KeeChan

ลงจนได้

อยากบอกว่า

เขียนจบแล้วค่ะ

สั่งพิมพ์ไปแล้วค่ะ

=w= (จะบ้าพลังไปไหน)

ฉบับเต็มเจอกัน 25 นี้!

ฮานะ - เธอเม้นสครีม ไม่มีอะไรจะตอบ กร๊ากกก

ไอซ์จิ - แอ๊ะ ไอ้เรื่องมีใจไม่มีใจนั่นต้องคิด เอา เอง ค่ะ XD เขียนจบไปแล้วนี่แบบว่า อยากเขียนภาคต่อให้อ้วนกะคิคุจังอ่ะ กร๊ากกกก

คุณ Mana - ท่านก็เกรียนเป็นค่ะ ไม่ใช่นางเอก (ฮา) ทำไอ้พวกนั้นไม่ได้ ก็ขอเกรียนใส่จีนเอาแล้วกัน 555

อ้น - จัดให้เล่มนึงค่ะ ขอบคุณที่อุดหนุน ฮากกกก เค้าไม่ได้ดูบำบัดแค้นมากไปนะ กร๊ากกก พล้อตมันเป็นแบบนี้อยู่แล้ววว

ไชนี่ - ถ้ามันมีช่องว่างพอก็อยากจะเขียนนะ ฮ่าๆๆ ต่อไปคิคุไปยึดฮ่องกงด้วยนา เคี้ยก ดาร์คมากๆ ก็เกรียนแตกเลย จะว่าไปไทยก็เทพมาแต่ไหนแต่ไรนะ รอดได้ตลอดอ่ะ น่าภูมิใจชาติไทยออกนะ รู้สึกช่างเหมาะสมกับสำนวนว่ากรุงศรีอยุธยายังไม่สิ้นคนดี

ฝ้าย - คิคุเค้าไม่งอมืองเท้าเนอะ เริ่มออกลายเกรียน (ฮา) จะโทษอ้วนคนเดียวก็ไม่ถูก อะโถ ดิฉันก็เขียนฟิคได้เข้าข้างตัวเอกจริงๆ 5555

คุณ moth - ไม่ได้เกิดมาคู่กันจริงๆ ด้วย บ๊ายบาย อาเธอร์คิคุ เขียนไปเขียนมา มันไม่ใช่อ่ะกิ๊บ (ฮา) สถานการณ์มันไม่อำนวยเลยค้าาาาาา orz ส่วนหนึ่งเพราะเกรงใจแฟนๆ USxUK น่ะค่ะ กับอีกอย่าง ชอบเขียนให้มันกำกวมเข้าไว้ เกิดอะไรขึ้นไปคิดกันเองค่ะ อิอิอิ

Pollen (13)

(Prequel to Petal)

สนธิสัญญาที่ไร้สาระเช่นนั้น... ใครจะยอมทำตามกัน?

ถ้าเหตุเกิดเป็นว่าคุณเหยามาหาเรื่องผมก่อน แล้วผมบุกออกไปเพื่อปกป้องตัวเอง ก็คงจะฟังขึ้นสินะครับ กับแผนแค่นี้ ผมไม่จำเป็นต้องยืมมือใครก็ได้

การรุกคืบกำลังเป็นไปได้ด้วยดีแท้ๆ ยังเข้าไปไม่ถึงเซี่ยงไฮ้ที่เป็นเป้าหมายหลักเลยแท้ๆ คนที่จะกลัวเสียประโยชน์ก็ออกมาช่วยเจรจากันเป็นแถว ก็หน้าเดิมๆ ทั้งนั้นแหละครับ

“ไม่ได้เจอกันนานนะครับ คุณฟรานซิส คุณอัลเฟรด... แล้วก็คุณอาเธอร์”

“นายนี่น้า ไม่ทันไรก็หาเรื่องอีกแล้ว จะปล่อยโลกนี้อยู่อย่างสงบๆ บ้างไม่ได้รึไงนะ”

เป็นฮีโร่ทั้งที เกิดเบื่อขึ้นมาหรือครับที่ต้องออกมาตามล้างตามเช็ดเรื่องของคนอื่นน่ะ ผมเหยียดยิ้มตอบกลับไป

“ถ้าถามถึงเหตุผลคุณน่าจะรู้ดี ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม”

และไม่ได้ผิดสนธิสัญญาสี่ฝ่ายนั่นด้วย...

