KeeChan

Cross (14): White Message (6)

Pairing : Tezuka Kunimitsu x ????????, Oshitari Yuushi x ????????
 

วันอังคารเป็นวันหยุดของร้านดอกไม้ และจะเป็นวันที่เขาจะนัดเทสึกะออกไปเที่ยวด้วยกันเป็นประจำ เรียกว่าบ่อยที่สุดเท่าที่จะบ่อยได้ ช่วงสุดสัปดาห์ที่เทสึกะกลับมาเขาก็ไม่สะดวกที่จะไปพบ ได้แต่โทรศัพท์คุยกันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่เพียงเท่านั้นฟูจิก็ใจชื้นแล้วเมื่อได้รู้ว่าทันทีที่คนรักเสร็จงานกลับมาก็โทรหาเขาเป็นคนแรก

ร่างบางนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟร้านประจำด้วยใจจดจ่อ เขายกนาฬิกาขึ้นดูไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เทสึกะเป็นคนตรงเวลาคงจะไม่มาสาย แล้วก็ไม่มาก่อนเวลาเหมือนกัน แต่เขาก็ตื่นเต้นจนอดจะมาก่อนเวลาไม่ได้

เมื่อคนที่รอคอยเข้ามาในร้าน ฟูจิสังเกตได้ว่าเทสึกะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถึงจะไม่มากก็... ดูเหมือนว่าการแต่งตัวจะแปลกไป เสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อน... เขาไม่เคยเห็นเทสึกะใส่มาก่อน ปกติแล้วจะชอบเสื้อผ้าสีเข้มๆ มากกว่าไม่ใช่เหรอ แล้วสร้อยเงินที่คอนั่นอีก เขาจำได้ว่าเทสึกะไม่ชอบใส่เครื่องประดับนี่...

ถึงในใจจะคิดสงสัยแต่เจ้าของใบหน้าหวานก็ยังยิ้มให้คนรักของตนเหมือนเป็นปกติ คิดว่ากลบความแปลกใจไว้ได้มิด แต่คงจะไม่ในสายตาของเทสึกะ

“แปลกใจเหรอ ที่เห็นฉันแต่งตัวแบบนี้”

“อื้อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าดูไม่ดีนะ เทสึกะจะแต่งตัวแบบไหนผมก็ชอบ”

พอร่างสูงนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็แตะจมูก คราวนี้ฟูจิขมวดคิ้ว “เทสึกะ... ใส่น้ำหอมด้วยเหรอ”

“ฉันไปเป็นพรีเซนเตอร์ให้เขา ต้องใช้น่ะ” เทสึกะตอบง่ายๆ แล้วสั่งกาแฟอย่างที่เคย ฟูจิค่อยโล่งใจที่เทสึกะไม่เปลี่ยนกระทั่งรสนิยมการกิน

กลิ่นหอมเหมือนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้า ก็หอมดีอยู่หรอก แต่ไม่เหมือนกลิ่นกายของเทสึกะที่เขาเคยชิดใกล้ ฟูจิไม่ชอบเอาเสียเลยที่เทสึกะเปลี่ยนไปอย่างปุบปับแบบนี้

ทำไม... ผมรู้สึกเหมือนเราเป็นคนไม่รู้จักกัน?

“แล้วงานคราวนี้สนุกมั้ย เจอปัญหาอะไรรึเปล่า”

“เป็นประสบการณ์ที่ดีนะ ทำให้ฉันได้เจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอด้วย” เทสึกะพูดด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม ในใจก็นึกชื่นชมอาโตเบะ ฝ่ายนั้นอายุน้อยกว่าเขา แต่สามารถจัดการควบคุมงานใหญ่ขนาดนี้ได้นับว่าน่าทึ่ง

