KeeChan

Cross (1) : Chaser (1)

Pairing : Tezuka Kunimitsu x ????????, Oshitari Yuushi x ????????

อะไรบางอย่างดลใจให้เขาแวะเข้ามาที่นี่ บางทีอาจจะเป็นโชคชะตา

เขากำลังเบื่อกับการจราจรติดขัดยามเช้า เวลาในขณะนี้คือ 9 โมงครึ่ง นับว่ายังไม่สายนัก แต่เพราะว่าเจ้านายผู้แสนเอาแต่ใจของเขาเปลี่ยนที่ประชุมผู้ถือหุ้นเอาดื้อ ๆ เขาถึงได้ต้องเสียเวลามาวนรถในย่านที่ไม่คุ้นเคยเอาซะเลย ร้านดอกไม้ตรงหัวมุมนั่นเข้าตาเขาอย่างประหลาด ทั้ง ๆ ที่ดูเหมือนร้านดอกไม้ทั่ว ๆ ไป แต่ทำไมถึงได้ทำให้เขารู้สึกอยากก้าวเท้าเข้าไปดูนักนะ

ชายหนุ่มจอดรถแล้วเปิดกระจกหน้าต่าง เท้าแขนกับประตูรถพร้อมกวาดสายตาสำรวจภายในร้านดอกไม้ที่ว่า ไหน ๆ เขาก็คงจะไปสายเสียแล้ว ซื้อดอกไม้ติดไม้ติดมือไปเบรกคำบ่นก็ดี คิดดังนั้นเขาก็ลงจากรถ ในร้านดอกไม้นั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมและบรรยากาศที่สดใสเหมือนมีแดดอ่อน ๆ ส่องอยู่ตลอดเวลา คนที่วัน ๆ นึงนั่งอยู่แต่ในห้องประชุม ขลุกอยู่กับเอกสารอย่างเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นภาพแบบนี้บ่อยนัก ปกติเวลาจะซื้อดอกไม้ให้คนที่รักหรือใครก็ตามเขาก็มักจะใช้คนอื่นมาซื้อให้ทั้งนั้น

ภายในร้านดูเงียบสงบราวกับไร้ผู้คน ร่างสูงนึกสงสัยว่าคนดูแลร้านนั้นอยู่ที่ไหนกัน บริเวณร้านดูกว้างขวางใหญ่โตไม่เบา แถมมีดอกไม้อยู่หลายชนิด ทั้งกุหลาบหลากสี แน่ละ ไม่ว่าร้านไหนก็คงมี ทิวลิป คาร์เนชั่น ลิลลี่ ลาเวนเดอร์ แล้วก็มีอีกหลายอย่างที่เขาไม่รู้จักชื่อ คิดประเมินไปพลางคิดว่าเจ้าของคงจะมีฐานะดีพอตัว

“ยินดีต้อนรับครับ” เสียงใสเอ่ยต้อนรับขณะที่เขากำลังสำรวจไม้ดอกภายในร้านเพลินอยู่ “ไม่ทราบว่าต้องการดอกไม้แบบไหนหรือครับ”

เจ้าของเสียงเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าน่ารักราวกับหญิงสาวที่อ่อนหวาน ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงเสียก่อนเขาคงจะนึกว่าเป็นผู้หญิงแน่ ๆ สายตาใต้กรอบแว่นเผลอจ้องมองดวงตาสีฟ้าสว่างที่แฝงเสน่ห์คู่นั้นเสียนานจนอีกฝ่ายแปลกใจจึงเอ่ยทัก

“คุณลูกค้าครับ?”

“อ้ะ ขอโทษด้วย” ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ตนเองก็ยังไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าสวย “ผมบังเอิญแวะเข้ามา ร้านคุณดูดีมากเลย” พูดพลางเผยรอยยิ้มเพื่อสร้างความประทับใจให้กับฝ่ายตรงข้าม ร่างบางยิ้มหวานตอบ

“ดีใจที่คุณชอบครับ ขอโทษด้วยนะครับที่เมื่อครู่ผมไม่ได้ออกมาต้อนรับให้เร็วกว่านี้” ปกติแล้วคนที่สั่งดอกไม้หรือว่าตรงมาซื้อจะมาเช้าตรู่มากกว่า ไม่ก็มารับช่วงเย็นสำหรับการฉลองดินเนอร์ ช่วงสาย ๆ เช่นนี้จึงเป็นเรื่องแปลกที่จะมีใครแวะเวียนเข้ามาในร้าน

