KeeChan

Cross (9): White Message (4)

Pairing : Tezuka Kunimitsu x ????????, Oshitari Yuushi x ????????

“นายแบบน้ำหอม?!”

เทสึกะอุทานดังลั่นเมื่อได้ยินรายละเอียดเกี่ยวกับงานที่จะทำจากยามาโตะ เขาไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าจะเป็นงานอะไรประเภทนี้ กับคนที่เก็บเนื้อเก็บตัวไม่สุงสิงกับใครอย่างเขาไม่เคยคิดว่าจะต้องทำงานแบบนี้เลยสักนิด

“เขาเข้าใจผิดรึเปล่า? หรือต่อเบอร์ผิด? คุณยามาโตะแน่ใจเหรอครับ”

“ไอ้ตอนแรกฉันก็ตกใจแบบเธอนั่นแหละคุนิมิตสึ อะ... ไม่ใช่ว่าฉันคิดว่าเธอไม่เหมาะจะทำงานประเภทนี้หรอกนะ แต่ทางบริษัทนั้นเขาเจาะจงชื่อเธอชัดเจน แล้วดูท่าทางเอาจริงเสียด้วย”

“ทำไมคุณไม่ปฏิเสธไปละครับ ก็น่าจะรู้ว่าผมไม่สนใจ”

ยามาโตะเกาหัวแก้เก้อ แล้วบอกเหตุผล “...ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่ทางบริษัทนั่นดึงดันจะนัดเจอให้ได้น่ะสิ ฉันถึงว่าเขาเจาะจงตัวนายคนเดียว”

เทสึกะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ คนอย่างเขามีอะไรตรงไหนที่ควรจะไปเป็นนายแบบกัน หรือนี่เป็นกระแสแฟชั่นแบบใหม่? ยามาโตะมองใบหน้าที่เคร่งเครียดมาก ๆ เข้าก็หัวเราะ แล้วเอ่ยอารมณ์ดี “ถือว่าเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศแล้วกัน นายอาจจะได้เห็นอะไรใหม่ ๆ ไง ลองฟังข้อเสนอดูก่อน ถ้าไม่ชอบใจก็ปฏิเสธก็ได้นี่”

“...ก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้นแหละครับ” ในหัวของเทสึกะคิดอย่างเดียวว่าจะปฏิเสธอย่างไรไม่ให้ดูตัดรอนและแล้งน้ำใจเกินไป เขาไม่คิดจะสนใจเรื่องแบบนี้สักนิด

“อีกไม่นานก็คงจะมาละมั้ง เห็นว่าตัวประธานบริษัทจะมาเองเลย ไม่รู้ว่าทำไมสนใจนายนักหนานะ”

“ว่าแต่ชื่อบริษัทอะไรนะครับ”

“Rondeau น่ะ เอ้อ จะว่าไปผู้บริหารบริษัทนี้ก็รู้จักกับคุณพ่ออยู่เหมือนกันนะ” ยามาโตะพูดขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “ถ้าจำไม่ผิดเมื่อก่อนพวกเราถูกเชิญไปงานเลี้ยงครบรอบของบริษัทนี้ด้วยนะ แต่นายน่าจะยังเด็ก คงจำไม่ค่อยได้ละมั้ง”

“คนที่ไม่ชอบออกงานสังคมอย่างคุณปู่ยอมไปงานเลี้ยงกับเขาด้วยเหรอ”

ผู้สูงวัยกว่าหัวเราะ ปู่หลานคู่นี้พอกันจริง ๆ “เป็นคนใหญ่คนโตมันก็หนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้นหรอกน่า ถึงจะไม่ชอบก็ต้องอดทน นะ คุนิมิตสึ”

เทสึกะทำหน้างุดเหมือนเด็กถูกดุ ไม่ว่าเขาจะโตขึ้นมากเพียงใดแต่ยามาโตะก็ยังเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาเสมอ แถมยังดูอะไรได้ทะลุปรุโปร่ง นั่นคงจะเป็นการเตือนเขากลาย ๆ ว่าอย่าเพิ่งเอะอะอะไรก็ปฏิเสธไว้ก่อน

...เขาจะลองฟังเหตุผลและข้อเสนอดูบ้างก็ได้ ก็จริงอย่างที่คุณยามาโตะว่า เขาอาจจะได้พบเจออะไรใหม่ ๆ ก็ได้...

