KeeChan

รู้สึกตอน 9 10 11 มันจะแซ่บมากขึ้นเรือยๆ สามตอนหลังนั่นแค้บ 50-60 รูปกันเลยทีเดียว ก๊ากกกก

เริ่มเรื่องด้วยจะไปดูหิ่งห้อย เจอชายหนุ่มนั่งเดียวดายริมน้ำ มีภูติสาวเกาะติด แต่พอเจ้าหล่อนรู้ว่านัตสึเมะเห็นก็เลยมาตามนัตสึเมะแทน (อ่าว?)

มาถึงบ้าน เอาเหล้ามากิน (อีผีพวกนี้โคดบุกรุก) นัตสึเมะถามว่าไม่ได้สิงคนเมื่อกี้อยู่หรอ คุณภูติก็ตอบว่า เสียมารยาท ไม่ได้สิงซะหน่อย เป็นเพื่อนกันต่างหาก แต่ก่อนคุยกันบ่อยๆ แหละ อยู่ด้วยกันตลอดเลย แต่ว่าัวันนึงคุณคนนั้นก็มองไม่เห็นขึ้นมาเฉยๆ เห็นเค้าว่ากันว่าพอคนโตขึ้นก็จะมองไม่เห็นภูติอีกต่อไป

นัตสึเมะก็อึ้งนิดๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเรื่องแบบนี้ด้วย

คุณภูติสาวบอกว่าคนคนนั้นกำลังจะแต่งงานแล้ว ก็เลยอยากจะไปเจอ อืม... ความสัมพันธ์ของเราก็เหมือนเจ้าสองคนนั่นแหละ

"หือ? ข้าไม่ใช่เพื่อนเจ้านี่ซะหน่อย"

(เป็นมากกว่าเพื่อนใช่ม้ายค้าาาา เซนเซ๊~~!)

"เป็นเจ้านายกับสัตว์เลี้ยงต่างหาก!!!" <---พูดพร้อมกันสองคน เลยไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้านาย ใครเป็นสัตว์เลี้ยง ฮ่าๆๆ

จากนั้นนัตสึเมะก็ถามชื่อคุณภูติ เธอก็บอกให้ทายดูสิ

"อืม.... หน้ากาก? ผมยาว? รู้ล่ะ! สาวในบึง!" (กลุ้มแต่ละชื่อที่ทายมาจริงๆ)

"ข้าเป็นเพียงวิญญาณชั้นต่ำ ไม่มีชื่อกับเขาหรอก"

"...อย่ามาล้อเล่นกันสิ" (หมายถึง ไม่มีชื่อแล้วจะให้ทายทำไมฟะ)

เซนเซย์ก้อ "โอ้ งั้นข้าจะตั้งชื่อให้เอง! บะหมี่!!! เป็นไง?? ว่าไงๆๆๆ หือ???"

(ไม่มีใครสน)

"เฮ้ ข้าถามอยู่นะ ฟังหน่อยเซ่!!!"

"หนวกหูน่า เนียโกะเซนเซย์!!!"

อั๊งงง น่าย้ากกกกกกกกกกก

พอตกกลางคืน... ตัวภูติก็ส่องแสงได้ค่ะ  แถมชวนคุยอีก แบบว่านัตสึเมะจะนอนนนน แล้วคืนนั้นก็ฝันว่ามีคนเรียกชื่อ "คิโยะ"

อ่ะ เช้าแล้ว สภาพช่าง.......... (เซนเซย์นอนกลิ้งนะคะ) นัตสึเมะก็เลยตั้งชื่อให้ว่า ชื่อ คิโยะ เป็นไงล่ะ

จากนั้นนัตสึเมะก็ยังคิดเรื่องที่คนสูญเสียความสามารถในการมองเห็นภูติอยู่ เซนเซย์ก็เล่าเรื่องตำนานหิ่งห้อยให้ฟัง บลาๆๆๆ ประมาณว่าเป็นความรักระหว่างคนกับภูติ (ขี้เกียจเล่ารายละเอียด ก๊ากกก)

กลับมาที่บึงอีกทีก็เจอพี่ชายคนเดิม กะภูติตัวบะเริ่มมมม นัตสึเมะก็หวังดี กลัวพี่เค้าจะโดนกิน ก็เลยกระโจนเข้าขวาง แต่กลายเป็นว่าภูติในบึงนั่นไม่ทำร้ายมนุษย์....

