KeeChan

Ache (3)

 

 

 

 

 

เทสึกะพยายามหลบหน้าฟูจิอย่างสิ้นเชิง เขาย้ายที่อ่านหนังสือจากห้องสมุดเป็นใต้ต้นไม้นอกอาคารเรียน เพราะว่าอยู่ห้องเดียวกันการจะไม่เจอหน้ากันเลยจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก แต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาคุย เทสึกะจะไม่เคยสบตา

เขากำลังหนี.... เพียงแต่ไม่ยอมรับความจริงเท่านั้น

เทสึกะกำลังหลงทาง.... เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง เฝ้าบอกตัวเองว่าให้ตัดใจจากความรักที่ไม่มีทางเป็นไปได้นี้ซะ... แต่ทุกวินาที เขาก็ยังนึกถึงฟูจิ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างผู้ชนะเวลาที่อยู่ในคอร์ท รูปร่างปราดเปรียวยามที่เคลื่อนไหว และดวงตาสีน้ำทะเลที่ราวกับจะมองทะลุเขาได้ถึงหัวใจ

เขากลัว... หากฟูจิจะล่วงรู้ถึงความรู้สึกนี้ โดยที่เขาไม่สามารถจับแรกเก็ตได้อีกต่อไป

แต่ไม่ว่าเขาจะหนีไปที่ไหน... ก็ดูจะไม่พ้น ฟูจิจะตามหาเขาพบ ถึงแววตาจะบ่งบอกว่าตำหนิ อีกฝ่ายล่วงรู้ว่าเขาพยายามหนี แต่ก็ไม่เคยพูดออกมา วันนี้ก็อีกเช่นกัน

“วันนี้อากาศดีนะ” ผู้มาเยือนเอ่ยทัก ท่ามกลางฤดูร้อน ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดเต็มไปด้วยก้อนเมฆสีขาว มีลมพัดมาเรื่อย ๆ ทำให้อากาศไม่อบอ้าว ฟูจิก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย

“โดดซ้อมอีกแล้วเหรอ”

“วันนี้งดต่างหาก” ร่างโปร่งตอบแล้วลงนั่งข้าง ๆ เอนศีรษะพิงกับไหล่ขวาของเขาโดยไม่เอ่ยขอ “อยู่กับเทสึกะแล้วผมสบายใจที่สุดเลย รู้มั้ย”

เทสึกะไม่ตอบ เขาปล่อยให้อีกฝ่ายพิงไหล่ตนต่อไป กลิ่นอายจากตัวฟูจิกำลังทำให้เขามึนงง เทสึกะอยากสลัดสิ่งนี้ออกไปให้หลุด เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะรัก... สายตาคมพยายามตั้งสมาธิอยู่กับตัวหนังสือในมือ

นาน... ที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เทสึกะขยับตัวเล็กน้อยจึงได้รู้ตัวว่าอีกฝ่ายผล็อยหลับไปแล้ว ใบหน้ายามหลับของฟูจิ... ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยเห็น แต่ในเวลานี้อัจฉริยะที่กำลังหลับตาพริ้มทำให้ใจของเทสึกะร้อนรุ่มนัก

เสียงในใจย้ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าอย่าถลำลึก... อย่าเดินเข้าไปมากกว่านี้ เขาไม่ควรจะรักฟูจิในเมื่อเขาทำในสิ่งอีกฝ่ายปรารถนาไม่ได้

‘ถ้าเทสึกะไม่มีเทนนิสล่ะก็ ผมคงไม่สนใจหรอก’

ไม่มีแล้ว เทนนิสที่ฟูจิต้องการ เขาไม่มี... ได้โปรดเถอะ อย่ารัก... เทสึกะย้ำบอกตัวเอง แต่ใบหน้าของตนกลับเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นทุกที

สัมผัสอุ่น ๆ บางเบาที่ริมฝีปากเกิดขึ้นก่อนที่เทสึกะจะตั้งสติได้ ร่างกายของเขาขยับไปเองโดยไม่ฟังสมองสั่งการ เพียงแค่นี้เท่านั้น แล้วเขาจะตัดใจ

เรียวแขนยกขึ้นโอบศีรษะของเขา ลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามาภายในโพรงปากโดยที่เทสึกะไม่อาจถอยหนี ฟูจิตรึงรัดอีกฝ่ายไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยโอกาสอันล้ำค่านี้ให้หลุดลอยไปง่าย ๆ เรียวลิ้นกระหวัดหยอกเย้าซึ่งกันและกันจนลมหายใจขาดช่วง ดวงตาสีน้ำทะเลลืมขึ้นมองเขาด้วยแววตาคมปลาบ