“คงได้เวลามากันแล้วละมั้ง” ยามาโตะว่าพร้อมแหงนมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนัง ถ้าไม่ออกไปรับรองให้ดีจะเสียมารยาทต่อแขกได้ เทสึกะจึงกระตือรือร้นลุกตามเพื่อเตรียมการต้อนรับ

ผู้นัดเวลากะเกณฑ์เวลาได้เป็นอย่างดีราวกับจับวาง การที่นัดแล้วมาตรงเวลาก็เพิ่มความประทับใจแง่บวกให้ได้นิดหน่อย ปกติแล้วเวลาที่เทสึกะโดนนัดออกไป ขนาดเป็นเรื่องงานคู่นัดมักจะมาสายอย่างน้อย 15 นาทีเสมอ เทสึกะก้าวออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง แต่ร่างที่ก้าวออกมาจากรถเบนซ์คันหรูทำให้เขาต้องมองตาค้าง

...หมอนั่น... ที่เจอวันก่อนนี่

อีกฝ่ายดูเหมือนจะจำเขาไม่ได้ ชายหนุ่มที่ดูมั่นใจในตัวเองยื่นมือออกมาทักทายแทนที่จะเป็นการโค้งแบบญี่ปุ่น ชายสูงวัยกว่าที่ยืนประกบอยู่กลับค้อมให้เขาแทน

“อาโตเบะ เคย์โกะ ประธานแห่ง Rondeau ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ต้องขอความกรุณาด้วย”

เทสึกะยื่นมือออกไปจับตอบ แล้วรับนามบัตรที่อีกฝ่ายยื่นมาให้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ รู้สึกทั้งงุนงงและแปลกใจ เห็นบอกว่าเป็นประธาน เขานึกว่าจะเป็นคนมีอายุมากกว่านี้ ที่ไหนได้ เป็นผู้ชายปากจัดไร้มารยาทที่เจอโดยบังเอิญเมื่อวันก่อน คิดถึงเรื่องที่โดนด่าฟรีตอนนั้นขึ้นมาเทสึกะก็ขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว

“ทางนี้เลขานุการส่วนตัวของผม ซาซากิ ทาโร่”

คราวนี้ซาซากิยื่นมือออกมาทักทายบ้าง เทสึกะจับมือทักทายตอบแต่ยังไม่ละสายตาไปจากอีกคน หรือว่าเขาจะจำคนผิด...? ประธานหนุ่มคนนี้ก็ดูออกจะมารยาทดี ร่างสูงเหลือบมองรถที่ชายหนุ่มจอดไว้เพื่อความแน่ใจ มันก็รถหรูพอ ๆ กัน เขาไม่ได้ใส่ใจจนถึงกับจะจำทะเบียนเสียด้วย

“ผมต้องขอบคุณที่ให้โอกาสทางเรามาอธิบายถึงงานครั้งนี้ให้คุณฟัง ถ้ายังไง เป็นด้านในจะสะดวกกว่าไหมครับ” อาโตเบะเอ่ยเร่งเพื่อจะได้เข้าเรื่องงานจริง ๆ จัง ๆ เสียที ผู้ชายคนนี้ดูท่าทางเหม่อลอย ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ เห็นแล้วก็น่าขำนัก

แต่พอนึกถึงเนื้อหาในหนังสือที่ตนได้อ่านด้วยตัวเองขึ้นมา เขาก็พึงใจมากจนไม่อาจละสายตาไปได้เลย

เทสึกะรีบหันมาตอบ เขาเกือบจะเสียมารยาทไปเสียแล้ว “ไม่หรอกครับ เป็นผมต่างหากที่รู้สึกเป็นเกียรติ ถ้ายังไงหากทางคุณจะให้คำอธิบายเพิ่มเติมเพื่อให้ผมตัดสินใจก็จะเป็นประโยชน์มากทีเดียว”