เลยทำเนียนบอกว่าสะดุดหกล้มครับผม... อยากจะถามก็ถามไม่ออกว่าแต่ก่อนพี่เคยเห็นผีรึเปล่าครับ เซนเซย์ก็บอกว่า ถ้าไปทำให้นึกถึงอดีตที่เขาเคยเห็นภูติตอนนี้ก็จะทำให้ลำบากใจเปล่าๆ นะ

คิโยะก็โผล่มา แล้วเล่าให้ฟังว่าคุณคนนั้นชื่อ อาคิฟุมิ เพราะว่าเห็นผี ก็เลยอยู่คนเดียว ไม่มีใครคบ แอบมาร้องไห้ตรงนี้คนเดียวอยู่บ่อยๆ แล้วข้าก็คอยแอบดู (ทำไมภูติชอบทำตัวเป็นสโตร๊กเกอร์กันฟะ) คืนวันหนึ่งเขามาที่นี่ ข้าก็ซ่อนอยู่ แต่เพราะว่าตัวส่องแสงได้ก็เลยถูกจับได้

ตอนแรกอาคิฟุมิซังก็เดินหนีแล้ว เจอแต่ผี เซ็งเป็ด แต่คิโยะเข้ามาคุยด้วย บอกว่าอยากรู้เรื่องมนุษย์อ่ะค่ะ แต่อาคิฟุมิซังบอกว่า แต่ว่าฉันไม่อยากรู้เรื่องวิญญาณเลยซักนิด แต่วันต่อมา และต่อมา ก็ยังมา (นี่ก็ซึน) คุยกัน เล่นด้วยกัน สนิทกัน เลิฟ อั๊ง (?)

แต่ว่าพอถึงวันนึง อาคิฟุมิซังก็มองไม่เห็น พอข้าแตะตัวเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีก แต่เขาก็ยังมาที่บึงนี่ เรียกหาข้า แต่ก็มองไม่เห็นข้าทั้งๆ ที่ข้ายืนอยู่ตรงหน้า ข้าสงสัยนะว่าจะมีวันนึงมั้ยที่เจ้า (นัตสึเมะ) จะมองไม่เห็นภูติอย่างข้า

นัตสึเมะก็กลับมาคิด... แล้วก็กังวล... แล้วก็งงว่าจะคิดมากทำไม ในเมื่อแต่ก่อนเคยคิดว่าอยากจะมองไม่เห็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ไปที่บึงอีก ก็เจอพี่อาคิฟุมินั่งอยู่เหมือนเดิม คิโยะก็นั่งอยู่ข้างๆ แต่พี่แกไม่เห็น นัตสึเมะก็อยากจะรู้ว่าทั้งๆ ที่อาคิฟุมิซังมองไม่เห็นอีกแล้ว ทำไมถึงยังมานั่งรอที่บึงนี้ทุกวันๆ

แล้วก็ไปเล่าใ้ห้พี่เค้าฟังว่าตัวเองเห็นภูติ พี่อาคิฟุมิก็บอกว่าสำหรับตัวเองตอนนี้เวลาที่มองเห็นภูติเหมือนเป็นความฝัน แล้วก็ถามว่า ลำบากมั้ยที่เห็นภูติ สำหรับผมแล้วลำบากมาก อยู่ตัวคนเดียวตลอด แต่ว่าก็ได้เจอภูติตนนึง แล้วก็ชอบเค้ามาก ไม่ได้บอกออกไปหรอกนะ แต่ว่าผมรักเธอ แล้ววันนึงผมก็มองไม่เห็น แล้วเรื่องเลยจบลงเท่านั้น ผมก็ลืมเธอไม่ได้ด้วย เลยไม่ได้แต่งงานจนกระทั่งตอนนี้ (เรียกว่าเป็นอาได้ละมั้ง ก๊าก ไม่ใช่พี่ล่ะ)

อีกสามวันผมจะแต่งงาน แล้วหลังจากนั้นคงไม่ได้มาที่นี่แล้ว

(เซนเซย์นอนตักนัตสึเมะด้วยยย น่าร๊ากกกกกกกกกก)

หลังจากนั้นคุณว่าที่ภรรยาก็มาตาม คิโยะก็โผล่มาบอกว่า ดีใจจัง ที่อาคิฟุมิซังเจอคนที่สำคัญในชีิวิตแล้ว ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

นัตสึเมะก็ถามในใจว่า "คิโยะ แล้วเธอล่ะไม่เป็นไรหรอ?"