“ถ้าต้องการผมขนาดนี้ จะหนีผมทำไม”

“...ไม่... ใช่...” อีกฝ่ายตอบตะกุกตะกัก

ฟูจิแสยะยิ้ม เขาดันเทสึกะให้นอนลงกับพื้นหญ้า เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนตกลงมาปรกใบหน้า คลอเคลียกับผิวแก้มของเทสึกะเมื่อร่างโปร่งโน้มใบหน้าเข้าใกล้ “ทำกับผมขนาดนี้ ปฏิเสธยังไงก็ฟังไม่ขึ้นหรอก”

ริมฝีปากอุ่นแนบประทับลงมาอีกครั้ง ในสภาพที่ถูกกดทับอยู่เช่นนี้เมื่อถูกรุกรานด้วยจุมพิตจากคนที่เฝ้าฝันมานานทำให้เทสึกะไม่อาจขัดขืน

ช่างเป็นรสชาติหวานหอมที่เหมือนกับยาพิษ ได้ลิ้มลองครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่อาจจะถอนตัวได้

“อยู่กับผมนะ เทสึกะ ถ้าเธอต้องการ... ผมจะสนองให้” ฟูจิเอ่ยถ้อยคำเป็นนัยแล้วปลดกระดุมเสื้อของร่างเบื้องล่างเพื่อยืนยันคำพูดของตน ฟูจิดูดเม้มซอกลำคอเรียบหนักหน่วงจนทิ้งรอยแดงไว้ ราวกับเป็นการประทับตรา

“ไม่ใช่... ไม่ใช่อย่างนั้น ฟูจิ” ถึงจะรู้สึกยินดีที่ได้รับสัมผัสที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ สิ่งที่เขาต้องการ... ไม่ใช่แบบนี้ ถ้าแค่ความต้องการทางร่างกาย ก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้ประโยชน์จากอีกฝ่ายเอาข้างเดียว

“ทำไมล่ะ มีตรงไหนที่ไม่ใช่กัน ร่างกายของเทสึกะไม่ได้บอกผมว่าอย่างนั้น” เทสึกะสะดุ้งเมื่อถูกปลายนิ้วร้อนสัมผัสที่ร่องอก “ถ้าคิดว่าผมจะรังเกียจเรื่องแบบนี้ล่ะก็ผิดถนัด ผม... ชอบมาก”

“ไม่ได้นะ”

“เทสึกะชอบผมไม่ใช่เหรอ หรือว่าผมเข้าใจผิดไปเอง” เจอคำถามแทงใจดำแบบนี้เข้าไป เทสึกะถึงกับอ้ำอึ้ง ดวงตาสีน้ำทะเลกำลังรุกรานเพื่อไขว่คว้าหาคำตอบ

“...ฟูจิ... ฉัน... เล่นเทนนิสไม่ได้แล้วนะ” ฉันไม่ใช่เทสึกะคนเดิมที่เก่งกาจ ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นที่นายไล่ตามอีกต่อไป

เพราะอย่างนั้น... เขาไม่ควรจะพูดว่า ‘ฉันรักนาย’ ออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน

ได้ยินอย่างนั้นแล้วฟูจิก็หัวเราะ “เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันเกี่ยวกันตรงไหน เทสึกะชอบผม หรือว่าชอบเทนนิสของผมกันแน่”

เขาชอบทั้งสองอย่าง รักทั้งสองอย่าง เพราะเหตุจึงไม่สามารถพูดออกไปได้ว่ารัก ด้วยแขนข้างนี้... เขาไม่อาจจะยืนเคียงข้างอีกฝ่ายบทคอร์ทได้อีกต่อไป

เมื่อร่างสูงยังนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ ฟูจิจึงเอ่ยขึ้น “ถึงเทสึกะจะเลิกเล่นเทนนิสก็อย่าคิดนะว่าจะหนีผมพ้น รู้มั้ยว่าผมสนใจเทสึกะมากกว่าเทนนิสเสียอีก”

...หมายความว่ายังไง... ก็ในเมื่อฟูจิพูดว่าเขาที่ไม่มีเทนนิส... ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่ใช่หรือไง

