KeeChan

ตอบเมนท์จั๊กหน่อย พอเร่งๆ อัพเหมือนเอาแต่ปะๆๆ ยังไงไม่รู้ ก๊ากกก ต้องมีขาเม้าท์ฮ้าาา *w*

ล่อน - ควันหลงจากโอฟุริ อั๊งงงง พี่ดูจบรวด 26 ตอนไปแล้ว หนุ่มๆ เรื่องนี้มันรักกันออกหน้าออกตาจริงจริ๊งงงง เจอกันอย่าลืมกรี๊ด ก๊าก

ทานุ - นั่นสิคะ บัดนี้ดูถึงตอน 12 ภูติที่เป็นผู้ชายทำไมไม่มีร่างหล่อๆ กะเค้ามั่ง ทีเป็นภูติผู้หญิงน่ะสวยๆ กันทั้งนั้นเลยวุ้ย ว่าแต่เซนเซย์บอกตั้งแต่ตอนแรกไม่ใช่เหรอว่าภูติไม่มีการแยกเพศ ตอแหลนี่หน่า แยกกันออกจะชัดเจน ทานุต้องไปดูเคียวคาระตอนล่าสุดอ่ะ นังซาล่าโดยอิชิดะมันมารยาตอหลดตอแหลไม่ไหวแล้วค่าาาา ดูแล้วคันเท้าอยากถีบมันเหลือเกิ๊นน

ลูมิน - รู้สึกช่างเมนท์ยาวมีคุณภาพ (ฮา) เซนเซย์สุดแย่อ่ะ เดี๋ยวตอน 11 จะแย่กว่านี้อี้กกกก แต่ฟามรักมันก็ก่อตัวจริงๆ เนอะคะ หุ้ยยยยย แมวอ้วนนี่แย่ ทำซึน อยากให้มีร่างคนหล่อๆ เหมือนก๊านนนน

น้องเอ - ชอบแบบนี้เรอะ... ทุเรศ ลิเก เอาไปเลย เสียงแร่ดอีกต่างหาก

กั้ม - เซนเซย์น่าร๊ากขึ้นทุกต๊อนนนน ทุเรศขึ้นทุกตอนด้วยฮ้าาาา โอ้ย อย่าให้เซ่ดดดด

น้องที - อยากเห็นร่างคนด้วยยยย ฮือ สงสัยจะต้องจิ้นกันเองละ... ไร้วี่แวว

น้องฝ้าย (อีฟนัวร์) - ใส่แว่นแล้วหน้าเปลี่ยนจริงค่ะ ตอนเอาให้เพื่อนดูัมันก็อึ้งเหมือนกันว่า "ห้ะ ไอ้ดาราต้นเรื่องกะหนุ่มแว่นนี่คนเดียวกันหรอ?" พอน้องฝ้ายทักแล้วก็เหมือนหน้าคุณพ่อในปะป๋ากะมิร่าจริงด้วย แต่เสียงนี่ไปคนละเรื่อง เอิ้ก

น้องฝ้าย (สงซาย) - ทางนี้เชียร์เซนเซย์มากกว่าทานุมะค่า ก๊ากก ฮืออ ทานุมะหล่อจริง แต่บทจืดเหลือหลาย โกดดด

ตอนนี้ก็จะยาว เพราะมันแซ่บ อั๊ง

"เอ๊ะ นั่นร่มลอยมานี่"

"ไหนๆ ไหนๆ???"

เพื่อนมองไม่เห็นนี่หว่า... แปลว่า...

เป็นผี.............

ชะอุ๋ย

จู่ๆ ก็โผล่มาบอกว่า "ขอใ้ช้ร่างหน่อย!"

ใครจะไปยอมฟะ!!! นัตสึเมะไม่ใช่เคะที่จะมากด (??) กันได้ง่ายๆ นะเฟ้ย

เซนเซย์เดินอ่อยผ่านมา (จริงๆ แล้วคอยอยู่ข้างๆ ตลอดใช่มะล่าาาา ทำเป็นเอ้อระเหย)

เดินชิวมาแถมโยนก้างปลาใส่ตูอีก...

