KeeChan

Cross (18): White Message (8)

Pairing : ???????? x ????????

วันแถลงข่าวการเปิดตัวของ Grass Glow เป็นไปด้วยความเรียบร้อย คนที่โดนรุมมากที่สุดก็เห็นจะไม่พ้นนายแบบที่ปรากฏตัวได้มีเสน่ห์เหนือความคาดหมาย แตกต่างกับตอนที่เทสึกะจัดงานแจกลายเซ็นโดยสิ้นเชิง

อาโตเบะลอบสังเกตท่าทีของเทสึกะ ตลอดทั้งงานเทสึกะไม่ยิ้มเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่เขาบอกไว้ว่าจำเป็นจะต้องแสดงภาพลักษณ์ที่อบอุ่นอ่อนโยน แต่ประเมินดูแล้วผลที่ออกมาก็ไม่ได้ย่ำแย่นัก ความนิ่งขรึมนับเป็นปริศนาที่น่าค้นหาเหมือนกัน เขาจึงไม่ได้ต่อว่าจนจบงาน

จะว่าเพราะเกร็งก็ไม่น่าใช่ มีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจของเทสึกะอยู่

“เป็นอะไรไป ทำไมถึงอารมณ์เสียล่ะ” เขาตบบ่าเทสึกะเบาๆ อีกฝ่ายเพิ่งจะเปลี่ยนชุดเสร็จพอดี

“รู้ด้วยเหรอ” ว่าแล้วถอนใจเบาๆ

“ต้องคอยจับตาดูไว้ไม่ให้นายทำงานล่มนี่”

“ก็ดีที่มันไม่ได้ผิดพลาดอะไร ฉันก็เบื่อตัวเองที่เป็นอย่างนี้เหมือนกัน”

“ทำไมล่ะ คนอย่างนายน่าจะจัดการเรื่องของตัวเองได้ดีไม่ใช่เหรอ”

เทสึกะเงียบไป ก่อนจะตอบเสียงเบา “ฉันไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบหรอกนะ”

อาโตเบะกำลังจะพูดต่อ แต่เสียงจามดังขัดขึ้น โอชิทารินั่นเอง กรรมการผู้จัดการคนเก่งต้องหลบฉากไปด้วยความจำเป็นระหว่างงานเปิดตัวเนื่องจากหวัด

“งานเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้ต้องให้เวลากับฉันเต็มที่สิ อาโตเบะ”

ประธานหนุ่มหรี่ตา “เสียมารยาทน่ะ ไม่เห็นรึไงว่าฉันคุยอยู่กับคนอื่นอยู่”

โอชิทาริเหยียดรอยยิ้ม เวลาที่มีเทสึกะอยู่ด้วยทีไร เขาจะต้องเป็นรองเสมอ “จะไม่ขอบใจสักคำเลยรึ ฉันอุตส่าห์ติดหวัดนายด้วยความเต็มใจ แต่จูบที่แลกมาด้วยความรักก็ไม่เลวนะ”

คนฟังถอนใจอย่างเซ็งๆ ในขณะที่เทสึกะได้ยินอย่างนั้นก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน โอชิทาริ... กับเคย์ มีความสัมพันธ์แบบไหนกัน

“เป็นหวัดก็รีบๆ กลับไปซะสิ ถ้าฉันไข้กลับอีกจะโทษนาย” อาโตเบะออกปากไล่ ส่วนหนึ่งเพราะเห็นใจที่โอชิทาริต้องมาติดหวัดแทน อีกส่วนก็เพราะเป็นห่วงเทสึกะ เขาหันมาทางนายแบบของตนอีกครั้ง “ยังไงก็ขอบคุณสำหรับงานที่ดีเยี่ยม ถ้าไม่รังเกียจฉันยินดีรับฟังเรื่องที่ทำให้นายไม่สบายใจนะ คุนิมิตสึ”

