KeeChan

Oblivion... (16) 

ด้วยห่างเหินมานานทำให้โอชิทาริไม่อดทนรอให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว นิ้วมือเป็นสิ่งแรกที่ยื่นเข้าไปแตะสัมผัสใบหน้าสวย นานเหลือเกินที่เขาไม่ได้ใกล้ชิดอาโตเบะ สัมผัสของผิวเนื้อนุ่มนิ่มแบบนี้แหละที่เขาปรารถนายิ่งกว่าสิ่งใด

โอชิทาริบดขยี้ริมฝีปากอิ่ม จงใจทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็นชัด ปลายนิ้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายลวก ๆ อย่างเร่งร้อน ต่อให้อาโตเบะโกรธจนอยากจะฆ่าเขาก็ช่าง เขาก้มลงดูดเม้มซอกลำคอขาวอย่างหิวกระหาย โอชิทาริในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่เฝ้ารออาหารอันโอชะให้ตกถึงท้อง ตะกรุมตะกรามก้อนเนื้อรสเลิศเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของตนเอง

“...อือ...”

ร่างเบื้องล่างเริ่มรู้สึกตัว โอชิทารินึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมมัดอีกฝ่ายไว้ จึงรวบแขนเรียวทั้งสองข้างไว้ ใช้แรงกดทับจากข้างบน นึกถึงภาพอาโตเบะที่ดิ้นรนอยู่ใต้ร่างตนเองแล้วใจก็เต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น

ดวงตาสีน้ำเงินกระพริบถี่ด้วยความมึนงง กลิ่นยายังอบอวลอยู่ในโพรงจมูก อาโตเบะเสียเวลาทบทวนไม่นานที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาพยายามขยับแขนเป็นอย่างแรก แต่ก็พบว่าหนทางดิ้นรน เหลือน้อยเต็มที

“อยากตายนักใช่มั้ย โอชิทาริ!”

“ถ้าได้กอดนายอีก ชีวิตนี้ฉันก็ไม่เสียดายหรอกอาโตเบะ แต่ก่อนหน้านั้นฉันจะสำรวจร่างกายนายให้หมดทุกซอกทุกมุม”

ขาดคำโอชิทาริก็ใช้มือหยอกเย้ากับแผ่นอกเรียบเนียน อาโตเบะได้แต่ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง เรี่ยวแรงยังไม่กลับคืนมาเต็มที่เพราะอาการมึนที่ศีรษะ

....เขาจะดิ้นรนไปทำไม ก็แค่ร่างกาย เขาเสียมันไปแล้วครั้งนึง ถ้าจะถูกย่ำยีอีกหนมันจะเสียหายตรงไหน

ก็แค่ร่างกายเท่านั้น! มันไม่มีผลต่อความภาคภูมิใจของเขาหรอก!

“เลิกดิ้นแล้วเหรอ อาโตเบะ แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ” โอชิทาริยังแกล้งหยอก

“ฉันฆ่านายแน่!” ถึงจะหยุดขัดขืนแต่ใช้ว่าอาโตเบะจะยอมสยบ แววตาที่มุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ของอีกฝ่ายทำให้โอชิทาริยิ่งถูกใจ

“เอาเลย คุณหนูเคย์โกะที่รัก ถ้านายทำได้ล่ะก็นะ” โอชิทาริท้า

“ว่าไงนะ!”

“ฉันคนนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนายจนมิดจมดิน นายคงไม่ให้ฉันตายง่าย ๆ อย่างจ้างใครมาลอบยิงแน่” เขาพูดติดตลก แต่สายตานั่นบอกว่าเขาอ่านความคิดของอาโตเบะออกทะลุปรุโปร่ง “นายจะค่อย ๆ บดขยี้ฉัน ทำให้ฉันเจ็บทีละน้อย ให้สาสมกับสิ่งที่ฉันทำกับนาย หึ... อาจจะต้องเสียเวลาคิดนานหน่อยนะ ว่าจุดอ่อนของฉันคืออะไร”

“สารเลว!”

