KeeChan

Cross (16): Chaser (11)

Pairing : ???????? x ????????

หลังมื้ออาหารเย็นที่ไม่ค่อยรื่นรมย์เท่าไรนัก โอชิทาริที่แยกตัวไปได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ย้อนกลับมาที่คอนโดของอาโตเบะอีก มองเผิน ๆ อาโตเบะก็ดูเป็นปกติดี คิดในแง่ดีก็คือไม่ได้คิดอะไรกับเจ้านั่น แต่มองในแง่ร้ายแล้วอาจจะเป็นอาการใจสลายพอดูที่รู้ว่าเจ้าเทสึกะนั่นมีแฟนอยู่แล้ว จะทำยังไงกับคนที่ความมั่นใจสูงอย่างนั้นดีนะ

โอชิทาริจงใจปล่อยให้อาโตเบะอยู่คนเดียว การจะไปเกาะติดอยู่ตลอดในเวลาแบบนี้คงเป็นกลยุทธที่ไม่ค่อยดี อดทนอดกลั้นเป็นคำที่โอชิทาริท่องอยู่ในใจมานานหลายวัน ช่วงที่ถ่ายแบบเสร็จกลับมาอาโตเบะก็วุ่นอยู่กับแต่งาน ไม่ใช่โอกาสดีที่จะเข้าหา แต่ถ้าเป็นช่วงนี้... น่าจะเกลี้ยกล่อมได้ง่าย

หนี้ที่ติดกันไว้ยังไม่ได้สะสางกันเลยนะ...

เขายกนาฬิกาขึ้นดู สองทุ่ม... วันนี้เขามาสายกว่าปกติ กะว่าให้อีกฝ่ายเหงาจนได้ที่ก่อนจะได้กอบโกยความสุขได้เต็มที่ ป่านนี้คงจะนั่งเซ็งอยู่หน้าทีวีละมั้ง หมดคนจะเล่นสนุกด้วยแล้วนี่

โอชิทาริเดินลอยชายเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนนัก เขาเดาได้เลยว่าอาโตเบะจะต้องทำหน้าบึ้งเมื่อเห็นหน้าเขาตามเคย แต่ครั้งนี้จะต้องยินดีที่ได้รับสัมผัสเล้าโลมอันช่ำชองจากเขา

สุดท้าย... ก็จะมีแต่เขาเท่านั้นที่อาโตเบะจะเรียกร้องหา

ชายหนุ่มเพลิดเพลินกับความคิดในหัวตัวเองอยู่ได้ไม่นานก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเป้าหมาย เขากดอินเตอร์โฟนแล้วรออย่างใจเย็น

...ไม่มีการตอบรับจากคนข้างใน

ร่างสูงขมวดคิ้วแล้วกดอินเตอร์โฟนเรียกอีกครั้ง อาโตเบะไม่เคยเล่นสงครามประสาทแบบเด็ก ๆ และไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องถูกเมิน ทว่าเบื้องหลังประตูนั้นก็ยังเงียบกริบ

จะโทรศัพท์ดีมั้ยนะ... แต่เมื่อกี้รถเบนซ์ประจำตำแหน่งก็ยังอยู่ที่เดิม อาโตเบะไม่น่าจะออกไปไหนได้ โอชิทาริคิดจะกดอินเตอร์โฟนเรียกซ้ำเป็นครั้งที่สาม แต่ก็หยุดมือไว้ ยังไงก็คงไม่มีประโยชน์

...ไม่ค่อยอยากจะใช้เลยแฮะ

โอชิทาริมีการ์ดห้องนี้อยู่กับตัว เขาไม่ได้เสียมารยาทถึงจะขนาดจะรุกรานสิทธิส่วนบุคคลของอาโตเบะไปซะทั่วหรอกนะ การ์ดสำรองนี่เจ้าของห้องเป็นคนให้เขาไว้เองตั้งแต่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ แม้จะมาจาก... การเล่นลิ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้ได้มาก็เถอะนะ ไม่ได้อะไรมากหรอก เขาก็แค่... ทำตัวน่าเห็นใจเป็นลูกน้องนิสัยดีที่มารอเจ้าของห้องเพราะเรื่องงานบ่อย ๆ เท่านั้นเอง เท่านั้นอาโตเบะก็ไว้ใจจนยกการ์ดสำรองให้แล้ว เพราะว่าเห็นแก่งานเท่านั้นแหละ

