KeeChan

ฮากกกกกกกกกกก ขอแปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอน 11 มันไม่ไหวล่ะะะะ ขอแปะเพื่อเป็นอนุสรณ์ ใครใคร่จะเมนท์้ย้อนหลังได้ตามสะดวกนะค้าาาาาา จริงๆ อยากข้าม แต่ว่ามันทำมาทุกตอนแล้ว จะไม่ทำไปตอนนึงมันยอมไม่ได้ค่ะะะะ

ตอนนี้นัตสึเมะต้องออกไปค่ายตจว. ค่ะ ก่อนจะออกจากบ้านคุณลุงที่บ้านก็เรียกมาถามสารทุกข์สุขดิบ นัตสึเมะทำหน้าหงอยเพราะเกรงใจที่จะรบกวนคุณลุง ต้องออกค่าใช้จ่ายให้ บลาๆๆ แต่คุณลุงบอกว่าไม่ใช่ว้อย ไปแถวนั้นจะวานให้ไปเอาถ้วยดินเผาที่สั่งไว้ให้หน่อย ช่วยทีนะ ทาคาชิคุง!

จากหน้าหงอยก็กลายเป็นหน้าบาน เซนเซย์มาถามว่านานๆ ทีจะเห็นยิ้มนะ ทำไมดีใจล่ะ นัตสึเมะก็ตอบว่าการที่มีคนอยากพึ่งพิงเราน่ะ มันทำให้รู้สึกดี

ไปเข้าค่ายเรียนหนังสือ พอว่างแล้วก็จะเดินไปเอาถ้วยชามที่คุณลุงสั่งไว้ ระหว่างทางก็เจอลูกหมาป่าถูกรุมรังแก

โผล่มาช่วยได้...................... ฮีโร่มาแล้ว!!!

อีภูติสองตัวประกอบนี่ก็ดีไซน์เดียวกะภูติในตอน 3 สินะ แค่เปลี่ยนสี ฮ่าๆๆ

เซนเซย์หาวเซ็ง เจอแต่พวกลูกกระจ๊อกตามเคย นัตสึเมะลงไปต่อยตีเองได้สบายๆ เลยไม่ต้องทำหน้าที่

พอช่วยได้น้องหนูหมาป่าก็เผ่นหนีไป มิได้ขอบคุณ แต่นัตสึเมะก็คิดว่าแค่นี้ก็โอเคและ

แล้วน้องหมาป่าก็กลายเป็นสโตร๊กเกอร์... ไปซุ่มดูนัตสึเมะทุกท่วงท่า

อันนี้ตอนหลับในห้องเรียนแล้วโดนชอล์คขว้างใส่ อั๊ง น่ารัก ชอล์คกระดอนไปโดนอีตัวเมียที่นั่งอยู่ข้างหลังด้วย ก๊ากกก สะจายยย

น้องหมาป่าก็มาสังเกตดู วิพากษ์วิจารณ์ว่า นัตสึเมะเนี่ย ยิ้มบ่อยนะ แต่มันดูเฟคๆ (รู้ดีนักนะอีหนู) แล้วก็ขี้ตู่คิดว่า อ๋อ จริงๆ แล้วนัตสึเมะคงไม่ใช่มนุษย์แน่เลย แต่แกล้งแปลงกายเป็นมนุษย์ เหมือนข้าแน่เลย บลาๆๆๆ

นัตสึเมะก็รู้ตัวนะว่่าโดนสโตร๊กอยู่

วันต่อมาก็จะไปเอาถ้วยจริงๆ ล่ะ เมื่อวานถ้วยมันยังปั้นไม่เสร็จ ก็เลยปรึกษากะเซนเซย์ว่าโดนสโตร๊ก (?) ทำไงดี พยายามสลัดให้หลุด เพราะกลัวว่าถ้าวันที่ต้องกลับเมืองอีน้องหมาป่านี่ยังตามมาอีกจะทำไงฟะ

จากซีนนี้ก็วิ่งหนีเผ่นพ้น แต่ว่าดันเจอฝนอีก

คุณน้องหมาป่าก็หวังดี แอบเอาใบไม้มาให้กันฝน

นัตสึเมะก็ดันไปหล่อใส่ "ขอบใจนะ" เซ่อเอ๊ย... แล้วอย่างนี้จะสลัดสโตร๊กเกอร์หลุดมั้ยล่ะ