ยามาโตะที่ยืนคุมเชิงอยู่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างปลาบปลื้มในความเป็นผู้ใหญ่ของเทสึกะ แต่เทสึกะอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าจริง ๆ แล้วยามาโตะนึกสนุกอยากเห็นเขาทำอะไรแปลก ๆ รึเปล่าถึงได้สนับสนุนเต็มที่แบบนี้

ความประหลาดใจของเทสึกะยังไม่สิ้นสุดเมื่อเหลือบไปเห็นชายอีกคนหนึ่งที่เดินตามหลังประธานคนนั้นมา

สายตาในกรอบแว่นนั้นกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นเทสึกะเหมือนกัน โอชิทาริไม่นึกไม่ฝันว่าจะจับผลัดจับผลูมาเจอคนที่ตนมีเรื่องด้วยเมื่อวาน อีกฝ่ายก็คงคิดเหมือนกัน

เทสึกะชักสีหน้าทันที อารมณ์โกรธพุ่งขึ้นมาเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฟูจิเมื่อวาน สีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองจนอาโตเบะรู้สึกผิดปกติ

“...ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมคิดว่าคงจะรับงานในครั้งนี้ไม่ได้แน่ ๆ” เอ่ยตัดบทกะทันหันเสียจนคนฟังตกใจ แม้แต่ยามาโตะเองก็อ้าปากค้างที่เทสึกะทำเรื่องเสียมารยาทขนาดนั้น อาโตเบะเองก็ไม่เข้าใจจนโอชิทาริสอดปากขึ้น

“นายแบบที่ว่าคือหมอนี่น่ะเรอะ! อาโตเบะ นายคิดยังไงก็นายกันนี่”

“โอชิทาริ!!!” อาโตเบะตวาดห้าม เรื่องที่ย่ำแย่ดูเหมือนจะเลวร้ายลงเพราะปากเสีย ๆ ของเจ้านี่ แม้เขาไม่เข้าใจเหตุผลของการกระทำของเทสึกะ แต่ถึงยังไงนายแบบที่เขาต้องการ เขาก็ต้องได้!

“ช้าก่อนสิครับ คุณเทสึกะ หากคุณจะปฏิเสธ ผมคงต้องขอร้องให้บอกเหตุผลมาก่อน เรายังไม่ได้เริ่มคุยกันเลยนะครับ” อาโตเบะพยายามใจเย็นและสุขุมที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาโวยวายออกไปก่อน สิ่งที่ต้องการอาจจะหลุดมือไปได้

ยามาโตะดูเหมือนจะเห็นด้วยกับอาโตเบะ คำปฏิเสธของเทสึกะไร้เหตุผลเกินจะยอมรับได้

เทสึกะหยุดมองใบหน้าของโอชิทาริอีกครั้ง เขาแน่ใจ ไม่ผิดตัว จะให้เขาทำงานร่วมกับหมอนี่น่ะเหรอ ยากเกินจะทนละมั้ง ขณะที่กำลังคิดคำพูดที่เหมาะสมกว่า อาโตเบะก็เดินเข้ามาถึงตัว แล้วพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“คุณไม่พอใจที่โดนผมสมประมาทวันนั้นรึเปล่า ถ้าเป็นเรื่องนั้นผมขอโทษก็ได้ แต่ช่วยฟังเรื่องงานครั้งนี้หน่อย มันสำคัญมากสำหรับผม และมีคุณคนเดียวที่จะทำได้”

“คุณเป็นคนในวันนั้นจริง ๆ ด้วย!” เทสึกะหลุดปากออกมา ทำให้อาโตเบะรู้ว่าที่เทสึกะไม่พอใจไม่ใช่เรื่องของเขา แล้วจะเป็นอะไรล่ะ.... นอกจาก...