ไม่ได้รู้เลยว่าเขาน่ะรู้ตารางเวลาของเจ้านายคนนี้เป็นอย่างดี จะมาให้พบกันได้น่ะ เรื่องง่าย ๆ

กระนั้นเขาก็ไม่เคยใช้การ์ดห้องนี้เลยสักครั้ง จนอาโตเบะคงจะลืมไปแล้วละมั้งว่าเขาสามารถเข้าห้องนี้ได้อย่างที่ต้องการเมื่อไหร่ก็ได้

โอเค... จะขอใช้แล้วกันนะ นายไม่ดีเองนะที่ไม่ยอมลุกมาเปิดให้ มัวแต่ทำอะไรอยู่นะ

พอปลดล็อคได้โอชิทาริก็ค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป ในห้องยังเปิดไฟสว่าง ข้อสงสัยที่ว่าอีกฝ่ายจะหลับไปแล้วไม่น่าจะใช้ได้ ภายในห้องเงียบกริบ โทรทัศน์ยังไม่ได้เปิดอยู่ และไม่มีใครนั่งอยู่ ร่างสูงเดินเข้าไปดูในห้องนอน เตียงหลังใหญ่ยังเรียบไม่มีรอยยับ ที่วางพาดไว้คือเสื้อผ้าชุดทำงานที่อาโตเบะใส่เมื่อตอนกลางวัน

ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาจากในห้องน้ำ โอชิทาริมองนาฬิกาของตนสลับกับนาฬิกาที่แขวนอยู่ในห้อง เลยเวลาปกติมานานแล้ว อาโตเบะควรจะอาบน้ำเสร็จเมื่อ 20 นาทีที่แล้วถ้าเป็นกิจวัตรปกติ

โอชิทาริสังหรณ์อะไรบางอย่าง... คล้ายกับว่าเขาจับความหวั่นไหวที่นานครั้งจะเกิดขึ้นได้ แสงไฟจากห้องน้ำลอดออกมาจากช่องประตูที่ไม่ได้ปิดสนิท ราวกับคาดหวังให้ใครสักคนเดินเข้าไป โอชิทาริไม่รู้ว่านี่เป็นนิสัยปกติรึเปล่า อาโตเบะอาจจะเห็นว่าไม่มีใครจะเข้ามาได้อยู่แล้วถึงไม่ปิดประตูห้องน้ำ แต่สถานการณ์ในขณะนี้รบกวนจิตใจของโอชิทาริให้ปั่นป่วน

“อาโตเบะ...” ร่างสูงค่อย ๆ แง้มประตู พร้อมส่งเสียงเรียกชื่อเจ้าของห้อง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาก้าวเข้ามาในห้องน้ำกว้างขวางนี้ ทว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาตะลึงจนหัวใจเต้นแรง

เจ้าของใบหน้างามกำลังหลับตาพริ้ม เอนกายภายในอ่างอาบน้ำราวกับไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ ละอองน้ำที่จับตามผิวกายขาวผ่องนั้นยิ่งเพิ่มความกระหายในใจให้พลุ่งพล่าน

โอชิทาริก้าวเข้าไปใกล้ราวกับถูกมนต์สะกด อาโตเบะในยามหลับกลับมีเสน่ห์ดึงดูดมากขึ้นเป็นเท่าตัว ปลายนิ้วค่อยๆ แตะผิวแก้มเนียน สัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่ผิดปกติ ในขณะที่น้ำในอ่างเริ่มเย็น

คิ้วได้รูปขมวดมุ่น เขาแตะไหล่บางเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว แล้วกระซิบเสียงเบา “นี่ อาโตเบะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

ร่างโปร่งไม่ขยับ ช่างเป็นสถานการณ์ที่อันตรายเสียจริง ทว่าโอชิทาริไม่คิดจะฉวยโอกาสในยามที่ร่างกายนี้เปราะบางทำตามใจตน อาโตเบะล้ำค่าเกินกว่าที่จะให้เขาระบายอารมณ์ดิบเถื่อนใส่ แน่นอน... ราชินีของเขาสูงค่านักจนทำให้สัตว์ป่าเช่นเขาเอาชนะตัณหาของตนและยอมสยบอยู่แทบเท้าได้

