KeeChan

Cross (7): Chaser (5)

Pairing : Tezuka Kunimitsu x ????????, Oshitari Yuushi x ????????

เสียงโทรศัพท์ของโอชิทาริดังขึ้นระหว่างที่เขากำลังนั่งละเลียดน้ำชากับเค้กยามบ่ายเพื่อรอเวลายามเย็นอันแสนสุข ปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหน อาโตเบะ เคย์โกะ เจ้านายผู้สง่างามของเขานั่นเอง

“มีอะไรให้รับใช้ครับ” โอชิทาริล้อเลียน ซึ่งเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเคยชินอยู่แล้ว เขาคาดหวังว่าอาโตเบะคงจะมาถามไถ่ถึงเรื่องงานนั่แหละว่าตามหานายแบบไปถึงไหนแล้ว เขาจึงเตรียมคำตอบไว้ในใจอย่างเลิศหรูทีเดียวสำหรับเยินยอคนที่มีภาพลักษณ์ใสบริสุทธิ์อย่างฟูจิ

“ฉันเจอคนที่เหมาะกับ Grass Glow แล้ว”

ฟังเท่านั้นโอชิทาริแทบจะสำลักน้ำชา น้ำเสียงที่ส่งมาตามสายฟังดูพึงใจและสบายอารมณ์เป็นที่สุด ทำให้โอชิทาริขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ไปเจอได้ยังไง แล้วนายแน่ใจนะว่าเหมาะสมจริง ๆ”

คงเป็นคำถามที่ผิดจังหวะไปสักหน่อย อาโตเบะตอบเสียงเขียวมาทันที “นี่คิดจะดูถูกกันเรอะ สายตาฉันมองอะไรไม่เคยพลาด”

เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเคืองไปมากกว่านี้ โอชิทาริจึงรีบตัดบท “โอเค แล้วเขาเป็นใคร”

“เรื่องนั้นนายเข้ามาดูข้อมูลเองละกัน เสร็จแล้วก็เตรียมไปติดต่อเจรจาเรื่องนี้ด้วย เอาให้ได้นะ” อาโตเบะเงียบไปสักพัก แล้วก็เปลี่ยนใจ “ไม่ล่ะ ฉันไปหาเองดีกว่า เรื่องข้อมูลของหมอนั่นฉันให้ซาซากิเตรียมให้หมดแล้ว เช็คเมล์ด้วย พอนัดได้เป็นเรื่องเป็นราวเมื่อไหร่ซาซากิจะเมล์ไปบอก”

“หมายความว่า นายจะให้ฉันไปด้วย?”

“คิดว่าตัวเองเป็นลูกจ้างใครล่ะ อ๋า?”

“แต่ว่า... อาโตเบะ” โอชิทาริคิดจะค้าน ถึงจะไม่รู้ว่าคนที่อาโตเบะถูกใจเป็นใคร แต่เขาคิดว่าฟูจิน่าจะเหมาะกว่าเห็น ๆ

“อะไร”

แต่พอได้ยินเสียงเผด็จการมาตามสาย แปลความได้ว่า ห้ามคัดค้าน ห้ามขัดใจ สิ่งที่ฉันเลือกดีที่สุด แล้ว โอชิทาริก็หุบปากเงียบ

“...เปล่า ฉันจะทำตามที่บอกละกัน ว่าแต่ทำไมนายถึงได้ถูกใจคนที่ว่านั่นได้ล่ะ” ทุกทีไม่เคยเห็นใครมีดีนอกจากตัวเองแท้ ๆ

“เรื่องบังเอิญของโชคชะตาละมั้ง”

โอชิทาริชักจะไม่ชอบขึ้นมาแล้วสิ อาโตเบะดูอารมณ์ดีเกินไปที่พูดถึงคนที่ว่านั่น “หมอนั่นชื่ออะไร”

“เทสึกะ คุนิมิตสึ”

“ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย”

“ก็แหงสิ ก็เป็นคนธรรมดาที่ไม่เด่นดังอะไร นายลืมไปแล้วรึไงว่าเราต้องการนายแบบแบบไหน”

