KeeChan

Ache (8)

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากลับบ้านพร้อมกัน เป็นเพียงหนึ่งในหลาย ๆ ครั้งเท่านั้น เขาควรจะไม่รู้สึกอะไรแปลกประหลาด แต่ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้เทสึกะถึงรู้สึกใจเต้นแรงมากกว่าปกติ

เขากำลังรอฟูจิอยู่ที่ทางออกประตูโรงเรียนเพราะอีกฝ่ายบอกว่ามีธุระต้องจัดการที่ชมรมนิดหน่อย เขาเองก็ไม่ได้ไต่ถามอะไร แต่มาคิดอีกทีเขาก็สงสัยว่าฟูจิไม่ต้องซ้อมเทนนิสแล้วงั้นเหรอถึงได้ชวนเขาไปแวะร้านเค้ก หรือว่า... ฟูจิจะโดดซ้อมอีก? เทสึกะคิดแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีที่เหมือนตัวเองจะเป็นต้นเหตุให้อีกฝ่ายโดดซ้อมอยู่บ่อย ๆ

เอาเถอะ... เขาจะคุยเรื่องนี้ระหว่างทางที่เดินไปด้วยกันก็แล้วกัน

รออยู่ไม่นานฟูจิก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าใส่อุปกรณ์เทนนิส “ไปกันเถอะ” ร่างบางคว้าข้อมือเขาทันทีแล้วเดินนำโดยไม่ถามไถ่ เทสึกะที่ยังงุนงงก้าวตามอีกฝ่าย เหมือนกับว่าฟูจิหนีใครมาอย่างนั้นแหละ เขาเหลียวไปมองก็เห็นโออิชิวิ่งตามมาแว่บ ๆ แต่ไม่มีเวลาพอจะหยุดถาม

ฟูจิเริ่มชะลอฝีเท้าลงเมื่อออกห่างจากโรงเรียนได้พอสมควร หรือเป็นเพราะอาจรู้ว่าโออิชิไม่ได้ตามมาแล้วก็ได้

“มีอะไรเหรอ”

“ไม่มีอะไรสำคัญหรอก” อีกฝ่ายบอกปัดแล้วยิ้มกลบเกลื่อน “ผมไม่อยากเสียเวลาคุยมากน่ะ เดี๋ยวเทสึกะจะรอนาน โออิชิก็ตื้อไม่เลิกจริง ๆ”

“มันจะดีเหรอ ฉันรออีกหน่อยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องที่โออิชิจะพูดกับนายน่าจะสำคัญกว่า” เทสึกะว่า ถึงแม้จะไม่รู้ว่าโออิชิมีธุระอะไรก็ตาม แต่จะให้เดาก็น่าจะเป็นเรื่องเป็นการเป็นงาน หรือเกี่ยวข้องกับชมรมด้วยซ้ำ

“โออิชิพูดยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก สำหรับผมแล้วเทสึกะสำคัญที่สุด” น้ำเสียงจริงจังว่าอย่างนั้นแล้วจับมือเขาบีบไว้แน่น

“?” น่าจะเป็นคำพูดที่ทำให้เขาดีใจ หรือไม่ก็อายจนม้วน แต่บรรยากาศที่น่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกนี้มาจากไหน... “เกิดอะไรขึ้นรึไง อย่าปิดฉันได้มั้ย”

หรือว่า... จะเกี่ยวกับเทนนิส?

“จริงสิ แล้วนายไม่ต้องเข้าชมรมเหรอ โออิชิมาตามเพราะอย่างนี้ใช่มั้ย”

ดวงตาสีน้ำทะเลหันมามอง ฉายแววของความไม่พอใจอยู่ลึก ๆ “รู้สึกว่าเทสึกะจะความรู้สึกไวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะนะ ก็ในเมื่อเทสึกะไม่เล่นเทนนิสแล้ว เทนนิสก็ไม่จำเป็นกับผม ผมแค่ต้องการเธอ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ” เด็กหนุ่มหน้าหวานว่าแล้วยกมือเขาขึ้นแนบแก้มตัวเอง

