KeeChan

Cross (17): White Message (7)

Pairing : ???????? x ????????

ฟูจิหงอยเหงาลงไปอย่างเห็นได้ชัด เขาใจลอยในเวลางานทั้งๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างบางจดจ่ออยู่แต่กับหน้าจอโทรศัพท์ หวังว่าเทสึกะจะโทรมา ส่งข้อความมา หรืออะไรก็ได้ที่จะบอกเขาว่าเทสึกะยังห่วงใยเหมือนเดิม

ครึ่งวันผ่านไปแล้วก็ยังไม่มีอะไร...

ใบหน้าหวานแค่นยิ้มกับตัวเอง คงจะทำงานสินะ... ทำงานสำคัญมากเลยใช่มั้ยถึงได้ไม่คิดจะติดต่อมา

กระนั้นฟูจิก็ยังปั้นยิ้มให้ลูกค้า การเสแสร้งน่ะมันก็ง่ายนิดเดียว ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขากำลังเศร้าใจแค่ไหน คนที่จะรู้ดีก็มีเพียงคนต้นเหตุเท่านั้นแหละ

วันนี้แสงแดดส่องร้อนแรงมาตั้งแต่เช้า ยิ่งตกบ่ายก็ดูจะร้อนมากขึ้น แต่เด็กหนุ่มที่ยืนล่อกแล่กอยู่หน้าร้านท่าทางจะไม่สะทกสะท้านกับความร้อนสักเท่าไหร่ ร่างเล็กก้มๆ เงยๆ มองดูถนนกับแผนที่ในมือสลับไปมา ก่อนจะก้าวเข้ามาในร้านด้วยความลังเล

“ยินดีต้อนรับคร้าบ!” คิคุมารุเอ่ยต้อนรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง ดูไปแล้วก็เป็นลูกค้าที่เหมาะกับคิคุมารุดี ทั้งตัวเล็ก ท่าทางคล่องแคล่ว แล้วก็มีพลังงานเหลือเฟือ

“คือว่า!!!” เจ้าตัวดูจะไม่แน่ใจว่าต้องการดอกไม้แบบไหน แต่กลับพูดด้วยเสียงอันดัง “ทิวลิปสีแดงช่อนึง!!!”

เรียกว่าพูดเสียงดังจนเรียกความสนใจจากคนได้ทั้งร้าน ขนาดฟูจิที่อยู่ในอารมณ์หดหู่ยังต้องหันมาสนใจ เด็กชายทำท่าฮึดฮัดเหมือนไม่เต็มใจเท่าไหร่ การมาสั่งดอกไม้คงไม่ใช่ความต้องการของตัวเองแน่

คิคุมารุยิ้มแห้งแล้วค่อยๆ ถามว่าอยากจะได้ช่อดอกไม้ลักษณะแบบไหนพร้อมอธิบายไปด้วย ลูกค้าจำเป็นทำหน้ามุ่ยแล้วตอบส่งๆ เหมือนขอไปที ตลอดเวลาก็ยังก้มมองโน้ตในมือเป็นคำสั่งนำทาง

“เอาเดี๋ยวนี้ แล้วก็เขียนการ์ดให้ด้วย”

ไม่ใช่คำขอร้องจากตัวลูกค้า แต่มาจากการอ่านโน้ตที่ถือมา คนฟังจึงพอจะยกโทษให้ได้กับน้ำเสียงห้วนไม่มีคำลงท้าย

ช่อทิวลิปสีแดงสดถูกจัดเรียบร้อยในเวลาไม่นาน ฟูจิหยิบการ์ดออกมาเตรียมเขียนให้แล้วหันไปถามรายละเอียด

“จะให้เขียนการ์ดว่าอะไรดีครับ”

เด็กชายก้มลงมองข้อความตามคำสั่ง แล้วอ่านออกเสียง “อยากเจอ ถ้าเสียมารยาทยังไงก็ต้องขอโทษ แต่อยากพบจริงๆ”

ฟูจิเขียนประโยคนั้นลงไปโดยไม่นึกติดใจอะไร แต่คำบอกต่อมาต่างหากที่ทำให้เขาชะงัก

“ถึง ฟูจิ ชูสุเกะ”

