KeeChan

Oblivion... (17) 

อัจฉริยะแห่งเซชุนเดินวนเวียนอยู่บริเวณนอกอาคาร เขากำลังรอเทสึกะ... เพราะว่าเห็นท่าทางกังวลใจของกัปตันทีมเขาจึงอยู่นิ่งไม่ได้ ฟูจิเดินตามเทสึกะมาตั้งแต่ที่ออกมาจากโรงอาหาร จนกระทั่งเดินมาถึงตึกนี้ เขาไม่อยากให้เทสึกะรู้ว่าเขาแอบตามมาถึงได้ต้องเว้นระยะไว้ ทำให้ไม่เข้าใจอะไรมากเท่าไหร่

แต่หลังจากที่เสียงโหวกเหวกดังออกมาถึงข้างนอก เขาถึงได้ตามเข้าไปเห็นว่าเทสึกะมีเรื่องกับสมาชิกในทีมเฮียวเท แค่เห็นอยู่ห่าง ๆ เขาก็เกิดคำถามขึ้นในใจ

ทำไมเธอจะต้องเป็นห่วงเป็นใยอาโตเบะขนาดนั้น?

พอเทสึกะกับอาโตเบะแยกตัวไป คนอื่น ๆ ที่ได้ยินเสียงโวยวายก็ออกมาดูกัน โอชิทาริดูเป็นเดือดเป็นแค้นมาก ฟูจิเองก็แปลกใจไม่น้อยที่คนอย่างเทสึกะจะโมโหจนขึ้นเสียงได้แบบนั้น จนกระทั่งเขาถูกทักว่าทำไมถึงมาอยู่ตึกนี้ได้นั่นแหละ โอชิทาริถึงส่งสายตารู้ทัน

เขาแค่ยิ้มกลบเกลื่อนว่ามาเดินเล่น แต่ท่าทางโอชิทาริจะดูออกว่าจริงๆ แล้วเขาตามเทสึกะมา...

“ฟูจิ? มาทำอะไรถึงที่นี่น่ะ” เทสึกะที่เพิ่งเดินออกมาจากตึกทัก ดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขา

“ผมก็ออกมาเดินเล่นเหมือนเธอไง” ฟูจิปั้นยิ้ม แล้วลอบถาม “เทสึกะล่ะ ทำไมถึงเดินมาถึงนี่ได้”

“ก็... มีธุระนิดหน่อยน่ะ”

“หืม... ธุระของเทสึกะคืออะไรกันนะ” เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเอ่ยคำถามขึ้นลอย ๆ เหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบ พอร่างสูงเดินกลับอาคารของตน เขาก็เดินตามอยู่ข้าง ๆ

“เทสึกะ”

“หืม?”

“เธอมีอะไรปิดบังผมรึเปล่า”

กัปตันแห่งเซชุนเลิกคิ้ว รู้สึกสงสัยว่าทำไมฟูจิจึงถามคำถามแบบนี้ อีกฝ่ายจึงพูดต่อ

“ผมรู้สึกว่าเทสึกะห่างออกไปยังไงก็ไม่รู้สิ”

“ฉันก็เหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ”

“อืม... ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้”

ความเงียบร่วงโรยลงมาหลังจบบทสนทนา ฟูจิกำลังครุ่นคิด สิ่งที่เขาเห็นและได้ยินมาเมื่อครู่กำลังทำให้ใจว้าวุ่น

“เทสึกะ... เคยมีความรักรึเปล่า”

คนถูกถามชะงักก่อนจะตอบ “...ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ถามล่ะ”

“ผมก็แค่... อยากรู้” ร่างบางตอบแล้วเหลือบมองใบหน้าอีกคน เทสึกะกำลังอมยิ้ม

“ก่อนหน้านี้ไม่เคยหรอก”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?” ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น

ช่วยยืนยันกับผมเถอะว่าสิ่งที่โอชิทาริบอกมันไม่จริง...

“...อาจจะเป็นความรักที่ยังไม่สมหวังเต็มร้อยละมั้ง” เทสึกะมองฟูจิแล้วเลยสายตาไปมองอาคารด้านหลังที่เพิ่งเดินผ่านมา

ฟูจิสะอึกไปครู่หนึ่ง เทสึกะที่ยิ้มแบบนั้น... เทสึกะไม่ได้ยิ้มให้เขา

“คนคนนั้น... เทสึกะรักเขาตรงไหน”

“ฟูจิ?” ร่างสูงเริ่มเอะใจที่อีกฝ่ายลดเสียง แถมท่าที่ร่าเริงอย่างเคยก็หายไปด้วย

“อาโตเบะน่ะ มีดีตรงไหนงั้นเหรอ” ฟูจิกล้าเอ่ยชื่อกัปตันแห่งเฮียวเทออกมาตรง ๆ แถมด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจในตัวฝ่ายตรงข้าม ในเมื่อเขาไม่มีอะไรจะเสีย

เทสึกะขมวดคิ้ว “ทำไมนายถึงรู้?”