“ผมจะลาออกจากชมรม ถ้านั่นจะทำให้เธอเลิกกังวลล่ะก็—”

“อย่าลาออกนะ ฟูจิ!” เทสึกะร้องห้าม ยกมือขึ้นยึดชายเสื้ออีกฝ่ายทันที เขาไม่อยากให้ฟูจิทิ้งเทนนิสไป “...ขอร้อง... เล่นเทนนิสต่อไปเถอะ คนเก่งอย่างนาย อย่าเลิกเลย”

รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นพร้อม ๆ กับข้อเสนอที่ได้ประโยชน์ฝ่ายเดียว “งั้นเทสึกะต้องมาดูผม ไม่เข้าชมรมก็ได้ แต่ต้องมาดูผมซ้อมทุกครั้ง ต้องรอกลับบ้านด้วยกัน เหมือนเมื่อก่อน”

ให้ผมแน่ใจว่าถึงเทสึกะจะทิ้งเทนนิส... แต่จะไม่มีทางหนีผมไปไหนได้

เทสึกะกำลังมองผ่านฟูจิเพื่อความฝันที่ไม่มีทางเป็นไปได้ของตัวเอง เขากำลังหวังให้ฟูจิก้าวไปสู่จุดที่สูงที่สุด... แทนตัวเองที่ไม่สามารถทำได้ เพื่อสิ่งนั้นแล้ว... จะต้องทนทรมานไปอีกมากเท่าไหร่

เขาเอง... จะมีความสุขได้ด้วยการทำอย่างนั้นแน่หรือ

เขาไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง รู้เพียงแต่ว่าเขายังอยากเห็นฟูจิยืนอยู่บนคอร์ท สิ่งนี้เท่านั้นที่ไม่อยากให้หายไป

“ถ้าไม่สนใจ ผมก็จะเลิกเล่นเทนนิสให้ดู” เอ่ยย้ำราวกับรู้ความปรารถนาในใจเขาจนทะลุปรุโปร่ง แล้วถือโอกาสแตะริมฝีปากได้รูป

สิ่งที่ฟูจิต้องการ... อาจจะไม่ใช่แค่อย่างที่พูดมา แต่เทสึกะไม่เคยคิดต่อต้าน ในเมื่อการอยู่กับฟูจิเป็นสิ่งที่น่าพึงใจที่สุด

“...ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้นะ” ถ้าจำเป็นจะต้องมีเขาอยู่ข้าง ๆ ล่ะก็.. เทสึกะจะยอมแลก

จนถึงวันที่ฟูจิระลึกได้ว่าเขาไม่อาจจะถือแรกเกตได้อีกนั่นแหละ...

“ผมถือว่านั่นคือคำตอบตกลงได้ใช่มั้ย” ฝ่ายอัจฉริยะหน้าหวานยิ้มอารมณ์ดี ในขณะที่อีกฝ่ายพยักหน้ายอมรับ “งั้นเหรอ ดีจัง”

ฟูจิลุกออกจากตัวเทสึกะ แล้วจับมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้น “งั้นไปที่ชมรมกันเลยมั้ย เริ่มตั้งแต่วันนี้เลย”

ชายหนุ่มในกรอบแว่นทำหน้างง “ไหนนายว่าวันนี้งด...”

“ผมโกหกน่ะ” ตอบหน้าตายแล้วฉุดอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น เทสึกะไม่รู้ตัวว่าตนเองตกเข้ามาอยู่ในวังวนของการชักนำของอัจฉริยะคนนี้โดยสมบูรณ์แล้ว

#-#-#-#

สถานที่อ่านหนังสือของเทสึกะ เปลี่ยนมาเป็นใต้ต้นไม้ข้างคอร์ทเทนนิสของชมรม ทุกเย็นถ้าไม่มีอะไรเป็นกรณีพิเศษ เขาจะมานั่งรอฟูจิตรงนี้ หนังสือที่ถือไว้ในมือเป็นแค่ม่านบังสายตา เพราะเมื่อถึงเวลาฝึกซ้อม เทสึกะไม่เคยละสายตาของตนไปจากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะคนนั้นเลย

ฟูจิมีรอยยิ้มหวานเรียบบนใบหน้าอยู่เป็นปกติ เวลาที่หันมามองเขาก็จะโบกมือให้อย่างร่าเริงสดใส เทสึกะจะเงยหน้ามองแล้วโบกมือตอบ ขณะเดียวกัน... ก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้างที่ฟูจิได้เล่นเทนนิสบนคอร์ทอย่างเจิดจ้า แต่ตัวเองทำได้แค่นั่งดู

