KeeChan

มาต่อออออออออออออออออ

เซนเซย์กินแตงโมน่าย้ากกกกก

นัตสึเมะกำลังคุ้ยข้าวของของคุณยายอยู่

"จู่ๆ มาคุ้ยของเรย์โกะทำไมน่ะ"

"ก็แค่มีอารมณ์"

"เม็ดแตงโมติดแก้มสองเม็ดน่ะเซนเซย์"

"เอาน่ะ ก็แค่มีอารมณ์"

(ช่างยอกย้อน)

หาไปหามา เจอหนังสือที่ไม่ได้เอาไปคืนห้องสมุด แล้วก็ตั๋วรถไฟเก่าๆ

มานั่งดูแกว่งไปแกว่งมา คุณเพื่อนสองคนก็เข้ามาตะโกนถามกันว่า "เต้าหู้ทอดในอุด้งกินอย่างแรกหรือกินหลังสุด!!!"

(ไร้สาระได้อีกเหอะ... แล้วมันก็ทะเลาะกัน)

นัตสึเมะที่ทำตั๋วตก ซาซาดะก็หยิบมาให้ แล้วก็ยังจิกถามเรื่องที่เห็นวิญญาณไม่เลิก

"นี่ๆ ตั๋วนี่เอามาจากไหนหรอ"

"เอ่อ.. ก็เก็บได้ตอนมาโรงเรียน" (ตอแหล)

"นัตสึเมะคุงนี่โกหกไม่เก่งเลยนะ"

 แล้วชีก็จากไปอย่างงงๆ

หลังเลิกเรียนชีเดาได้ว่านัตสึเมะจะไปสถานีในตั๋วนั้นก็เลยตามมาด้วย

"นี่ๆ จะไปไหนหรอ"

"ก.. ก็กลับบ้านน่ะสิ"

"ไปที่อยู่ในตั๋วใช่มั้ย ฉันอยากเจอพวกนั้นบ้างจัง" (อิ๊ เสร่ออออ)

"พวกไหนหรอ"

"อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้น่า ก็รู้กันอยู่ว่าพูดถึงอะไร"

ฉุดกระชากไปมา รถบัสมาพอดี นัตสึเมะก็ไม่อยากไปกะตัวเมีย (เมิงจับมือเค้าทำม๊ายยยย นังตัวเมี้ยยยย) กะลังลำบากใจอยู่พอดี ทานุมะก็โผล่มา

"เฮ้ เธอน่ะ ทำของตกแน่ะ"

"เอ๋? ไหนๆ อะไรตก"

พ่อหนุ่มแสนรู้ (?) สะกิด

ทิ้งตัวเีมียไว้แล้วขึ้นรถไปเลยพรรคพวก  ต๊ายยย ดิชั้นล่ะสุดจะโหวตฉากนี้ พ่อหนุ่มบทจืดจางแต่มันก๊าวดีว่ะ

บ๊ายบายตัวเมีย (อา.... สะใจ ทานุมะเอ๋ย ยอดมากลูก)

ไปถึงก็เจอ... ภูติเอ๋อๆ ตัวโตๆ เสียงยานคาง น่ารักโคดดดด มาถึงก็ดมๆ ฟุดฟิดๆ แล้วกระโดดกอด

"เรย์โก่~~~~ เรย์โกะมาแล้วววววววว"

"จ๊ากกกก ผมไม่ใช่เรย์โกะซัง เซนเซย์ช่วยหน่อยเซ่"

"เจ้านี่ไม่ใช่ภูติเลวหรอกน่า ทนๆ ไปละกัน"

(ใจกว้างจังนะเซนเซย์ ให้ตัวอื่นมากอดจูบลูบไล้เนี่ย)

เล่าให้ฟังได้ซะทีว่าเป็นหลานเรย์โกะซัง ตอนแรกก็เอ๋อๆ พูดกันไม่รู้เรื่อง.... นัตสึเมะคืนชื่อให้ก่อนถึงพอจะรู้เรื่อง สรุปว่า เจ้าตัวใหญ่นี่ชื่อซันโตะทะเลาะกับเพื่อนชื่อมิคุริ แล้วไม่กล้าไปขอโทษ เรย์โกะซังเลยเสนอว่าจะไปเป็นเพื่อนให้พรุ่งนี้ ซันโตะก็รอ รอ รอ รอ เรย์โกะก็.. ไม่มาซะที ก็เลยรออยู่ตลอดเนี่ยแหละ (โคดความอดทนสูง กี่ปีแล้วฟะ)