“ตอบผมก่อน เทสึกะ” อัจฉริยะแห่งเซชุนรบเร้า

...ผมไม่เชื่อหรอก ว่าเทสึกะจะรักคนอย่างนั้นได้ เธอไม่เคยประสีประสาเรื่องความรักเสียหน่อย อย่างอาโตเบะจะทำให้เธอรักลงได้ยังไง

ร่างสูงนิ่งคิด ไม่ใช่คำตอบว่าเขารักอาโตเบะตรงไหน แต่คิดว่าควรจะตอบหรือไม่ สิ่งที่ฟูจิถามดูออกจะเป็นเรื่องส่วนตัวมากเกินไป

ฟูจิยอมนิ่งอยู่นาน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมตอบเสียที เสียงหวานจึงเอ่ย “ตอบไม่ได้เหรอ?”

“...เปล่า ฉันแค่... บอกไม่ถูกน่ะ”

“ไม่สมเป็นเทสึกะเลยนะ” ฟูจิไม่ได้พูดเชิงหยอกล้อ เขาไม่ชอบเทสึกะที่เป็นแบบนี้ เด็กหนุ่มแสร้งยิ้มแล้วแกล้งรุกถามต่อ “สนิทกันมากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ”

ทำไมผมไม่เคยรู้... เรื่องของเธอ ทั้ง ๆ ที่ผมคอยมองเทสึกะอยู่ตลอดเวลา แล้วทำไม...

‘สอดรู้สอดเห็นไม่ดีนะ ฟูจิ’

เสียงทุ้มแสดงความเหน็บแนมยังดังอยู่ในความทรงจำ เรื่องราวที่เขาได้ยินมาเมื่อครู่ดูเหมือนเนิ่นนานแต่ก็ผ่านไปรวดเร็ว

‘กัปตันของนายน่ะ มายุ่งกับของของฉัน ช่วยตักเตือนกันหน่อยนะ พ่ออัจฉริยะ’

แรกเริ่มฟูจิไม่เชื่อ เขาแค่คิดว่าอาโตเบะคงใช้ความเป็นสุภาพบุรุษของเทสึกะหนีปัญหาของตัวเองเท่านั้น

“หมอนั่นกังวลเรื่องแขนของฉัน ช่วงหลังจากที่แข่งเสร็จก็เลยมาหาบ่อย”

“อ้อ ที่ชอบมาวางก้ามถึงที่โรงเรียนของพวกเรา ขนาดถูกไล่ก็ยังไม่ไปน่ะเหรอ” ฟูจิประชด “คนที่ทำร้ายเทสึกะจนบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ไม่สมควรจะเข้าใกล้เธออีกเลย”

“เรื่องแขนของฉันไม่มีใครผิดทั้งนั้น” เทสึกะปรามเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนโทษอีกฝ่าย “ฉันรู้ดีกว่าผลของมันจะออกมาเป็นยังไง และฉันเป็นคนเลือกเอง”

“เธอกำลังปกป้องอาโตเบะอยู่เหรอ” อัจฉริยะแห่งเซชุนเริ่มขึ้นเสียง เขาหยุดเดินทำให้อีกฝ่ายต้องหยุดตามไปด้วย ฟูจิแตะไหล่ข้างซ้ายของร่างสูงเบา ๆ ถึงอาการบาดเจ็บจะหายดีแล้ว แต่ภาพที่เทสึกะล้มลงในสนามแข่งทำให้เขาใจเสีย กลัวว่าเทสึกะจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป

“ผมเป็นห่วงเทสึกะนะ ผมไม่อยากใหใครมาวุ่นวายกับเทสึกะอีก ผมอยากให้เธอได้เล่นเทนนิสอย่างที่ชอบตลอดไป”

มีผมอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป...