“ใครกันเหรอ” สีหน้าอย่างนั้นทำให้ฟูจิอยากรู้นักว่าคนที่พูดถึงคือใคร

“ประธานบริษัท อาโตเบะ เคย์โกะน่ะ เขาเป็นคนที่ฉันเคยพบมาก่อนเมื่อตอนเด็กๆ ถึงตอนนั้นจะเจอหน้ากันแป้บเดียว แต่แค่พูดไม่กี่คำฉันก็รู้ว่าหมอนั่นคิดอะไร หมายถึงตอนเด็กนะ ตอนนี้เขาโตพอที่จะรับผิดชอบบริษัทที่มีชื่อเสียงขนาดนั้นได้แล้ว หมอนั่นน่ะ เป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

ฟูจินิ่งฟัง ดวงตาสีน้ำทะเลนั่นประกายวาบเหมือนกับจะจับผิดอะไรสักอย่าง น้อยครั้งที่เทสึกะจะพูดถึงคนอื่นได้ยาวๆ ร่างสูงไม่เคยสนใจจะวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น ไม่ว่าจะทางบวกหรือทางลบ การที่เอ่ยชมเสียมากมายขนาดนี้ ประธานคนที่ว่านั้นจะต้องมีอะไรพิเศษแน่

“อย่างนั้นเอง เทสึกะคงทำงานได้อย่างสบายใจสินะที่มีคนเก่งแบบนั้นคอยดูแล”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก นี่เป็นงานที่ขายภาพลักษณ์ ทำให้อึดอัดนิดหน่อยเหมือนกัน”

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เทสึกะไม่ได้แสดงออกว่ารำคาญหรือผิดหวังต่องานนี้เลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำตัวเหมือนตอนที่ไปถ่ายแบบมาหรอกนะ แค่เห็นเขาก็เดาได้แล้วว่านิสัยการแต่งตัวนี่ต้องติดมาจากตอนที่ทำงานแน่ๆ อาจจะเป็นคำแนะนำของประธานคนนั้นไม่ก็ทีมงานทางนั้นแน่ๆ

ขายภาพลักษณ์? แบบนี้ไม่ใช่เทสึกะที่ผมเคยรู้จัก

เวลาแค่ 3 วันที่เธอหายไป ทำไมผมถึงรู้สึกว่าจะเอามันกลับคืนมาได้ยากเย็นเหลือเกิน

“นายไม่ชอบเหรอที่ฉันรับงานนี้”

ฟูจิสะดุ้งเมื่อถูกถามเข้าให้ อยากจะตอบไปตรงๆ ว่าไม่ชอบ เพราะทำให้เทสึกะดูเป็นคนแปลกหน้า แต่ว่า... เพราะเขาตกลงใจไว้แล้วว่าเรื่องส่วนตัวของเทสึกะ เทสึกะก็ต้องมีสิทธิ์ตัดสินใจเอาเอง

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก กีดีออกไม่ใช่เหรอ ท่าทางเทสึกะจะได้เจออะไรใหม่ๆ เยอะแยะ”

ทิ้งผมไว้แล้วได้ไปทำอะไรๆ ตามใจตัวเอง... ถึงผมจะเหงาแต่ก็อยากให้เทสึกะทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเอง

ร่างสูงคว้ามือเรียวที่วางนิ่งบนโต๊ะไว้มากุม เขาเข้าใจความคิดที่ฟูจิซุกซ่อนไว้แล้วกลบเกลื่อนด้วยคำพูดปฏิเสธนั่น

“คนปากแข็ง”

ใบหน้าหวานซับสีแดงเรื่อ พอเป็นเทสึกะทีไรเขาไม่เคยหลอกได้เลย “ม... ไม่ได้ปากแข็งซะหน่อย”

“ขอบใจนะ”

แค่คำสองคำสั้นๆ ก็ทำให้ฟูจิดีใจแล้ว ถ้าให้เทสึกะสบายใจเขาก็จะไม่ว่าอะไร...