“แต่การที่นายมาหาเรื่องถึงแถบนี้นี่มันกระทบไปถึงเซี่ยงไฮ้นะ แบบนี้ธุรกิจของพวกเราก็เสียหายกันพอดี เลิกใช้ความรุนแรงแล้วก็ถอยกลับไปเถอะ” คุณฟรานซิสพูดตรงๆ แบบนี้ดีครับ ไม่เสียเวลา

“ไม่เกี่ยวกับผมนี่ครับ ธุรกิจของพวกคุณ ก็เรื่องของพวกคุณ โชคร้ายเองที่ดันมาเจรจาธุรกิจในเซี่ยงไฮ้ซะเยอะ สำนวนของประเทศจีนก็ว่าไว้ไม่ใช่หรือครับ บุญคุณต้องทดแทน หนี้แค้นต้องชำระ ถ้ายังไม่ได้ชำระแค้น ผมก็ไม่กลับหรอกนะครับ คุณเหยา”

“อาคิคุ อั้วะไม่คิดเลยว่าที่เฝ้าเลี้ยงดูสั่งสอนลื้ออย่างดี จะกลายเป็นการเลี้ยงงูให้มากัดตัวเอง ลื้อเป็นคนเช่นนี้คงไม่มีใครอับอายเท่าอั้วะอีกแล้ว!”

ผมยกลำกล้องขึ้นโดยไม่ปิดบังเจตนา หูทวนลมกับคำก่นด่าของอีกฝ่าย

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวโดยไม่จำเป็น ก็ยกเซี่ยงไฮ้ให้ผม”

“ลดปืนลงเดี๋ยวนี้ คิคุ! ถ้านายยิง เรื่องจะไม่จบลงง่ายๆ แน่”

คุณอาเธอร์พูดขึ้นเป็นครั้งแรก ในที่สุดเราก็อยู่ฝ่ายตรงข้ามกันจริงๆ แล้วสินะครับ น่าขันเหลือเกิน ที่คุณมาเพียงเพราะห่วงผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้นเอง

“พวกคุณจะห้ามไม่ให้ผมยิง มีข้อเสนออะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะครับ ถ้าน่าสนใจผมอาจจะยอมฟัง”

“อั้วะไม่มีอะไรจะให้คนเนรคุณอย่างลื้อหรอก!”

“ผมไม่ได้พูดกับคุณครับ คุณเหยา” ผมเหลียวมองไปแค่ครู่เดียว ก่อนจะหันไปตกลงกับกลุ่มคนที่ห่วงผลประโยชน์ของตัวเอง “ว่าไงครับ มีข้อเสนออะไรดีๆ หรือเปล่า”

“อยากได้ดินแดนแถบนี้ใช่มั้ยล่ะ ถ้าเป็นถึงเซี่ยงไฮ้หวังเหยาคงจะยกให้ไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นที่นี่ล่ะ แมนจูเรียก็เป็นฐานตั้งมั่นที่ดีใช่ย่อยเชียวนะ”

“อาฟรานซิส! พูดตามใจชอบแบบนี้ได้ยังไง! อั้วะไม่ให้!”

“งั้นจะยอมให้หมอนั่นเป่าหัวเอารึไง หา!”

“พ... พวกลื้อก็ไม่ช่วยอั้วะกันเลย”

“มันไม่คุ้มกันหรอก ให้พวกเราตั้งทัพมาเพื่อไล่หมอนั่นไป แล้วพวกเราจะได้ประโยชน์อะไรล่ะหวังเหยา สู้ยอมๆ ไปให้เรื่องจบ แล้วความวุ่นวายในเซี่ยงไฮ้จะได้หมดลงซะที”

คุณอาเธอร์พูดขึ้นบ้าง สมเหตุสมผล สมกับเป็นความคิดของคุณอาเธอร์ อะไรที่ไม่ได้ประโยชน์คุ้มค่าก็ย่อมไม่ลงมือทำ

“ตกลงมั้ยล่ะ! ฮอนดะ!”