คิคุมารุก็ถึงกับหยุดมือ ในขณะที่หัวใจของฟูจิเต้นตึกตัก

...หรือว่าเป็นเทสึกะ

เด็กชายที่เป็นแค่ผู้ส่งสารยังอ่านข้อความที่ได้รับมอบมาด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว เขาไม่ได้สังเกตว่าฟูจิหยุดเขียนแล้ว เขาแค่อยากทำงานที่ถูกไว้วานมาให้เสร็จๆ ไปเสียที

“จาก ชิราอิชิ คุราโนสึเกะ เจ้าบ้า แค่ดอกไม้ก็ไม่รู้จักมาสั่งเอง เกิดคิดพิเรนอะไรขึ้นมาไม่รู้ ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยทำ” ท่อนสุดท้ายเป็นคำสบถเป็นชุด หากฟังผ่านๆ คงนึกว่าเป็นข้อความที่อยากให้เขียนลงไปด้วยแน่ๆ

“มีอะไรเหรอครับ เขียนเสร็จรึยัง”

ฟูจิขมวดคิ้วด้วยความผิดหวังปนงุนงง ชิราอิชิรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ร้านดอกไม้นี้....? ไม่สิ อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ ชิราอิชิอาจจะอยากจะส่งดอกไม้มาให้เขา เอ๊ะ.... อย่างนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีไม่ใช่เหรอว่าเขาอยู่ที่ไหน

ชั่วแว่บที่เรื่องกังวลเกี่ยวกับเทสึกะหายไปจากหัว ชิราอิชิ คุราโนะสึเกะ เป็นคนที่คาดเดาไม่ได้

“เอ่อ... จะรับดอกไม้นี้ไปเลย หรือว่าให้ไปส่งที่ไหนรึเปล่าครับ” ลองถามดูเผื่อว่าอะไรอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

“เห มีบริการส่งถึงที่ด้วย อืม... คงจะรับไปเลยละมั้ง ไม่ได้เขียนที่อยู่มาให้ซะหน่อย”

เครื่องหมายคำถามยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้าหนุ่มร้านดอกไม้ทั้งสองคน แต่ฟูจิก็เขียนการ์ดให้ตามที่ว่า แล้วยื่นช่อดอกไม้ให้เด็กหนุ่มที่รีบเร่งคว้าช่อทิวลิปนั้นแล้ววิ่งออกจากร้านไปราวสายฟ้าแลบ

“ชิราอิชิ คุราอะไรนั่นใครน่ะ ฟูจิ” เป็นคำถามจากคิคุมารุ

“...ไม่รู้สิ” ฟูจิทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“แต่ดอกไม้เขาส่งถึงนายไม่ใช่เหรอ”

ฟูจิกลอกตา “อาจจะแค่... ชื่อซ้ำกันก็ได้” เขาอ้างทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าความบังเอิญเช่นนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ คิคุมารุไม่ได้รู้เรื่องราวโดยตลอดจึงได้แต่ยืนทำหน้างง

ในขณะที่ฟูจิเองก็มีเรื่องไม่เข้าใจอยู่เต็มหัวไปหมด

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

หนึ่งวันจบลงไปโดยที่เทสึกะไม่ได้โผล่หน้ามาให้เห็น ไม่มีแม้แต่ข้อความสักประโยค ใบหน้าหวานที่มักจะแย้มยิ้มตลอดเวลาบัดนี้มัวหมอง บรรยากาศรอบตัวก็หม่นตามไปด้วยจนคนข้างๆ รู้สึกได้ ทว่าคิคุมารุไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดแบบไหนปลอบ ดีไม่ดีอาจจะทำให้แย่ลงก็ได้ เวลาฟูจิอารมณ์เสียขึ้นมาน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่ เขาไม่ขอเสี่ยงดีกว่า

การปรากฏตัวขอซาเอกิในวันนี้จึงเหมือนเป็นสวรรค์มาโปรดสำหรับคิคุมารุ ชายหนุ่มผมทองมองปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนกำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

