KeeChan

Ache (7)

“ฉันก็ยัง... รักนาย ฟูจิ”

จู่ ๆ อีกฝ่ายก็กระโจนเข้ากอดเขาแน่นจนเซ ฟูจิกำลังกอดเขา... สวมกอดเขาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง แล้วกระซิบบอกเบา ๆ

“เทสึกะรู้มั้ยว่าผมรอคำนี้จากเธอมาตลอด... ไม่เกี่ยวกับเทนนิส แค่ผมกับเธอ ชอบผมใช่มั้ย จะรักผมตลอดไปใช่รึเปล่า”

ทั้งถูกกอดเอาไว้ ทั้งถูกถามจนไม่อาจหนีหัวใจตัวเองพ้น จะให้เขาตอบเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง “ฉันรักนาย... รักมากจนไม่รู้จะทำยังไงถ้านายจะเลิกสนใจฉันแล้ว”

“ทำไมผมจะต้องเลิกสนใจเทสึกะด้วย” ฟูจิเอ่ยถามราวกับว่านั่นเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุด

“ก็... นายพูดว่าถ้าฉันไม่มีเทนนิส... ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่ใช่รึไง” เทสึกะตอบเสียงอ่อย ขณะที่ยังกอดรัดคนในวงแขนแน่น

“บ้าจัง ก็นั่นน่ะมันก่อนที่ผมจะรู้ว่าเทสึกะรักผมนี่ สิ่งที่เชื่อมผมกับเทสึกะไว้ก็คือเทนนิส ผมเองก็กลัวมากนะรู้มั้ย ถ้าไม่มีเทนนิสแล้วผมจะดึงเธอให้อยู่ข้าง ๆ ไว้เหมือนอย่างเมื่อก่อนได้ยังไง” ฟูจิจ้องดวงตาใต้กรอบแว่นนั่นตรง ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าอีกฝ่าย ส่วนมืออีกข้างกุมมือซ้ายที่แสนล้ำค่าของคู่สนทนา

“แล้วก็... เป็นเพราะผมยังไม่รู้ด้วยว่าแขนของเธอ... ถ้าผมเข้าใจเรื่องแขนของเธอเร็วกว่านี้ คงจะไม่พูดอย่างนั้นออกไปแน่”

มือซ้ายของเทสึกะถูกยกขึ้นมา ฟูจิประทับริมฝีปากอุ่นนิ่มลงไปเบา ๆ คล้ายกับจะช่วยรักษาบาดแผลที่ฝังลึกให้บรรเทา “ผมควรจะรู้ว่าเทสึกะเสียใจมากแค่ไหน แต่เพราะว่าผมอยากให้เธอมองผมบ้าง ผมที่ไม่ต้องมีเทนนิสมาเกี่ยวข้อง ก็เลยทำร้ายความรู้สึกของเธอไปสินะ”

“ฟูจิ... งั้นหมายความว่า...”

เสียงหวานใสเอ่ยโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนาน “ผมรักเทสึกะ ไม่ว่าจะมีเทนนิสหรือไม่ เทสึกะก็เหมือนกันใช่มั้ย”

รู้สึกเหมือนในอกมีอะไรอุ่น ๆ กำลังพองตัว ความรู้สึกเอ่อล้นที่เทสึกะมีต่อฟูจิกำลังท่วมท้นออกมา เทสึกะจับมือที่กุมอยู่แน่น แล้วซบใบหน้าลงบนไหล่อีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรจริง ๆ งั้นเหรอ... ฉันไม่มีเทนนิสแล้ว ต่อจากนี้ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง”

“เทสึกะมีผมไง” ฟูจิโอบศีรษะเขาไว้ด้วยสัมผัสอ่อนโยน “จากนี้และตลอดไป ผมจะอยู่เคียงข้างเทสึกะเอง” พูดจบก็โอบใบหน้าอีกฝ่าย มอบจุมพิตยืนยันคำสัญญาของตนอย่างดูดดื่ม

เรียวลิ้นรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อน เร่งเร้าเสียจนเทสึกะถอยหนี แต่มีหรือที่ฟูจิจะยอม แขนเรียวเกี่ยวกระหวัดร่างตรงหน้าไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ ก่อนริมฝีปากจะถูกถอนออกแล้วตามมาด้วยเสียงหอบหายใจกระเส่า