“คุณดูแลร้านนี้คนเดียวเหรอ” ชายหนุ่มเริ่มถามถึงเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายได้อย่างแนบเนียน เมื่อพบคนที่สนใจเข้าให้ เขาย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะทำความรู้จัก

“เปล่าหรอกครับ เพื่อนของผมตอนนี้ออกไปส่งดอกไม้น่ะ เขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ค่อยจะเป็น” เจ้าของใบหน้าหวานตอบแล้วหัวเราะคิก คงกำลังนึกถึงคนที่ตนเองกล่าวพาดพิง

ร่างสูงยิ้มกริ่มเมื่อได้เห็นรอยยิ้มน่ารักเหมือนกับเด็ก ๆ ช่างดูไร้เดียงสาน่าทะนุถนอม เขายิ่งจะถูกใจมากขึ้นแล้วสิ

“ผมอยากจะได้ดอกไม้แปลก ๆ หน่อย ทุกทีผมจะซื้อกุหลาบ แต่เกรงว่าอาจจะจำเจไปนิด คุณจะช่วยแนะนำสักหน่อยได้มั้ย”

“ให้คนรักหรือครับ” ร่างบางเดา คนส่วนใหญ่ที่ซื้อดอกกุหลาบก็มักจะเอาไปให้คนรักของตนทั้งนั้น ยิ่งสำรวจคู่สนทนาที่เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ฟังจากคำพูดจาแล้วดูเป็นคนรักสนุกไม่น้อย เขาค่อนข้างมั่นใจว่าคนคนนี้คงให้ดอกไม้ผู้หญิงเพื่อเสริมการโปรยเสน่ห์ของตนมานักต่อนักแล้ว

“ให้ราชินีของผม”

เจ้าของร้านหยุดคิด ในขณะที่ชายหนุ่มพูดต่อ “ต้องเป็นของดีมีราคาที่สุด ราชินีของผมชอบความหรูหรา จะมีอะไรดีกว่ากุหลาบรึเปล่า”

“คงยากล่ะครับ” เท่าที่ฟังดูคนที่จะรับดอกไม้นี้คงจะรู้เรื่องพันธุ์ไม้มีราคาเป็นอย่างดี แล้วท่าทางจะเรื่องมากเสียด้วย ถ้าเลือกอะไรผิดแปลกไปให้คงไม่คุ้มค่าเสี่ยง

“แล้วคุณชอบดอกอะไรล่ะ” คำถามเปลี่ยนเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหน้าหวานเบิกตาแล้วยิ้มตอบ

“อาจจะแปลกสักหน่อย แต่ดอกไม้ที่ผมชอบคงไม่ตรงรสนิยมราชินีของคุณหรอกมั้งครับ แถมยังหายากเสียด้วย”

“พูดแบบนี้ผมก็ยิ่งอยากรู้น่ะสิ”

ร่างบางหัวเราะให้คำตอบนั้นแล้วเอ่ยขอตัว เขาหายไปที่หลังร้านไม่นานก็ยก ‘ดอกไม้’ ที่ว่ามาให้ดู ดอกไม้สีขาวบานสะพรั่งบนต้นตะบองเพชรหนามขนาดจิ๋ว เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าตะบองเพชรบางพันธุ์นั้นมีดอกแต่ไม่เคยรู้ว่ามันจะสวยถึงขนาดนี้

“แปลกจริง ๆ ด้วย” ร่างสูงออกความเห็น

ดวงตาสีน้ำทะเลเป็นประกายคมวาบก่อนจะเอ่ยตัดบท “ผมคิดว่ากุหลาบคงเหมาะที่สุดแล้ว จะรับสีอะไรดีครับ”

ประโยคนั้นทำให้ชายหนุ่มจนมุม คล้ายเป็นการถูกเตือนกลาย ๆ ว่าเลิกยุ่มย่ามเสียที ถ้าจะตื้อต่อให้อีกฝ่ายเกลียดขี้หน้าตั้งแต่เจอกันครั้งแรกคงจะไม่ดีแน่ เขาจึงตัดสินใจยอมถอยดีกว่า เขาตกลงตามคำแนะนำอย่างง่ายดาย แล้วไม่นาน ดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ก็ถูกยื่นมาให้ เขาหยิบเงินสดออกมาจากกระเป๋าเงินพร้อมจงใจโชว์บัตรอภิสิทธิ์ต่าง ๆ หวังจะให้คนมองตาโตในความฟู่ฟ่า แต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับความสนใจแม้แต่น้อย

