KeeChan

Ache (5) 

ฟูจิไม่ปล่อยโอกาสให้เทสึกะได้รอดตัวนานนัก เพียงแค่เย็นวันต่อมาเท่านั้น เด็กหนุ่มหน้าหวานก็เดินมาตามเขาถึงที่ พร้อมแรกเก็ตในมือสองอัน อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรเมื่อเดินนำเขาไปที่คอร์ท ไม่มีคำพูดทวงสัญญาหรือเอ่ยคาดคั้นใด ๆ เทสึกะก็รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่ายังไง ฟูจิก็ต้องการให้เขาถือแรกเก็ตแล้วลงไปเล่นในคอร์ทอีกครั้งให้ได้

“นึกถึงตอนที่ผมชวนเทสึกะแข่งครั้งแรกเลยนะ” ฟูจิพูดขึ้นมาแล้วยื่นแรกเก็ตในมือให้เขา เทสึกะจำต้องรับมาถือไว้โดยไม่มีทางเลือก “ตอนนั้นเธอปิดเรื่องที่แขนซ้ายเจ็บซะมิดเลย ผมก็ยังไม่ได้เก่งถึงขนาดจะดูออกจนกระทั่งได้ลงเล่นจริง ๆ”

เทสึกะเงียบฟัง สถานการณ์ตอนนี้ตรงกันข้ามกับเรื่องในอดีต ฟูจิรู้อยู่แล้วว่าแขนซ้ายของเขาบาดเจ็บแต่ยังบังคับให้เขาลงเล่น รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่สามารถดึงพลังออกมาได้เต็มความสามารถ

แล้วฟูจิ... คงจะต้องผิดหวังที่เห็นเขาไร้ความโดดเด่นในคอร์ท

“ใช้แขนขวานะ เทสึกะ” ร่างโปร่งออกคำสั่งที่ทำให้เทสึกะแปลกใจมากนัก “ผมจะใช้แขนซ้าย”

“ฟูจิ...”

ทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก... แค่แขนขวา เขาไม่สามารถใช้เทคนิคที่ถนัดได้เหมือนกับที่ใช้แขนซ้าย ด้วยวิธีแบบนี้... ไม่สามารถทำให้เขากลับไปยืนหยัดอยู่บนคอร์ทได้อย่างภาคภูมิเหมือนเดิม

“ผมแค่อยากเล่นกับเทสึกะเท่านั้น”

อดีตกัปตันแห่งเซชุนมองแรกเก็ตที่อยู่ในมือสลับใบหน้าอีกฝ่าย ถ้าหากว่านี่เป็นสิ่งที่ฟูจิต้องการล่ะก็...

“นายใช้แขนขวาเถอะ” เขาบอก “ไม่ต้องลำบากเพราะฉันหรอก”

การออมมือลงให้ง่าย ๆ เพื่อเขาแบบนั้น ฝ่ายตรงข้ามอาจจะไม่ได้ตั้งใจ แต่มันทำให้เขารู้สึกสมเพชตัวเองนัก

“งั้นผมไม่เกรงใจละนะ” เสียงสดใสตอบกลับมาสบาย ๆ เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องพูดแบบนั้น

มือขวาของเทสึกะจับแรกเก็ตแน่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังอยู่ในชุดนักเรียนเต็มยศ เทสึกะจึงปลดกระดุมกาคุรันตัวนอกออกหมดแล้วถอดทิ้ง ฟูจิดูเหมือนจะพอใจนิด ๆ ที่เขามีใจจะลงคอร์ทขึ้นมาบ้าง

ฟูจิยื่นลูกเทนนิสให้ รอยยิ้มเป็นฟูจิคนเดิมที่เคยเฝ้ามองกัปตันทีมของตน “จะลองเสิร์ฟดูก่อนมั้ย”

“ไม่ต้องหรอก เริ่มเลยดีกว่า”