อีน้องหมาป่ายิ่งดีใจ อุ้ยๆ นัตสึเมะขอบใจข้าด้วย ข้าไม่ได้ไร้ประโยชน์แล้ว บลาๆๆ

แล้วก็โดนภูติสองตัวเดิมแกล้ง นัตสึเมะก็มาเป็นพระเอกเหมือนเดิม (ตอนนี้ทำไมแกเก่งนักวะคะ)

แต่ยังสั่งสอนไ่ม่เสร็จ ก็ได้ยินเสียงลึกลับเรียก "ท่านนัตสึเมะ ท่านสัญญาไว้ว่าเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึงท่านจะคืนชื่อให้ข้า"

เลยไม่รอช้า วิ่งไปตามต้นเสียง ไปคืนชื่อให้ เรย์โกะซังเหลวไหลอีกแล้ว ไม่รู้ว่าผ่านฤดูใบไม้ผลิมากี่รอบ...

ปล่อยชื่อเสร็จไอ้พวกภูติกระจ๊อกก็เผ่นหนีไปเพราะกลัวจะโดนแแย่งชื่อ

ส่วนน้องหมาป่ายิ่งได้ใจ เอาชื่อเขียนไปให้เลย ทำให้ข้าเป็นบริวารของนัตสึเมะนะ!

อา... แล้วโดนตอกกลับไปว่า "ไม่จำเป็นหรอก" (นัตสึเมะเจตนาดี แต่ดิชั้นฟังแล้วสะใจ ก๊ากก)

"ฉันน่ะไม่อยากจะควบคุมคนอื่นด้วยของแบบนี้หรอก ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้านายกับบริวารหรอกนะ เอาเป็นแบบอื่นดีกว่า"

กลับบ้านแล้วเอาถ้วยไปให้ คุณลุงคุณป้าก็บอกว่าเนี่ย เป็นถ้วยเซทใหม่ ซื้อมาให้ทาคาชิคุงด้วยนะ เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันไงล่ะ อา... นัตสึเมะเป็นปลื้ม

หลังจากนี้เราจะข้ามซักค่อนเรื่อง ก๊ากกกก ตัดไปอีน้องหมาป่านั่นค่อนตอน พอนัตสึเมะกลับไปแล้ว น้องหมาป่าก็อยากไปหาๆๆๆ โดนภูติหลอกไปหนึ่งที แล้วก็ตัดสินใจเดินเข้าเมืองมาหา บลาๆๆ พอหาจนเจอแล้วก็เจอนัตสึเมะอยู่กับครอบครัวอย่างแฮปปี้

น้องหมาป่าเลยกลับไป เพราะว่านัตสึเมะไม่ได้เหงา นัตสึเมะไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนอย่างที่คิดไว้ (ถ้าเป็นอย่างนั้นจะได้เสนอหน้าเข้าไปหาได้) แต่น้องหมาป่าก็รู้สึกดีใจแทนที่นัตสึเมะไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนตัวเองล่ะ กะฮึก

แต่พระเอกซะอย่าง รู้หมดแหละว่าอีนี่ถ่อตามมาถึงในเมือง ก็เลยออกไปรับ (เซนเซย์โผล่มาจากไหนไม่ทราบได้ ก๊ากกก โผล่มาแบบขอมีส่วนร่วมสุดๆ)

แล้วนัตสึเมะก็พากลับไปส่งป่าเหมือนเดิม

"กลับด้วยกันนะ ฉันจะต้องศึกษาทางมั่งแล้ว คราวหน้าจะได้ไปเยี่ยมเธอได้"

ระหว่างขึ้นรถไฟไปส่ง นัตสึเมะก็นึกชื่นชมน้องหมาป่าว่าช่างมีความกล้า ไม่เหมือนตัวเอง บลาๆๆ

ซึ้งก็ซึ้ง... ไม่ได้เขียนอะไรไปหลายอย่าง ขี้เกียจ เพราะน้องหมาป่าหน้าเหมือนตัวเมีย น่าหมั่นไส้ (ก๊ากกก)