มีเรื่องเดียวเท่านั้นแหละที่ทำให้ฟูจิทำหน้ามุ่ยอยู่คนเดียวแบบนี้ได้

ซาเอกิปรายตามองเจ้าของใบหน้าหวานที่ยังคงอยู่ในโลกส่วนตัว ผลุบเข้าไปหลังร้านไม่นานเพื่อทำหน้าที่ตามปกติของตน แล้วจึงหยิบกระถางต้นตะบองเพชรที่ฟูจิหวงแหนออกมาด้วย

ชายหนุ่มยืนมองคนที่ยังนั่งซังกะตายไม่คิดจะลุกไปไหนแล้วถอนใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยทัก

“เทสึกะทำอะไรให้เหรอ คงจะหน้าบูดมาทั้งวันสิท่า คิคุมารุกลัวจะแย่แล้ว อย่างนี้ดอกไม้พวกนี้คงน้อยใจแย่ที่ปลอบใจนายไม่ได้”

ดวงตาสีน้ำทะเลหันมามองคนทัก ซาเอกิรู้ดีว่าเรื่องที่จะทำให้ฟูจิหงุดหงิดได้ก็มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ นี่เป็นแค่ครั้งที่สามเท่านั้นที่เขาเห็นทั้งคู่ทะเลาะกัน สองครั้งที่ผ่านมาเขาก็แค่รู้เรื่องคร่าว ๆ เท่านั้น ได้ข่าวอีกทีก็กลับไปคืนดีกันเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้ก็น่าจะเป็นเหมือนเดิม

“ผมก็แค่หึงเทสึกะ... แล้วเขาก็บอกผมว่ามันแย่” ฟูจิสรุปสั้นๆ

“จริงน่ะ? แย่อย่างนั้นเชียว ว่าแต่ทำไมนายถึงหึงได้ล่ะ เทสึกะชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างนั้นไม่น่าจะมีใครอยากเข้าใกล้นี่” จงใจเอ่ยหยอกล้อพาดพิงถึงอีกคนเพื่อให้ร่างบางอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

“ซาเอกิอยากให้ผมเล่าซ้ำเหรอ” คนพูดตัดพ้อจนคู่สนทนาต้องยอมแพ้

“ไม่เล่าก็ไม่เล่า เทสึกะนี่ก็เย็นชาเหมือนกันนะ ปล่อยให้นายนั่งหน้าบู้อยู่คนเดียวได้ หรือว่าหมอนั่นจงใจแกล้ง นายไปทำอะไรขัดใจเขารึเปล่า” ซาเอกิว่าเสียงทะเล้น ร่างบางคิดเป็นจริงเป็นจังจนถลึงตาใส่ เขาจึงหัวเราะแหะเป็นการแก้ตัว “ล้อเล่นน่ะ”

“เห็นเป็นซาเอกิหรอกนะผมถึงไม่โกรธ”

ปากบอกอย่างนั้นแต่ซาเอกิไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ เขายื่นตะบองเพชรต้นจิ๋วให้แล้ววางที่โต๊ะข้างๆ

“เวลาอย่างนี้ก็งดรดน้ำซะบ้างก็ได้ ให้ขาดน้ำซักหน่อยเดี๋ยวก็ออกดอกเองแหละ ประคบประหงมมากไปก็เอาแต่โตน่ะสิ”

ฟูจิมองตามแล้วเข้าใจคำพูดนั้นได้เป็นอย่างดี ถึงอย่างไรซาเอกิก็เข้าข้างเพื่อนสมัยเด็กของตนมากกว่าอยู่แล้ว

“ได้เวลาปิดร้านแล้ว อย่ามามัวนั่งซึมน่า วันนี้จะไปไหน ไม่ต้องเถียง ฉันไม่ยอมให้นายกลับบ้านไปนั่งจิตตกคนเดียวแน่”

ยังไม่มีใครทันได้ตอบเสียงโทรศัพท์ของฟูจิก็ดังขึ้น มือเรียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู ความหวังว่าจะเป็นเทสึกะพุ่งขึ้นมาทันที แต่แววตาก็หมองลงเมื่อชื่อที่ปรากฏอยู่นั้นไม่ใช่คนที่ต้องการ เขากดตัดสายด้วยความหงุดหงิด ทว่าไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก

...ไหนว่าถ้าเขาไม่อยากรับก็จะไม่โทรมาไง เจ้าคนปลิ้นปล้อนนี่

ด้วยมีอารมณ์ขุ่นมัวเป็นทุนเดิม ถ้าไม่ได้ต่อว่าใครสักคนคงจะอึดอัดไปอีกนาน ฟูจิจึงตัดสินใจรับสาย

“งานเลิกแล้วใช่มั้ย ฟูจิ”

คิ้วเรียวยิ่งขมวดมุ่น ฟูจิดูชื่อที่หน้าจออีกครั้งว่าไม่ผิดตัว “ชิราอิชิ?”

“อะไรกัน แค่วันเดียวลืมเสียงกันซะแล้วเหรอ มาเที่ยวด้วยกันหน่อยสิ”

ชวนปุบปับจนฟูจิตั้งรับไม่ทัน เขาปฏิเสธเสียงแข็ง “ผมไม่ว่างจะเล่นสนุกกับเธอหรอกนะ”

“จะชวนเพื่อนๆ ไปด้วยก็ได้ ผมไม่ถือหรอก ผมก็ไม่ได้มาคนเดียวหรอกนะ”

“จะไปไหนชิราอิชิ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปด้วยซักหน่อย!” เสียงเล็กแหลมแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ด้วย ฟังดูคุ้นๆ เหมือนเพิ่งได้ยินมาไม่นาน

เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง ชายหนุ่มหน้าคุ้นตายืนถือโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น ส่งรอยยิ้มมาให้ร่างบางโดยไม่สนใจอาการงอแงของคนตัวเล็กข้างๆ

ชิราอิชิวางหูโทรศัพท์แล้วเอ่ยทักทุกคนในร้าน ไม่เฉพาะฟูจิ “สวัสดียามเย็น”

“หมอนั่นใครน่ะ” ซาเอกิกระซิบถาม

“แค่คนผ่านทางน่ะ”

สมาชิกในร้านยังไม่เข้าใจกระจ่าง คนที่เป็นหัวข้อก็พูดแทรกขึ้น

 “ชิราอิชิ คุราโนะสึเกะ ยินดีที่ได้รู้จักครับทั้งสองคน ส่วนเจ้าหนูนี่ชื่อคินทาโร่”

“นายเรียกใครว่าเจ้าหนูกัน!!! ฉันแค่อ่อนกว่านายไม่กี่ปีเองนะ!”

ชายหนุ่มหน้าตาดีไม่สนใจคำประท้วง เขาขยี้ผมฟูๆ ของคินทาโร่แล้วชวนคุยต่อ “พวกคุณก็กะจะไปเที่ยวต่อกันแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่รังเกียจผมจะเป็นเจ้ามือให้เอง”

คนเซ่อซ่าขนาดไหนก็คงดูออกว่าเป้าหมายของชิราอิชิอยู่ที่ใคร แม้จะมีกลยุทธพิลึกที่พ่วงเด็กมาด้วยอีกคนก็เถอะนะ แต่คนปกติที่ไหนจะยอมตอบตกลงกับคนที่เพิ่งพบกันไม่กี่ครั้ง

“ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ ต้องไปนั่งกับคนไม่รู้จัก น่าอึดอัดจะตาย” คิคุมารุว่าอย่างไม่เกรงใจ

“เชอะ อย่างกับฉันอยากจะไปกับพวกนายนักนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะชิราอิชิลากมาก็ไม่มาให้เมื่อยหรอก” คินทาโร่บ่นอุบอิบ แต่ดังพอที่คิคุมารุจะได้ยิน ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรออกไปบ้าง คนปากจัดอีกคนก็พูดเสริม

“ผมก็ไม่ได้บังคับให้ไปซะหน่อย ผมแค่ทำหน้าที่ของคนชวนที่มีมารยาทเท่านั้นแหละ” ในน้ำเสียงแฝงแววดูถูกอยู่ไม่น้อย