อดีตกัปตันแห่งเซชุนเริ่มใจสั่น ฟูจิที่ให้ความสนใจกับเขาเพียงคนเดียวกลับทำให้รู้สึกกดดัน ดูเหมือนคนตรงหน้าพร้อมจะสละทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างเขา อะไรอย่างอื่นในชีวิตที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ฟูจิก็จะไม่สนใจ

“...นายจะไม่เล่นเทนนิสแล้วเหรอ” ร่างสูงลองถามออกไป หวังอยู่ลึก ๆ ว่าคำตอบคงไม่เป็นอย่างที่ตัวเองคิด

อีกฝ่ายส่งยิ้มหวาน “อื้อ ก็เทสึกะเล่นไม่ได้แล้ว ผมจะเล่นทำไมล่ะ เมื่อกี้ผมก็ลาออกจากชมรมแล้วด้วย”

ฟังดูน่าจะเป็นเหตุผลที่เข้าใจง่าย แต่สำหรับเทสึกะนั้นเป็นเหมือนคำพูดที่แทงลึกเข้าไปในใจ

เขารักฟูจิ... ดีใจที่ฟูจิรักเขา... แต่ไม่ใข่แบบนี้

เทสึกะไม่อยากให้ฟูจิเลิกเล่นเทนนิส เขาเองก็รักเทนนิสของฟูจิพอ ๆ กับตัวตนของฟูจิเอง เป็นเพราะว่าเขารู้จักฟูจิดีที่สุดเวลาที่อยู่ในคอร์ท ทั้งสองคนพบกันเพราะเทนนิส เทสึกะยอมไม่ได้ถ้าฟูจิจะเลิก

“ฟูจิ... ไม่จำเป็นจะต้องทำถึงขนาดนี้หรอกนะ” ร่างสูงพยายามโน้มน้าวอีกฝ่าย “เล่นเทนนิสเหมือนเดิมเถอะ ฉันชอบดูนายที่มุ่งมั่นแล้วก็เก่งกว่าใครบนคอร์ท ให้ฉันไปนั่งดูเหมือนอย่างที่ผ่านมาก็ได้นี่ ขอร้อง... อย่าเลิกเลย”

ฟูจิตวัดสายตา เทสึกะคงไม่รู้ว่าน้ำเสียงอ้อนวอนของตนทำให้อีกฝ่ายเคือง “ทำไมถึงไม่อยากให้ผมเลิก”

“...นายไม่อยากเล่นแล้วเหรอ” ร่างสูงถามย้อนแทนคำตอบ “ถึงกับได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะ ไม่น่าจะหยุดกลางคันแบบนี้นะ”

“เทสึกะ เธอรักผมจริง ๆ รึเปล่า”

เสียงที่เอ่ยถามบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังโกรธ คำถามนั้นราบเรียบแต่ต้องการคำตอบที่หนักแน่น

เทสึกะยกมือเรียวทั้งสองข้างมากุมไว้ เขารักทั้งฟูจิ และเทนนิสของฟูจิ เพราะว่าไม่มีเทนนิสของตัวเองแล้ว ความหลงใหลของเขาจึงทุ่มใส่คนตรงหน้านี้มากขึ้นเป็นทวีคูณ

“ฉันรักนาย... จะให้พูดกี่ครั้งก็ได้” เขาเว้นช่วง สำหรับเทสึกะ ฟูจิและเทนนิสของฟูจินับเป็นสิ่งเดียวกัน ในเมื่ออัจฉริยะคนนี้ยังเล่นเทนนิสได้อย่างที่ปรารถนา ทำไม... ถึงไม่คว้าโอกาสนั้นไว้ “แล้วฉันก็... รักเทนนิสของนายด้วย”

มือที่กุมไว้ถูกสะบัดออกอย่างไม่ใยดี พร้อม ๆ กับดวงตาสีน้ำทะเลที่จ้องมองมาอย่างผิดหวัง “แค่ผม ไม่พอรึไง ทำไมจะต้องมีเทนนิสมาด้วยทุกครั้ง!”