ความตื่นเต้นที่ได้แข่งขัน... ได้เล่นเทนนิสกับใครสักคน ความรู้สึกนี้ห่างหายไปนานเท่าไหร่กันนะ เทสึกะกำลูกสักหลาดในมือแน่น จ้องมออีกฝ่ายที่ยืนอยู่อีกฟากของคอร์ท ตั้งสมาธิแล้วเสิร์ฟลูกออกไป

ความเร็วและแรงของลูกเสิร์ฟนั้นถือว่าไม่ธรรมดาแม้เทสึกะจะใช้แขนข้างที่ไม่ถนัด ฟูจิโต้กลับไปโดยไม่ออมแรงเพราะรู้ว่าเทสึกะเองก็ต้องการอย่างนั้น

ร่างสูงรู้ดีว่าความแม่นยำและการบังคับลูกเมื่อใช้มือขวาด้อยลงไปมาก ถึงจะนับว่าไม่เลวร้ายแต่เมื่อเทียบกับแขนซ้ายแล้วกำลังแขนนั้นถดถอยลงไปไม่น้อย

ลูกตบของฟูจิมีความเฉียบคมเกินกว่าจะใช้แขนขวารับได้ แค่บังคับลูกไม่ให้ออกนอกสนามก็ลำบากเต็มทน

อัจฉริยะแห่งเซชุนจงใจเดินเกมช้า ๆ เขาต้องการให้เทสึกะได้ทำความเคยชินกับการใช้แขนขวา เทสึกะอาจจะไม่รู้ตัวแต่ความแม่นยำในการโต้ลูกกลับมาของร่างสูงนั้นมีพลังมากขึ้นเพียงในช่วงเวลาสั้น ๆ

เป็นอย่างที่ผมคิดเลย... เทสึกะ

ฟูจิจ้องมองอดีตกัปตันผู้แสนเอาจริงเอาจัง การเคลื่อนไหวของเทสึกะเข้ารูปเข้ารอยมาขึ้น เป็นอย่างที่เขาคาด เทสึกะยังทำได้... แถมทำได้ดีเสียด้วย

เทสึกะของเขาจะลุกขึ้นมาผงาดบนคอร์ทได้อีกแน่นอน

เสียงลูกเทนนิสกระทบพื้นคอร์ท ทำให้โออิชิกับคิคุมารุที่เตรียมตัวจะกลับบ้านด้วยกันสงสัยว่าใครกันที่ยังมาใช้คอร์ทในเวลาเย็นป่านนี้ ตอนแรกโออิชินึกว่าตาฝาดที่เห็นเทสึกะ แต่ได้คำยืนยันจากเสียงอุทานของคนข้าง ๆ

“เทสึกะล่ะ โออิชิ! ทำไมจู่ ๆ ถึงได้...? เห... เทสึกะใช้มือขวานี่ nya!”

โออิชิยังยืนตะลึงกับการแข่งขันที่คู่คี่นั่น แม้เทสึกะจะทำเกมรุกไม่ได้มาก แต่ความมุ่งมั่นในแววตาที่เหือดหายไปนั้นกลับคืนมาแล้ว ดูราวกับเป็นคนละคนกับเด็กหนุ่มที่เฝ้าดูการแข่งขันอยู่นอกสนามเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา

“เทสึกะ... หมอนั่น ยอดไปเลย!” เขาอดจะเอ่ยชื่นชมออกมาดัง ๆ ไม่ได้ โออิชิเริ่มเห็นหนทางที่เทสึกะจะกลับมาเล่นเทนนิสอย่างที่ชอบได้อีก แค่คิดเขาก็ดีใจแทนเสียมากมาย

ยิ่งโต้ลูกนานเท่าไหร่ เทสึกะยิ่งอยากจะใช้แขนซ้ายมากขึ้น เขารู้ว่าฟูจิไม่ได้ลงแรงเต็มร้อย อีกฝ่ายไม่คิดจะใช้เทคนิคแพรวพราวเพื่อเผด็จศึกในทันทีเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวเขาในสภาพนี้ไม่มีทางโต้ตอบกลับได้