โอชิทาริได้แต่รับฟังคำสั่งนิ่ง ๆ เขาขัดใจที่จะไม่ได้นายแบบที่ตัวเองเลือกไว้มากกว่าที่จะสนใจว่าน้ำเสียงของอาโตเบะนั้นแจ่มใจกว่าทุกที หลังจากน้อมรับคำสั่งจากราชินีของตนแล้ว เขาก็ถอนใจออกมา

ถ้าหากว่าเป็นคำสั่งของอาโตเบะก็คงจะขัดไม่ได้ เรื่องที่เขาเล็งไว้ให้ฟูจิมารับงานคราวนี้ท่าทางจะเหลวเสียแล้ว น่าเสียดายโอกาสที่จะได้อยู่กับคนสวยน่ารักอย่างนั้นสองต่อสอง โอชิทาริครุ่นคิดถึงผลได้ผลเสียของตนอย่างพิจารณา ไอ้เรื่องงานน่ะ ปล่อยให้อาโตเบะจัดการไปเถอะ เจ้ากี้เจ้าการนักนี่ เขาไม่สนหรอกว่าจะหาคนแบบไหนมา ตราบเท่าที่อาโตเบะพอใจ ก็จะไม่มีปัญหา

แต่เรื่องของฟูจิ... เขามีโอกาสจะได้ทำความรู้จักมากขึ้นอย่างใกล้ชิดขนาดนี้แล้วแท้ ๆ จะล้มเลิกหรือปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงกัน ดีเสียอีก เขาจะได้ไม่ต้องคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายตอบตกลงรับงาน (แต่เดิมก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ) เป็นโอกาสดีที่จะได้นั่งโต๊ะดินเนอร์หรู ๆ บรรยากาศโรแมนติก ถ้าฟูจิเกิดเปลี่ยนใจจะรับงานขึ้นมา เขาก็ค่อยไปคิดแก้ปัญหาทีหลังอีกทีละกัน

ชายหนุ่มยิ้มกริ่มกับตัวเองแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นอีกหน ก่อนจะโทรไปจองโต๊ะที่ภัตตาคารฝรั่งเศสร้านประจำของตน

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

“อ๋า!!! ไอ้คนที่ว่านั่นมาอีกแล้วเหรอ!” คิคุมารุส่งเสียงโวยวายหลังจากได้ฟังเรื่องราวจากฟูจิ คราวนี้ถึงจะไม่เคยเจอเจ้าตัว แค่จากปากคำของฟูจิก็เพียงพอที่จะทำให้เขาอยากจะไล่คนแบบนั้นออกจากร้าน โดยเฉพาะไอ้ส่วนที่พูดจายกตนข่มท่านบอกว่า ‘ธุรกิจอาจจะล่มได้ง่าย ๆ’ เนี่ย มันน่าโมโหที่สุด

“เป็นไปได้สูงว่าเย็นนี้เอย์จิจะได้เจอหน้าเข้าจริง ๆ ละมั้ง” ฟูจิว่าแล้วหัวเราะคล้ายเป็นเรื่องตลก ทั้ง ๆ ที่มันไม่ตลกเลยแม้แต่น้อย

“ฉันว่าเรารีบปิดร้านเผ่นกันก่อนหมอนั่นจะโผล่หน้ามาดีกว่า” อีกฝ่ายว่าทีเล่นทีจริง

“ทำอย่างนั้นได้ทีไหนละ ขืนทำอย่างนั้นตอนเย็นซาเอกิก็มาเก้อสิ” ร่างบางว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ยังเพิ่ง 4 โมงกว่า ๆ อีกตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาปิดร้าน ฟูจิไม่ได้กังวลเรื่องของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้นมากนัก ถ้าหากเขายืนยันจะปฏิเสธเสียอย่าง ใครจะมาบังคับเขาได้ อาจจะแค่สร้างความรำคาญนิดหน่อย แต่คงไม่ถึงกับเป็นปัญหาใหญ่

ฟูจิรับลูกค้าไปพลางดูแลต้นไม้ด้านหลังร้าน เป็นกิจวัตรประจำวันที่เขาทำเป็นประจำอยู่แล้ว นอกเหนือจากดอกไม้สดในกระถาง ฟูจิเองก็มีดอกไม้ส่วนตัวที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องมองต้นตะบองเพชรจิ๋วที่ออกดอกสีขาวเล็ก ๆ เขายิ้มแล้วพรมน้ำให้อย่างเบามือ