ชายหนุ่มส่ายหน้าก่อนจะประคองร่างที่หลับไหลขึ้นจากน้ำ โดยไม่กลัวว่าตัวเองจะเปียกไปด้วย เมื่อได้แนบชิดไออุ่นจากร่างกายทำให้อาโตเบะขดตัวเข้าหาคล้ายลูกแมวขี้อ้อน โอชิทาริจัดแจงเช็ดตัวให้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะคลุมร่างเปลือยเปล่าด้วยชุดคลุมอาบน้ำที่แห้งสนิท

ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้โอชิทารินึกตำหนิในใจ น้อยครั้งที่อาโตเบะจะไม่สบายให้ใครเห็น ด้วยความรับผิดชอบเกินตัวนี่แหละที่ทำให้ประธานหนุ่มคนนี้ชอบดึงดันจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองจนบางครั้งก็ฝืนขีดจำกัดของร่างกายมากเกินไป

โอชิทาริวางร่างโปร่งบนเตียงนุ่ม ลูบหน้าผากของผู้ที่เป็นที่รักด้วยความห่วงใย เขารู้อยู่แก่ใจว่าอาโตเบะยังไม่เปิดใจรับเขาเต็มร้อย อะไรคือสาเหตุที่ทำให้อาโตเบะปิดกั้นหัวใจตัวเองเขาไม่รู้... เขามุ่งมั่นแต่ว่าจะทำยังไงให้หัวใจของอาโตเบะหยุดอยู่ที่เขา การที่อาโตเบะยอมให้เขากอด จึงนับว่าไม่ใช่ความหวังที่ริบหรี่

ทว่า... เขาไม่เข้าใจว่าทำไมการปรากฏตัวของเทสึกะถึงได้ทำให้อาโตเบะดูร่าเริงสดใสได้ถึงเพียงนั้น คงเป็นอดีตอะไรบางอย่างที่สำคัญ เรื่องราวที่เขาไม่เคยรู้ และเขาเองก็ไม่คิดจะถาม คนอย่างโอชิทาริก็หยิ่งยะโสในความทระนงของตัวเอง อาโตเบะจะเคยมีความรู้สึกลึกซึ้งกับใครมันไม่เกี่ยวกับเขา

คิดแค่ว่าจะทำยังไงให้อาโตเบะหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นก็พอ ...ต้องไม่ใช่ด้วยการบังคับ โอชิทาริหวังว่าความรักที่ร้อนแรงนี้จะละลายน้ำแข็งคมปลาบได้

ถ้านายรักฉันได้... เหมือนอย่างที่ฉันหลงใหลนาย ฉันคงมีความสุขจนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

ปลายนิ้วเรียวตวัดพันกับเส้นผมนิ่มสีน้ำตาลอ่อนที่ยังเปียกชื้น เปลือกตาบางที่ปิดสนิทลืมขึ้นแล้วกระพริบถี่ โอชิทาริยังคงแตะหน้าผากอุ่นเอาไว้แล้วรอคอยให้อีกฝ่ายตื่นเต็มตา

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววละห้อยหาถึงใครบางคน สักพักจึงพิจารณาได้ว่าเป็นเขากระมังจึงได้ส่งสายตาแข็งกร้าวระคนงุนงงมาให้

“โอชิทาริ?”

“ใช่ ฉันเอง”

“นายเข้ามาได้ยังไง”

...ยังอุตส่าห์ถาม เขาไม่กลายร่างเป็นผู้ร้ายข่มขืนก็ดีขนาดไหนแล้ว

“ฉันมีการ์ดสำรอง ลืมไปแล้วล่ะสิ”

แววตาชุ่มชื้นเหลือบมองใบหน้าใต้กรอบแว่นอย่างประหลาดใจ อาจะเป็นเพราะรอยยิ้มที่อ่อนโยนไม่เหมือนทุกที

“นายมีไข้ต่ำ ๆ นี่ก็ไม่รู้ตัวอีกล่ะสิ ใจลอยจนเผลอหลับในอ่างอาบน้ำได้นี่ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ” โอชิทาริว่าพร้อมแฝงเจตนาทวงบุญคุณ ฝ่ายอาโตเบะยังตีสีหน้าเฉยเมยไม่เปลี่ยนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