...ฉัน... อยากทุ่มเททุกอย่างในการลงเล่นกับนาย

ราวกับฟูจิได้ยินเสียงเรียกร้องในหัวใจของเขา นางแอ่นถลาลมแผงฤทธิ์ออกมาเป็นครั้งแรก ด้วยมือขวา เทสึกะไม่รวดเร็วพอจะโต้กลับก่อนที่ลูกจะตกลงสัมผัสพื้น ส่วนอีกสองคนที่ดูอยู่ขอบสนามก็ตะลึงไปตาม ๆ กัน

ฟูจิถึงกับใช้นางแอ่นถลาลมกับเทสึกะที่ใช้แขนขวา ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะกำลังเอาจริง

เทสึกะกำแรกเก็ตแน่น ...ถ้าหากว่าเขาใช้แขนซ้าย... ถ้าใช้แขนซ้ายได้ล่ะก็...

โออิชิเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี ดูราวกับฟูจิกำลังท้าทายและบีบให้เทสึกะเอาจริงเหมือนกัน และคนอย่างเทสึกะก็กล้าพอที่จะรับคำท้าโดยไม่คำนึงถึงสภาพร่างกายของตนเอง

อีกครั้งที่ฟูจิใช้นางแอ่นถลาลมเพื่อจบเกม ซึ่งวินาทีนั้นเอง แววตาของเทสึกะเรืองวาบขึ้น เขาจับทางได้ทันและโต้กลับมาได้สำเร็จ

ด้วยแขนซ้ายที่ตนถนัด

แต้มตกเป็นของเทสึกะ แต่ฝ่ายที่ดูพอใจยิ่งกว่านั้นคือฟูจิ

ในที่สุด... เธอก็กลับเป็นเทสึกะคนเดิม

“เทสึกะ! ฟูจิ! หยุดเถอะ! แขนนาย---!” โออิชิเป็นคนตะโกนขัดจังหวะ เขารู้สภาพแขนของเทสึกะดี ถ้ายังฝืนเล่นต่อไปจะไม่เป็นผลดีแน่

“ขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น โออิชิ” ร่างสูงตอบกลับมา ไม่ใช่ว่าเทสึกะจะไม่รู้ มองเผิน ๆ แขนซ้ายของเขายังใช้งานได้เป็นปกติ เรื่องเทนนิสเขาสามารถใช้แขนซ้ายได้ แต่เพียงแค่การโต้ลูกเบา ๆ เท่านั้น เรียกได้ว่าไร้ประโยชน์ในการแข่งขัน การใช้เทคนิคพิเศษที่ทำให้กล้ามเนื้อแขนต้องทำงานหนักลืมไปได้เลย ถ้ายังฝืนใช้... อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องเทนนิส แต่ในชีวิตประจำวันก็อาจจะใช้แขนซ้ายไม่ได้

นอกจากเขาและโออิชิแล้ว ไม่มีใครรู้ถึงความร้ายแรงของอาการบาดเจ็บนี้

แน่นอนว่า ฟูจิ... ก็ไม่รู้

เทสึกะคิดจะจบการแข่งครั้งนี้ไปตลอด แขนซ้ายที่ไม่สมบูรณ์ทำให้เขาไม่สามารถประมือกับคนเก่งระดับฟูจิได้อีก ความฝันที่จะเป็นนักเทนนิสมืออาชีพย่อมไม่มีหวังอีกต่อไป

นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้าย... ที่เขาจะได้ยืนอยู่ในคอร์ท อดดีใจลึก ๆ ไม่ได้ที่ได้ยืนอยู่บนคอร์ทกับฟูจิในครั้งสุดท้ายนั่น