“ฟูจิ... ไม่ใช่นะ”

ไม่เกี่ยวกับว่าเพียงพอหรือไม่พอ เพียงแต่เขารักทั้งสองสิ่งนั้น... และไม่อยากจะเสียมันไปแม้แต่อย่างเดียว

ร่างโปร่งไม่ยอมฟังเขาพูดจนจบ แล้วเอ่ยตัดพ้อ “สิ่งที่เทสึกะรักแล้วจริง ๆ คืออะไรกันแน่ แค่เทนนิส หรือว่าผม? เคยมองผมที่เป็นผมจริง ๆ รึเปล่า หรือแยกผมกับเทนนิสออกจากกันไม่เป็น!”

‘อย่ายัดเยียดความต้องการของเธอมาให้ผม’

คำพูดของฟูจิก่อนหน้านี้ดังสะท้อนในหัว เทสึกะนิ่งงันไปเหมือนกับถูกต่อยที่หน้าเข้าอย่างจัง

เขา.. เป็นอย่างนั้นจริง ๆ รึเปล่า? เขากำลังเห็นแก่ตัวดึงดันให้ฟูจิทำในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้เพื่อสนองความต้องการของตัวเองโดยไม่นึกถึงใจของอีกฝ่าย

ฟูจินิ่งรอคำตอบจากร่างสูงที่กำลังครุ่นคิด อารมณ์ฉุนเฉียวทำให้เขาอดทนรอได้ไม่นานนัก เด็กหนุ่มหันหลังเดินหนี ก่อนจะเร่งฝีเท้าเมื่อเทสึกะยังไล่ตามมา เขาไม่อยากจะเห็นหน้าเทสึกะตอนนี้

“รอก่อน ฟูจิ!” อดีตกัปตันแห่งเซชุนรั้งเขาไว้ ฟูจิถอนใจแล้วหยุดวิ่งกลางทาง ก่อนจะหันมามอง

“มีอะไรอีก”

เทสึกะพูดอะไรไม่ออก เขายอมรับว่าไม่อาจจะแยกฟูจิกับเทนนิสของฟูจิให้ออกจากกันได้ เขาจินตนาการไม่ออกว่าฟูจิที่ไม่มีเทนนิสจะเป็นยังไง เหมือนกับที่ไม่เคยนึกว่าตัวเองที่ปราศจากเทนนิสจะกลายเป็นคนอ่อนไหวและเปราะบางขนาดหนัก

แต่ถ้าเป็นฟูจิ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฟูจิ... ก็ยังคงเป็นฟูจิไม่ใช่หรือ

เทสึกะเงยหน้ามองร่างโปร่งที่ยืนอยู่ห่างออกไป เขาจะพูดอะไร... ถ้าฟูจิไม่ต้องการให้เขายึดติดกับเทนนิส ก็คงจะทำได้ยาก เพราะภาพแห่งความประทับใจที่ฝังอยู่ในความทรงจำ ทั้งหมดนั้นก็มีเทนนิสอยู่ด้วยทั้งนั้น

ร่างโปร่งที่ยืนคอยให้เขาพูดถอนใจอีกครั้ง “ถ้าลำบากใจนักเธอยังไม่ต้องพูดตอนนี้ก็ได้ ถ้าเทนนิสมันตัดยากขนาดนั้นล่ะก็”

ฟูจิค่อย ๆ เดินห่างออกไปอีก และเทสึกะก็ไม่กล้าเรียกให้ร่างโปร่งหยุดอีก แต่เขาก็ยังเดินตามอีกฝ่ายช้า ๆ สายตาจับจ้องที่แผ่นหลังบางไม่วางตา

ไม่ใช่ว่าฟูจิไม่รู้ว่าเขาเดินตาม อัจฉริยะแห่งเซชุนเองก็รู้สึกไม่มั่นคงในความรักครั้งนี้ ดูเหมือนเทสึกะจะแยกไม่ออก... สำหรับเขาแล้วไม่จำเป็นต้องมีเทนนิส เขาก็รักเทสึกะได้อย่างจริงใจและมอบให้ได้ทั้งหมดของหัวใจ แต่สำหรับเทสึกะยังไมใช่ ร่างสูงยังไม่เคยมองเขาที่เป็นตัวตนของเขาจริง ๆ สักครั้ง ที่ยึดเขาไว้ กอดเขาไว้ ก็เพื่อเป็นตัวแทนของเทนนิสที่หายไปเท่านั้น

ถึงแยกถนนสุดท้ายก่อนจะถึงบ้านฟูจิแล้ว ไฟเดินข้ามถนนเป็นสีเขียวพอดีร่างโปร่งจึงเร่งฝีเท้า ฟูจิชะงักเท้าก่อนจะก้าวข้ามถนน หันหลังเหลียวไปมองคนที่เดินตามมาอยู่ห่าง ๆ อีกครั้ง

...จะดีแค่ไหนถ้าเทสึกะมองเห็นเขาเสียที...

