KeeChan

ตอนที่ 2

"ศาลเจ้าของสึยุคามิ"

ชีวิตเห็นผียังคงดำเนินต่อไป

วันๆ ก็มีผีมาคอยตาม

"โอ้ เจ้าคือนัตสึเมะ เรย์โกะใช่มั้ย เอาสมุดแห่งมิตรมา!!!"

บอร์ดี้การ์ดก็ทำหน้าที่สิคะ

ไล่ไปได้อย่างง่ายดาย

เสร็จแล้วก็ขอกินมันจูต่อ

หลังจากนั้นก็มีภูติสองประเภทที่แวะเวียนมาหา ประเภทแรกก็คือไอ้แบบที่มาจู่โจมจะขโมยสมุด แบบที่สองคือเข้าตามตรอกออกตามประตูมาขอให้คืนชื่อใไ้

คืนชื่อให้เสร็จก็หมดแรงข้าวต้ม คืนให้ทีไรคุณแมวก็บ่น โอ้ยยย คืนชื่อให้อีกแล้ว สมุดบางลงทุกที พอตอนเจ้าตายแล้วข้าจะได้กี่ชื่อกัน

ถ้าจับเจ้ากินเสียตอนนี้แล้วยึดสมุดไปเลยดีมั้ยน้าาาา (หน้าตาไม่เหมือนจะจับกินนะคะคุณแมว เหมือนจะหื่น) นัตสึเมะก็ตอกกลับว่า ได้ยินนะเฟ้ยเห้ย (เหมือนการันตีร้อยเปอเซนเลยนะว่าคุณแมวจะไม่มีทางทำอะไรแกน่ะ นัตสึเมะคุ๊งงง)

นัตสึเมะก็มีชีวิตไปวันๆ เช่นนี้ โดยที่ตัวเองก็คิดว่าไม่อยากจะทำให้ไอ้ความสามารถเห็นผีนี่ทำให้คุณลุงคุณ ป้าทีรับเลี้ยงเดือดร้อน แต่ทว่า... ในร่างคุณแมวคนอื่นก็เห็นคุณแมวเป็นแมว ต้องมาให้้ข้าวกิน

คุณแมวก็... เอ่อ หยิ่ง? ไม่ยอมกินข้าวที่เค้าคลุกให้ แต่พอคุุณลุงลองเอาปลาดิบไปให้กินนี่กินหงับๆ....

บนโต๊ะอาหาร ก็มีภูติโผล่มาแบบนัตสึเมะไม่ทันตั้งตัว

ถึงกะพรุดดดดดดดดดดดดด (พรุดได้จริงจังมากน้องคะ) ทำเอาคุณลุงคุณป้าแตกตื่น  พอกลบเกลื่อนได้ก็ขึ้นไปคุยกันบนห้อง

คุณแมวก็ทักว่า โอ้ นี่สึยุคามิไม่ใช่รึ ไม่เจอกันนาน แต่ก่อนตัวใหญ่กว่านี้นี่ (แต่ก่อนตัวเท่าคน) บลาๆๆๆ สึยุคามิก็ เอ๊ะ อ้าว เสียงแบบนั้น เจ้าคือ มาดาระ ไ่ม่ใช่รึ ก๊ากๆ ไปทำอะไรมา ทำไมมาอยู่ในร่างตลกๆ แบบนี้ล่ะ

ฟังแบบนั้นเข้าคุณแมวก็ปึ้ดดดดดดดด (ไม่รู้ว่าปึ้ดที่ถูกเรียกชื่อจริง หรือว่าปึ้ดที่โดนขำ แต่คิดว่าเป็นอย่างแรก..... เพราะคุณแมวไม่ยอมบอกชื่อจริงให้นัตสึเมะรู้)

ไม่รู้ว่านัตสึเมะไ้ด้ยินหรือไม่ได้ยิน (อาจจะได้ยิน แต่ไม่ใส่ใจ) จะคืนชื่อให้สึยุคามิ แต่กลายเป็นกว่า กระดาษมันติดกันกับอีกชื่อ คุณแมวบอกว่า สงสัยเป็นข้าวเหนียวที่เรย์โกะชอบกินแล้วมาเปื้อนแปะไว้ (คุณยายซกมกใช่ย่อย)

พอนัตสึเมะพยายามดึงออกมา สึยุคามิก็แย้งว่า อ่ากกก ไม่ได้ๆๆๆ ตัวบิดดดดด นัตสึเมะลืมไปว่าถ้ากระดาษที่เีขียนชื่อนั้นเป็นอะไร เจ้าของร่างก็จะเป็นด้วย ก็เลย... สรุปง่ายๆ ว่า ยังไงก็เอาออกไม่ได้แล้ว งั้นก็ตัดใจเหอะนะ (เป็นคนที่ชิวโคดดดดด) สึยุคามิก็ขอร้องงง อ่ากก คืนชื่อให้เถ้ออออ