ตะบองเพชรดูเป็นต้นไม้ที่แข็งกระด้างเพราะเต็มไปด้วยหนามแหลม แต่ที่เป็นอย่างนั้นเพราะเป็นต้นไม้ที่เติบโตในดินแดนที่แห้งแล้ง จึงปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเพื่อให้มีชีวิตรอด อาจจะไม่ได้ดูสวยงามเหมือนไม้ดอกอื่น ๆ แถมยังต้องดูแลประคบประหงมเป็นอย่างดีถึงจะยอมออกดอก

ส่วนที่สำคัญที่สุด... คือต้องให้ความรักความเอาใจใส่

“เมื่อไหร่จะออกดอกให้ผมเห็นบ้างนะ” ฟูจิเอ่ยรำพึงเบา ๆ กับตัวเอง พร้อมรอยยิ้มบาง

แน่ละ เขาไม่ได้หมายถึงต้นตะบองเพชรจิ๋วตรงหน้าหรอก...

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

เวลา 2 ชั่วโมงอันสงบสุขผ่านไปด้วยดี จนกระทั่งแขกไม่ได้รับเชิญคนเดิมจอดจากัวร์ราคาแพงของตนขวางหน้าร้านเหมือนกับว่าตัวเองได้รับสิทธิพิเศษ โอชิทาริปรากฏตัวก่อนเวลาร้านปิดด้วยซ้ำ และบังเอิญที่ว่าวันนี้ซาเอกิมาสายกว่าปกติ

คิคุมารุทำหน้ายุ่งขณะที่มองรถยนต์สีน้ำเงินคันที่ว่าอย่างตำหนิ คนมีมารยาทที่ไหนเขาจะขับรถทับเส้นแดงห้ามจอดกันบ้างละเนี่ย ท่าทางเจ้านี่จะบ้าจริง ๆ แฮะ

โอชิทาริเปิดกระจกรถลงโดยที่ไม่ก้าวลงมา เขาเท้าแขนกับขอบรถแล้วทวงคำสัญญา “ผมมารับตามสัญญาแล้ว เจ้าหญิง หวังว่าราชรถคันงามนี้จะสมฐานะคุณ”

ฟูจิได้แต่ยิ้มเรียบ ในขณะที่คิคุมารุทำท่าคลื่นไส้กับคำพูดสุดแสนลิเก คนธรรมดาที่ไหนคงไม่พูดกัน ไอ้หมอนี่คงมีความมั่นใจในตัวเองสูงน่าดูที่พูดประโยคนั้นออกจากปากได้แต่ยังดูดี

“จอดรถแบบนี้มันผิดกฏจราจรนะครับ แล้วมันขวางทางเดินรถด้วย” ร่างบางเอ่ยตำหนิเป็นอย่างแรก แต่คนถูกว่าไม่สะทกสะท้าน

“คุณก็รีบขึ้นมาสิครับ คนอื่นจะได้ไม่เดือดร้อน”

พูดราวกับว่าเป็นความผิดของฟูจิที่ไม่ยอมไปกับตัวเองเสียนี่ ช่างเป็นผู้ชายที่หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ แต่ฟูจิไม่คิดจะยอมลงให้เพียงเพราะเรื่องแค่นี้ ยังไงคนที่ผิดก็ไม่ใช่เขา

“คงจะไม่ได้หรอกครับ” แม้คำพูดจะยังสุภาพ แต่น้ำเสียงนั้นห้วนและแข็งกร้าว “เกรงว่าเย็นนี้ผมจะไม่มีเวลาให้คุณเสียแล้ว” ดูซิว่าจะหน้าด้านตื้อไปได้อีกเท่าไหร่

“ผมคิดว่าธุระของคุณคงไม่หนักหนาอะไรถึงกับจะไปทานข้าวเย็นกับผมไม่ได้” คราวนี้โอชิทาริเปิดประตูลงมาจากรถ แต่ยังติดเครื่องยนต์ค้างไว้อยู่ เขาเดินเข้าถึงตัวฟูจิอย่างรวดเร็วและคว้าลำแขนเรียวไว้อย่างไม่เบามือนัก