ยิ่งได้ยินคำด่าทอดูยิ่งจะเพิ่มความเย้ายวนให้เจ้าของร่าง โอชิทาริแสยะยิ้มแล้วเริ่มรุกเร้าหนักหน่วงขึ้น “ฉันรู้ว่านายชอบ”

ก่อนที่โอชิทาริจะได้รุกรานมากไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาใช้มืออีกข้างปิดปากอาโตเบะไว้ แล้วก้มลงกระซิบ “...คงไม่อยากให้ใครเห็นใช่มั้ย ตัวนายในสภาพล่อแหลมแบบนี้”

คนหน้าประตูดูจะไม่ล้มเลิกง่าย ๆ เสียงเคาะประตูยังดังลั่นต่อเนื่อง จนโอชิทาริเห็นท่าไม่ดี ถ้าเขาไม่ลุกออกไปเปิดประตูก็จะดูผิดปกติ แต่ถ้าเขาปล่อย อาโตเบะย่อมต้องหนีไปแน่

โอชิทาริที่ละล่ำละลั่กเปิดโอกาสให้อาโตเบะกระแทกเข่ากับท้องของเขาเต็มรัก กัปตันแห่งเฮียวเทผลักไสอีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี ไม่มีเวลามาสนใจว่าสภาพของตัวเองเป็นแบบไหน อยู่ให้ห่างเจ้าแว่นกระจกโรคจิตนี่ไว้ก่อนเป็นอันปลอดภัยที่สุด!

อาโตเบะปลดล็อคแล้วเปิดประตูผาง ชะงักไปชั่วครู่เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเทสึกะ ร่างสูงเองก็งุนงงไม่แพ้กัน

“ถอยไป!” ออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราดแล้วแทรกตัวผ่านอีกฝ่าย ริมฝีปากช้ำ บวกกับรอยจ้ำสีสดที่ลำคอบอกได้ชัดเจนว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น

ร่างสูงคว้าไหล่บางไว้ครั้นเห็นอีกฝ่ายกำลังจะวิ่งหนีเขาอีก ครั้งนี้เมื่อเห็นภาพบาดใจตำตา เทสึกะก็รู้สึกไม่พอขึ้นมาทันที “มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน อาโตเบะ!”

“ใจร้ายมาก อาโตเบะ ทั้ง ๆ ที่ฉันตามใจนายแล้วแท้ ๆ” โอชิทาริโผล่หน้าออกมาจากในห้องแล้วกล่าวไล่หลัง “ฝีมืออย่างนายทำให้อาโตเบะพอใจไม่ได้หรอก เทสึกะ เลิกตื้อเถอะ อย่างอาโตเบะน่ะ เหมาะจะให้ฉันกอดคนเดียว”

อาโตเบะไม่อยากหยุดฟังคำพูดไร้สาระ เขาอยากจะเดินออกจากที่นั่น แต่มือของเทสึกะก็รั้งเขาไว้

“โอชิทาริ เลิกพูดจาดูถูกอาโตเบะได้แล้ว”

“เห...? เทสึกะ เดี๋ยวนี้นายรู้จักออกคำสั่งกับใครไปทั่วแล้วเหรอ” โอชิทาริก้าวออกมาจากห้อง ยังวางท่าว่าตนเป็นเจ้าของกัปตันของตนแต่เพียงผู้เดียว ใบหน้าเจ้าเล่ห์ยกยิ้ม “แต่ฉันหยุดไม่ได้หรอกนะ การได้ฉุดอาโตเบะลงมาจากแท่นแล้วเหยียบซ้ำน่ะมันรู้สึกดีเกินไป นะ อาโต---”

“เลิกพล่ามซะที!” เทสึกะตะคอกให้อีกฝ่ายเงียบ ก่อนจะเอ่ยประนาม “นายนี่มันน่าทุเรศที่สุด”

เขาไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างโอชิทาริกับอาโตเบะ แต่เขาให้อภัยไม่ได้กับคำพูดแดกดักหยามเกียรติกันแบบนั้น เขาหันไปหาอาโตเบะแล้วบอกแกมบังคับ “ห้ามหนี นายต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง”

โอชิทาริจิ๊ปาก เขาอยากจะลากอาโตเบะกลับมาทำเรื่องที่ค้างอยู่เสียจริง แต่แล้วสายตาเขาก็บังเอิญเหล่ไปเห็นใครบางคนที่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ ชายหนุ่มในกรอบแว่นยกยิ้ม ต่อไปอาจจะมีเรื่องน่าสนุกมากขึ้น...