ฟูจิเก็บงำความเศร้าสร้อยไว้ในใจแล้วเดินต่อไป เมื่อครู่ที่ได้เห็นหน้า เหมือนกับเทสึกะจะพูดอะไรสักอย่าง เขาเองที่ไม่อยากฟัง เพราะเขาเจ็บใจที่เวลาที่เทสึกะพูดถึงเทนนิสจะมีใบหน้าที่สดใสแล้วมีความสุขได้ พอ ๆ กับโศกสลดและไร้ชีวิตชีวายามที่ปวดใจว่าไม่อาจจับแรกเก็ตได้

เขาเองก็อยากเป็นแบบนั้น... อยากเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลกับเทสึกะได้ถึงขนาดนั้น เพราะนั่นสะท้อนให้เห็นว่าเทสึกะยึดติดกับเขามากมายเพียงใด

ความคิดวุ่นวายในหัวทำให้เขาหยุดเดิน ระหว่างที่เหม่อลอยนั้นเองรู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงเทสึกะเรียก ทันใดนั้นทั้งร่างก็ถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงบนพื้นฟุตบาท

ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง.. แตกหัก

ฟูจิค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วหันมามองบนถนนที่ตนเดินข้ามมาเมื่อครู่ ภาพที่ปรากฏสู่สายตานั้นทำให้หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนก

เทสึกะ...

ร่างของเทสึกะนอนอยู่ไม่ไกลจากรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ตรงเลน บนพื้นมีรอยเบรกให้เห็นชัด สิ่งแรกที่ฟูจิทำคือวิ่งตรงเข้าไปหาร่างที่นอนอยู่โดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก

ฟูจิไม่กล้าแตะต้อง... เขากลัวว่าหากแตะแม้เพียงสักนิด เทสึกะอาจจะแตกสลาย กระนั้นมือเรียวก็ค่อย ๆ แตะที่แขนอีกฝ่าย รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ผ่านซึมเนื้อผ้าสีดำ เมื่อพลิกมือตัวเองขึ้นมาก็พบว่าสีแดงสดเลอะเต็มไปหมด

สีหน้าของเทสึกะแสดงความเจ็บปวดเกินจะทนทาน เขาพยายามขยับตัว แต่เพียงแค่ปลายนิ้วขยับก็รู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งร่าง เขาลืมตาขึ้นมองฟูจิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัดฟันยันตัวขึ้นด้วยด้านซ้ายที่ไม่ถูกกระแทก

“...ไม่.... บาดเจ็บ... นะ”

เสียงพร่าขาดตอนเอ่ยถาม ฟูจิตัวสั่นแล้วยกมือโอบกอดเทสึกะไว้แน่น น้ำตาไหลลงอาบแก้มเนียน รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากให้ขาดเป็นริ้ว ๆ

“ผม... ไม่เป็นอะไรเลย”

วินาทีนั้นเองที่ฟูจิเพิ่งจะสังเกตเห็นคนขับรถผลุนผลันลงมาแล้วรีบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล ในขณะที่เขารู้สึกว่าเลือดอุ่น ๆ กำลังไหลรินออกมามากขึ้น ร่างโปร่งบังคับให้ตัวเองใจเย็นแล้วเรียกให้คนในอ้อมกอดคงสติไว้

“ทน... อดทนไว้นะ เทสึกะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว เธอจะไม่เป็นไร... นะ”

“...ฉัน... รัก...”

เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมลมหายใจถี่รัว ฟูจิลูบใบหน้าอีกฝ่ายเพื่อปลอบโยนถึงแม้จะรู้ว่ามันคงไม่ช่วยอะไรมากนัก เขาส่ายหน้าให้กับคำพูดนั้น “ไม่ต้องพูดแล้ว เทสึกะ ผมรู้แล้ว ผมเองก็รักเธอเหมือนกัน”

ฟูจิพูดทั้งน้ำตานองหน้า เรื่องเทนนิสอะไรนั่นช่างมันเถอะ เทสึกะจะรักเขาเพราะอะไรฟูจิไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ความปรารถนาในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือขอให้คนในอ้อมแขนนี้ปลอดภัย

เทสึกะยิ้มบาง ราวกับพึงพอใจที่ความรู้สึกของตนส่งผ่านไปถึงอีกฝ่ายได้

นานทีเดียว... กว่าที่เขาจะได้คำตอบ

เขารักฟูจิไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม นั่นแหละคือบทสรุป

ปลายนิ้วสั่นเทาเอื้อมแตะใบหน้าหวาน ริมฝีปากได้รูปขยับแต่กลับไม่มีเสียงใดลอดออกมา ฟูจิจับมือนั้นกุมไว้ แตะจุมพิตหลังมือที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ดวงหน้าของเทสึกะซีดเซียวลงทุกที

“ผมรักเธอที่สุด ...จะให้ผมเล่นเทนนิสหรืออะไรก็ได้ทั้งนั้น เทสึกะต้องอยู่ข้าง ๆ ผม ห้ามไปไหนนะ ได้ยินรึเปล่า”

ฟูจิยังพูดพร่ำไปเรื่อย ๆ พยายามสุดชีวิตที่จะให้เทสึกะยังคงมีปฏิกิริยารับรู้ สำหรับฟูจิเวลาตรงนี้ช่างเนิ่นนานจนใจหาย

เสียงของฟูจิแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ภาพของใบหน้าหวานที่เฝ้าเรียกตนอยู่ดูเลือนรางมากขึ้นทุกที ความรู้สึกเจ็บร้าวที่แขนขวาและลำตัวบัดนี้ชาจนไร้ความรู้สึก แววตาสีน้ำตาลที่สะท้อนภาพของฟูจิสั่นระริกก่อนจะปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

“เทสึกะ! เทสึกะ!!!”

...เสียงของฟูจิช่างฟังดูห่างไกลเหลือเกิน...

To be continued...

ลูน่าออนไลน์ทำกรูไม่ได้ต่อฟิคคคคคคคคคค แสรดดดดดดดดดดดดดด

เจ็บปวดดดดดด

 เอาล่ะ เรามีให้ท่านผู้อ่านเลือกโหวต

กด KS ตามด้วย 1 เพื่อโหวตให้ - เทสึกะตาย กลายเป็นฟิคชีช้ำกะหล่ำปลี
กด KS ตามด้วย 2 เพื่อโหวตให้ - เทสึกะความจำเสื่อม (ได้ข่าวว่าไม่ได้โดนชนที่หัว??) กลายเป็นฟิคน้ำเน่าได้อีก
กด KS ตามด้วย 3 เพื่อโหวตให้ - เจ้าของรถที่มาชนเป็นรถของบ้านอาโตเบะ แล้วอาโตเบะก็รับผิดชอบด้วยการดูแลเทสึกะไปตลอดชีวิต (กร๊ากกก)
กด KS ตามด้วย 4 เพื่อโหวตให้ - เทสึกะไม่ตาย แต่พิการตลอดชีวิต กลายเป็นฟิครันทด...
กด KS ตามด้วย 5 เพื่อโหวตให้ - แรงกระทบกระเทือนทำให้อาการบาดเจ็บที่แขนหายเป็นปกติ กลายเป็นฟิคเว่อร์ได้อีก =_=
กด KS ตามด้วย 6 เพื่อโหวตให้ - เรื่องในตอนนี้ทั้งหมดเป็นความฝัน (มันจะเล่นมุขเก่า??)

อย่าลืมโหวตกันนะคะ *-* 

ปล. อีเหลืองเสื่อมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ปล. 2 ผลการโหวตไม่มีผลกับการดำเนินเรื่อง เพราะกรูเขียนต่อไปแล้วค่ะ เคี้ยกกกกก