“ผมน่ะ ไม่จูบกับคนที่ไม่ได้ชอบหรอกนะ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนปรายยิ้ม เขากำลังพูดถึงครั้งแรกที่เขาตอบรับจูบของอีกฝ่าย และคราวก่อนที่เขาบอกให้รู้ถึงความรู้สึกของตนผ่านสัมผัสทางกาย

ไม่ว่าเมื่อไหร่เทสึกะก็นึกถึงแต่เทนนิส นั่นทำให้ฟูจิหงุดหงิด เขาอยากเป็นสิ่งสำคัญที่เหนือกว่าลูกบอลเล็ก ๆ สีเหลืองนั่นให้ได้

“...ฉันก็เหมือนกัน” เทสึกะตอบรับ ที่ผ่านมาก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจที่ถูกสัมผัส แต่เพราะว่ามองไม่เห็น เพราะว่าไม่เข้าใจว่าฟูจิต้องการอะไรนอกจากเทนนิสของเขา ถึงได้ไม่เคยยินดีจากหัวใจได้สักที

“มองแต่ผมเท่านั้นนะ ผมจะไม่สนใจเทนนิสของเทสึกะ ผมก็จะมองแต่เธอเท่านั้น ทั้งหมดของเธอจริง ๆ” อัจฉริยะแห่งเซชุนบอกแกมออกคำสั่ง แล้วรั้งศีรษะอีกฝ่ายให้โน้มลงมารับจุมพิตจากตน

เป็นจูบที่เร่งเร้าและแฝงความหวาดหวั่น ดูเหมือนฟูจิจะใช้ความกล้ามากมายในการเอ่ยความในใจออกมาเช่นกัน เทสึกะยอมโอนอ่อนตามแรงกอดรัดของอีกฝ่าย จนเอนตัวลงบนเตียงนุ่ม ฟูจิกดจุมพิตหนักหน่วงยิ่งขึ้น แทบไม่เว้นช่องว่างให้ลมหายใจหลุดรอดออกมา

สัมผัสของนิ้วมือที่ลอดเข้ามาใต้เสื้อผ้าทำให้รู้สึกหวาบไหวนัก ไม่รู้ว่าเสื้อที่สวมอยู่ถูกถอดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เทสึกะคิดว่าตัวเองกำลังมัวเมาไปกับสัมผัสอันเร่งเร้าของฟูจิ ปลายนิ้วเหล่านั้นบอกเขาว่าต้องการ...

สายตาของตนสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลพอดี ทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งรู้สึกร้อนผ่าว ฟูจิยิ้มอย่างสมใจ ส่งสายตาจ้องมองมาราวกับกำลังสนุก “ให้ผมเห็นคนเดียวนะ... หน้าแบบนี้ของเทสึกะ”

แล้วแว่นก็ถูกถอดออกไป ฟูจิก้มลงแตะริมฝีปากลงที่หน้าผาก “ให้ผมเห็นทุกอย่างของเธอ”

ฟูจิเลื่อนมือลงมากอบกุมส่วนอ่อนไหวเบื้องล่าง เทสึกะสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกแตะต้องในส่วนที่ไม่เคยถูกใครสัมผัสมาก่อน แล้วจึงเบือนหน้าหนีด้วยความอาย แต่อีกฝ่ายก็เอียงคอตาม ไม่ยอมให้ภาพที่หายากเช่นนี้หลุดรอดไปจากสายตาตน แล้วกระซิบถามคล้ายจงใจจะกลั่นแกล้ง

“รักผมมั้ย เทสึกะ”

“...รัก... สิ ฟูจิ” เทสึกะข่มความอายแล้วตอบ เรียกรอยยิ้มอ่อนหวานจากอีกคนได้ทันที

“รักผมให้มาก ๆ นะ”

...ให้มากกว่าเทนนิสของเธอ

“ผมก็รักเธอ จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่” เอ่ยแล้วเร่งจังหวะการเค้นคลึงมากขึ้น พร้อมแลบลิ้นลิ้มรสกายอีกฝ่ายจากลำคอ