“เฮ้ ชิราอิชิ แล้วทำไมต้องให้ฉันมาด้วยละเนี่ย ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนุกเลย” สองผู้มาเยือนเริ่มคุยกันเองแบบไม่สนใจสายตาอาฆาตจากคนถูกด่าที่คันปากอยากจะเอาคืนแต่ไม่มีช่องเสียที

“ฉันมันคนหน้าตาดีก็จริง แต่จู่ๆ จะเข้ามาทำความรู้จักคนสวยขนาดนี้โต้งๆ เขาจะหาว่ามีเจตนาไม่บริสุทธิ์ ก็เลยต้องเอานายมาช่วยโหวกเหวกเบนความสนใจไง”

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

คิคุมารุทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘ไม่เข้าใจด้วยคน’ ที่แน่ๆ ทั้งฟูจิและซาเอกิคิดตรงกันคือเขามาเจอคนคู่แปลกเข้าให้แล้ว

“หิวแล้วอ่ะ ชิราอิชิ ไปกัน ไปกัน!!!” คินทาโร่ที่ดูจะไม่สนใจสถานการณ์ยื้อแขนเสื้อคนตัวสูงกว่าเหมือนเด็กๆ ชิราอิชิฉีกยิ้มแล้วเคลื่อนสายตามามองที่ฟูจิ

“ให้ฉันชวนหมอนั่นให้ได้ก่อนสิ แล้วอยากกินอะไรก็เชิญ”

“จริงนะ!”

“ฉันเคยโกหกเหรอ”

คินทาโร่วิ่งโร่มาหาทั้งฟูจิและซาเอกิ กระเพาะอาหารคงเรียกร้องให้ทำทุกอย่าง แต่กระนั้นก็ยังเถียงไม่หยุด “เคยสิ บ่อยด้วย ชิราอิชิเจ้าเล่ห์”

ว่าเสร็จก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้คนที่เป็นเป้าหมายการถูกชวน “พี่ชาย ผมหิวแล้ว ช่วยไปกินด้วยกันหน่อยเหอะนะ ไอ้หมอนั่นมันคนบ้า ชอบทำอะไรพิลึกๆ แบบนี้แหละ แต่ปัญหาคือมันเป็นคนถือเงิน ผมจะขัดก็อดกินข้าวแหงเลย ไปกันนะ ไปกันนะ!!”

คราวนี้ทั้งฟูจิกับซาเอกิถึงกับขำพรืด เพิ่งจะเคยเจอคนแปลกหน้ามาพูดแบบนี้ด้วย หนุ่มผมทองหันมาถามความเห็นฟูจิที่ดูจะเป็นจุดสนใจของชายผู้มาเยือน “แล้วแต่นายนะ ฉันยังไงก็ได้”

เจอบทสนทนาน่าปวดหัวที่ฟังแล้วกลับน่ารักอย่างไม่น่าเชื่อทำให้ฟูจิยิ้มออก “ก็... ถ้าไปด้วยกันทั้งหมดก็โอเค ชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิ”

“เย้!!! ข้าว ข้าว ข้าว!” คินทาโร่ดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปมา น่าสงสัยนักว่าปกติแล้วไม่ได้มีข้าวให้กินบ่อยๆ หรือยังไง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

มีคิคุมารุที่ทำหน้าบู้เพราะไม่อยากจะตอบตกลง แต่สุดท้ายก็ตกกระไดพลอยโจนไปด้วย ฟูจิกับซาเอกิไป แล้วเขาจะไม่ไปได้ยังไงล่ะ!

“จริงสิ ชิราอิชิ ใช่ชิราอิชิที่เป็นนายแบบรึเปล่า” ซาเอกิทักขึ้นแล้วพิจารณาหน้าตาอีกฝ่ายอีกที ระหว่างที่กำลังปิดร้านให้เรียบร้อย

“ใช่แล้ว”

“เห แล้วไม่มีพวกปาปารัซซี่มาตามเหรอ เดี๋ยวก็เป็นข่าวไร้สาระหรอก”

ชิราอิชิหัวเราะในลำคอเบาๆ “ไม่ได้โด่งดังถึงขนาดนั้น ไม่เป็นไรหรอก แล้วนายคือ?”