สุดท้ายที่จะทำได้ก็คือตามหาภูติเจ้าของชื่อที่ติดกันให้ได้ วันต่อมานัตสึเมะก็บังเอิญเจอคุณยายคนนึงที่ทำลูกท้อหล่น เลยเก็บให้ แล้วคุณแมวก็กระซิบบอกว่า คุณยายคนนี้คงอยู่ได้ไม่นานแล้วล่ะ

เดินไปถึงศาลเจ้าของสึยุคามิ ก็พบว่าคุณยายคนนั้นเอาลูกท้อมาถวาย นัตสึเมะก็หวั่นๆ ตายล่ะ... เราเพิ่งลบหลู่พระเจ้าไปรึเปล่าฟะ เสียวสันหลัง สึยุคามิก็อธิบายว่าตัวเองไม่ใช่เทพเจ้าหรอก เป็นแค่ภูติเร่ร่อนที่มาอาศัยศาลนี้อยู่ แล้วพอมีคนมาบูชาเข้าก็เลยได้อำนาจมากขึ้น แต่ปัจจุบันไม่ค่อยมีคนมาสนใจบูชาแล้ว อำนาจเลยน้อยลง ตัวเลยหดเหลือแค่เนี้ยยยย

หาภูติตัวที่ชื่อติดกันไม่ได้ซักที เลยต้องมีเบาะแสหน่อย สึยุคามิเลยวาดให้ดูว่ารูปร่างเป็นยังไง พอเอาให้ดูก็...

ขำแตกกันใหญ่

หน้าตาเป็นแบบนี้....

วันต่อมา (อีก) พวกนัตสึเมะก็ไปเจอคุณยายมาบูชาสึยุคามิเหมือนเดิม นัตสึเมะเห็นแล้วก็สะท้อนใจว่า ทั้งๆ ที่คุณยายกับสึยุคามิอยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่คุณยายกลับไม่เคยมองเห็นภูติเลย

พอคุณยายเห็นนัตสึเมะก็ทัก แล้วเล่าเรื่องให้ฟังว่า ตั้งแต่สาวๆ ก็มาบูชาเทพสึยุคามิตลอด แล้วมีครั้งนึงรู้สึกว่าจะมองเห็นท่านเทพ แต่ก็ไม่ได้ทักอะไรออกไป เพราะกลัวว่าทักแล้วท่านเทพจะหายไป แต่มาตอนนี้คุณยายคิดว่าตอนนั้นน่าจะทักไปดีกว่า เพราะว่าท่านเทพอยู่คนเดียวตลอดเวลา (เพราะไม่มีใครเห็น) คุณยายก็บอกว่า้ถ้าคิดว่าเป็นตัวเองล่ะก็คงจะทนเหงาอย่างนั้นไม่ได้แน่ๆ เลย

นัตสึเมะถึงกะกลับมานอนคิด ถึงเรื่องเหงาๆ และความเดียวดายของตัวเอง และเหมือนจะฝันร้ายถึงตอนเด็กๆด้วย อีกประการหนึ่งเพราะว่าโดนคุณแมวอำ...

ดันนอนทับ... (หมดศรัทธาได้อีก)

คุณแมวเลยโดนต่อยไปหนึ่งหมัด

เช้ามาคุณแมวก็ทัก นี่ๆ เมื่อคืนเจ้าน่ะละเมอใช่มะ  (ละเมอต่อยแกเรอะ???)

"เซนเซย์อ่ะ ตัวหนัก"

(คำพูดเดียวดิชั้นก็จิ้นได้.............)

"ก็เจ้าน่ะเปิดช่องเองนี่หน่า รู้มั้ยว่าจิตใจที่อ่อนแอจะดึงดูดปิศาจ ถ้าไม่อยากจะตายเร็วละก็อย่าประมาท เอ้ออ แต่ว่าถ้าเจ้่ายิ่งตายเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี สมุดแห่งมิตรจะได้เป็นของข้า"

(เซนเซย์อ่ะ ชอบพูดแบบนี้ จริงๆ ไม่ได้คิดอย่างนั้นร้อกกกก อะโ่ด่)

นัตสึเมะมีขู่ค่ะ "ถ้าขืนลองทำแบบนั้นอีกล่ะก็ (ทำแบบเมื่อคืนน่ะหรอ??? จะกดแกอ่ะหรอคะ???) ผมจะดึงให้หางหลุดเลย"

"วุ้ย เจ้าปิศาจ"