“ขอบใจ ฟูจิ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เทนนิสยังสำคัญสำหรับฉันเสมอ”

เทนนิสสำคัญ แล้วผมล่ะ? มีความหมายอะไรกับเทสึกะบ้างรึเปล่า

‘นายชอบเทสึกะใช่มั้ย นอนกับหมอนั่นรึยังล่ะ’

คำถามจาบจ้วงไร้มารยาทของโอชิทาริแฝงแววดูถูก สิ่งที่เขาเก็บไว้ลึกสุดในใจกลับถูกอัจฉริยะแห่งเฮียวเทดูออกได้อย่างง่ายดาย

‘เอาเถอะ ฉันไม่สนใจหรอก แต่นายไม่คิดจะทำอะไรบ้างเลยรึไง เห็นมั้ยว่าฉันกำลังเดือดร้อนเพราะกัปตันทีมของนาย’

ที่ฟูจิไม่คิดจะแสดงออกก็เพราะไม่อยากให้เทสึกะลำบาใจ เขาพร้อมที่จะอยู่ในฐานะเพื่อนหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เขาได้อยู่เคียงข้างเทสึกะก็เพียงพอ แต่แล้ว----

เขารอนานเกินไป... ประมาทเกินไป... ฟูจิรู้สึกว่าเทสึกะกำลังห่างเขาออกไปเรื่อย ๆ ห่างไปในที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง

ฟูจิกุมมือร่างสูงไว้แล้วถามออกมา “สำหรับเทสึกะแล้ว ผมเป็นอะไรกันแน่”

“...นายแปลกไปนะ ฟูจิ”

ทุกทีแล้วฟูจิมักจะยิ้มรับทุกเรื่องที่เขาพูด ใบหน้าหวานแทบจะไม่เคยแสดงความกังวล อารมณ์ที่เคยแสดงออกให้เขาเห็นบ่อยๆ มีแต่ความยินดีทั้งนั้นง

“เทสึกะยังไม่ตอบคำถามผมเลย”

ถึงเทสึกะจะไม่เคยเห็นเขาสำคัญเกินเพื่อนสนิท นั่นก็ไม่เป็นไร เขารอได้ แต่ถ้าเทสึกะจะให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเขาล่ะก็...

ร่างสูงจับไหล่บางอีกฝ่าย แล้วตอบคำถามจริงจังนั้น “นายเป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน”

ฟูจิเพียงแต่ยิ้ม ...แค่เพื่อน... เท่านั้นสินะ

“ขอบคุณนะ” อัจฉริยะแห่งเซชุนเอ่ย ใบหน้าหวานแหงนขึ้นสบตาอีกฝ่ายแน่วแน่

เทสึกะ... ไม่เคยรู้อะไรเลย หรือจะเป็นเขาที่ผิดเองที่ไม่เคยแสดงออก ก็เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ กัปตันแห่งเซชุนไม่เคยคิดอะไรเกินเลย แต่นั่นเป็นเพราะเขาเองรึเปล่าที่เก็บท่าทีมากเกินไป

แล้วจะยอมปล่อยมือ... ให้กับอาโตเบะอย่างนั้นเหรอ? คำตอบมันเห็นชัดกันอยู่แล้ว

 “แล้วอาโตเบะล่ะ เธอคิดยังไง” ฟูจิยิงคำถามเดิมที่เทสึกะไม่ได้ตอบเมื่อครู่ เขาแกล้งยื่นใบหน้าไปใกล้

ร่างสูงขยับถอยออกมาเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ “อาโตเบะ ก็เป็นคู่แข่งคนสำคัญ นายอาจจะไม่เคยรู้ แต่หมอนั่นน่ะ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เห็นหรอกนะ” ใบหน้าหล่อเหลาออกจะปลาบปลื้มเมื่อพูดต่อ “ฉันชอบหมอนั่นน่ะ”

ฟูจิอยากจะถามต่อนักว่า ‘ในฐานะอะไร’ ราวกับเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดของตัวเอง ไม่มีครั้งไหนที่เทสึกะจะออกปากว่า ‘ชอบ’ อะไรก่อน

ทำไมล่ะ.. ทำไม? ทั้ง ๆ ที่เขาอยู่ใกล้ชิดเทสึกะมาตลอดแท้ ๆ

เทสึกะ... ใจร้าย ที่เธอไม่เคยรู้อะไรเลย

อัจฉริยะแห่งเซชุนไม่เสียเวลาหลั่งน้ำตา เขายังยืนยันความคิดตัวเองว่าเทสึกะเพียงแต่ยอมสนิทสนมกับอาโตเบะเพราะอีกฝ่ายมาตามตื้อเท่านั้น ฟูจิยกมือขึ้นประคองใบหน้าอีกฝ่าย เอ่ยพูดทีละคำอย่างชัดเจน

“เธอรู้มั้ยว่าสำหรับผมน่ะ เทสึกะสำคัญยิ่งกว่าเพื่อนเสียอีก”

ผมคิดกับเทสึกะเป็นคนพิเศษมาตลอด...