คุณผีตาเดียวก็อธิบายว่า ในน้ำเต้านี้มีวิญญาณของอาซางิอยู่ อาซางิเป็นภูติสาวแสนสวย มีมาขอโทษแทนด้วย อั๊ง แล้วก็จะเล่าว่าอาซางิเป็นนักดนตรีของโลกโน้น (โลกไหนวะ จำชื่อไม่ได้) เล่นโคโตะได้เพราะมาก เล่นถวายท่านเทพไหนไม่รู้ แต่ว่าเกิดป่วยขึ้นมา พอเล่นโคโตะไม่ได้ ก็เลยโดนไล่กลับบ้านไป และคุณผีตาเดียวนี่อยากให้อาซางิได้เล่นโคโตะอีก ด้วยเหตุนี้เอง...

เอาร่างม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เห้ยยย บังอาจจจ

อย่ายุ่งกะเคะเหยื่อของข้า

ก็ไล่คุณผีตาเดียวไปได้ด้วยประการนี้

ทว่า... คืนนั้น

มันมาปล้ำ!

ตื่นเช้าขึ้นมา ก็...

เห่ย.. ทำไมผมกลายเป็นสีน้ำเงิน...

อ่าวเอ๊ะ.. กลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ขณะกำลังครุ่นคิดว่ามันมีอะไรรึเปล่าหว่า เพื่อนที่แสนดีก็เข้ามาทักตามปกติ

"ยะโฮ่่ นัตสึเมะ อรุณสวัสดิ์!"

ออร่าตัวเมียออก

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ" <-- เสียงตัวเมียด้วย

วิ้งๆ บลิ้งค์ๆ

อึ้ง....

แล้วก็กลับมาทำตัวเหมือนเดิม

"อ่ะ อ... อรุณสวัสดิ์!"

"ตกใจหมดเลย นึกว่าทักผิดคนซะอีก"

ด้านหลังก็มีสาววายไม่ประสงค์เปิดเผยหน้าตา (ก๊าก จริงๆ นะ มีพูดด้วยว่า "ว้าย สองคนนั้นทำอะไรกันน่ะ")

ยังไม่พอๆ เจอทานุมะ เอาหนังสือ (ดิค??) มาคืน

"ขอบใจนะ มีประโยชน์มากเลย"

ทานุมะ... แกคะ ท่าแกนี่มัน... เอ่อ แต๊ะอั๋งมากไปป่ะ???? หุ้ยยยยยยย

แต่นัตสึเมะก็ดันทำตกอีก เฮียก็แบบ "นัตสึเมะ ทำตกแล้ว"

บลิ้งค์~~!!`

อึ้ง.... ไปอีกคน

"ฮิฮิฮิ"

แล้วก็รู้สึกตัว "อะ... ข... ขอบใจนะทานุมะ!!"

"นี่แก... ทำอะไรลงไปใช่มั้ย"

"ข้าสวมวิญญาณของอาซางิเข้าไปในตัวเจ้าเมื่อคืน ดูท่าเธอจะปรับตัวได้ดีซะด้วย"

(....สาเหตุที่ตูข้าสาวแตกเกินกว่าควรเพราะเหตุนี้เอง...)

ก็ไปถามหาวิธีว่าจะเอาอาซางิออกจากตัวได้ยังไงแบบไม่ต้องมากระโจนกระแทก แบบคราวที่แล้ว เซนเซย์ก็บอกว่ามีทางเดียว ต้องทำให้ความปรารถนาของอาซางิเป็นจริง

อีคุณพี่ถือร่มนี่ก็ออกมา นัตสึเมะก็ถามที่มาที่ไป ถามชื่อ เฮียก็หยิ่งไม่ยอมตอบ

"ข้าไม่บอกชื่อกะมนุษย์อย่างเจ้าหรอก"

"งั้นก็เอาชื่อ จาโนเมะ ไปก็แล้วกัน" (คำใช้เรียกร่มที่พี่แกถืออยู่)

 เซนเซย์ก็แอบเยาะเย้ย คุคุคุคุ

"อุ้ยตายแ้ล้ว ชื่อน่ารักจังเลยนะ จาโนเมะซัง"

บลิ้งค์ๆๆๆๆๆๆ

เซนเซย์ทนไม่ได้ ขอขัดอย่างว่อง "ขนลุกเฟ้ย!!!"

(หึงก็บอกมาเถอะค่ะ!!!)