เมื่อเหล่มองที่ช่อดอกไม้ก็พบว่านามบัตรของร้านถูกแนบมาด้วย แต่เขาก็ต้องเสียดายที่มีเพียงชื่อร้านกับเบอร์ติดต่อ แต่ไม่ใช่ชื่อของคนสวยตรงหน้า อย่างไรก็ตาม เขาก็ยื่นนามบัตรของตนให้

“ผมคงจะมาใช้บริการอีก”

ไม่มีอะไรต้องรีบร้อน... เขาชอบการเล่นเกมแบบมีขั้นตอนอยู่แล้ว

เจ้าของใบหน้าหวานเพียงแต่ยิ้มรับตามมารยาท เมื่อลูกค้าเดินออกไปพ้นสายตาแล้วจึงก้มลงดูนามบัตรในมือที่โดนยัดเยียดมาให้

‘Yuushi Oshitari
Managing Director
Rondeau Corporation (Japan) Ltd.’

-//-//-//-//-//-//-//-//-//-//-

“ไปเถลไถลที่ไหนมาถึงเพิ่งโผล่หัวเอาป่านนี้”

ถ้อยคำตำหนิที่คุ้นหูดังขึ้นทันทีที่ประธานบริษัทเดินก้าวเข้าห้องประจำตำแหน่งของตน โอชิทาริ ยูชิ เคยชินกับน้ำเสียงไม่พอใจแบบนั้นมานานพอที่จะไม่โกรธที่ถูกต่อว่าทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองเสียทั้งหมด สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ไปปรากฏตัวในที่ประชุมเพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่หอบช่อดอกไม้ไปให้เป็นที่รวมความสนใจจนการประชุมล่ม สู้มาดักรอที่ห้องของเจ้าตัวเลยจะสะดวกกว่า แล้วก็เป็นส่วนตัวกว่าเสียด้วย

“แค่นายคนเดียวก็จัดการได้นี่ คงจะเรียบร้อยดีใช่มั้ย”

ร่างสูงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้เป็นประธานอย่างไม่เกรงกลัว เขาทั้งสองคนร่วมงานกันมาหลายปีแล้ว แถมยังรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ถึงตำแหน่งหน้าที่การงานจะต่ำกว่าก็ไม่ได้ทำให้โอชิทาริเกรงอกเกรงใจมากขึ้น

และเพราะคนคนนี้เป็นกรณีพิเศษ

ชายหนุ่มซ่อนช่อดอกกุหลาบสีแดงสดไว้ใต้โต๊ะไม้ตัวใหญ่ ยกขาขึ้นพาดไปถึงหัวโต๊ะที่มีป้ายชื่อว่า ‘อาโตเบะ เคย์โกะ’ วางอยู่ หวังจะยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธแล้วเดินเข้ามาหาใกล้ ๆ เขาชอบนักเวลาที่อีกฝ่ายโมโหฮึดฮัด แต่ก็น้อยครั้งที่จะทำได้สมใจเพราะว่าผู้ร่วมงานของเขาคนนี้ก็รู้จักควบคุมอารมณ์ตนเอง ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถก้าวมายืนบนที่สูงขนาดนี้ได้เพียงเพราะบารมีพ่อแม่และเงินตราที่ล้นเหลือ

“ก็มีแต่พวกงี่เง่าเหมือนเดิม”

อาโตเบะว่าแล้วเดินฉับ ๆ มาตรงหน้า ยืนกอดอกวางอำนาจเป็นคำสั่งบอกว่า ‘ลุกได้แล้ว นั่นเก้าอี้ฉัน’

...วันนี้ยั่วโมโหไม่สำเร็จแฮะ... โอชิทารินึกเสียดายแล้วยกขาออกจากโต๊ะแต่โดยดี ยกช่อกุหลาบขึ้นวางแปะทิ้งไว้ให้ “ของขวัญ” ชายหนุ่มทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะ ก่อนจะพูดต่อ “เนื่องในโอกาส... ฉันโดดประชุมได้สำเร็จ”