ผมยอมลดปืนลงในที่สุด เป็นข้อตกลงที่ใช้ได้ทีเดียว ถึงจะเสียดายเซี่ยงไฮ้อยู่บ้าง แต่แถบแมนจูเรียนี่ก็เป็นชัยภูมิที่ดี

“ผมยอมรับข้อเสนอครับ”

 

“พอใจแล้วใช่มั้ย”

กระดาษสัญญาใบสำคัญถูกโยนมาให้ แน่นอนว่าอย่างไม่พอใจเลยสักนิดเดียว ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ดินแดนของตัวเองแท้ๆ แค่เสียประโยชน์ทางเศรษฐกิจเล็กๆ น้อยๆ ทำเสียว่าเดือดร้อนเต็มประดา ไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่นะครับ ทั้งสามคนนั่นแหละ

คุณเหยาถูกบีบบังคับให้เซ็นสัญญาเพื่อเหตุการณ์วุ่นวายจะได้สงบลง การดำเนินธุรกิจในเซี่ยงไฮ้จะได้กลับมาฟื้นตัวโดยเร็ว น่าขบขันนัก ส่วนตัวคุณเหยาเองน่ะหรือ ก็คงงอนแก้มป่องกลับบ้านไปแล้วกระมัง

“ขอบคุณสำหรับการช่วยประนีประนอมครับ”

“หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สองนะ” คุณฟรานซิสพูดสำทับ

คงยากครับ สิ่งที่ผมต้องการ ไม่ได้จบอยู่แค่นี้ ในเมื่อผมมีความสามารถพอจะครอบครองดินแดนอื่นได้ ทำไมต้องอยู่นิ่งเฉยกันเล่า แล้วโลกใบนี้จะได้รู้ถึงศักยภาพที่แท้จริงของญี่ปุ่น

“อย่าลืมสัญญาสี่ฝ่ายที่ตกลงกันไว้ล่ะ อย่าคิดนะว่าไอ้ข้ออ้างว่าถูกโจมตีก่อนจะใช้ได้ทุกครั้งไป หวังเหยาก็ไม่ใช่คนที่จะชอบไปหาเรื่องใครก่อน โดยเฉพาะตัวอันตรายอย่างนาย” คุณอัลเฟรดว่าต่อ ทั้งสามคนนี่เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียว ดูซิว่าคุณอาเธอร์จะตำหนิอะไรอีก

ผมหันไปมองชายชาวอังกฤษ คาดหวังว่าเขาคงต่อว่าอะไรสักอย่างออกมา เขาเพียงแต่ยืนกอดอกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ไม่มีอะไรจะพูดกับผมหรือครับ”

“ทำไมถึงคิดว่าฉันมีอะไรจะพูดล่ะ”

“ก็ไม่ทำไมหรอกครับ แค่ตลอดมาเห็นคุณมักจะชอบพูดตักเตือนด้วยความหวังดีตามสไตล์สุภาพบุรุษชาวอังกฤษ เสียใจด้วยนะครับที่ความสุภาพของคุณน่ะใช้หลอกผมไม่ได้อีกต่อไป”

อีกฝ่ายหน้าชาไปทีเดียว

“นี่นาย... คิดว่าฉันเป็นอย่างนั้นมาตลอดงั้นเหรอ”

“คิดเป็นอย่างอื่นได้ด้วยหรือครับ?”

“อยากถูกต่อยมากนักรึไง!” คนที่อารมณ์ร้อนขึ้นมากลับเป็นคุณอัลเฟรด คอเสื้อถูกกระชากด้วยแรงโทสะ คราวนี้ไม่ต้องรอให้คุณอาเธอร์ห้าม คุณฟรานซิสก็เอ่ยปรามก่อน

“รู้จักควบคุมอารมณ์บ้างอัลเฟรด ทำอย่างนั้นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”

“หมอนี่คุยกับพวกเราไม่รู้เรื่องแล้ว! ปากบอกว่าเข้าใจ ตกลง แต่จริงๆ แล้วไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นหรอก! ต่อให้ปล่อยไปฉันพนันได้เลยว่าต้องมีครั้งที่สองครั้งที่สามตามมา!”

“พูดเกินไปแล้วนะ อัลเฟรด!”