นัตสึเมะก็เลยบอกว่าเดี๋ยวจะไปขอโทษเป็นเพื่อนให้ละกัน กี๊ดด ดูซันโตะทำหน้าดีใจสิ เอ๋ออออ น่ารักกกกก

เซนเซย์เซ็งเป็ดอีกแล้ว นัตสึเมะนี่ชอบหาเรื่องใส่ตัว เดินไปไม่ได้ใกล้เลยนะเฟ้ย

หลังจากฝ่าจิตร้ายโน่นนี่มาได้ บลาๆๆๆ ก็มาถึงบึงที่มิคุริอยู่ (ซันโตะมันยังนึกไม่ออกเลยว่าจะต้องขอโทษมิคุริเรื่องอะไร.... กลุ้ม)

จะตามหาตัวมิคุริ เลยถามว่าขนาดตัวประมาณเท่าไหร่ ซันโตะก็ยกก้อนหินมาเีทียบ ตอนแรกก้อนกะปิ๊ดดดด ก้อนสองเท่านี้ ก้อนสามใหญ่ควาย... ตกลงตัวเท่าไหร่กันแน่ฟะ

เซนเซย์แปลงร่างหล๊อหล่อออ (?)

อะไรๆ ก็ปกป้องนัตสึเมะคนเดียว แหมๆๆๆ

มิคุริโดนจิตชั่วสิงร่างไปแล้ว กลายเป็นปลาดุกยักษ์ จะแย่งสมุดแห่งมิตร

ซันโตะก็ช่วยปกป้อง ไม่ให้ๆๆ อันนี้ของเรย์โกะ (อ่ากกก ตัวใหญ่ แต่เอ๋อ น่ารักกก)

สุดท้ายก็ปราบได้ มิคุริก็กลับร่างเดิม

"ว้ากก เจ้าบ้า อย่ามานัวเนียนะ อิ๊ๆๆๆ ไปไกลๆ"

คุยไปคุยมา ที่ไอ้สองตัวนี้มันทะเลาะกันก็เพราะว่าเรย์โกะซังเป็นต้นเหตุนั่นแหละ (อ่าวเวร...)

"ก็เจ้าบ้านี่น่ะสิ ดันเอาชื่อไปให้มนุษย์ โง่รึไงเจ้าบ้า!!! มีความภูมิใจในฐานะปิศาจบ้างมั้ย!!"

(ด่าๆๆๆ)

"นี่ มิคุริไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้ ซันโตะชอบนายนะถึงได้เป็นห่วงน่ะ"

"เจ้านี่ก็เป็นอย่างนี้แหละ อืดอาดยืดยาด ถ้าอยากมาขอโทษก็รีบๆ มาสิฟะ เจ้าบ้า เจ้าบ้า!"

ซันโตะก็ชอบให้เค้าด่า..... เข้าคู่กันดี โดนด่าแล้วหน้าแดงด้วยนะเนี่ย... เอ๊า ตกลงคือมันคืนดีกันนานแล้ว

"ขอบคุณน้าาาา นัตสึเมะ"

"เจ้าบ้า!! ไปขอบคุณมนุษย์ทำไม!!"

"แหม แต่ว่าาาา ก็นัตสึเมะคืนชื่อให้นี่หน่าาา ขอบคุณจริงๆ น้าาา"

"เจ้าบ้า!! เพิ่งบอกอยู่แหม่บๆ!! ไปขอบคุณอีกทำไม!!"

ดีเนาะ....

กลับมาบ้าน คุ้ยของต่อ เรย์โกะซังก็... ทิ้งของระเนระนาดไปโม๊ดดด หลานชายกลุ้มใจ

วันต่อมาอีเพื่อนสองตัวนี่ก็คืนดีกันแล้ว หลังจากทะเลาะกันจะเป็นจะตายเมื่อวาน

"ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนรักกันไงล่ะ"

ไม่ว่าจะเป็นภูติหรือว่าเป็นมนุษย์... ก็ไม่ต่างกันซักเท่าไหร่

หลังจากนั้นมันก็มาเถียงกันต่อว่า เทมปุระในโซบะกินอย่างแรกหรือกินหลังสุด วันๆ มันจะเถียงกันแต่เรื่องนี้ใช่ป่ะ...

นัตสึเมะแอบมานั่งหงอยนอกห้อง (คงอิจฉาคนที่มีเพื่อนสนิทอ่ะสิน้อง) เจอทานุมะพอดี

"ขอบใจเรื่องเมื่อวานนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ก็เห็นท่าทางนายจะลำบาก"

จิ๊ๆๆ อยากได้เพื่อน กูรักมึงว่ะ สนิทชิมิล้าาา นัตสึเมะคุ๊งงงง