อาโตเบะอยากจะปฏิเสธ เขาตัดใจแล้ว เทสึกะจะไม่มีวันรู้ แต่ขืนยืดเยื้อต่อไป เสียงโหวกเหวกเมื่อครู่จะต้องเรียกให้คนอื่น ๆ มาแน่ เขาไม่อยากให้เรื่องมันลุกลามไปถึงขนาดนั้น เขาไม่ตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้ห้ามให้อีกฝ่ายเดินตาม สุดท้ายแล้วก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องตัวเองจนได้

อาโตเบะเปิดประตูเข้าไปในห้อง เทสึกะเป็นฝ่ายปิดประตูให้ แล้วดันร่างโปร่งให้ชิดผนัง ชั่วแว่บหนึ่งที่อาโตเบะนึกว่าตัวเองจะถูกจูบ แต่ก็เปล่า ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้ แต่ยังเว้นระยะห่าง

“นายทำอะไรของนาย” เทสึกะเข้าใจสาเหตุของอารมณ์หงุดหงิดนี้ดี เขาไม่พอใจที่เห็นอาโตเบะถูกแตะต้อง ถูกดูถูกเหยียดหยาม เรื่องของอาโตเบะไม่ใช่เรื่องของ ‘คนอื่น’ สำหรับเขาอีกต่อไป “นายต้องการอะไรจากฉัน มาตามตื้อจนฉันหวั่นไหว จนฉันรู้ตัวว่ารักนาย แล้วก็จะถอนตัวไปง่าย ๆ งั้นเหรอ”

“...ใช่ มีปัญหารึไง อ๋า?”

“ทำไม”

“เพราะว่าฉันเบื่อนายแล้วไง เทสึกะ”

“ทั้ง ๆ ที่นายยังไม่ชนะฉันน่ะเหรอ”

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้” อาโตเบะหลบตา แค่นั้นก็เพียงพอที่เทสึกะจะรู้ว่าร่างโปร่งกำลังโกหก

“สายเกินไปงั้นเหรอ ที่ฉันจะบอกว่า ฉันรักนาย” เทสึกะไม่เลิกดึงดัน เขารู้ว่าเขาเลิกคิดถึงอาโตเบะไม่ได้ ถ้าจะต้องไล่ตามอีกฝ่ายบ้างเขาก็ไม่ว่าอะไร ในเมื่ออาโตเบะเป็นฝ่ายไล่ตามเขาก่อน

ก็ยุติธรรมดีไม่ใช่เหรอ

“ไม่มีประโยชน์แล้ว เทสึกะ” อาโตเบะกลั้นใจตอบ เพราะสิ่งที่เรียกว่าความรักทำให้เขาอ่อนแอลง เขาถึงได้เอาแต่ปฏิเสธ เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นตัวเองทิ้งศักดิ์ศรีเพราะความรัก “เอาคืนไปเถอะ ฉันไม่ต้องการ” กล่าวตัดรอนอย่างไร้เยื่อใย ถ้าคิดในทางตรงกันข้าม ตอนที่เขาบอกรักเทสึกะ หากเจอคำตอบแบบนี้คงรู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด

“ทำไมนายถึงชอบสั่งในสิ่งที่ฉันทำให้ไม่ได้” เทสึกะบ่นอย่างเอือมระอา แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าที่นองน้ำตา ปลายนิ้วยกขึ้นปาดน้ำตาให้อีกฝ่าย “ร้องไห้ทำไม?”

อาโตเบะเนื้อตัวสั่นระริก เขาร้องไห้โดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว ร่างโปร่งยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ “เป็นความผิดของนายทั้งหมด”

“ฉัน...?”

ทำไมต้องทำให้เขารักจนลืมไม่ลง พยายามแค่ไหนก็ห้ามใจไม่ให้คิดถึงเทสึกะไม่ได้

“ฉันเกลียดตัวเองแบบนี้! เพราะว่าฉันรักนายถึงได้กลายเป็นคนน่าสมเพชแบบนี้ไงล่ะ!” กัปตันแห่งเฮียวเทตะโกนดังลั่น ระบายความคับแค้นทุกอย่างให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็น  “ฉันจะเลิกรักนายเสียที เพราะมันทำให้ฉันกลายเป็นคนงี่เง่าสิ้นดี!”

เทสึกะสวมกอดคนที่กำลังอาละวาดไว้ในอ้อมแขน ได้ยินเสียงหัวใจซึ่งกันและกันเต้นดังชัด “ถ้าคิดอย่างนั้นแล้วร้องไห้ทำไม”

คำถามนั้นเหมือนจะยิ่งกระตุ้นต่อมน้ำตา อาโตเบะรู้ดีว่าที่เขาปฏิเสธความรักที่อยู่ในหัวใจจนถึงที่สุดเพราะไม่อยากเสียภาพพจน์ที่ยิ่งใหญ่ของตัวเอง มันทรมานจนแทบกระอัก

อาโตเบะยังร้องไห้โดยไร้สุ้มเสียง เขาคิดไม่ออกแล้วว่าควรจะทำยังไงกับความรู้สึกอันนี้ แต่อ้อมกอดอันอ่อนโยนของเทสึกะนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นนัก