อาโตเบะเบิกตา แล้วเหลียวมองโอชิทาริ ก่อนจะหันมากระซิบกับเทสึกะอีก “หมอนั่นไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจงั้นเหรอ”

ถึงเทสึกะจะโกรธที่ถูกด่าฟรี แต่การที่มีคนอื่นมารุ่มร่ามใส่ฟูจินั้นยากจะให้อภัยได้มากกว่ามหันต์ เทียบกับความไม่พอใจโอชิทาริแล้ว เรื่องที่อาโตเบะทำเป็นแค่เรื่องไร้สาระเล็ก ๆ เท่านั้น

“...ไม่พอใจมาก”

อาโตเบะดีดนิ้วดังเปาะ ก่อนจะออกคำสั่งทันที “โอชิทาริ นายไม่ต้องอยู่ด้วยแล้ว กลับไปบริษัทซะ”

“เกินไปแล้วละมั้ง อาโตเบะ ทำไมฉันต้อง---”

“เป็นคำสั่ง”

น้ำเสียงชัดเจนตัดบทพร้อมแววตาคมกริบ มีหรือโอชิทาริจะกล้าขัด โอชิทาริทำหน้ารังเกียจตัวต้นเหตุที่ทำให้โดนไล่อย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะปิดประตูรถดังปังแล้วขับออกไปให้พ้นๆ ตามคำสั่งของอาโตเบะ

ชายหนุ่มมองเอกสารเกี่ยวกับข้อมูลนายแบบที่ว่าที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีบนเบาะรถแล้วก็นึกเจ็บใจนัก ถ้าเขาสนใจดูเสียก่อนล่วงหน้าละก็คงจะโน้มน้าวอาโตเบะให้ยกเลิกเอาเจ้านี่มาทำงานชิ้นใหม่ได้แน่ ๆ ก็ใครจะไปรู้ละว่าอาโตเบะชอบของแปลก!

พอจากัวร์คันงามขับออกไปจนพ้นสายตา อาโตเบะก็หันมายิ้มการค้าให้เจ้าบ้าน

“แบบนี้เราจะคุยกันได้แล้วหรือยัง”

เทสึกะตะลึงในความเด็ดขาดของอีกฝ่าย ดวงตาที่บ่งบอกถึงความมั่นใจในตัวเองสุดขีด ท่วงท่าที่ยืนอย่างสง่าผ่าเผย เป็นผู้ชายที่ไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูดี ทั้งยังมีอำนาจล้นเหลืออยู่ในมือ

ผู้ชายที่เลิศเลอถึงขนาดนี้ต้องการอะไรจากเขากันนะ?

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

การคุยกันเชิงธุรกิจออกจะดูผ่อนคลายเหมือนเวลาจิบชายามสายเสียมากกว่า ยามาโตะปลีกตัวออกมานอกห้องโดยไม่ก้าวก่ายเพราะเห็นว่านี่เป็นเรื่องที่เทสึกะต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายตบไหล่หลานของตนแล้วแอบบอกว่า ‘ลองทำดูก็ดีนะ’

ซาซากิทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามที่ดี เขาไม่พูดอะไรเกินความจำเป็นเพราะคำสั่งที่ได้รับมาในวันนี้ อาโตเบะจะเป็นคนจัดการเองทุกอย่าง ประธานหนุ่มแนะนำบริษัทของตนสั้น ๆ แล้วอธิบายจุดยืนของสินค้าอย่างรวดเร็ว ปะปนไปกับการชมเครื่องเรือนและสวนแบบญี่ปุ่นในอาณาเขตรอบกาย

“ขอโทษนะครับ ผมขอถามอะไรสักอย่าง” เทสึกะขัดจังหวะขึ้น ไอ้เรื่องสินค้าที่ว่าจะเป็นยังไงเขาไม่ค่อยจะสนใจนักหรอก (เพราะเทสึกะไม่ใช้น้ำหอม เขาจึงคิดว่าน้ำหอมแบบไหน ๆ ก็คงเหมือนกัน ที่มีหลายกลิ่นก็เพราะแล้วแต่คนชอบ) ประธานหนุ่มยิ้มตอบเป็นการอนุญาต

