มีออร่าแปลกๆ คนขายบอกว่า จะปิดร้านแล้ว ไหนๆ ก็ขายไม่ออก ยกให้เลย เอาปะ ง่ายๆ งั้นเลย...

พอได้รูปนั้นมาติดที่ห้อง ทุกเช้าตื่นมาก็จะมีดอกไม้โปรยรอบๆ ตัว แอบหลอน มาจากหน๊ายยยย

คืนนี้เลยว่าจะดักจับว่าดอกไม้มาจากไหน ซุกคลุมโปง แต่เซนเซย์เอาสวิงมาทำอะไร...

เอาไว้จับเฟรี่!!! 

จินตนาการสูงส่งมากค่ะเซนเซย์ =[]=!!!

แล้วก็... มีมือโผล่มาจากเพดาน... (หลอน...)

โชะเด๊ะ!!!

เจ๊ผีบอกว่า ไม่ได้เอาดอกไม้มาให้เจ้าย่ะ เอามาให้ยาซากะซามะต่างหาก

เซนเซย์ รอบนี้ไม่ฟังอะไรเยย กัดโลด ฮึ่ยยย

"เซนเซย์!!! อย่าไปทำเค้าสิ!!!"

"ทำไมง่า... ทำไมง่าาา นานๆ ทีอุตส่าห์จะทำตัวเป็นบอดี้การ์ดที่ดีแล้วน้า"

นั่นดิ.... ฮาาาาาาาาาาาาาาา

"นี่เธอหมายความว่าไง ที่นี่ก็มีแต่ผมกะเซนเซย์เท่านั้นแหละ"

"ใครบอก ก็เห็นอยู่ ท่านอยู่ตรงนั้นไง"

หลอนนิดๆ.... บรึ๋ยๆ

แล้วคุณผีชื่อมิยะก็เล่าให้ฟัง ว่า แต่ก่อนท่านยาซากะเคยเป็นมนุษย์มาก่อน

เป็นหนุ่มรูปงาม (นี่ดิฉันเติมเอง ก๊ากกก)

มิยะอยากคุยกับยาซากะซามะม๊ากมาก แต่ไม่กล้าออกไปให้เห็นตัวเพราะตัวเป็นภูติ กลัวว่าเค้าจะกลัว ก็เลยแอบดูอยู่บนต้นซากุระ อยากคุยด้วย... ก็เลยซ่อนตัวอยู่บนต้นซากุระแล้วแอบคุยล่ะ

โคดหล่อออออออออ ฮวากกกกกกกกกกกก

"นี่ เจ้าน่ะ ดูตัวหนังสือมันสนุกกว่าดูดอกไม้เหรอ"

"ผมชอบทั้งสองอย่างแหละ จะอ่านหนังสือหรือดูดอกไม้ คุยกับเธอก็ชอบนะ" <-- หุย ผู้ชายปากไว นี่ เห็นแต่แขนผู้หญิงโผล่มาจากบนต้นไม้นี่ไม่หยองมั่งเรอะวะ

หล่ออออออออออออ

ยาซากะซามะเป็นคนหล่อคนรวย แต่ร่างกายอ่อนแอ < อุเคะ!!! ที่บ้านตีกรอบโน่นนี่ไว้มากมาย มีความฝันว่า ถ้าเป็นอิสระแล้วได้เดินทางไปทั่วโลกกับมิยะล่ะก็คงจะดีนะ

แค้บให้... เพราะหล่อ

มิยะจะโผล่มาคุยเฉพาะฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น เพราะฤดูอื่นไม่มีดอกไม้ให้พลางตัว กลัวเค้าเห็น ผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนกระทั่งใบไม้ผลิปีหนึ่ง ยาซากะซามะก็ไม่กลับมานั่งใต้ต้นไม้อีกเลย

แล้ววันนึงมิยะก็ไปเจอภาพนั้นที่วาดโดยภูติที่มีพลังพิเศษ แล้วพบว่ายาซากะซามะสิงอยู่ในภาพนั้น เธอคิดว่าเขาคงเหนื่อยเลยแอบไปซ่อนในภาพ เลยพาภาพนั้นเดินทางไปกับตัวเอง แต่แล้วก็พลัดหลงกัน ภาพเลยไปตกอยู่ในมือมนุษย์ ตอนนี้เธอจะมาเอาคืน แต่ว่าดึงออกไปจากผนังบ้านนัตสึเมะไม่ได้ (อ่าว..)

ผ่านไปๆ

มีภูติตัวนึงมาทำนายว่า นัตสึเมะจะโชคร้าย จะมีต้นไม้งอกจากศพของเจ้า (กรี๊ด)

นัตสึเมะคุงไอค้อกแค้ก กลับมาเจอรูปในสภาพนี้ (สยองหนัก)

เซนเซย์ไม่รอช้า แปลงร่างวูบ

"ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้าถึงไอ ก็เพราะรูปวาดอันนี้มันกำลังดูดพลังของเจ้าไปน่ะสิ ข้าจะทำลายมันทิ้งซะ!" < โหวววววว ทำไมทำหน้าที่บอดี้การ์ดเต็มเปี่ยมคะะะ ทุกทีจะต้องพูดว่าตายๆ ไปก็ดีไม่ใช่หรอ กรี๊ดดดดด

นัตสึเมะก็มาขวางไม่ให้ทำลาย เพราะเป็นภาพสำคัญของมิยะ

ทั้งๆ ที่พอมิยะรู้เรื่องนี้แล้วก็มาขอโทษ บอกว่าตนจะช่วยเผาภาพให้ เพราะคิดว่าหลอกตัวเองมานานแล้ว ยาซากะซามะคงไม่ได้มีตัวตนอยู่แล้วล่ะ

แต่นัตสึเมะก็ห้ามไว้อีก บอกว่ายังมีเวลาคิด

"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะเซนเซย์" อรั๊งงงงงงงงงงงงงง

แต่ผ่านไป ก็หาทางไม่ได้ซะที มิยะเลยบอกว่าจะเผาล่ะ แต่ก่อนหน้านั้น อย่างน้อยก็อยากให้ดอกไม้ในภาพบานก่อน เลยให้นัตสึเมะช่วยระบายดอกไม้ลงไป

น่ารักค่อดดดดดดดดดดดดดดด  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

ช่วยกันระบายสนุกสนาน

พอระบายเสร็จ อา... ปฏิหารย์ก็เกิด

หล่อจริงจังว่ะ โฮวกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

พี่หล่อกลับมารับมิยะไปด้วยกัน อั๊ง

จากนั้นนัตสึเมะก็จะคิดตบท้ายให้ว่า ที่ภาพนั้นดูดพลังของตัวเองไป ก็คงเพราะว่ายาซากะอยากทำให้ดอกไม้ในภาพบาน จะได้พบกับมิยะอีกครั้ง < โรแมนติกสุดชีวิต ฮวากกกกกกกกกกกกกกกกกก

จบ.... ยาซากะซามะหล่อจัง กรี๊ดดดด