“ฉันไม่เคยรักใครมาก่อน” ร่างสูงยังคงพูดต่อไป “เลยไม่รู้ว่าที่ฉันเป็นห่วงนายจะเรียกว่ารักได้รึเปล่า แต่พอลองคิดเปรียบเทียบกับสิ่งที่นายทำดูแล้ว ฉันคิดว่ามันน่าจะเหมือนกัน นายชอบออกคำสั่งกับฉันเวลาไม่ได้ดั่งใจ ตามฉันไปทุกที่เวลาที่อยากพบ แล้วสุดท้ายก็มาบอกว่ารัก บอกให้ฉันมองแต่นายคนเดียว”

“เป็นอดีตไปแล้ว เทสึกะ”

กัปตันแห่งเซชุนไม่สนใจเสียงคัดค้าน “ฉันเองก็ดูจะเป็นอย่างนั้น เวลาที่เห็นนายอยู่กับคนอื่นก็หงุดหงิดมาก เพราะว่าฉันไม่อยากให้นายตกเป็นของใครนอกจากตัวเอง”

ในอกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เทสึกะไม่เคยล่วงรู้ความลับระหว่างเขากับโอชิทาริ และอาโตเบะหาโอกาสพูดขึ้นมาไม่ถูก

“เวลาคิดถึงหน้าตาของนายตอนที่ยิ้มขึ้นมาทีไรก็มีความสุขขึ้นมาเฉย ๆ ขนาดนี้แล้ว คงจะเรียกว่าฉันรักนายได้ใช่มั้ย”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มสงบลง เทสึกะจึงรั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตาให้อยู่ตรงหน้า

 “ฉันจะไม่บอกใคร” เทสึกะว่า “อาโตเบะ เคย์โกะที่บอกว่ารักฉันจะไม่มีใครรู้จัก จะมีฉันคนเดียวที่ขอบคุณความรักของนาย เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่านายจะเสียศักดิ์ศรีไปหรอกนะ”

แต่ถึงยังไง... ฉันก็รักนายที่เป็นแบบนี้นะ เทสึกะคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป ถ้าอาโตเบะอยากจะเก็บความหยิ่งยะโสเอาไว้ เขาก็จะไม่ขัดใจ

“...นายจะรักฉันได้มั้ย?”

เสี้ยวหนึ่งในใจอาโตเบะไม่อยากยอมรับ ไม่ใช่แค่ต่อหน้าเทสึกะ ถ้าหากเขามีความรักล่ะก็... ความเฉียบคมของเขาจะแตะสลาย ความอ่อนไหวจะเข้ามาแทนที่

แต่เขาได้มาแล้ว... เทสึกะบอกว่ารัก นี่คือความปรารถนาของเขาตั้งแต่ต้นไม่ใช่รึไง เขาเองก็เคยสัญญาว่าจะคอยจนกว่าเทสึกะจะให้คำตอบ และวันนี้ เมื่อกี้นี้เทสึกะก็บอกสิ่งที่เขาอยากฟัง

แม้แต่ในฝันนั่น... เทสึกะก็ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ว่า ‘รัก’

น้ำเสียงอ่อนนุ่ม รอยยิ้มที่แสนอบอุ่น อ้อมแขนแข็งแกร่งที่คอยคุ้มครอง ตอนนี้ทั้งหมดเป็นของเขาแล้ว กระนั้นเขาก็อยากรู้จักผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้น

อยากรู้สึกถึงความรักที่อีกฝ่ายมอบให้ว่ามันลึกซึ้งเพียงใด

 “เจ้าโง่เอ๊ย” อาโตเบะก้มหน้าหลบตาอีกฝ่ายอีก “...พูดถึงขนาดนั้น ฉันจะปล่อยนายไปได้ยังไง”

เทสึกะฟังคำตอบแล้วก็ยิ้ม เข้าใจยากเสียจริง...

ร่างสูงเชยคางได้รูป เทสึกะกดจุมพิตลงอย่างดูดดื่ม เมื่อได้รสเลือดปะแล่มอาโตเบะจึงค่อย ๆ ผละออก มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากที่มีเลือดซึมอยู่เพราะแรงกัดของเขาเมื่อครู่ใหญ่

“...เจ็บรึเปล่า”

“ไม่เป็นไร”

กัปตันแห่งเซชุนแตะผิวนิ่มอย่างนุ่มนวล เขาประทับจูบลงซ้ำจุดที่โอชิทาริทิ้งรอยไว้ “อย่าให้โอชิทาริยุ่งกับนาย... อย่าให้ใครแตะต้องนายอีก”

“ฉันไม่เคยสนใจหมอนั่น”

“อืม... หมอนั่น... พูดไปเองคนเดียวใช่มั้ย เรื่องของนาย”

มาถึงคำถามที่เขาไม่อยากตอบที่สุด ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเงียบ เทสึกะยิ่งเร่งเร้าเอาคำตอบ “นายไม่เคยมีอะไรกับหมอนั่นเลยสินะ ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันมาทีหลังทำให้นายสองคนระหองระแหงกันก็เลย...”