“ผมอยากจะทราบว่าทำไมคุณถึงเจาะจงว่าจะต้องเป็นผม ผมไม่เคยทำงานประเภทนี้มาก่อน เกรงว่าคงจะทำให้ทางคุณลำบากมากกว่า”

นั่นคือคำปฏิเสธแบบนุ่มนวลที่เทสึกะคิดว่าเหมาะที่สุดที่จะอ้าง หารู้ไม่ว่าอาโตเบะนั้นดึงดันอยากจะได้ตัวผู้ชายตรงหน้านี้มากเกินจะยอมฟัง

“ผมได้อ่านหนังสือของคุณ”

ร่างสูงกระพริบตา คาดไม่ถึงว่าผู้ชายที่เอาแต่ตั้งหน้าเชิดจะอ่านหนังสือของเขาได้ลง แต่เทสึกะก็มั่นใจว่าตนไม่ได้หูฝาด

“ ‘เมื่อลมหายใจและหัวใจเป็นหนึ่งเดียวกัน’ ”  อาโตเบะย้ำชื่อหนังสือเพื่อให้คู่สนทนาแน่ใจว่าตนไม่ได้เข้าใจผิด “ผมประทับใจมาก สมกับเป็นคนที่เติบโตขึ้นมาจากตระกูลยิ่งใหญ่และมีหน้าที่ค้ำคอ ผมรู้สึกว่าคุณกับผม... เหมือนกัน”

เขาเว้นช่วง ให้เวลาเทสึกะได้กลั่นกรองความคิดว่าเขามาจากครอบครัวแบบไหน ชื่อเทสึกะก็เป็นตระกูลเก่าแก่พอ ๆ กันกับยูคิมุระนั่นแหละ ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้จัก และก็เช่นเดียวกันกับเทสึกะ ชื่ออาโตเบะต้องเคยได้ยินผ่านหูมาแน่

“ไม่เห็นด้วยหรือ”

อาโตเบะซักเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไม่ยอมพูดอะไรเสียที นับว่าความอดทนของเขาสูงเกินปกติในวันนี้ ทั่วไปแล้วเขาไม่มีทางยอมนั่งรอคนเชื่องช้าอย่างนี้แน่ คงเป็นเพราะความประทับใจในตัวอีกฝ่ายอย่างล้นเหลือ

“...ผมยังไม่รู้จักคุณ จึงยังตอบไม่ได้ว่าเราเหมือนกันมากน้อยแค่ไหน” เทสึกะตอบด้วยเหตุผล

“คุณคงจะรู้ว่าผมเองก็เคยเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับสินค้าของตัวเอง” ประธานหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง “ผมรู้ดีว่าคนที่จะใช้น้ำหอมกลิ่นกุหลาบแบบนั้นเป็นคนยังไง ที่ผมทำก็แค่แสดงให้เห็นความงดงามที่สุดที่อาจจะซุกซ่อนอยู่ในตัวบุคคลนั้น คุณเองก็ทำได้ ด้วยทัศนคติที่น่าสนใจของคุณนั่นแหละ”

“ผมไม่ค่อยเข้าใจ”

“ ‘แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านไปก็สามารถเป็นสิ่งพิเศษได้’ ความคิดไม่ธรรมดาที่ดูธรรมดานี่แหละที่ถูกใจผม ภาพลักษณ์ของคุณเหมาะสมที่สุดกับน้ำหอมตัวนี้ กลิ่นหอมเบาบางตามธรรมชาติย่อมสามารถเป็นกรุ่นกลิ่นที่เร้าให้หัวใจเต้นแรงได้เช่นเดียวกัน”

อาโตเบะยกประโยคในหนังสือของคนตรงหน้าขึ้นมา แสดงให้เห็นว่าเขาใส่ใจมากเพียงใด นี่ไม่ใช่การเสแสร้ง เขาประทับใจทุกถ้อยคำที่เทสึกะขีดเขียนลงไป มันน่าแปลกที่ว่าคนอย่างเขาไม่เคยคิดว่าสิ่งธรรมดาสามัญจะสามารถสร้างความตื่นเต้นให้กับใครได้ เขาคิดเสมอว่าตัวเองคือคนพิเศษ ใคร ๆ ก็ใฝ่ฝันอยากจะเป็นเช่นเขา ตำแหน่งอันสูงส่งนี้ไม่ว่าใครก็คาดหวังอยากจะขึ้นมายืนกันทั้งนั้น