“อือ... ฟูจิ...” ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่เคยรู้จักแล่นริ้วขึ้นมาทั่วร่าง นิ้วมือของฟูจิ... ริมฝีปากของฟูจิ... สัมผัสทุกอย่างทำให้เทสึกะรู้สึกมึนงง ได้แต่ปล่อยให้เด็กหนุ่มโลมเลียร่างกายของตนจนพอใจ รู้ตัวอีกทีร่างของตนก็ถูกพลิกให้นอนคว่ำ ฟูจิยื่นใบหน้าเข้ามา ลมหายใจร้อนกระทบกับผิวแก้ม บ่งบอกให้รู้ว่าความร้อนแรงในตัวอีกฝ่ายก็พุ่งขึ้นสูงจนแทบระเบิด

“ผมจะเข้าไปในตัวเทสึกะ”

“อ้ะ--!”

ทันทีที่นิ้วเรียวถูกสอดใส่เข้ามาที่ช่องทางคับแคบด้านหลังอย่างไม่นุ่มนวลนัก เสียงอุทานก็หลุดรอดออกมา ร่างกายกระตุกทันทีเมื่อสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่าง ฟูจิหมุนวนนิ้วของตนในช่องทางเบื้องหลังเพื่อทำให้ร่างกายอีกฝ่ายปรับตัวบ้างแม้เพียงเล็กน้อย รู้สึกร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหวเมื่อเทสึกะบีบรัดนิ้วของตนจนแน่น

ฟูจิทนรอได้เพียงแค่เมื่อดันเข้าไปเพียงสองนิ้วเท่านั้น เสียงครางที่เทสึกะพยายามปกปิดยิ่งทำให้อยากหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลดันร่างอีกฝ่ายให้ลงนอน ดึงนิ้วออกจากช่องทางนั้นแล้วแทนที่ด้วยแก่นกายของตนอย่างรวดเร็ว

“---!!”

ร่างเบื้องล่างสั่นเทาจนรู้สึกได้ เทสึกะกำลังเก็บกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ คิ้วได้รูปขมวดมุ่น ปลายนิ้วยึดจับผ้าปูเตียงไว้แน่นราวกับเพื่อระบายความเจ็บปวดของตน ช่องทางร้อนผ่าวนั้นเกร็งแน่นจนไม่อาจฝืนขยับได้

“ผ่อนแรงสิ ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บนะ”

ฟูจิโน้มตัวลงจูบซับเหงื่อให้อีกฝ่าย ยอมอดทนอยู่นิ่ง ๆ เพื่อให้เทสึกะได้ผ่อนคลายแล้วกระซิบบอก “ผมไม่อยากทำให้เทสึกะเจ็บ...”

ลมหายใจหอบสั่นค่อย ๆ กลับมาคงจังหวะ เทสึกะลืมตาขึ้นมองคนที่กำลังกอดตนอยู่อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ณ ตอนนี้... เขาเชื่อเพียงอย่างเดียวเท่านั้น... เชื่อในตัวของฟูจิ ชูสุเกะ

แก่นกายถูกสอดลึกเข้ามาในร่าง สะโพกได้รูปแอ่นรับพร้อม ๆ กับเสียงครางเครือที่เจ้าตัวพยายามปิดกั้นสุดความสามารถ ฟูจิขยับกายอย่างหนักหน่วงโดยไม่รีรอ ไม่อาจต้านทานความต้องการที่พลุ่งพล่านของตัวเองได้อีกต่อไป ริมฝีปากกดทับเพื่อปิดกั้นเสียงครางอันทรมานปนเปี่ยมสุข เทสึกะยกแขนขึ้นโอบรัดผู้ที่ครอบครองร่างของตนด้วยความหลงใหล

ฟูจิ... จะอยู่ข้าง ๆ เขาตลอดไป ภายในกายรู้สึกอบอุ่นจนร้อน อาจเป็นเพียงสิ่งนี้ก็ได้ที่เขาเฝ้ารอมาตลอด เพียงอ้อมกอดจากฟูจิ ชูสุเกะที่เขารักมาตลอดเท่านั้น

อยากโอบกอดไว้อย่างนี้ ไม่อยากปล่อยไปเลย...

“...ฟูจิ.... ฟูจิ!”

