KeeChan

ตอนต่อกัน รวบตอน 6-7 เข้าด้วยกันโลด (จริงๆ คือขี้เกียจแค้บมาก 555)

ว่าแต่ เป็นครั้งแรกป่าวนี่ที่มันไม่ตอนเดียวจบ

ก็มีสาวมาเรียนใหม่ เพื่อนลากไปดู

ชีมองหน้านัตสึเมะคุงแล้วก็วิ่งหนีไป (เอ๊ะยังไง)

ไปตามเซนเซย์มากินข้าวเย็น ก็ไปเจอวงเวทย์ประหลาดๆ

เซนเซย์โผล่มาบอกว่า นี่ๆๆๆ จับนกได้ 3 ตัวแหละ

"...จะเอาไปกินหรอ"

"เจ้าบ้า!!! ถ้าหาได้อีกสองตัวก็จะบินเล่นได้ต่างหาก!!!"

"....ไดเอทก่อนเหอะเซนเซย์" <--- กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

หันไปเจอสาวคนนั้นวาดวงเวทย์ต้องสงสัย

พอเรียกเค้า ชีก็ "อ้ะ... นัตสึเมะคุง! ย.. แย่แล้ว เมื่อกี้ชั้นพูดชื่่อเธอใช่มั้ย"

นัตสึเมะ.. งง "อื้อ"

ชีก็เผ่นไป ไม่รู้เรื่อง..

กลับบ้านมานอน ฝันเห็นผีบอกว่า ต้องหามันให้เจอ ให้เวลา 360 วัน ถ้าหาไม่เจอจะโดนแดร๊กนะจ้ะ

ตื่นมาตอนเช้า เจอตัวเองมีรอยไรไม่รู้อยู่บนอก แหวกๆ ดูก็หายไปซะอย่างนั้น

คุณป้าผ่านมาทัก อุ้ย นัตสึเมะคุง ชื่นชมรูปร่างตัวเองอยู่หรอจ้ะ (ฮา)

นัตสึเมะตกกะใจหันไปบอก ไม่ใช่คร้าบบบ (นั่นสิ หุ่นเคะอย่างนั้น จะชื่นชมอะไร ก๊ากกก)

คุณป้าก็หัวเราะหุหุหุหุ ไม่เป็นไรจ้ะ ป้าเข้าใจ ถึงวัยแล้ว (วัยอะไร???)

กลับเข้าห้อง มีผีมาร้องทุกข์ บอกว่ามีคนวาดวงเวทย์แปลกๆ ทำให้คนธรรมดาเห็นร่างผี รีบชิ่งพาไปทันทีไม่รอไรเลย

ไปก็เจอเจ๊คนเดิม พอเจอก็วิ่งนีอีก เซนเซย์เลยไปดักซะ

....อืม...

ชีจ้องหน้า... "ค.... ค...."

นัตสึเมะ... "ไคบุทสึ?" (สัตว์ประหลาด?)

"คาวาอี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

(ขำหน้าอีสองตัวข้างหลังมาก กร๊ากก ช็อคโลกกกก)

มันก็อ้วนๆ น่ารักแหละนะ... ชีเป็นผู้หญิงปกติ ฮ่าๆๆๆ

"อ่า... อย่าทำแบบนั้น เซนเซย์เค้าไม่เคยถูกนัวเนีย" <-- หึง???

"อ้ะ.. ขอโทษค่ะ พอเห็นของน่ารักๆ ทีไรก็อดใจไม่ไหวทุกที"

"ได้ยินปะ นัตสึเมะ ได้ยินมะๆๆๆ" <-- ดีใจมาก

"อย่าดีใจสิเว้ย!" <-- กร๊ากกกกกก

อ่ะ สรุป เจ๊ชื่อทากิจัง บรรพบุรุษเป็นองเมียวอะไรเทือกนั้น เลยมีตำราเกี่ยวกะภูติผีปิศาจอยู่บ้าน วงๆ นั้นวาดเล่น วาดแล้วทำให้คนไม่มีพลังก็เห็นผีได้ ทีนี้งานเข้าเมื่อวันที่มีผีแปลกๆ มาโผล่ให้เห็น เป็นผีที่มาท้าว่าเนี่ย ต้องหาตัวมันให้เจอนะ ให้เวลา 360 วัน ไม่งั้นเค้าจะแดร๊ก แล้วก็ถ้าเจ้าตัวไปพูดชื่อใครเข้า ผีก็จะแดร๊กด้วยนั้นด้วย