ถ้าอย่างนั้นวันนี้จะขอใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้เต็มที่เลย ฟูจิยกชามินท์ขึ้นจิบโดยที่มือยังถูกกุมเอาไว้

“คืนพรุ่งนี้นายว่างรึเปล่า”

“ก็คงจะไม่มีอะไรนะ เทสึกะมีอะไรเหรอ”

“มาเจอกันอีกได้มั้ย ร้านเดิมดีรึเปล่าหรือนายอยากเปลี่ยนบรรยากาศ”

ฟูจิยิ้มหวาน ขณะที่คิดว่าวันนี้ยังไม่ทันจะจากกันเลย รีบนัดวันต่อไปซะแล้ว “ถ้าเพื่อเจอเทสึกะล่ะก็ ผมต้องว่างอยู่แล้วล่ะ”

ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศหวานฉ่ำได้ไม่นาน เทสึกะก็ยกนาฬิกาขึ้นดู

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวฉันต้องไปที่บริษัท Rondeau สักหน่อย จวนจะได้เวลานัดแล้ว”

ประโยคนั้นทำลายความคาดหวังของฟูจิ เทสึกะไม่เคยผละตัวออกไปก่อน “ยังต้องไปอีกเหรอ มีอะไรที่เธอจะต้องทำอีก” ฟูจิชักจะเคืองขึ้นมาบ้าง นี่คิดจะลุกไปโดยไม่ถามไถ่ว่าเขาเป็นอย่างไรเลยสักคำงั้นเหรอ

“มีงานหลังจากนี้อีกนิดน่ะ ไม่ใช่ว่าถ่ายเสร็จแล้วจะเสร็จหรอกนะ ก็ต้องเข้าไปดูภาพที่ถูกคัดมา ถ้าอย่างแย่ก็อาจจะต้องถ่ายซ่อมใหม่”

“เทสึกะ... ทำตัวเหมือนดาราเลยนะ รู้สึกว่างานของเธอจะยุ่งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก” ไม่แม้แต่จะบอกว่าจะเสร็จธุระเมื่อไหร่ แบบนี้ผมโกรธนะ...

“ไม่เอาน่า ฟูจิ นี่เป็นงานนะ”

“ผมกับงานอะไรสำคัญกว่ากัน” ฟูจิทำตาขวางแล้วเผลอพูดออกไป เขาเห็นเทสึกะหน้าเสียจึงรีบแก้ตัว “ขอโทษ... ช่างมันเถอะ”

...ทำไมผมถึงได้พูดอะไรเอาแต่ใจอย่างนั้นออกไปได้

ร่างสูงดูจะโกรธไม่น้อยที่ถูกถามแบบนั้น เขาหยิบบิลออกไปชำระเงินแล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่พูดอะไร ทิ้งให้ฟูจินั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นเพียงคนเดียว

ผมเป็นคนผิดงั้นเหรอ...

ฟูจินึกน้อยใจอยู่คนเดียว เขาก็แค่อยากใช้ชีวิตแบบเดิมๆ อยู่กับเทสึกะให้นานๆ เพียงเท่านั้น สิ่งที่เขาหวังมันมากเกินไปรึไง

ร่างบางหยิบโทรศัพท์ออกมา เขาจะไปทำอะไรต่อดีนะ... ไม่มีคนรู้จักคนไหนจะโทรเข้ามาอยู่แล้วเพราะรู้ว่าเขากำลังอยู่กับเทสึกะ วันนี้เป็นวันอังคาร เขาคงจะโทรไปรบกวนทาจิบานะไม่ได้หรอก

รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่คิดจะให้คนอื่นมาปลอบใจ... ทนอยู่คนเดียวเสียบ้างคงไม่ตายหรอก

คิดอย่างนั้นใช่มั้ย เทสึกะ?

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

ไม่คิดว่านามบัตรของคนไร้มารยาทคนนั้นจะมีประโยชน์ขึ้นมาได้ตอนนี้ แต่ถึงจะมาถึงหน้าอาคารสูงลิบอันเป็นที่ตั้งของบริษัท Rondeau นั่นแล้ว ฟูจิก็ไม่รู้จะเดินไปทางไหนต่อ คนนอกอย่างเขาจู่ๆ จะทะเล่อทะล่าเข้าไปคงไม่ได้ คงจะมีแต่ต้องรอเท่านั้น ยังไงชั้นล่างก็ถูกจัดไว้คล้ายลอบบี้ของโรงแรมสมกับเป็นบริษัทชั้นนำ ไม่เสียชื่อเลยจริงๆ

ฟูจิทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟารับแขกเนื้อดีพลางหยิบนิตยสารที่วางไว้แถวนั้น เป็นนิตยสารประเภทที่เขาไม่เคยสนใจจะซื้อในเมื่อมีแต่เรื่องราวของพวกผู้ดีไฮโซที่เขาไม่คิดอยากจะไปคลุกคลีหรือรับรู้เรื่องราวด้วยในเมื่อมันไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย

เขาไม่รู้ว่าเทสึกะจะเสร็จงานเมื่อไหร่ ดีไม่ดีอาจจะคลาดกันด้วยซ้ำ แต่ช่างเถอะ... ไหนๆ เขาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

สายตาของฟูจิสะดุดกับภาพโฆษณาน้ำหอมอันหนึ่ง ทั้งๆ ที่เป็นน้ำหอมของผู้ชายแต่กลับเป็นกลิ่นกุหลาบ ส่วนนายแบบก็ดูเซ็กซี่เสียจนเรียกได้ว่าผู้หญิงอาจจะยอมแพ้ กระนั้นกล้ามเนื้อก็แฝงไปด้วยความเป็นชายที่มีเสน่ห์ นี่งานของเทสึกะจะเป็นแบบนี้ด้วยรึเปล่านี่... ฟูจิคิดแล้วส่ายหน้า ภาพลักษณ์แบบนี้ไม่เหมาะกับคนรักของเขาเลยสักนิด เขาหวังเต็มที่ว่ามันคงจะออกมาเป็นแบบอื่น

ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นคงไม่ติดตาฟูจิหากเขาไม่เห็นใบหน้าเดียวกันนั้นเดินเคียงคู่มากับเทสึกะ ฟูจิขมวดคิ้วเมื่อมองจากที่ห่างพอควร เทสึกะไม่ได้เล่าเรื่องงานที่มาทำให้ละเอียดนัก หรือเป็นไปได้ว่าเทสึกะจะไม่ได้มาถ่ายแบบคนเดียว คนคนนั้นอาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานก็ได้

ฟูจิมองใบหน้าสดใสที่กำลังยิ้มเมื่อพูดคุยกับคนที่เดินมาด้วยกัน เขาย้ำกับตัวเองว่าเทสึกะแค่มาทำงาน การพูดคุยกับคนอื่นๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ แต่ว่า... แต่ว่า...

ทำไมเทสึกะถึงได้ดูสบายใจ... เหมือนกับตอนที่อยู่กับผมเลยล่ะ

ร่างบางอยากจะเดินออกไปเรียกอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ก้าวขาไม่ออก ทำได้แต่ลุกขึ้นยืนเท่านั้น

โอชิทาริที่หน้ามุ่ยเดินตามเจ้านายมาอย่างเสียไม่ได้เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฟูจิ ดูจากสภาพการณ์แล้วเขาก็แสยะยิ้ม จะได้มีเรื่องกันก็คราวนี้ล่ะ เขารีบตรงรี่เข้าไปหาเจ้าของใบหน้าหวานทันที

“ฟูจิ มารับแฟนคนดีของคุณเหรอครับ”

คนถูกทักเพิ่งรู้สึกถึงตัวตนของผู้ชายคนนี้ เขาสะดุ้งเพราะเสียงนั่นแล้วจึงเรียบเรียงเรื่องราวได้

คนคนนี้คงเป็นคนที่รับผิดชอบงานของเทสึกะละมั้ง.... คำพูดที่แกล้งจงใจประชดประชันเขานี่มันอะไรกัน ถึงจะโกรธเคืองอยู่ในใจ แต่ฟูจิก็สามารถปั้นยิ้มได้

“ครับ เป็นอย่างนั้นแหละ ผมคงไม่มีธุระกับคุณหรอก”

นับว่าเรียกได้ว่าโชคดีที่โอชิทาริทำให้เขาขยับออกมาจากที่นั่นได้ ฟูจิรีบเดินสวนกับโอชิทาริแล้วเดินไปหาเทสึกะจนได้ เขาอยู่ใกล้เพียงแค่นี้ แต่เทสึกะยังไม่รู้ตัว

เพราะมัวแต่สนใจคนที่อยู่ข้างๆ ใช่รึเปล่า?