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ปนมากับชื่อของตนทำให้ฟูจิสอดใส่ด้วยจังหวะที่รุนแรงมากขึ้น อดไม่ได้ที่จะเอ่ยหยอกขึ้นมา “ข้างใน... ของเทสึกะ นิ่มอย่างกับจะละลายเลยนะ”

“...อย่า... พูด... อา--!”

เพียงแค่น้ำเสียงที่หลุดรอดออกมาไม่กี่คำก็ทำให้ตื่นเต้นจนไม่อาจบังคับตัวเองได้ อารมณ์ของตนที่ถูกบีบรัดแน่นด้วยกายของอีกฝ่ายช่างรู้สึกดีจนทำให้หัวใจเต้นระรัว

“เทสึกะ…!”

ฟูจิแนบกายชิดก่อนจะปลดปล่อยธารแห่งอารมณ์ของตนภายในร่างอีกฝ่าย พร้อม ๆ กันกับเทสึกะที่ถึงจุดสุดยอดจากการรุกเร้าเบื้องหลัง

อัจฉริยะแห่งเซชุนรู้สึกดีเกินคาดที่ภายในกายของเทสึกะ... มีเขาอยู่จนเต็มตื้น ลำแขนของเทสึกะโอบกอดเขาไว้ เขาได้แตะต้องเทสึกะทุกกระเบียดนิ้ว ได้เห็นทุกกิริยาที่ไม่เคยมีใครรู้จัก

“ผมรักเธอ”

เทสึกะลืมตาปรือ รับจุมพิตอ่อนหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับยาเสพติด ได้ยินคำพร่ำบอกว่ารักจากฟูจิก้องอยู่ในหัวไม่รู้กี่ครั้ง ราวกับว่าคำเหล่านั้นกำลังซึมซับเข้าไปทุกอณูของร่างกาย อ้อมแขนที่โอบกอดตนอยู่นั้นทะนุถนอมเกินคำว่าอ่อนโยน

“...รัก”

เขาได้แต่พึมพำคำว่ารักตอบ สิ่งสุดท้ายที่มองเห็นก่อนจะหลับตาลงคือรอยยิ้มที่สวยงามของฟูจิ

...อย่าปล่อยมือจากฉันอีกเลย...

#-#-#-#

“เทสึกะ”

“หือ?”

“ข้อนี้แก้ยังไงน่ะ”

คนถูกเรียกหันไปดูตำราที่กางค้างไว้ เทสึกะจับดินสอแล้วขีดเขียนไปพลางอธิบายไปพลาง แต่สิ่งที่ฟูจิสนใจกลับไม่ใช่เนื้อหาในบทเรียนเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเอาแต่จ้องใบหน้าจริงจังที่ตั้งหน้าตั้งตาอธิบายโจทย์เลขให้เขาฟัง เสียงทุ้มนั้นฟังไพเราะเสนาะหูได้ทุกเวลา

“เข้าใจรึเปล่า” เทสึกะเงยหน้าขึ้น พอเห็นฟูจิยิ้มหวานจ้องหน้าตนอยู่ก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างปิดไม่อยู่ เขากำลังถูกหยอกอีกแล้ว

“เทสึกะเนี่ย น่ารักจังนะ” คนพูดเท้าคางแล้วจ้องหน้าเขาตรง ๆ ทำเอาเทสึกะไม่รู้จะเอาตาไปมองที่ไหน

“เลิกพูดเล่นได้แล้ว” เอ่ยบ่ายเบี่ยงแล้วหันไปเปิดตำราต่อ ทั้ง ๆ ที่ความสนใจหนังสือเรียนนั้นหลุดลอยไปไกลแล้ว

ฟูจิยกแขนขึ้นเท้าไหล่อีกฝ่ายแล้วเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนเทสึกะต้องถอยหนี

“ที่นี่ไม่ได้นะ” เขาเอ่ยห้ามด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทั้งสองคนกำลังทบทวนบทเรียนอยู่ในห้องสมุดในชั่วโมงว่าง ถึงจะมีคนอยู่ไม่มากนักแต่การใกล้ชิดกันจนประเจิดประเจ้อแบบนี้เทสึกะไม่อาจทำตัวให้ชินได้สักที

เจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลไม่ยอมถอยห่าง ฟูจิประทับริมฝีปากตนบนแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ และรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบบอก “งั้นขอแค่นี้ก่อนก็ได้”