ผู้มีตำแหน่งสูงกว่าหน้าตึง “เจ้าคนไร้ประโยชน์” แต่เมื่อเหลียวมองช่อกุหลาบสวยสะพรั่งนั่นแล้วก็อดจะอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “Maid of Honor… รู้จักเลือกของนี่ แต่รู้สึกจะเหมาะที่จะให้ผู้หญิงมากกว่านะ” ถึงจะติเช่นนั้นแต่แสดงออกชัดเจนว่าตนถูกใจ

ท่าทางการประชุมวันนี้คงเป็นไปด้วยความราบรื่นโดยไม่มีเขา เอ... ว่าแต่มันเรื่องอะไรกันนะ ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นเรื่องหาพรีเซนเตอร์ให้กับสินค้าตัวใหม่ละมั้ง อาโตเบะน่ะคัดค้านเรื่องนี้หัวชนฝา ยืนกระต่ายขาเดียวว่าตัวเองนั่นแหละเหมาะที่จะเป็นพรีเซนเตอร์ที่สุด สงสัยจะไม่มีใครกล้าขัดเสียด้วย แหงล่ะ ประธานจอมเผด็จการยิ่งกว่าฮิตเลอร์แบบนี้ ใครจะเบรกอยู่กัน

โอชิทาริดึงกุหลาบดอกหนึ่งออกจากช่อ สูดกลิ่นหอมที่ไม่แตกต่างจากกลิ่นกายของคนตรงหน้าแล้วยกยิ้ม

“ประชุมเสร็จแล้ววันนี้ก็ว่างสิ ไปเที่ยวไหนกันดี หรือว่าจะกลับไปนอนเล่นที่คอนโดกันดีล่ะ”

อาโตเบะหรี่ตา “อยากจะกลายเป็นคนว่างงานขึ้นมาจริง ๆ เรอะ” ถ้าไม่เห็นแก่ความสามารถในการตัดสินใจเรื่องสำคัญได้อย่างถูกต้องและเฉียบคมล่ะก็ เก้าอี้กรรมการผู้จัดการคงไม่ตกเป็นของโอชิทาริแน่

ว่าแล้วอาโตเบะก็โยนเอกสารการประชุมปึกหนึ่งให้ “มีน้ำหอมรุ่นใหม่เพิ่งออกมา เป้าหมายก็สำหรับพวกมนุษย์เดินดินธรรมดาที่ไม่มีปัญญาซื้อน้ำหอมของฉัน ตอนบ่ายนี้จะต้องฟังเสนอเรื่องตัวสินค้าแล้วก็พรีเซนเตอร์คนใหม่ที่จะเหมาะกับภาพลักษณ์พื้น ๆ คงไม่ต้องให้คนระดับฉันเข้าไปช่วยตัดสินใจหรอกนะ อ๋า? ใครจะไปรู้ว่าคนระดับพวกนายมีการประมวลผลเรื่องความงามก้นยังไง”

ปกติแล้วอาโตเบะจะไม่มายุ่งเรื่องการพัฒนาหรือคุณภาพของผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว หน้าที่ของเขาคือบริหารกับดูแลการวางแผนให้ได้กำไรสูสุด แต่เรื่องน้ำหอมล่าสุดนั่นเป็นกรณีพิเศษ ก็เพราะว่าตัวเองเป็นพรีเซนเตอร์ทั้งที เลยต้องแน่ใจว่าอะไร ๆ ต้องสมบูรณ์แบบ โปรเจคต่อไปโอชิทาริคงต้องทำงานหนักแทน แต่เรื่องผลงานที่ออกมานั้นก็ต้องถึงขั้นที่อยู่ในระดับพึงพอใจเหมือนกัน

โอชิทาริยักไหล่ อย่างกับว่าเขามีทางเลือกอย่างนั้นแหละ เป็นคำสั่งชัด ๆ อาโตเบะสง่างามและมีเสน่ห์ก็จริง แต่นั่นก็แลกมาด้วยความเอาแต่ใจตนเองเหลือล้น ว่ากันตามตรงแล้วเขานับว่าโชคดีมากที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดคนที่เป็นเหมือนดอกฟ้าถึงขั้นแตะเนื้อต้องตัวได้

“แล้วนายจะไปไหนล่ะ หือ” ชายหนุ่มในกรอบแว่นเอ่ยถาม ข้อดีของความสนิทสนมนี่อีกอย่างคือเขาสามารถถามซอกแซกถึงเรื่องส่วนตัวได้มากกว่าคนอื่น หากไม่ใช่เขาถาม คำตอบที่ได้คงจะเป็นแค่ ‘ไม่ใช่กงการอะไรของนาย’ หรือไม่ก็ ‘เรื่องของฉันมีค่ามากกว่าเกินจะบอกให้นายฟัง’ อะไรแบบนั้น