ฝ่ามืออุ่นที่อังหน้าผากอยู่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย มือใหญ่นั่นอ่อนโยนคล้ายสิ่งที่โหยหา ต่างกันตรงที่สัมผัสของโอชิทารินั้นแฝงความปรารถที่ร้อนแรงดังเปลวเพลิง

“...แย่จริง” อาโตเบะพึมพำ

มะรืนนี้ก็จะเป็นวันเปิดตัว Grass Glow อย่างเป็นทางการแล้ว การที่ประธานบริษัทมาป่วยเสียได้เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะกับโอกาสเสียเลย

โอชิทาริยิ้มหวานแล้วค่อยๆ โน้มตัวลงประกบริมฝีปาก แรกเริ่มอาโตเบะขืนกายประท้วง แต่เมื่อลิ้นอุ่นดุนดันเข้าหยอกล้อภายในโพรงปากร้อน เรี่ยวแรงที่ต่อต้านก็หายไป โอชิทาริบดเบียดริมฝีปากนิ่มจนเกิดเป็นเสียงน่าอาย มือใหญ่ซุกไซ้เข้าสัมผัสร่องอกที่ปิดไม่มิด กรุ่นกลิ่นหอมหวานที่แผ่ซ่านออกมาช่างยากนักที่จะหักห้ามใจไม่ให้แตะต้อง

จุมพิตถูกอนออกพร้อมลมหายใจร้อนผ่าวและเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว ถ้าจะโอบกอดร่างตรงหน้านี้ อาโตเบะคงจะไม่ขัดขืนเป็นแน่ แต่โอชิทาริก็หยุดความคิดไว้ เห็นแก่สุขภาพร่างกายที่อ่อนล้าเขาจะยืดกำหนดไปอีกหน่อยก็ได้

“จะทานยามั้ย ฉันจะได้ทำอะไรให้กินรองท้อง”

เจ้าของใบหน้าขาวที่บัดนี้เปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อพูดไม่ออก เขาคิดจะต่อว่าที่อีกฝ่ายทำอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ ทว่าเมื่อการรุกรานสิ้นสุดลง ร่างสูงก็ไม่ได้ล่วงเกินอะไรอีก และเขาไม่อยากจะเสียแรงไปต่อปากต่อคำด้วย

“ก็ได้” เขาตอบโดยเลี่ยงที่จะสบตา

“ค่าดูแลบวกใส่บัญชีไว้ด้วยนะ ฉันจะมาขอคืนวันหลัง”

เรื่องที่ขุ่นเคืองวันก่อนที่โดนปฏิเสธอยังไม่ได้ตอบแทนเลยนะ...

โอชิทาริกล่าวหยอกก่อนจะลุกออกไป ยังไม่วายปรายตามามองร่างโปร่งบนเตียง

ไม่ง่ายเลย... การเก็บกักเพลิงปรารถนาอันเร่าร้อนภายในกาย โอชืทาริอยากกอดรัดร่างอันงดงามนั้นไว้ให้ถึงที่สุด อยากครอบครองทุกอณูให้เป็นของตนเอง หากแต่เขารู้ดีว่าการบังคับขืนใจไม่ใช่คำตอบ จะต้องรอคอยอีกนานเท่าไหร่ ต้องอดทนเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแสนดีนานแค่ไหนจึงจะได้หัวใจที่แข็งแกร่งและเย็นชานั่นมาเป็นของตัวเอง

นานเท่าไหร่กัน... อาโตเบะ?

“...โอชิทาริ” ประธานหนุ่มเอ่ยเรียกอีกโดยไม่คิดจะลุกขึ้นมองหน้า

“อะไร”

หรือจะเปลี่ยนใจ? หรือมีเรื่องจะด่าเขาต่อ? ไม่รู้ว่าคุณชายผู้เอาแต่ใจจะเอาอะไรอีก

คำพูดเบาๆ ที่เอ่ยออกมากลับผิดคาด เป็นเพียงคำเดียวที่เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของโอชิทาริได้

“...ขอบใจ”

To be continued...

ชี่หล่อพอมั้ยคะ..... อั๊ง

/me วิ่งหนีไป