ฟูจิอาจจะคิดว่าถ้าให้เขาได้เห็นภาพเดิม ๆ บรรยากาศเดิม ๆ ก็คงจะทำใหเขาอยากจะกลับไปยืนอยู่บนคอร์ทอีกกระมัง

...ขอโทษนะ ฟูจิ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เท่านั้นที่คงทำตามความต้องการของนายไม่ได้

“เทสึกะ!” โออิชินั่นเอง ชายหนุ่มวิ่งออกมาหาเขาถึงนอกคอร์ทเพราะเห็นเขานั่งอยู่ที่นี่ได้สักพักแล้ว “จริง ๆ นายจะเข้าไปข้างในก็ได้นะ ถึงจะไม่ใช่สมาชิกชมรมกเข้าไปดูการซ้อมใกล้ ๆ กว่านี้ก็ได้”

“ขอบใจ โออิชิ” นั่นคือคำปฏิเสธ “ฉันชอบตรงนี้น่ะ”

“นายมานั่งดูได้อาทิตย์นึงแล้วนะ มีอะไรรึเปล่า” โออิชิเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะว่าเป็นรองกัปตันที่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับเทสึกะพอสมควร เขาจึงเข้าใจว่าเทสึกะจะเสียใจแค่ไหนที่ไม่อาจลงเล่นได้อีก พอ ๆ กับที่เข้าใจว่าเทสึกะรักการเล่นเทนนิสมากขนาดไหน

“ฉัน... มาดูฟูจิ... น่ะ” เขาตอบอ้อม ๆ พลางนึกแปลกใจไม่น้อย ...หนึ่งอาทิตย์? เขามาที่นี่บ่อยถึงขนาดนั้นแล้วหรือ ราวกับว่าวันเวลาผ่านไปเพียงชั่วแวบเดียวเท่านั้น

“ฟูจิ?” โออิชิมองตามสายตาที่จับจ้องคนที่ถูกเอ่ยถึง ดวงตาของเทสึกะเต็มไปด้วยความหวังและความชื่นชมเต็มเปี่ยม เพียงเท่านั้นโออิชิก็เข้าใจ “สมชื่ออัจฉริยะจริง ๆ นะ หมอนั่น”

“นั่นสินะ”

ร่างปราดเปรียวท่ามกลางแสงแดด หยาดเหงื่อที่สะท้อนเป็นประกาย ทุกการเคลื่อนไหวราวกับกะเกณฑ์ไว้แล้วอย่างดี ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ไม่เคยจางหาย ภาพของฟูจิที่โลดแล่นอยู่บนคอร์ทเทนนิสเป็นที่สุดของความปรารถนา จะดีแค่ไหนถ้าเขาสามารถประชันหน้ากับอีกฝ่ายบนคอร์ทได้อีก

ฟูจิหันมาสบตาเขาอีกแล้ว ร่างบางส่งยิ้มแล้วตะโกนบอกคนข้าง ๆ “โออิชิ ห้ามอู้นะ!”

ฝ่ายถูกว่าหัวเราะแหะ “งั้นเดี๋ยวฉันกลับเข้าไปข้างในก่อนนะ”

เทสึกะพยักหน้ารับ หลบสายตาตนหลังตำราอีกหน ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์แบบนี้จะดำเนินไปได้อีกนานเท่าไหร่... ยิ่งได้เห็นใกล้ ๆ ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เทสึกะก็ยิ่งกลัว ทุกครั้งที่มีโอกาสฟูจิจะเอ่ยขึ้นมาเสมอว่าให้เขาเล่นเทนนิสอีก แม้คำตอบของเขาจะเป็นอย่างเดิมคือ ‘ไม่’ อีกฝ่ายก็ดูจะไม่ละความพยายาม

ถ้าเมื่อไหร่ที่ฟูจิเข้าใจถึงสภาพแขนของเขาและเลิกคะยั้นคะยอซ้ำ ๆ ซาก ๆ ถึงตอนนั้นแล้วฟูจิก็คงหมดความสนใจในตัวเขาอย่างสิ้นเชิง

คงจะเป็นอย่างนั้น...

 
To be continued...

ท้ายเรื่องโน่นกว่ามันจะหายโง่

เอ... หรือว่ามันจะโง่จนจบเรื่องวะ 555