“ฟู---”

ยังไม่ทันที่เทสึกะจะได้เปิดปาก ริมฝีปากเรียวบางก็ประทับลงเบา ๆ เป็นจุมพิตที่ทั้งนุ่มนวลและเอาแต่ใจ กัปตันแห่งเซชุนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงเมื่อเผชิญกับสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน

“...ผมรักเทสึกะ รักมาตลอด” ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลไหววูบ ฟูจิเปิดเผยความในใจจนหมดสิ้น เขาตั้งใจจะรอให้เทสึกะรับรู้ความจริงใจของเขาด้วยตัวเอง แต่ว่าไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป

ถ้าหากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง... เทสึกะจะมอบหัวใจให้คนอื่น

...หัวใจที่ควรจะเป็นของผม...

กัปตันแห่งเซชุนยังคงกุมไหล่ร่างบางแน่น จ้องมองดวงตาที่แม่นมั่นนั่น เขาเข้าใจได้ทันทีว่าฟูจิจริงจังมากเพียงใด เด็กหนุ่มหน้าหวานกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่คาดหวัง

เขามองข้ามไปอีกแล้ว... เขาไม่เคยรู้สึกเลย อาจจะผิดกับฟูจิ... แต่เขา... บอกรักอาโตเบะไปแล้ว

“...ฉันขอโทษ ฟูจิ แต่ฉันคงตอบแทนความรู้สึกของนาย... ไม่ได้” เสียงทุ้มเอ่ยบอกราบเรียบ เขาไม่อยากให้ความหวัง แต่ก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจของอีกฝ่าย “เพราะว่าฉันรั----”

“เทสึกะแน่ใจได้ยังไง!” คู่สนทนาเอ่ยแทรก เขาไม่อยากได้ยินคำว่า ‘รัก’ ออกจากปากเทสึกะ คำที่บอกว่าเทสึกะ ‘รัก’ คนอื่น “อาโตเบะรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง คนพรรค์นั้นไม่มีทางเข้าใจเทสึกะได้เท่าผม สิ่งที่อาโตเบะสนใจมีแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้นแหละ คนอย่างนั้นไม่คู่ควรกับเธอเลยซักนิด!”

“ฟูจิ หยุดนะ!” เสียงขึงขังเอ่ยห้าม ฟูจิไม่เข้าใจ อาโตเบะห่วงศักดิ์ศรีของตัวเองมากกว่าอะไรก็จริง แต่เขาเคยเห็นมาแล้ว อาโตเบะที่สิ้นหวังเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับความรักที่มีต่อเขา และนั่นพิสูจน์ความจริงใจของอาโตเบะได้ชัดเจน

“หมอนั่นยอมทิ้งความหยิ่งของตัวเอง ก้าวเข้ามาหาฉันก่อน และฉันดูออกว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นเรื่องนี้”

“แค่นั้นแล้วเทสึกะก็สนองให้? เพียงเพราะว่าอาโตเบะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อนน่ะเหรอ?” ฟูจิขึ้นเสียง และก่อนที่เทสึกะจะคัดค้าน เขาก็ชิงพูดขึ้น “แล้วถ้าหากเทสึกะรู้ว่าผมเองก็รักเธอ เห็นความจริงใจของผมบ้าง แทนที่จะเป็นอาโตเบะ เทสึกะจะตอบรับผมเหมือนกันรึเปล่า”

เจอคำถามเช่นนี้เข้าไป เทสึกะถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยนึกรังเกียจฟูจิ เป็นความรู้สึกที่เหมือนกันที่เขามองฟูจิเป็นเพื่อนและคู่แข่งคนสำคัญ แต่ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น

ถ้าฟูจิเปิดเผยความรู้สึกให้เขารู้ หัวใจของเขาจะเปิดรับคนตรงหน้าเหมือนกันรึเปล่า...?

เทสึกะไม่แน่ใจ...

ฟูจิจับมืออีกฝ่ายมากุมไว้ เขาคับแค้นใจ เขาเจ็บใจที่ถูกอาโตเบะตัดหน้า แต่เทสึกะเองก็ไม่เคยสนใจเขาเลย “ผมน่ะ... มองเทสึกะคนเดียวมาตลอด แต่ที่ผมไม่เคยพูด เพราะผมกลัวว่าความรู้สึกอันนี้จะทำให้เทสึกะลำบากใจ ถึงได้เก็บเอาไว้คนเดียว ผมรอ... เฝ้ารอวันที่เทสึกะจะสังเกตเห็นบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยเห็น”

ซ้ำร้าย เธอยังไปมองคนอื่น...