"ผมไม่อยากได้ยินอย่างนั้นจากปิศาจหรอกนะ"

จีบกันยามเช้า (??) เสร็จ สึยุคามิก็มาหา บอกว่าเจอตัวที่ชื่อติดกันแล้วววว

(ภาพนี้เคะดีเลยแค้บมา ก๊ากกก)

ตัวนี้จ้ะ... (มันเหมือในภาพที่วาดให้ตรงไหนฟะ) ดูเหมือนว่าจะเป็นผีขอทาน พึมพำว่า มาแล้วจ้ะ มาแล้วจ้ะ (มาขอของกินจ้ะ)

เรย์โกะไปท้าดวลกะตัวนี้ด้วยการบอกว่า ถ้าเอาชนะตัวเองจะให้ข้าวกิน หรือว่าอยากจะกินตัวเองก็ได้นะ แต่เจ๊ก็ชนะไปเสร็จสรรพ แล้วอีตัวนี้จะมาหลอนขอข้าวกินอีกทำไมเน้

เซนเซย์ทำหน้าที่บอดี้การ์ดอย่างหล่อ อั๊งงงงง

ปล่อยชื่อเสร็จเรียบร้อย

เรื่องราวของสึยุคามิก็คือ เรย์โกะเคยบอกด้วยความหวังดีว่านับวันคนจะมาบูชาสึยุคามิน้อยลงทุกวัน เพราะคนน่ะเห็นแก่ตัวขึ้น โหดร้ายขึ้น ทำไมสึยุคามิไม่ย้ายที่อยู่ไปที่อื่น แต่สึยุคามิไม่ยอมไปเพราะรู้สึกผูกพันกับสถานที่ตรงนี้และเหล่าผู้คนที่เคย ยกย่องบูชาเขานั่นเอง

สุดท้าย คุณยายคนนั้นที่มากราบไหว้เป็นประจำก็ได้ตายจากไป ก็ถึงเวลาที่สึยุคามิจะหายไปเหมือนกัน นัตสึเมะพยายามรั้งไว้ด้วยการสัญญาว่าจะมาบูชาทุกวัน แต่สึยุคามิบอกว่าไม่ได้หรอก เพราะกับนัตสึเมะแล้ว เขาเป็นเพื่อน ไม่ใช่เทพเจ้า

ถึงจะต้องหายไปแต่สึยุคามิก็ดีใจที่จะได้ไปอยู่กับคุณยายคนนั้นที่คอยบูชา ตัวเองตลอดเวลา และคราวนี้คุณยายจะได้เห็นแล้วก็พูดคุยกับสึยุคามิได้เสียที

ก่อนสึยุคามิจะหายไป นัตสึเมะก็ทันได้บอกว่าคุณยายคนนั้นน่ะ เค้าได้ยินเสียงของสึยุคามินะ สึยุคามิ (ดูเหมือนว่าจะรู้อยู่แล้วด้วยมั้ง) ก็บอกขอบคุณนัตสึเมะ แล้วบอกว่า มนุษย์น่ะใจดีกับข้ามาตลอดเลย

วันต่อมาันัตสึเมะเดินผ่านศาลเจ้าที่ไม่มีภูติอยู่ แต่ก็เอามันจูไปวางไว้ให้ คุณแมวด่าว่า เห้ยยย เสียของงงง มันไม่มีตัวอะไรอยู่แล้ว นัตสึเมะก็บอกว่า ถึงวันนี้ไม่มี แต่่ว่าพรุ่งนี้อาจจะมีก็ได้นี่ สิ่งสำคัญคือหัวใจท่พร้อมจะให้ต่างหาก เสร็จแล้วนัตสึเมะก็กราบศาลเจ้าที่ว่างเปล่าอันนัั้น

...ซึ้งเนอะ... มีใครซึ้งกะเราบ้างง่ะ.........

คุณแมวไม่สนไม่ซึ้ง จะกินอย่างเดียว ขโมยมันจูนั่นแหละกิน

ทะเลาะกันตามประสาอีก (อา.. ช่างน่ารักกกก) คุณแมวมีมาขี้ตู่ "มันจูของข้าาา"

นัตสึเมะมีเถียง "คนซื้อน่ะมันผม!!!"

เลิฟลี่~~~~~~~~~~!!!!

ซึ้งด้วย กะฮึก... ขนาดคนใจบาปอย่างเราดูแล้วยังซึ้งงงง TTwTT

มาอัพขัดตาทัพ ต้องไปสัมนาสามวัน ไม่รู้จะมีเน็ตให้เล่นมั้ย ฮึ่ยยยยยยยยย

ตอน 10 ออกแว้ววว อั๊งงงงง