“ทำตัวเป็นคนดีปิดทองหลังพระ ไม่ฉลาดเอาซะเลย”

“โทษทีนะ”

เทสึกะไม่ได้ถามอะไรอีก... เขาควรจะปล่อยให้มันผ่านไปใช่มั้ย เรื่องนั้น... คงไม่จำเป็นต้องพูด

ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอีกครั้ง เทสึกะลูบผิวแก้มของอีกฝ่ายคล้ายปลอบเด็กที่กำลังร้องไห้ เขาไม่ได้บอกให้อาโตเบะหยุดร้องไห้

คงจะอึดอัดมากทีเดียว...

หลังจากจูบนั้นถูกคลายออก อาโตเบะก็ซบลงกับไหล่ของอีกฝ่าย น้ำตาไม่ไหลอีกแล้ว แต่ว่า...

“แขน... หายดีแล้วใช่มั้ย” เขาเปลี่ยนเรื่อง

“อืม”

อาโตเบะยกแขนขึ้นโอบไหล่กว้างนั้น ถ้าแค่ไหนฐานะคู่แข่ง เขาคงไม่มีทางถามด้วยน้ำเสียงแบบนั้นแน่ เขาจะต้องแดกดันไม่ก็ประชดอะไรสักอย่างออกไป

“ดีจัง...”

“เพื่อนายนะ อาโตเบะ แขนข้างนี้ มีไว้เล่นเทนนิสกับนายไงล่ะ”

ถ้าไม่ใช่เพราะคู่แข่งอย่างอาโตเบะ เขาคงไม่มีแรงบันดาลใจกล้าแกร่งถึงเพียงนี้

“แน่อยู่แล้ว คู่แข่งอันดับหนึ่งของนาย ต้องเป็นฉัน”

นายจะไม่มีมองคนอื่น... จะมองแต่ฉันคนเดียวเท่านั้น

“...ห้าม... ไปไหนอีกถ้าฉันไม่สั่ง”

เทสึกะยิ้มขำ ป่านนี้แล้วก็ยังคิดจะออกคำสั่งอีกนะ เขาเอนศีรษะแนบชิดกับอีกฝ่าย “...จะให้ฉันอยู่ด้วยมั้ย”

“คนอื่นจะไม่ว่าเอารึไง” อาโตเบะย้อน ทั้งอยากและไม่อยากให้เทสึกะอยู่ด้วย

ทั้ง ๆ ที่เรื่องทั้งหมดควรจะลงตัว... แต่เขารู้สึกเหมือนตัวเองทำผิด ที่ยังปิดบัง

“ถ้านายไม่ว่า ก็ไม่มีใครจะว่าหรอก”

“ฉันไม่ชอบให้ใครมานอนเบียด”

“...งั้นเหรอ” เทสึกะคลายอ้อมกอด ก่อนจะยิ้มให้ “งั้นก็เจอกันพรุ่งนี้ ตั้งใจฝึกล่ะ”

“ฉันยังไม่ได้สั่งให้นายออกไปนะ” อาโตเบะว่าแล้วคว้ามือใหญ่เอาไว้ ใบหน้ายกเชิดขึ้นอย่างวางอำนาจ

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ระหว่างที่อาโตเบะเดินตรงเข้ามาหา “ตั้งแต่ตอนนี้นายเป็นของฉัน นายจะเชื่อฟังฉันคนเดียว สัญญาสิ เทสึกะ”

เทสึกะไม่ได้ตอบตรง ๆ เขาเลือกที่จะโน้มตัวลงแล้วแตะสัมผัสริมฝีปากได้รูปนั้นเบา ๆ “ฉันรักนายนะ”

เท่านั้นแล้วกัปตันแห่งเซชุนก็หันหลังออกจากห้อง ปิดประตูอย่างแผ่วเบา

อาโตเบะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง ร่องรอยความอบอุ่นยังหลงเหลืออยู่ที่นั่น เขาหลับตาแล้วเอ่ยตอบเสียงเบา

“...ฉันก็รักนาย เทสึกะ”

To be continued...