คุณอัลเฟรดพูดถูก ผมไม่คิดจะทำตามสัญญางี่เง่านั่นหรอก อะไรที่ผมคว้ามาได้ผมก็จะเอามา ทำไมจะต้องรอขอคำอนุญาตจากพวกคุณ

“กรุณาปล่อยด้วยครับ คุณอัลเฟรด” ผมออกคำสั่งเบาๆ ร่างสูงย่อมต้องขัดเคืองอยู่แล้ว แต่ก็ยอมปล่อยเพราะไม่อาจลงมือทำอะไรได้มากกว่านั้น

“ผมจำได้ดีครับ สัญญาสี่ฝ่ายนั่น” ผมเก็บสัญญาสำคัญของการมอบดินแดนแมนจูเรียใส่กระเป๋า ก่อนจะหยิบกระดาษอีกใบออกมา สัญญาที่บอกว่าจะไม่ก้าวก่ายดินแดนแปซิฟิคที่เคยให้คำมั่นไว้เมื่อคราวก่อนนั่นเอง เพราะว่านั่นเป็นสัญญาหลายฝ่าย แต่ละคนจึงมีเอกสารเก็บไว้กับตัวคนละฉบับ

ผมกางกระดาษใบหน้าออกให้เห็นทั่วกัน... กวาดสายตามองไปรอบๆ

การกระทำของผมในครั้งนี้... คงจะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอีกหลายอย่าง แต่ผมไม่กลัวหรอกครับ น้ำหน้าอย่างพวกคุณ... ผมแข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดด้วยตัวเอง ดีกว่ามีพวกคุณคอยกีดขวางความเจริญก้าวหน้า

ไม่มีครั้งไหนที่เสียงกระดาษถูกฉีกออกเป็นริ้วๆ จะฟังรื่นหูได้ถึงเพียงนี้ ข้อความที่สำคัญนักหนา ตอนนี้ก็เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า เศษชิ้นส่วนสีขาวกระจัดกระจายจนไม่อาจนำมาประกอบกันได้อีก

“ผมขอยกเลิกสัญญานั่นตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”

จากนี้ถ้าผมจะเคลื่อนไหวอะไรอีก พวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์อ้าง

ทุกคนในที่นั่นตกตะลึงเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ ทำได้เพียงมองเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ร่วงหล่นลงพื้น ไม่มีคำต่อว่า ไม่มีคำห้ามปราม นับตั้งแต่วินาทีนี้ ผมไม่จำเป็นต้องตกอยู่ใต้อำนาจจอมปลอมของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

ผมยิ้มอย่างสาแก่ใจ เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ

“ขอตัวครับ”

ลาล่ะครับ ลาขาดกันเลย!

พอเป็นฝ่ายทิ้งมาแบบนั้นแล้วรู้สึกสบายใจเกินคาด บางทีผมอาจจะเกลียดพวกเขามากกว่าที่ตัวเองคิดก็ได้จึงได้รู้สึกสาแก่ใจถึงเพียงนี้

ช่วงเวลานั้นผมอยากจะหัวเราะให้ดังลั่นจนได้ยินไปทั้งโลกเหลือเกิน!

To be continued...

อาเหยา... อาเหยามาแล้วฮามาก... ไม่ไหวแล้ว กร๊ากกกกกกกกกก พอกันกะพาสต้า ตอนแรกจะไม่ให้มีบทออกด้วยเหอะ ด้วยปัญหาความฮาประจำตัว แค่พูดก็ขำแล้วอ่ะ 5555555555555

(เก็บกดมาจากความขำข้างบน)

(ขอบคุณซาคุโร่ที่ช่วยคิดคำพูดอาเหยาด้วยค่ะ)

ฮอนด้าจังเกรี้ยนเกรียน XD

1931 ญี่ปุ่นบุกแมนจูเรีย โดยอ้างว่าเป็นการป้องกันเขตแดนตัวเองเพราะจีนเริ่มการโจมตีก่อน แต่จริงๆ แล้ว เป็นญี่ปุ่นเองนั่นแหละที่ระเบิดทางรถไฟตัวเอง แล้วใช้เป็นข้ออ้างไปบุกแมนจูเรีย (โห... เขาร้าย) กะจะตีให้ถึงเซี่ยงไฮ้กันเลยทีเดียว เดือดร้อนประเทศใหญ่ๆ ทั้งหลาย เพราะเซี่ยงไฮ้เป็นเมืองการค้าสำคัญ เลยเข้ามาไกล่เกลี่ยให้ โดยมีจุดประสงค์แค่ว่า ให้ความวุ่นวายจบไปเร็ว ๆ (ซวยไปนะ อาเหยา)

ดินแดนแมนจูเรียตรงนั้น จึงกลายเป็นเขตแดนพิเศษของญี่ปุ่นไป ชื่อว่า แมนจูกัว ค่ะ

1934 ญี่ปุ่นยกเลิกสัญญาสี่ฝ่าย (ช่างกล้า)

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ค่ะ >___<