“เทสึกะ” ฟูจิอดทนไม่ไหวจึงเอ่ยเรียกออกไป

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยร่างสูงจึงหันมาจนได้ “ฟูจิ? นี่นายมาได้ยังไงน่ะ” เขาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ผมมาไม่ได้เหรอ หรือว่าเธอกำลังทำอะไรที่ไม่อยากให้ผมเห็น”

คนฟังเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดทันที เขารู้ว่าฟูจิกำลังโกรธถึงได้พูดจาหาเรื่องกันแบบนั้น ในขณะที่อาโตเบะไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้านี้คือใคร

“ฟังนะ ฟูจิ ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่านี่คืองาน กลับไปก่อนเถอะ”

“ผมไม่กลับ! ถ้าเทสึกะไม่กลับไปกับผม!” ฟูจิขึ้นเสียง ถึงเสียงจะไม่ดังนัก แต่ก็พอจะเรียกความสนใจจากคนในตึกที่เดินผ่านไปมาได้

โอชิทาริที่เฝ้าดูอยู่นึกสนุกนัก เห็นสวยหวานอย่างนั้นพอโมโหขึ้นมาก็เอาเรื่องเหมือนกันแฮะ เขากลั้นหัวเราะเต็มที่เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ทำอะไรไม่ถูกของเทสึกะ

มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวแล้วฉุดออกจากที่นั่นทันที “มาด้วยกันหน่อยซิ” เทสึกะว่าแล้วดุด้วยสายตา ก่อนจะหันมาบอกอาโตเบะ “ไว้คุยกันต่อวันหลังแล้วกันนะ เคย์ ขอโทษด้วย”

ไม่มีช่องว่างให้อาโตเบะแทรก ในขณะที่เขายังงงไม่หาย โอชิทาริก็รีบเข้ามาขนาบข้าง “มีแฟนขี้หึงก็แย่อย่างนี้นี่เองเนอะ”

“แฟน?” อาโตเบะย้อนคำ

“ใช่ แฟนของเทสึกะ สวยใช่มั้ยล่ะ” โอชิทาริพูดไปก็สำรวจปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไป อาโตเบะไม่ได้แสดงอาการว่าตกใจหรือหวั่นไหวแต่อย่างใด สำหรับโอชิทาริแล้วนั่นเป็นสัญญาณที่ดี แปลว่าคงไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ

“งั้นมื้อนี้เราคงจะต้องไปกินข้าวกันสองคนแล้วล่ะนะ” พูดแล้วไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มถือโอกาสโอบไหล่บางไปด้วย แต่ก็โดนอาโตเบะสะบัดออกแทบจะในทันที

“อย่าทำตัวรุ่มร่าม”

เขายังวางทีท่าเรียบเฉยได้โดยไม่มีปัญหา แต่อาโตเบะรู้ว่าลึกๆ ในใจแล้วเขา... ผิดหวังอยู่ไม่น้อย

งั้นเหรอ... คงจะเจอแล้วสินะ คุนิมิตสึ คนที่นายต้องการ...

ถ้าคนที่ฉันต้องการเปลี่ยนเป็นนายได้... ก็คงดี

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

เรียกได้ว่าเทสึกะลากร่างบางนั้นให้มาด้วยกันโดยที่เจ้าตัวไม่เต็มใจนัก แต่เขาก็พยายามที่จะไม่ออกแรงจับข้อมือเรียวนั้นจนอีกฝ่ายเจ็บ เขาพาฟูจิไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ หาที่ที่มีผู้คนบางตาแล้วจึงเริ่มพูด

“นายโมโหเรื่องอะไรกัน ฟูจิ นายไม่แคยเป็นแบบนี้ รู้มั้ยว่าการที่นายทำอย่างนั้นมันเสียมารยาทมากนะ”

“เสียมารยาท? ที่ผมขัดจังหวะที่แสนสุขของเธอกับผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ งานของเทสึกะคงจะสนุกน่าดูเลยสินะ” ร่างบางเอ่ยประชด

“ฟูจิ นายกำลังเข้าใจผิดนะ”

“เธอจะให้ผมเข้าใจว่าอะไร ถึงกับเรียกชื่อกันอย่างสนิทสนมอย่างนั้น”

แม้แต่กับผมเธอยังไม่ทำอย่างนั้นเลย...