แล้วคิโยะก็มาจับมือนัตสึเมะ (แต๊ะอั๋งอีกแล้วเฟ้ย)

คืนนั้น นัตสึเมะก็ฝันเกี่ยวกับอาคิฟุมิกับคิโยะ คงเพราะว่าความทรงจำของคิโยะไหลเข้ามา

อาคิฟุมิซังเรียกเธอว่า โฮตารุ ค่ะ (หิ่งห้อย) เสียใจมากตอนที่มองไม่เห็น เข้าใจว่าเรียกยังไงเธอก็ไม่ออกมาหา นึกว่าโดนเกลียดแล้ว เสียใจ (ผู้ชายคนนี้คิดมากจัง...)

โฮตารุก็เสียใจที่อาคิฟุมิซังมองไม่เห็นแล้ว เข้าไปกอดก็แล้ว บอกรักก็แล้ว แต่สื่อไม่ถึง

เศร้า.. ซึ้ง.... กะฮึกใจ (เป็นยังไง??)

นัตสึเมะตื่นขึ้นมา... ไม่รู้ว่าโฮตารุตั้งใจจะทำอะไรนะคะ กะท่าแบบนี้

"ผม... ไม่ใช่อาคิฟุมิซังนะ โฮตารุ"

โฮตารุก็บอกว่าตัวเองเป็นวิญญาณของหิ่งห้อย จะกลับไปเป็นร่างเดิมแล้ว เพื่อจะได้ไปเจอกับอาคิฟุมิอีก แม้จะในร่างของหิ่งห้อยก็ไม่เป็นไร

เซนเซย์ก็บอกว่า โอะ หวังว่าคงไม่กลับไปที่บึงนั่นนะ ภูติตัวใหญ่นั่นไม่ทำร้ายมนุษย์ก็จริง แต่ชอบกินหิ่งห้อยเป็นที่สุดเลย

นัตสึเมะเลยรีบตามไปช่วย สะดุดหกล้มเพราะมันมืด เซนเซย์ก็บอกว่าน่ารำคาญจริงเล้ยยยย แล้วก็แปลงร่างให้ขี่ อั๊งงงง (ทำงี้ตั้งแต่ต้นสิคะเซนเซย์)

ช่วยได้แล้ว หิ่งห้อยก็ไปหาอาคิฟุมิซังได้สมใจ  แฮปปี้พอล่ะ

นัตสึเมะก็มาถามตำนานที่ภูติกับมนุษย์รักกันนอกรอบกับเซนเซย์ว่า คิดว่าคู่นั้นจะมีความสุขรึเปล่า เซนเซย์ก็ตอบว่า อืม.. ไม่รู้สิ เพราะชีวิตมนุษย์น่ะสั้นกว่าภูตินะ

(มีเพ้ออีก ขี้เกียจพิมพ์...)

วันต่อมาก็แอบแว่บไปงานแต่งอาคิฟุมิซัง นัตสึเมะยังคิดไม่ตกว่าต่อไปจะมองไม่เห็นมั้ยนะ แล้วจะอยู่ด้วยกันตลอดได้มั้ยนะ เพราะมนุษย์กับภูติเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกัน เซนเซย์ก็พูดขึ้นมาว่า

"นี่ จะบอกอะไรไว้อย่างนะนัตสึเมะ ต่อให้เจ้ามองไม่เห็นขึ้นมา ข้าก็จะไม่ยอมไปไหนแน่ถ้าเจ้ายังไม่ยกสมุดแห่งมิตรให้"

แล้วนัตสึเมะก็ยกเซนเซย์อุ้มมมมมมมมมมมมมม อั๊งงงงงงงง

'ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นพวกเขาอีกแล้ว แต่ความทรงจำที่ผ่านมาทั้งหมดจะไม่ได้หายไปด้วย'

"หื้อ???"

(อรั๊งงงงงงงงงงงงงงงงง เลิฟลี่~~~~~~)

ทำตาซึ้งกันเข้าไป มีร่างคนทีเหอะ จะเชียร์ให้จูบกันไปแล้ว โพสิชั่นนี่อ่ะค่ะเมิงงง

"ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ เซนเซย์ก็ต้องทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้ดีตามที่สัญญาไว้นะ"

เซนเซย์น่าร๊ากอ้าาาาาาาาาาาาาาาาา XD