“...ขอบใจ” เทสึกะรับคำแล้วพยักหน้า นั่นแปลว่าตอบรับข้อเสนอ

โอชิทาริไม่มีทางยอมปล่อยให้คนที่หมายตาไว้ไปไหนสองต่อสองกับคู่แข่งแน่ เขาจับไหล่อาโตเบะแต่ยังไม่ทันได้พูดเจ้าของใบหน้างดงามก็พูดแซงเสียก่อน

“มือนายยังร้อนอยู่นะ กลับไปนอนซะ”

“ฉันไปด้วยไม่ได้รึไง”

“คุนิมิตสึคงไม่สะดวกใจถ้านายอยู่ด้วย”

คำตอบง่ายๆ ที่น่าจะเข้าใจ เทสึกะไม่ชอบหน้าโอชิทาริมาตั้งแต่ต้นแล้ว จะให้ไปร่วมโต๊ะคุยด้วยได้ยังไง ทั้งสองคนก็ทำราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตนเสียอย่างนั้น

“ทำไมต้องไปยุ่งวุ่นวายกับหมอนั่นด้วยนะ”

แววตาสีน้ำเงินเข้มเริ่มบ่งบอกความไม่พอใจ ไม่ใช่เรื่องที่โอชิทาริจะพูดข้ามหัวเทสึกะแบบนี้ “เขาเป็นเพื่อนฉัน”

“นี่ตกลงนับเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเป็นเพื่อนแน่รึเปล่า ฉันรู้สึกว่านายจะเป็นห่วงเป็นใยเขาเสียเหลือเกิน เกินปกติสำหรับคนที่หยิ่งยะโสสนแต่เรื่องตัวเองอย่างนายมาก”

เทสึกะที่ทนฟังอยู่นานลุกขึ้นยืน ท่าทางรำคาญเรื่องที่โอชิทาริพูดพอดู “ไม่เป็นไรหรอก เคย์ ช่างมันเถอะ ยังไงก็ขอบใจนะ ทั้งเรื่องงานแล้วก็เรื่องอื่นๆ ด้วย ฉันดีใจนะที่ตัดสินใจรับงานนี้ เป็นงานที่สนุกมาก แล้วดีใจที่ได้เจอนายอีกด้วย”

“คุนิมิตสึ!”

อาโตเบะยึดข้อมือหนาไว้ ทำเอาโอชิทาริอิจฉาตาร้อน ไม่มีสักครั้งที่อาโตเบะจะมีคำวิงวอนหลุดออกจากปากเพื่อเขา มีเพียงสายตาเย็นชาและกราดเกรี้ยวมาให้เท่านั้น เป็นอย่างที่คิด รู้สึกว่าเขาจะไม่มีอะไรดีในสายตาคุณชายผู้แสนจะเอาแต่ใจคนนี้

“กลับไปซะ โอชิทาริ”

สำหรับคนสนิทอย่างโอชิทาริแล้วโอกาสที่จะได้พูดคุยหรือเจอหน้ากันมีเหลือเฟือ แต่สำหรับเทสึกะไม่ใช่ เมื่องานครั้งนี้จบลงก็คงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเหมือนเดิม อาโตเบะไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลงพร้อมๆ กับงานที่สิ้นสุด

อย่างน้อย... แค่ได้เห็นหน้า แค่ได้พูดคุยกันไม่กี่ประโยค เขาก็รู้สึกสบายใจที่เปิดเผยตัวตนทุกอย่างให้ผู้ชายคนนี้ได้เห็น

“จะดีเหรอ เคย์ ไม่เป็นไรจริงๆ” เทสึกะไม่ได้อยากทำให้อาโตเบะตกที่นั่งลำบากหรือสร้างความขัดแย้งให้เกิดขึ้น และเขาไม่อยากจะเอาปัญหาของตัวเองไปโยนใส่คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