นัตสึเมะก็... เป็นรายแรกเลยมั้งที่เค้าเผลอพูดชื่อ ฮ่าๆๆ ซวยไปซะ

ก็เลยต้องมาช่วยทากิตามหาผีตัวนั้น

ฝ่ายเซนเซย์ลัลล้าดีใจ เย้ๆๆ จะมีผีมาฆ่านัตสึเมะให้แล้ววว

นัตสึเมะก็นึกเห็นใจทากิ แบบว่าต้องทนไม่พูดเพราะกลัวจะหลุดชื่อคนอื่นมานาน บลาๆๆ เป็นคนดีตามสไตล์

(น่ารักดีเฉยๆ... ไม่เกี่ยวกะเนื้อเรื่อง 555)

ช่วยกันตามหา

เบาะแส (....................... น่ารักไปมั้ย)

เซนเซย์หาแบบไม่ค่อยตั้งใจ ไปวิ่งเล่น

นัตสึเมะงานเข้าเลย...

ต่อตอน 7 อย่างต่อเนื่อง

โดนลักตัวไป เซนเซย์ก็วิ่งหา (ทำไมไม่รู้ตัวก่อนโดนเค้าลักกกกก)

ถูกจับมัดคอ (นึกถึงจำเลยรักมาหนึ่งวูบ กร๊ากกก)

อีภูตินี่ก็บอกว่า เกลียดมนุษย์ ชอบเห็นมนุษย์กลัวตัวสั่น เคี้ยกๆๆ สนุกๆๆ (เป็นภูติเลวน่ะเอง)

โดนรัดคอแบบนี้ดูก๊าว (?) แปลกๆ

อีผีนี่มาแต๊ะอั๋ง (?) เลียเข้าให้หนึ่งแผล็บบ (อ้ากกกกกกกกกกก)

นัตสึเมะก็ช่วยตัวเองอีกแล้ว (ฮา) เผ่นออกมาได้

ต่างคนต่างก็วิ่งแท่ดๆๆๆ มันก็เลยเป็นเช่นนี้

หน้าเซนเซย์แบบว่า เหมือนช็อคคค ชั้นอุตส่าห์วิ่งหาแกด้วยความเป็นห่วง ทำไมมาเตะชัั้นด้ายยยยยยยยยยย

เจอหน้าก็เล่าๆๆๆ ว่าเนี่ย เจออีผีตัวนั้นแล้ว บลาๆๆ แต่ทว่า...

นัตสึเมะกลับมามองไม่เห็นผีพี่หนวดหน้าใหญ่!

สันนิษฐานว่าเพราะโดนเลียตาไปทีนึง แต่ไม่ต้องห่วงนะ เป็นแค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ

กลับบ้านมาเซนเซย์ก็จับมานั่งเทศน์ๆๆๆๆ  เนี่ย ชอบหาเรื่องใส่ตัวไม่เลิก (ด่านี่คือจริงๆ เป็นห่วงอ่ะเด้)

นัตสึเมะก็แบบยังชิวอยู่ ตอนนี้ก็ยังเห็นเซนเซย์นิน่า เซนเซย์ก็แบบ ก็ร่างนี้ร่างยืมมา

"หมายความว่าถ้าเซนเซย์คืนร่างจริงผมจะมองไม่เห็นหรอ"

"ลองดูมั้ยล่ะ"

ปุ้ง!