นัตสึเมะชักเริ่มกลุ้มที่ถูกยึดร่างไปทำเรื่องสยอง ก็เลยตกลงว่าจะหาทางให้เล่นโคโตะให้ได้จะได้ไปๆ ซะที (ฮา)

อย่างแรกที่ต้องหาอุปกรณ์มาทำสายก็คือหนวดปลาอะไรซักอย่าง... ไปคุ้ยแม่น้ำกันเลย... สุดจะบ้านนอก

ส่วนเซนเซย์... หลับ... ไม่ช่วยซักกะอย่าง

นัตสึเมะหมดแรงข้าวต้มแล้ว แต่พี่ผีถือร่มยังลุยอยู่

ระหว่างนั้นนัตสึเมะเลยถามว่าพี่ผีถือร่มเป็นอะไรกับอาซางิหรอ

"ชอบกันรึว่ายังไง"

"อุ้ย ไม่ใช่หรอกค่ะ จาโนเมะเป็นแค่คนถือร่มให้ข้าเท่านั้นเอง"

อาซางิก็เล่าให้ฟัง ว่าคน (ผี?) ที่มีความสามารถจะถูกท่านเทพมิบุเรียกให้มาอยู่รวมกัน หน้าที่ของจาโนเมะก็คือถือร่มให้ทุกคน แ้ล้วก็เป็นบอดี้การ์ดด้วย จาโนเมะซังเก่งมากเลยนะคะ บลาๆๆ ข้าน่ะอยากจะเล่นโคโตะให้ท่านมิบุฟังตลอดไป

นัตสึเมะก็แอบกัดว่า ท่านเทพนี่ใจร้ายจัง แค่เธอเล่นไ่ม่ได้ก็ไล่ออกมาซะแล้ว อาซางิก็แก้ตัวแทนให้ว่าท่านเทพเป็นคนเก็บอาซางิมาตอนที่ไม่มีที่ไป พอตัวเองไม่มีประโยชน์อะไรแล้วก็เลยขอออกมาเองต่างหาก

สุดท้ายก็หาหนวดปลามาทำสายโคโตะได้ แต่ยังไม่หมดแค่นี้ จะต้องหาไม้อะไรไม่รู้มาทำตัวโคโตะอีก นัตสึเมะได้ยินถึงกับสลบเหมือด (ต๊าย เคะอ่อนแอ)

คุณพี่เลยต้องช่วยแบกกลับบ้าน (ถ้ามีคนเดินผ่านมาเห็นคงสยองน่าดู เห็นนัตสึเมะลอยได้)

กลับไปบ้านคุณป้าก็เป็นห่วง ไปทำอะไรมาลูก ตัวเปียกมะ่ล่อกมะแล่ก ไปอาบน้ำอุ่นเร็วนะจ้ะ อั๊ง น้องเคะภาพนี้หน้าแดงด้วย น่ารัก คิ้วววว

แต่ว่าคืนนั้นดันฝันร้ายว่าตัวเองแตกเป็นเสี่ยงๆ

สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมา

ก็รู้ว่าเป็นอดีตของอาซางิ แบบว่าคุณเธอป่วย นิ้วพัง เล่นโคโตะไม่ได้ แต่เพราะว่าจาโนเมะซังอยากจะเห็นอาซางิยิ้มอีก เลยอยากจะให้ได้เล่นโคโตะให้ท่านมิบุฟังอีก ขอร้องนัตสึเมะให้ช่วยเป็นพลังให้เธอหน่อย

ตอนนี้ก็ได้รู้ชื่อจาโนเมะซังซะทีว่าชื่อ อาคากาเนะ

นัตสึเมะก็ถามกลับ

"ทำไมจาโนเมะซังต้องทำถึงขนาดนี้ล่ะ"

"ข้าน่ะ........ ข้าเป็นเพียงผู้ถือร่มเท่านั้น"

วันต่อมาไปตามหาไม้มาทำ หาๆ อยู่ก็มีเสียงลึกลับถาม "หาอะไรอยู่จ้ะน้อง"

นัตสึเมะก็... ตอบไปซะงั้น คือหาไอ้นี่ๆๆๆ

ยังงงๆ อยู่ไม่รู้ตัวว่าพูดกะใครฟะ ผีตัวประกอบนี่ก็บอกที่อยู่ไม้นี่ให้แล้วบอกว่า "หาไม้เจอแล้ว เดี๋ยวต้องตอบแทนด้วยการให้กินตับนะจ้ะ คุคุคุ" แล้วมันก็หายไป...