“ผมเสียใจ... ที่ไม่บอกความรู้สึกของตัวเองออกไปให้เร็วกว่านี้” เสียงหวานสั่นเครือคล้ายกำลังจะร้องไห้ เทสึกะจับมืออีกฝ่ายตอบ เขาสูดลมหายใจลึกแล้วกล่าวปลอบ

“อาจจะจริง... อย่างที่นายว่า” เขายอมรับความไม่ประสาต่อความรัก “แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ตอนนี้ฉันกับอาโตเบะ...”

...เป็นคนรักกัน

“ฉันขอโทษที่มองข้ามความรู้สึกดี ๆ ของนายมาตลอด ขอโทษจริง ๆ”

“...แต่อาโตเบะ เป็นของโอชิทาริ” ร่างบางเอ่ยพึมพำ เขายังไม่เลิกล้มความตั้งใจ เทสึกะ... ไม่รู้ใจตัวเองหรอก อาโตเบะต่างหากที่ทำให้เธอคิดไปอย่างนั้น

“นายไปได้ยินเรื่องแบบนั้นมาจากไหน?”

“ไม่สำคัญหรอกว่าผมจะได้ยินมาจากไหน แค่เห็นก็รู้แล้วว่าสองคนนั้นน่ะ...” ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น แล้วเปลี่ยนเรื่อง “เอาเถอะ... ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับผม”

ฟูจิผละตัวออกจากกัปตันที่รักของตน เขารู้ว่าดึงดันมากไปอาจจะได้ผลตรงกันข้าม “ผมแค่อยากให้เทสึกะรับรู้ความรู้สึกของผมไว้ ถึงเทสึกะจะไม่คิดอย่างเดียวกัน ก็ไม่เป็นไร...”

เสียงนั้นอ่อนบางราวกับจะเลือนหายไปได้ กระนั้นฟูจิก็ยังแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง

ทั้ง ๆ ที่หัวใจ... ถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือชิ้นดี

“ผมรักเทสึกะนะ”

ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งจะซ้ำความผิดพลาดของตัวเอง เขาบอกคำคำนี้ ช้าเกินไป...

แต่เขาจะไม่ตัดใจ...

“ผมไปก่อนนะ เทสึกะก็รีบเข้านอนล่ะ โปรแกรมการฝึกพรุ่งนี้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ” ร่างบางแยกตัวออกมาแล้วเอ่ยราตรีสวัสดิ์

เขาคงจะหลับไม่ลง... วันนี้อาจจะเป็นวันที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิตก็เป็นได้ แต่ใบหน้าของฟูจิก็ยังยิ้มแย้ม

เพราะว่าไม่อยากให้เทสึกะต้องเป็นกังวล...

“...ราตรีสวัสดิ์” ร่างสูงอวยพรตอบ ทั้ง ๆ ที่ในใจรู้ว่าทั้งเขาเองและฟูจิคงสงบจิตใจไม่ลง

เทสึกะเดินกลับเข้าห้องตัวเองช้า ๆ หลังจากฟูจิแยกตัวไปแล้ว เขาครุ่นคิดถึงความรู้สึกของฟูจิ... พลางก่นด่าตัวเองว่าช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องอะไรแบบนี้ กับอาโตเบะก็เหมือนกัน กว่าเขาจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายจริงจังแค่ไหน ก็เกือบจะสายไป แต่สำหรับฟูจิ... ทั้ง ๆ ที่อยู่ใกล้กันเพียงแค่นี้ เขาก็ไม่เคยรู้อะไรเลย

แย่ที่สุด...

เขาเจ็บปวดแทนฟูจิ เพราะว่าเป็นห่วงเขา ร่างบางถึงไม่เคยแสดงออกอะไร ต่างกับอาโตเบะที่เปิดเผยความรู้สึกออกมาโต้ง ๆ อาจจะเรียกได้ว่ายัดเยียด แต่มันก็ทำให้เขาหาคำตอบของหัวใจตัวเองได้สำเร็จ

จะขอโทษสักกี่ครั้งก็คงไม่เพียงพอ เขาไม่อาจทรยศอาโตเบะได้ กัปตันแห่งเฮียวเทเกือบจะตัดใจจากเขาไปครั้งหนึ่ง แต่เขาเองที่ดึงอีกฝ่ายกลับมา หากจะโลเลเพื่อรักษาความรู้สึกให้กับอีกคนแล้วล่ะก็... คงจะเจ็บกันหมดทุกฝ่าย

สิ่งที่รบกวนจิตใจของเทสึกะยิ่งกว่านั้นคือเรื่องที่ฟูจิพูดออกมาเบา ๆ

‘อาโตเบะเป็นของโอชิทาริ’

หมายความว่ายังไงกัน?

To be continued...

ขอให้มีความสุข...