เหมือนกับยูคิมุระที่เป็นหัวโขนสำคัญทางการเมือง ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมลง ทางเขาเองก็เป็นผู้นำทางด้านธุรกิจล้ำหน้า ถ้าไม่เชิดหน้าเข้าไว้คงไม่เป็นเกียรติแก่วงตระกูล

แต่เทสึกะนั้นต่างกัน ชายหนุ่มดูไม่แยแสชื่อเสียงหรืออำนาจ แต่กระนั้นก็กลับได้รับการนับหน้าถือตาจากคนจำนวนมากไม่ต่างกัน อาโตเบะสำรวจทั้งยอดขายแล้วก็ความนิยมเกี่ยวกับทายาทของตระกูลเทสึกะในรุ่นเดียวกับเขามาแล้ว ถึงเทสึกะจะชอบปลีกตัวไม่เข้าสังคม แต่ใช่ว่าจะเป็นที่นิยมชมชอบน้อยลงเสียเมื่อไหร่

ช่างเป็นผู้ชายที่อยู่กับความสมถะธรรมดาได้อย่างแนบเนียน

เทสึกะเริ่มเปลี่ยนความคิดในแง่ลบเกี่ยวกับตัวผู้ชายตรงหน้า ถึงการพูดจาจะดูมั่นใจมองตัวเองเป็นศูนย์กลาง แต่ก็เป็นคนที่มีความละเอียดอ่อน คำพูดเมื่อครู่ฟังเหมือนเป็นคำเยินยอที่ยากจะเชื่อ ผู้ชายที่เคยด่าว่าเขาไม่มีค่าจะสนใจจะชายตามอง กลับเห็นว่าเขามีความสำคัญได้ ไม่ตลกไปหน่อยหรือ ท่าทางจะเป็นคนที่รู้จักแยกแยะเรื่องส่วนตัวออกจากการทำงานได้เป็นอย่างดี

เขาเองก็เริ่มจะคล้อยตามคำชื่นชมนั่น บางสิ่งในน้ำเสียงทำให้เกิดความน่าเชื่อถือ บางทีเขาอาจจะลองทำดูก็ได้ คงไม่ยากเย็นอะไรละมั้ง

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ยังไงผมก็ต้องขอบคุณที่ประเมินค่าตัวผมสูงเสียขนาดนั้น” เทสึกะนิ่งรอดูปฏิกิริยาคนตรงหน้าที่จ้องจดจ่อรอคำตอบตกลงสักพัก แล้วจึงพูดต่อ “คงจะไม่เป็นการรบกวนคุณเกินไปถ้าผมอยากจะทราบรายละเอียดของงานนี้ให้มากกว่านี้ก่อนจะตอบตกลงอย่างเป็นทางการ”

อาโตเบะยิ้มกว้างอย่างยินดี ถึงขั้นนี้แล้วเขาคงจะได้นายแบบที่ตัวเองชอบสมใจ พอได้พูดคุยเข้าจริง ๆ ก็รู้สึกราบรื่นกว่าที่คิด จนเขาเกือบจะลืมไปเสียแล้วว่าที่ต้องดั้นด้นมาหานายแบบด้วยตัวเองเพราะถูกสบประมาทไว้เจ็บแสบเพียงใด

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะขอนัดให้เราไปคุยกันต่ออย่างเป็นทางการกว่านี้ เป็นช่วงเย็นจะสะดวกมั้ยครับ”

เลขานุการส่วนตัวหยิบหมายกำหนดการขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ การเป็นประธานแต่ยังหนุ่มคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เทสึกะพยักหน้ารับ แปลกใจอยู่เหมือนกันที่ตัวเองตอบตกลงงานที่ไม่คิดว่าจะทำได้ง่ายดายขนาดนี้

To be continued...