หาอุปกรณ์ได้ครบ ก็นอนรอพี่ผีถือร่มทำโคโตะให้ เข้าใจว่าต้องนอนรอเพราะหมดแรงที่ถูกผีสิงนะจ้ะ แต่ท่านอนยั่วได้อีกค่ะน้อง

ระหว่างนั้นก็คุยกะอาซางิไปด้วย

"อาซางิ... อยากจะเล่นโคโตะมากขนาดนั้นเลยหรอ"

"ถ้า.. ถ้าหากมีโอกาสอีกครั้งนึงล่ะก็.. ข้า..."

"ผมไม่มีฝีมือหรอกนะ ถ้าใช้นิ้วผมเล่นอาจจะออกมาไม่ได้เรื่องก็ได้ อย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอ"

 อาซางิไม่ไ้ด้ตอบอะไร แค่ยิ้ม

"อาซางิ รู้มั้ยว่า อาคากาเนะน่ะ..." (ชอบมึงค่ะ)

พอโคโตะเสร็จเรียบร้อยก็ค่ำมืด คุณพี่ถือร่มก็บอกว่าวันนี้เป็นวันที่มิติจะเปิดไปโลกโน้น ก็จะพาอาซางิไปเล่นโคโตะที่เดิมได้

แต่พอตกค่ำเข้า ผีตัวประกอบเลยโผล่มากินตับตามที่พูดไว้ แฮ่ๆ

คุณพี่ถือร่มอย่างเท่ก็สู้สุดฤทธิ์ ปราบผีได้แต่ดันทำโคโตะหล่น นัตสึเมะเลยกระโจนไปรับตกหน้าผาดังตึง

ตื่นขึ้นมาพอรู้ว่าโคโตะปลอดภัยดีก็โล่งใจ คุณพี่ถือร่มก็รีบเร่ง บอกว่าให้ข้ามไปโลกโน้นตอนนี้ยังทันอยู่

แต่ว่าที่อาซางิต้องการ ไม่ใช่เล่นโคโตะต่อหน้าท่านเทพที่โลกโน้น แต่คือเล่นโคโตะให้เพื่อนที่แสนใจดีและอ่อนโยนฟัง ซึ่งก็คือพี่บอดี้การ์ดถือร่มนี่แหละค่ะ

(สงสัยว่า... อาจจะรักกัน แต่รักกันคนละแบบ หรืออะไรไม่รู้ัซัมติง ดันไม่เฉลย แต่ที่แน่ๆ คือมีความรู้สึกดีๆ ให้กันและกันแหละ)

เธอช่างงาม.....

ทำได้ตามหวังแล้วอาซางิก็หลับต่อ พี่ถือร่มก็พาไปส่งที่บ้านเกิด

"เซนเซย์ไปไหนมาทั้งคืนน่ะ" (นั่นสิ... ทำไมไม่มาดูแลเลยวะตอนนี้ หรือเพราะเห็นว่าไอ้พี่ถือร่มนั่นมันคุ้มครองอาซางิที่อยู่ในร่างนัตสึเมะ สุดชีวิตแน่เลยปล่อยให้คุ้มครองแทนไปเลย"

"แล้วพอใจรึยังล่ะเ้จ้าคนหัวอ่อน หิวแล้ว เอามันจูมากินหน่อย"

"เช้าป่านนี้ร้านยังไม่เปิด"

"ห้ะ!!"

(เห็นแต่กินนะคะเซนเซย์ แ่ย่...)

"เซนเซย์คิดว่ามีที่ีที่อยากจะอยู่ตลอดไปเลยรึเปล่า"

"เหอะ อย่างข้าน่ะไม่ต้องการของแบบนั้นหรอก"

"ผมก็เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน"

(อู้ยย ชอบภาพนี้ อยากขยาย นัตสึเมะอุ้มเซนเซย์อ้ะะ)

"จะ.. เจ้าบ้า! ห้ามกอดนะ ปล่อยซิ ปล่อยๆๆๆ!!"

นี่ก็น่ารักกก ตั้งแต่อุ้มกลับบ้านมาอุ้มไม่ปล่อยเลยนะคะ อั๊งงงง