“กลับบ้าน” ร่างโปร่งหมายถึงคฤหาสน์หลังใหญ่นอกเมืองออกไป โดยปกติอาโตเบะจะพักอยู่ที่คอนโดหรูหราเทียบเท่าโรงแรมห้าดาวในเมืองเพื่อสะดวกต่อการมาทำงาน สุดสัปดาห์จึงจะกลับไปบ้านใหญ่สักครั้ง

“แวะไปหาได้รึเปล่า” น้ำเสียงปนหยอกเย้าเอ่ยถาม ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะเคลื่อนแตะกัน ติดที่ว่าอาโตเบะยกดอกไม้ขึ้นมาขวางไว้เสียก่อน

“แค่ดอกไม้ช่อเดียวคิดว่าจะได้ทุกอย่างเรอะ ฝันเฟื่อง!”

อ้อ... แปลว่าไม่ให้แวะ ตอนที่ไปขลุกอยู่ด้วยกันในคอนโดออกจะว่าง่ายแท้ ๆ บางทีโอชิทาริก็เดาไม่ถูกว่าตอนไหนอาโตเบะจะดื้อดึง ตอนไหนที่จะอ่อนยวบ แต่ไม่ว่าแบบไหนเขาก็ชอบทั้งนั้นแหละ

เรื่องง้องอนนั้นมีออกบ่อย สิ่งที่ควรระวังก็คืออย่าทำให้อาโตเบะโกรธจริง ๆ ไม่อย่างนั้นแล้วอาจจะต้องตามง้อเป็นปี กุหลาบดอกนี้ที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันมานาน ถ้าจับอย่างไม่ระวังล่ะก็คงจะโดนหนามตำแน่ ๆ เพราะว่าสวยงามขนาดนี้น่ะสิ ถึงมีคุณค่าเหลือเกิน

ร่างสูงอมยิ้มแล้วจ้องใบหน้างดงามอยู่อย่างนั้นจนอีกคนต้องขมวดคิ้ว

“มองอะไร!”

“มองผู้ชายที่งดงามที่สุดในโลก”

แทนที่จะออกอาการขวยเขิน อาโตเบะกลับทำหน้าเซ็ง เขาได้ยินคำพูดป้อล้อยกยอแบบนี้มานักต่อนักแล้ว โดยเฉพาะเวลาที่คำพวกนี้ออกจากปากคนตรงหน้า มันกลายเป็นเหมือนคำชมที่ได้รับเป็นปกติ เขาจึงไม่รู้สึกใจเต้นกับมันอีกต่อไป ถึงอย่างนั้นโอชิทาริก็หัวเราะ

“พูดกี่ครั้งก็ยังเป็นเรื่องจริงอยู่ดีนี่นะ” ว่าแล้วก็ประคองใบหน้าสวย หมายจะประทับจุมพิตดูดดื่มลงไป ริมฝีปากได้รูปเผยอรับในที่สุด แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น

อาโตเบะถอยออกมาด้วยใบหน้าเฉยชาราวกับว่าจุมพิตเมื่อครู่ไม่มีความหมายใด ๆ ก่อนจะชี้นิ้วสั่ง “จัดการงานให้เรียบร้อยด้วยล่ะ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

กรรมการผู้จัดการยิ้มรับด้วยรอยยิ้มแฝงเล่ห์เป็นนิสัย ได้ถึงขนาดนี้เขาก็พอใจแล้ว เพราะไม่มีใครสามารถแตะต้องอาโตเบะได้มากกว่าเขาคนนี้

“คอยดูผลงานได้เลย”

To be continued...

มันว่างมาก?????

ชื่อเรื่องมีความหมาย และ ไม่มีความหมาย แบบแปลก ๆ โปรดติดตาม เปลี่ยนชื่อเรื่องและ... อันเก่ามันยาวไป ไม่เร้าใจ

หัวแพริ่งขึ้นแล้ว แต่อีเทะยังไม่มา... พระเอกแน่หรอวะ... คนหล่อต้องใช้เวลากว่าจะได้ออก ฮ่าๆๆๆ

ยิ่งเขียนยิ่งเหมือนนิยายน้ำเน่า... เขียนเป็นแต่แนวนี้... TT^TT