เทสึกะกุมขมับ เขาไม่เคยเห็นฟูจิที่เลือดร้อนแบบนี้มาก่อน “นายใจเย็นๆ แล้วฟังฉันก่อนได้มั้ย หมอนั่นเป็นประธานบริษัทที่ฉันเล่าให้ฟัง ฉันรู้จักกับเขามาก่อนก็เลยเรียกชื่อที่เคยเรียกเท่านั้นเอง แล้วเรื่องที่คุยกันก็มีแต่เรื่องงานทั้งนั้น”

“ประธานบริษัท? หนุ่มอย่างนั้นน่ะเหรอ แถมยังดูสำอางเสียขนาดนั้นเนี่ยนะ? เขาไม่ใช่นายแบบที่เธอทำงานด้วยหรอกเหรอ”

“ไปเอาเรื่องแบบนั้นมาจากไหน”

คราวนี้ฟูจินิ่งเงียบ เขาเข้าใจผิดไปเอง ประธานบริษัทที่มาถ่ายภาพโฆษณาเองมันมีเยอะเสียที่ไหน

“เขาจะเป็นใครก็ช่างเถอะ แต่เรื่องที่เธอสนิทสนมกับเขามากก็เป็นเรื่องจริง”

“ฟูจิ มีเหตุผลหน่อยสิ”

“ก็เหมือนกับเทสึกะนั่นแหละ ผมจะหึงบ้างไม่ได้เหรอ!”

เทสึกะกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอย่างที่คาด เขาลอบถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเอ่ยตำหนิ “ทีหลังคิดหน้าคิดหลังให้มากกว่านี้ มันทำให้นายดูแย่”

“แย่?” ฟูจิยิ้มขื่นแล้วเอ่ยตัดพ้อ “การที่ผมหึงเทสึกะนี่มันแย่มากสินะ”

การที่ผมรักเธอกลายเป็นเรื่องแย่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฟูจิ นายจะใจเย็นลงกว่านี้ได้มั้ย”

ฟูจิไม่มีอารมณ์จะฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เขาน้อยใจเกินกว่าจะฟังคำอธิบายเมื่อถูกว่าเข้าแบบนั้น มือเรียวตบเข้าที่ซีกหน้าของอีกฝ่ายโดยแรง

เรื่องที่เทสึกะไปสนิทสนมกับผู้ชายอีกคนกลายเป็นเรื่องรอง การที่ถูกพูดใส่หน้าว่าการที่เขาแสดงออกว่าหึงหวงนั้นเป็นเรื่องแย่

ไม่เข้าใจเหรอ... ว่าผมก็หวงเทสึกะ เหมือนกันกับที่เธอหวงผมนั่นแหละ ทำไม... ทำไมยังพูดแบบนั้น

น้ำใสๆ เริ่มเอ่อคลอที่ดวงตา ฟูจิพยายามซ่อนมันด้วยการเดินหนีไปโดยเร็ว แต่ก็ยังไม่เร็วพอที่จะพ้นสายตาเทสึกะ ร่างสูงยังยืนตะลึงอยู่อย่างนั้น ที่ผ่านมาฟูจิเป็นคนที่มีเหตุผล ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่เคยใช้อารมณ์สักครั้ง ทำไมแค่เรื่องเพียงเท่านี้ถึงได้....

เขารู้สึกผิดเหลือเกินที่ทำให้คนรักต้องร้องไห้ แต่ก็ยังไม่กล้าจะเดินตามไปทันที เพราะอะไรฟูจิถึงโกรธเขายังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ

To be continue...

อันนี้ใช้บุญเก่าเก็บ.... เฮ้อ 

โอ้ยยยย เบื่ออออ ฮืออออ อยากวีนแตกเหมือนฟู ก๊ากกกกก