เทสึกะยกมือแตะตรงที่ถูกสัมผัสเมื่อครู่ รู้สึกใบหน้าของตนร้อนผ่าวจนอาจจะต้มน้ำให้เดือดได้

หลังจากเมื่อวาน ฟูจิก็ไม่เคยพูดถึงเทนนิสอีกเลย เจ้าตัวคงจะนึกว่าหากพูดถึงขึ้นมาอาจจะทำให้เขาเจ็บปวดกระมัง เทสึกะดีใจที่อีกฝ่ายคำนึงถึงเขา แต่อาจจะมากเกินไป เพราะเขาไม่ได้ไร้เหตุผลถึงขนาดถ้าเล่นไม่ได้แล้วจะเกลียดเทนนิสเสียเมื่อไหร่ เขาเพียงแต่เสียดายที่จะไม่ได้เล่น แต่ยังมีความสุขที่จะได้เห็นฟูจิทั้งบนคอร์ทและก็คอยอยู่เคียงข้างแบบนี้

“วันนี้แวะบ้านผมมั้ย”

จู่ ๆ เสียงหวานก็ชวน เทสึกะคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่กระนั้นก็ยังตอบตกลงตามความต้องการของอีกฝ่าย “อืม”

“หรือวันนี้จะแวะกินอะไรก่อนกลับกันดี เอาเป็นเค้กดีมั้ย” ฟูจิดูอารมณ์ดีเต็มที่ บางทีอาจจะกำลังคิดว่าจะแวะร้านบรรยากาศดี ๆ แบบไหน

“ถ้านายชอบ อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

เทสึกะมองหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมสุขของอีกฝ่ายเสียเพลิน เขาเองก็มีความสุขมากจนลืมเรื่องอื่นไปเลย เขาชอบเวลาที่เห็นฟูจิยิ้มมากกว่าอะไร

ปลายนิ้วเรียวเลื่อนมาแตะหลังมือ เมื่อหันไปก็สบกับดวงตาสีน้ำทะเลแฝงแววหยอกเย้า “ตามใจผมมาก ๆ น่ะ อันตรายนะ”

ร่างสูงไม่ได้ตอบกลับ เพียงแต่นึกในใจแล้วขำอยู่คนเดียวว่า ‘ถ้าขัดใจคงอันตรายมากกว่า’ ฟูจิเห็นเขาอมยิ้มเลยอดจะแหย่ต่อไม่ได้

“มีอะไรน่าตลกเหรอ ผมพูดจริงจังนะ”

“นายก็อย่าเอาแต่ใจมากนักสิ” เทสึกะว่าแล้วหัวเราะ “แต่ที่ผ่านมา... นายก็ฟังฉันมาตลอด ฉันเลยคิดว่าถ้าจะตามใจนายอีกหลาย ๆ อย่าง คงไม่เป็นไรหรอก”

“งั้นเทสึกะคงจะต้องอันตรายซะแล้วล่ะ” ฟูจิทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นแล้วหยิบหนังสือของตนลุกออกจากโต๊ะ “ชั่วโมงต่อไปจะเริ่มแล้วนะ”

เทสึกะจัดการเก็บข้าวของอย่างรวดเร็วแล้วจะเดินตามไป ทันใดมือเรียวก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือ ฟูจิไม่สนใจว่าจะตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียนหรือไม่ เขาแค่อยากจะสัมผัสเทสึกะ อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดไปเท่านั้น

“ฟูจิ!” ถึงอีกฝ่ายจะออกแรงดึงไม่ถึงขนาดเรียกว่าถูลู่ถูกังไป แต่ว่าการที่จับมือไปไหนมาไหนนี่มัน... ออกจะเกินไปสักนิด แม้จะคิดอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้สะบัดมือที่อบอุ่นนั้นออก เทสึกะเร่งฝีเท้าให้ตัวเองเดินไปพร้อม ๆ กันแทน

ไม่เป็นไรแล้วล่ะ...

To be continued...

บราโว~~~~~~~~~~!!!!!

เมื่อคืนโดนพี่แย่งเล่น...

21-24 ไปต่างจังหวัดนะฮ้า งดฟิค~

ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตาม m(_ _)m