ฟูจิใช้นางแอ่นถลาลมเป็นครั้งที่ 3 และคราวนี้เทสึกะโต้คืนด้วยลูกดรอปศูนย์องศา ลูกเทนนิสลอยข้ามเน็ตแล้วไม่กระดอนขึ้น กลับไถลถอยหลังอย่างหมดจด

ฟูจิไม่ได้ขยับสักก้าว... ภาพของเทสึกะที่กุมไหล่ซ้ายแล้วทรุดลงตรงหน้าทำให้อัจฉริยะแห่งเซชุนตกใจ เขาทิ้งแรกเก็ตและวิ่งตรงมาดูอาการอีกฝ่ายทันที

ถึงแม้เทสึกะจะส่งลูกข้ามเน็ตได้สำเร็จ แต่สิ่งตอบแทนคือความเจ็บร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมาทั่วแขนซ้าย

เขารู้อยู่แล้วว่าผลจะเป็นแบบนี้...

“เทสึกะ! ทำไม...” ฟูจิประคองไหล่อีกฝ่ายอย่างเบาแรง เกรงว่าจะกระทบกระเทือนรอยช้ำ

ทั้งโออิชิและคิคุมารุก็วิ่งเข้ามาดูอาการของอดีตกัปตัน

“ทำไมถึงฝืนตัวเองแบบนี้ เทสึกะ!” โออิชิต่อว่า “นายน่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอว่าแขนซ้ายของนาย---”

“ใช้ไม่ได้” ร่างท่วมเหงื่อพูดต่อให้โดยที่ยังก้มหน้าอยู่ ในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้ เทสึกะไม่อยากสู้หน้าใคร

“ผมไม่ได้อยากให้เทสึกะเล่นเทนนิสเพื่อทำร้ายตัวเองนะ!” ฟูจิพูดขึ้นบ้าง เขาไม่มีเจตนาจะบังคับให้เทสึกะใช้แขนซ้ายจน... เป็นแบบนี้ เขาเพียงแค่ต้องการให้อีกฝ่ายมั่นใจที่จะลงเล่นอีกครั้ง ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าเทสึกะจะก้าวไปไกลเกินจนต้องฝืนเกินกำลัง

“...เทนนิสของฉัน ถ้าหากว่าไม่ได้ทุ่มสุดแรง... ก็ไม่มีความหมาย”

...เพราะนั่นไม่ใช่เทนนิสที่นายวาดหวัง

“มันไม่มีแล้ว... เทนนิสที่นายจะไล่ตาม ฟูจิ”

หยาดน้ำใสหยดลงพื้นพร้อมสุ้มเสียงที่สั่นเครือ เทสึกะรู้ดีว่าเทนนิสของเขาหลุดลอยไปนานแล้ว แต่ไม่เคยพูดออกมา

โออิชิกับคิคุมารุได้แต่มองหน้ากันไปมา ต่างก็คิดหาคำพูดมาปลอบใจอดีตกัปตันของตนไม่ออก ส่วนฟูจิก็ได้แต่กุมไหล่เทสึกะไว้เบา ๆ

แขนซ้ายปวดแปลบจนทรมาน กระนั้นก็ยังไม่เทียบเท่าความเจ็บปวดในอกที่ต้องรับรู้ว่าตนเองไม่อาจเล่นเทนนิสได้อีกต่อไป และอาจจะสูญเสียฟูจิไปได้ทุกเมื่อ

‘ถ้าเทสึกะไม่มีเทนนิสล่ะก็ ผมคงไม่สนใจหรอก’

น้ำตาของเทสึกะหยดลงบนพื้นคอร์ท ซึมผ่านพื้นดิน ไม่นานก็แห้งเหือด ทิ้งรอยที่แทบจะมองไม่เห็นไว้จาง ๆ

To be continued... 

เก็บบันทึกไว้ เทสึกะร้องไห้ครั้งที่ 1 (ร้องมากไม่ได้ ห้ามเกินลิมิต)