“ก็ได้ ฉันจะกลับ” โอชิทาริตัดบทแล้วหันหลังไป เขาจะยอมให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ยังไงงานก็จบแล้ว

เวลาที่เขาจะได้ใช้กับอาโตเบะ... ยังมีอีกมากมายนัก

กระนั้นก็ยังไม่วายพูดกระทบกระเทียบ “รู้จักอายซะบ้างเถอะนะ เทสึกะ เอาคู่รักของคนอื่นไปควงทั้งๆ ที่มีแฟนอยู่แล้วนี่มันไม่ใช่เรื่องคนดีๆ เขาทำกัน”

เทสึกะเพียงแต่ตวัดสายตาด้วยความไม่พอใจเท่านั้น โอชิทาริรีบก้าวเท้าออกไปทันก่อนที่ใครจะต่อว่าได้อีก พอร่างนั้นเดินออกไปพ้นสายตา เทสึกะจึงหันมามองคู่สนทนาของตน

“โอชิทาริ... เป็นคนรักของนายเหรอ” เขาตัดสินใจถามให้หายสงสัย ถึงแม้รู้ว่าตนจะไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น แต่เพราะว่าเป็นเพื่อนเก่าอย่างเคย์จึงได้เป็นห่วง ในสายตาของเขาแล้วโอชิทาริไม่ใช่ผู้ชายที่ดีสักเท่าไหร่

"ไม่ใช่หรอก อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้คิดแบบนั้น" อาโตเบะตอบโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "หมอนั่นน่ะชอบเล่นสนุกไปวันๆ ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเขามีสีสันขึ้นมาบ้างละมั้ง แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายหรอกนะ ยังไงเขาก็ไม่เคยขัดคำสั่งฉัน เป็นคนที่พูดด้วยเหตุผลได้เพียงพอ"

"อ๋อ... เข้าใจละ"

ชอบเล่นสนุกนี่เอง มิน่าถึงได้มารุ่มร่ามกับฟูจิ แต่ถึงกับพูดเข้าข้างตัวเองว่าเป็นคู่รักของอาโตเบะ ทั้งๆ ที่จีบคนอื่นไปทั่ว ไม่น่าจะเป็นคนที่ไว้ใจได้เลย

"ทำไมถึงรู้จักกันได้ล่ะ ท่าทางเขาเป็นคนอันตรายนะ นายน่าจะระวังตัวไว้บ้าง"

"ทำไมถึงกลายเป็นว่านายมาถามเรื่องของฉันได้ล่ะ ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถามนายมากกว่าว่าวันนี้เป็นอะไร" อาโตเบะเว้นช่วง ก่อนจะให้คำตอบอันคลุมเครือเกี่ยวกับตัวเอง "เรื่องมันยาวน่ะ ระหว่างฉันกับโอชิทาริ แต่ไม่เป็นไรหรอก ก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว"

"งั้นเหรอ" คงเป็นเรื่องที่ซับซ้อนอย่างที่ว่า เทสึกะจึงไม่ต่อความ แต่ยังอดเหน็บแนมคนที่ไม่อยู่ไม่ได้ นึกถึงตอนที่ฟูจิโดนรุกรานแล้วก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ "ฉันหวังว่าหมอนั่นคงจะไม่ไปทำอะไรให้ฉันเดือดร้อนอีกนะ"

อาโตเบะทำหน้าฉงน "มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ จะว่าไปทั้งนายทั้งโอชิทาริก็ไม่ได้เล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดนี่ เกี่ยวกับเรื่องที่นายอารมณ์เสียในวันนี้รึเปล่า"

"ก็... อาจจะเกี่ยวละมั้ง" มีผู้ชายอื่นมาเกาะแกะฟูจิ จะไม่ให้เขาอารมณ์เสียได้ยังไง แต่จะให้ระบายอารมณ์ใส่คนทีไม่เกี่ยวข้องก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควร เทสึกะอยากจะเล่าแต่ก็ไม่อยากจะเล่าเหมือนกัน