“ฉันซาเอกิ ซาเอกิ โคจิโร่ ส่วนหมอนั่น...” ซาเอกิหันไปมองด้านหลัง คิคุมารุกับคินทาโร่ที่ดูเหมือนยังฉะฝีปากกันไม่เลิก “คิคุมารุ เอย์จิ ท่าทางนายจะมีคนช่วยรับมือกับน้องชายคนนั้นแทนให้แล้วนะ”

“นายเข้ากับคนเก่งดีนะ” ชิราอิชิตั้งข้อสังเกต

ซาเอกิหรี่ตา แล้วเปลี่ยนเรื่อง “นายรู้จักฟูจิได้ยังไงน่ะ”

นายแบบหนุ่มหันไปมองฟูจิแทนที่จะตอบ “เป็นเรื่องมหัศจรรย์พันลึก เนอะ?”

เจ้าของใบหน้าหวานขำในคำพูดแสนไร้สาระของอีกฝ่าย แต่ฟังๆ ไปแล้วก็สนุกดีเหมือนกัน “เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังแล้วกัน ซาเอกิ ว่าแต่ชิราอิชิ คุณรู้ได้ยังไงว่าผมทำงานที่ร้านดอกไม้นี้”

“เดี๋ยวแค่เบอร์โทรศัพท์ก็บอกอะไรได้หลายอย่างนะ”

ฟูจิแค่นยิ้ม “งั้นจากนี้ผมคงต้องระวังตัวมากกว่านี้สินะ”

“โอเค เดี๋ยวนายสองคนจะต้องเล่าว่ารู้จักกันได้ยังไงอย่างละเอียดเลยล่ะ” ซาเอกิขัดจังหวะแล้วหันไปพูดกับฟูจิให้ได้ยินกันสองคน “แปลกจังที่นายยอมตกลงไปง่ายๆ โกรธเทสึกะขนาดนั้นเชียว”

ฟูจิยกยิ้มบาง จริงอย่างที่ซาเอกิพูด ถ้าเป็นปกติเขาคงปฏิเสธหัวชนฝา แต่เขาไม่เห็นว่ามันจะเสียหายอะไร ในเมื่อทุกคนก็ไปกันพร้อมหน้าพร้อมตา เวลาที่ฟังชิราอิชิต่อปากต่อคำกับคนอื่นก็ตลกดีเหมือนกัน

“ผมก็อยากหาอะไรสนุกๆ ทำบ้าง”

“ไม่กลัวเทสึกะจะโกรธบ้างเหรอ”

“เทสึกะจะสนใจอะไรผมล่ะ คงหมกมุ่นกับงานอยู่ละมั้ง” ร่างบางกล่าวประชด แต่ซาเอกิก็ไม่ได้คัดค้าน

“ตามใจ”

สุดท้ายทั้งหมดก็ตกลงกันได้ว่าคงไปกินอะไรที่ร้านอาหารใกล้ๆ เพราะกระเพาะของคินทาโร่ร้องประท้วงเต็มที ชิราอิชิถือโอกาสกอดคอสร้างความสนิทสนมอย่างจงใจกับทุกคน โดยเฉพาะฟูจิ เขาไม่มีทางพลาด

“ฟูจิ!!! ชอบกินอาหารแนวไหนล่ะ”

บทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ดูข้ามขั้นสำหรับคนที่พบกันไม่กี่ครั้ง แต่บรรยากาศกลับสบายๆ เป็นธรรมชาติ ไม่มีใครรู้ว่ารถยนต์คันคุ้นตาจอดอยู่ที่หน้าร้าน และคนที่นั่งอยู่ข้างในกำลังลอบมองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์อย่างมาก

เทสึกะไม่ได้เปิดกระจกลงเพื่อเปิดเผยตัว ถึงแม้ว่าเขาจะถูกฟูจิโกรธ แต่เขาก็ไม่เคยลืมสัญญาว่าจะมารับ ทว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป

เขาเร่งเครื่องแล้ววนรถกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเป็นครั้งที่สอง

To be continued...

ใกล้รวมเล่มได้แล้ว เย้ ใครเอามั่งอ่ะ ยกมือดิ๊ หนาเตอะเลยขอบอก