"เซนเซย์... อยู่ไหนน่ะ อยู่รึเปล่า"

(แม่จ๊าววววววววววววววววว มันก๊าวววววววววววววววว)

เซนเซย์ก็เล่นตัวอ่ะะะะะ กรี๊ดดดดดดดด ไม่ยอมพูด (นัตสึเมะยังได้ยินเสียงอยู่นะ) แบบนั่งนิ่งๆ โฮกกกกกกก 

แล้วก็ แล้วก็

เป่าลมใส่ข้างๆ หูให้รู้ว่าอยู่วววววววววววววววว อ้ากกกกกกกกกกกกกก ตายกะฉากนี้ไปหนึ่งที กรี๊ดดดดดดดดดดดด

เช้าวันต่อมา

"เป็นไง นัตสึเมะ มองเห็นแล้วรึยัง" <- เสียงหล่อที่ไม่ได้ยินมานาน

"เซนเซย์???"

อั๊ง ได้ยินเสียง แต่ยังมองไม่เห็นอยู่ดี กรี๊ดดด

ต้องสะท้อนในกระจกเอาถึงเห็น (ฮา)

เดินๆ ไป อ่าน เห็นเซนเซย์กลายเป็นเป้าอีกคนละ เซนเซย์ก็บอกว่า

" อ๋อ ตอนเจ้าไม่อยู่ก็คุยกะแม่สาวนั่น บอกชื่อไป เห็นว่าไม่ใช่ชื่อจริงเลยนึกว่าไม่เป็นไร แต่ไม่ได้แฮะ" <-- แกล้งเนียนนนนนนนนนนนนน

"แบบนี้ก็ต้องเอาจริงล่ะ ตกร่างแหไปด้วยแบบนี้ ตามล่าเจ้านั่นกันเลย!" <--- ทำเป็นอ้างงงงงงงง จริงๆ จะช่วยเค้าก็บอกมาเห้อออออออออ

กลับไปเจอหน้านังหนูนั่น... เอ๊ะ นังหนูนี่มันจ้องด้วยออร่าแปลกๆ ไม่เบาเหมือนกันนี่

ที่จริงแล้วที่เจ๊เค้าคิดคือ

"...ทำไงดี... น่ารักจังเลย อยากกอดๆๆๆๆ กอดเอาแก้มขยี้ๆๆๆ แต่ไม่ได้ๆๆๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาทำอย่างนี้ ต้องควบคุมตัวเองๆๆ"

...คนละเรื่อง....  แต่มุขนี้ผ่าน 55555

เซนเซย์ก็หาวิธีปราบมาให้ ต้องเอากระจกนี่ (อุตส่าห์ไปยืมมาให้เชียวนะ!) สะท้อนลูกตามันแล้วก็ท่องมนต์

"เอ๋!!! สายตาเราแย่ขึ้นหรอเนี่ย ทำไมเห็นว่าเซนเซย์ไว้ใจได้ขึ้นมา!!!"

โช้ะเข้าให้!

อั่งอั๊ง น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก

ต่อไปผีก็โผล่มา ข้ามมมมมมมม

เซนเซย์ร่างแมวโดนดีดกระเด็นไปคนแรก กำลังลุ้นได้ที่ก็

มาช่วยในร่างหล่อ ให้ขี่หลังเลย กรี๊ดดดด นัตสึเมะมองไม่เห็นก็ยังช่วย ตัวลอยเลย อั๊งงงงง หล่อออออออ

ช่วยแบบ ช่วยได้อีกกกกกกกกกก

ปราบผีเสร็จกันก็หมดแรงๆๆๆ กลับบ้านนอน

กลางดึกวันนั้นตื่นขึ้นมาก็เห็นเซนเซย์ในร่างจริงคอยเฝ้าอยู่ คิดๆ ดูแล้วก็ตลกดี แต่จะไม่บอกเซนเซย์หรอกนะ

มีอีกเรื่องนึงที่น่าตกใจ

ก็คือตอนที่เรามองไม่เห็น... รู้สึกเหงาเหมือนกันนะ

แต่เรื่องนี้ก็จะเก็บเงียบไว้เหมือนกัน

^

อันแน๊!!!!!!!!! ฮริ้ววววววววววววว อั๊งโดยไม่ต้องมีคำบรรยายใช่มั้ยค้าาาาาาาาา โฮวกกกกกกกกกกกกกกกก