อาโตเบะแตะไหล่หนา โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "เล่าให้ฉันฟังไม่ได้เหรอ นายนับว่าฉันเป็นเพื่อนของนายรึเปล่า คุนิมิตสึ"

ใบหน้าด้านข้างที่เหมือนจะคุ้นเคยกลับให้ความรู้สึกที่แปลกไป ความสนิทสนมที่เขามีให้ต่ออาโตเบะนั้นแตกต่างกับคนอื่นๆ ไม่เหมือนเพื่อนร่วมงาน และไม่เหมือนคนรัก

ไม่เหมือนฟูจิ... แต่มีอะไรที่พิเศษ...

"โอชิทาริเคยมายุ่งกับฟูจิ" เทสึกะเหลือบมองใบหน้าคนฟังครู่หนึ่ง ราวกับจะประเมินว่าอีกฝ่ายต้องการคำอธิบายต่อหรือไม่

"คนที่มาตามนายหลังประชุมเมื่อวันก่อนใช่มั้ย" ร่างโปร่งนั่งลงข้างๆ เทสึกะพยักหน้ารับ

"ฟูจิเป็น... คนรักของฉัน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ชอบหน้าโอชิทาริ"

"เข้าใจล่ะ นิสัยอย่างหมอนั่น ฉันพอจะนึกภาพออก" อาโตเบะว่าอย่างนั้นแล้วยิ้มให้ "โอชิทาริไม่เคยจริงจังกับใครหรอก"

คล้ายกับว่าอาโตเบะกำลังปลอบใจเขา เทสึกะยิ้มแห้ง ถึงได้ยินอย่างนั้นก็ไม่รู้สึกสบายใจอยู่ดี

"เราไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน แต่พอฉันรับงานนี้ หมอนั่นก็โมโหโดยไม่มีสาเหตุ แล้วยัง..."

อาโตเบะเลิกคิ้ว "แล้วยังอะไร พูดให้จบสิ"

"เขา... อยู่กับคนอื่น คนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน"

ร่างโปร่งหัวเราะขำ คู่สนทนาหรี่ตาไม่เข้าใจ "นายนี่ ไร้เดียงสากว่าที่ฉันคิดเสียอีกนะ"

เทสึกะยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ทุกทีจะมีแต่คนบอกว่าเขาทำตัวแก่เกินอายุ คำว่า 'ไร้เดียงสา' ดูจะไม่เข้ากับเขาเสียเลย

"แต่ที่ผ่านมา ก็รักกันดีไม่ใช่เหรอ" เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มว่า "มีทางเลือกสองอย่างให้นาย ถ้าอึดอัดนักก็เข้าไปถามตรงๆ คำตอบจะเป็นยังไงนายคงจะได้ยินจากปากของฟูจิเอง ส่วนอีกทางก็คืออดทนรอต่อไป พอเวลาผ่านไปทุกอย่างอาจจะคลี่คลายไปเอง"

"พูดเหมือนกับว่านายเชี่ยวชาญเรื่องนี้เลยนะ" สำหรับอาโตเบะที่อ่อนวัยกว่าแล้ว เทสึกะไม่คาดว่าจะพูดถึงเรื่องที่ซับซ้อนอย่างความสัมพันธ์เช่นนี้ได้คล่องปาก คงจะมีอีกหลายเรื่องเกี่ยวกับอาโตเบะที่เขาไม่รู้

"คิดว่าฉันเด็กรึไง คิดผิดซะละมั้ง คุนิมิตสึ"

เทสึกะพ่นหัวเราะเมื่อได้ฟังคำตอบ เขาเงยหน้าขึ้น "ยังไงก็ขอบใจนะ ฉันสบายใจขึ้นมาก"

แม้ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ทว่าเมื่อหวนนึกถึงความหลังอันแสนหวานระหว่างตนเองกับฟูจิ เรื่องไม่เข้าใจกันเพียงเท่านี้กลายเป็นเรื่องเล็กน้อย

"งานของฉันคงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ล่ะนะ" อาโตเบะพูดราวกับว่านี่เป็นส่วนที่ตนต้องรับผิดชอบด้วย "หวังว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรต่อจากนี้นะ"

"เคย์ ถึงงานจะเสร็จแล้ว แต่เรายังมาเจอกันอีกได้ใช่มั้ย"

อุตส่าห์ได้พบกันอีก ได้มีความรู้สึกดีๆ แบบนี้แล้ว เขาไม่อยากตัดขาดให้มันหายไปเพียงเพราะเรื่องงาน "งานนายคงจะยุ่งสินะ เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง แต่ยังไงฉันก็ยังอยากคุยกับนายอีกนะ"

อาโตเบะยิ้มบาง เขายืดตัวขึ้น มือทั้งคู่ประคองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะประทับจุมพิตลงไปบนหน้าผาก

"ฉันก็ดีใจที่จะได้เจอนายอีก ถ้าต้องการพบเมื่อไหร่ ฉันยินดี... ทุกเมื่อ"

เป็นกิริยาครั้งที่สองที่อาโตเบะทำเหมือนกับเขาเป็นเด็ก แต่สัมผัสบนหน้าผากเมื่อครู่ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เทสึกะมัวแต่ครุ่นคิดกับความสับสนในใจจนไม่ทันได้มองหน้า

"จะกลับกันรึยัง"

อาโตเบะพูดอย่างนั้น เป็นห่วงเป็นใยเขาด้วยใจจริง แต่ทำไม... เขาถึงได้รู้สึกว่าคนที่ต้องการความช่วยเหลือไม่ใช่เขา... แต่เป็นอีกฝ่ายเสียมากกว่า

เทสึกะคว้ามือเรียวไว้ “นาย... มีอะไรอยากจะบอกฉันรึเปล่า”

ในห้วงอกของเทสึกะส่งเสียงร้องว่าเป็นห่วง แม้จะไม่มีสัญญาณชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรับรู้ได้ เฉกเช่นเดียวกันกับที่อาโตเบะรู้สึกได้ว่าเขาอารมณ์เสียเพียงใด

ทว่าอาโตเบะเพียงแต่กลอกตา ก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้มเดิม "ไม่มีหรอก”

ฮาโหล่เทสต์

คือว่า

เค้าจะรวมเล่มเรื่องนี้แล้วนะ

Author : KeeChan

Pages : 254

Rate : NC-17 (มีฉากเดียว คู่เดียว คู่ไหนก็ไปลุ้นเอา คุคุคุ)

Price : 300 THB

น่าจะเสร็จทันงาน Tenipuri Only Event 1st Service วันที่ 3 สิงหาคมนี้แหละจ้ะ ตามไปสอยกันได้งานนั้น อั๊ง

ไม่ขอบอกว่าเป็นคู่ไหน... และกรุณาอย่าเปิดสปอยล์ เขียนสาปแช่งไว้ท้ายเล่มแล้ว

พิมพ์เล่มได้แล้วนี่ ในบล็อคต้องลงต่อป่าวอ่ะ?

ลงพรีวิวแว่บๆ ให้เล็กน้อยเพื่อความเร้าใจ

 “ชูสึเกะ... จะต้องเรียกแบบนี้ใช่มั้ยนายถึงจะพอใจ”

“คุนิมิตสึของนายคงจะอ่อนโยนกว่านี้ใช่มั้ย ขอโทษทีนะ อย่าหวังอะไรอย่างนั้นจากฉัน”

‘คุณอาโตเบะเหมาะกับกุหลาบ’

“แฟนที่ทำเขาร้องไห้น่ะเหรอ”

“เทสึกะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญปัญหาความรักไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ”

“ฉันรักนาย.... รักนายจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

To be continued...