“ถ้าคุณยังดื้ออยู่แบบนี้ ผมอาจจะทำอะไรที่น่ากลัวลงไปก็ได้นะ ฟูจิ แค่ข้าวเย็นเอง ผมไม่ขออะไรมากกว่านั้นหรอก” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู แม้จะแผ่วเบาแต่ได้ยินชัดเจน ฟังดูคล้ายเป็นคำขู่บังคับ

ฟูจินิ่วหน้า พยายามออกแรงขัดขืนให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม ความอดทนของเขาชักจะเกินขีดจำกัดแล้ว “นี่คุณ! อย่างนี้เขาเรียกว่าละเมิดสิทธิส่วนบุคคลแล้วนะ ถ้ายังไม่ยอมหยุดอีกผมจะแจ้งตำรวจ”

คิคุมารุสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฟูจิตะคอก ก่อนจะรี่เข้ามาชิงกอดแขนฟูจิไว้เพื่อรั้งไม่ให้อีกฝ่ายลากเพื่อนของตนไปได้ตามใจชอบ แล้วพูดสนับสนุน “ถึงจะเป็นคนรวยก็อย่าคิดว่าจะทำตัวอันธพาลไปได้ทุกที่นะ!”

โอชิทาริกลับหัวเราะ ทั้งยังไม่ยอมปล่อยมือเรียว คนเงินหนาอย่างเขาจะกลัวตำรวจได้ยังไงกัน “คุณก็อย่าใจร้ายนักซี่ สิ่งที่ผมร้องไม่ใช่เรื่องยากเสียหน่อย” ว่าแล้วก็ฉวยโอกาสเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้แก้มใส เปิดโอกาสให้ริมฝีปากของตนได้ประทับบนผิวแก้มสีชมพูเรื่อ กรุ่นกลิ่นหอมหวลจากร่างบางโชยเข้าจมูกทันที

ฟูจิตกใจที่จู่ ๆ ก็ถูกบุกรุกถึงตัว ร่างโปร่งรีบผละออกแล้วเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าอวดดีนั่นสักฉาด แต่ก่อนที่จะทันได้ขยับ ร่างสูงที่เข้ามาคุกคามก็ถูกดึงออกห่างเสียก่อน

“เทสึกะ!” เสียงใสอุทานด้วยความดีใจระคนแปลกใจ ฟูจิมองไม่ทันว่าเทสึกะทำได้ยังไง แต่โอชิทาริถูกบังคับให้ปล่อยมือจากเขา และขณะนี้กำลังถูกร่างสูงที่แทรกเข้ามาคว้าคอเสื้ออยู่อย่างเอาเรื่อง

“ฟูจิ ไม่เป็นไรนะ!” ซาเอกิที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันรีบดึงเขาออกห่างจากผู้ชายที่ไม่น่าไว้ใจคนนั้น แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเทสึกะ

โอชิทาริจิ๊ปากอย่างเสียดาย ท่าทางเจ้านี่จะเล่นยากกว่าเจ้าโง่เมื่อตอนกลางวัน ถึงกับกระชากคอเสื้อเขาได้แบบนี้คงมีฝีมือเรื่องชกต่อยไม่น้อย เขาแค่นยิ้มแล้วแกล้งพูดเสียดสี “เห... เสน่ห์แรงจริงนะ ฟูจิ รู้สึกว่าจะมีอัศวินคอยปกป้องหลายคนเหลือเกิน แล้วทาจิบานะแฟนคนเมื่อกลางวันเอาไปไว้ที่ไหนซะละ”

เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเข้มแวววาบขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สบอารมณ์กับคำว่า ‘ทาจิบานะ’ กับ ‘แฟน’

“จะทำไม จะต่อยฉันเหรอ? ป่าเถื่อนจังนะ ลองดูสิ แล้วนายจะเสียใจภายหลังแน่” โอชิทาริท้า ชาวบ้านพวกนี้ไม่รู้ซะแล้วว่าใครเป็นใคร

เทสึกะไม่สนใจคำขู่นั้น เขาคงจะต่อยไปสักเปรี้ยงแล้วหากฟูจิไม่เอ่ยห้ามแล้วจับแขนเขาไว้

“พอเถอะ เทสึกะ อย่ามีเรื่องกันเลย”

ร่างสูงกวาดสายตามองรอบ ๆ ถึงจะเป็นเวลาเย็นที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน แต่เพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ดังลั่นจึงเรียกความสนใจของผู้คนได้มากพอดู เห็นแก่ฟูจิเขาจึงยอมปล่อยให้คนแปลกหน้าที่อวดดีนั่นไป

โอชิทาริจัดปกเสื้อตนเองให้เรียบร้อย แล้วเงยหน้ามองดูฟูจิอีกหน ผู้ชายท่าทางเอาเรื่องหนึ่งคน เด็กบ้านนอกหนึ่งคน กับผู้ชายท่าทางปอน ๆ อีกคน เจ้าหญิงคนนี้มีองครักษ์ตามเยอะจริงแฮะ ท่าทางจะเล่นยากกว่าที่คิด

“วันนี้คงจะไม่สะดวกจริง ๆ ด้วย งั้นเดี๋ยวเราค่อยเจอกันวันหลังแล้วกันนะ ฟูจิ”

เอ่ยคำลาเป็นลูกระเบิดทิ้งไว้ให้ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น ในขณะที่ซาเอกิกับคิคุมารุถอนหายใจโล่งอก

“สุด ๆ ไปเลยนะหมอนั่น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครหน้าด้านได้ขนาดนี้เลย” ซาเอกิบ่นเมื่อเจ้าของรถจากัวร์สีน้ำเงินขับจนลับสายตาไปแล้ว

“ถ้าเทสึกะมาไม่ทันคงจะแย่ เนอะ ฟูจิ” คิคุมารุว่า

เจ้าของใบหน้าหวานหันมาหาเทสึกะ คิดจะเอ่ยขอบคุณ แต่ต้องปะทะกับใบหน้าบึ้งตึงเสียก่อน

“หมอนั่นใคร” ร่างสูงถามเสียงห้วน

ใบหน้าสวยงองุ้มทันที ทำไมต้องถามตั้งแง่เหมือนเขาเป็นฝ่ายผิดอย่างนั้นด้วย เขาจึงตอบห้วนสั้นไม่แพ้กัน “คนไร้มารยาทที่ผ่านมา”

ไม่ใช่ว่าเทสึกะจะมองไม่ออกว่าฟูจิอารมณ์เสีย แต่เขาก็ยังถามต่อ “...ทาจิบานะที่หมอนั่นพูดถึง หมายความว่ายังไง”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ทาจิบานะแค่อยู่กับผมตอนที่คนคนนั้นมาตามตื้อผมถึงที่ร้าน ทาจิบานะก็เลยแค่บอกไปอย่างนั้นเพื่อไล่เขาไป”

แววตาใต้กรอบแว่นนั้นดูขุ่นเคือง “ด้วยการบอกว่าเป็นแฟนของนายนี่นะ”

ฟูจิยึดมืออีกฝ่ายมากุม ได้เจอหน้ากันหลังจากไม่ได้เจอมาตั้งนานทั้งที เขาไม่อยากให้มีเรื่องทะเลาะใส่กัน

“เทสึกะ... โกรธผมเหรอ”

“เปล่า”

“โกหก ถ้าเธอไม่โกรธจะทำท่าอย่างนี้เหรอ”

“...ฉันไม่ได้โกรธนาย แต่โกรธตัวเองที่ปล่อยให้นายอยู่คนเดียวจนมีคนอย่างนั้นมาเกาะแกะต่างหาก”

มือใหญ่กุมตอบ แน่นจนทำให้รู้สึกเจ็บนิดหน่อย

ฟูจิยิ้มออกในที่สุด “แต่เธอก็มาช่วยผมได้ทันนี่”

เมื่อมองเห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว แววตาที่เคยขุ่นเคืองก็เปลี่ยนแปรเป็นอ่อนโยน แล้วเทสึกะจึงเอ่ยชวน

“...ไปกินข้าวเย็นด้วยกันมั้ย”

To be continued...

ไม่รู้จะเขียนอะไร...