KeeChan

ใครยังเทะเก๋อยู่ ปรับโหมดด่วน!!!

Arising

“เทสึกะคุง”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงนั่น เสียงใสบางเหมือนเด็กสาว เทสึกะที่กำลังกวาดลานคอร์ทอยู่เหลียวไปมองตามเสียงเรียก

เด็กหนุ่มหน้าหวานกำลังยืนยิ้มให้เขา เขารู้จักเด็กหนุ่มคนนี้ ถึงในสายตาของเขาเด็กคนนี้จะเป็นคนเงียบ ๆ ที่พูดน้อย แต่มีบางอย่างที่พิเศษออกไป

“เอ... ฟูจิคุง? ใช่มั้ย มีอะไรเหรอ”

“ผมคิดว่าจะช่วยน่ะ” เขาหมายถึงการเก็บกวาดสนามหลังซ้อมเสร็จ ฟูจิบอกแค่นั้นแล้วก็รีบกุลีกุจอวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ จนเทสึกะต้องร้องห้าม

“ไม่ต้องหรอก ฉันเป็นคนโดนลงโทษนี่ ถ้านายช่วยด้วยจะโดนว่าไปอีกคนนะ”

เด็กหนุ่มไม่สนใจ เขาหันมายิ้มแล้วเอ่ยทัก “เธอน่ะ ถูกพวกรุ่นพี่ว่าอยู่ตลอดเลยนะ”

เทสึกะหลบตา นั่นเป็นหัวข้อที่เขาไม่อยากเอ่ยถึงนัก “...ฉันคงจะเป็นตัวขวางหูขวางตาละมั้ง อีกอย่างฉันเถียงกลับไปแรงด้วย”

“แต่เธอก็แข็งแกร่งด้วยนี่ วันนี้ก็ชนะรุ่นพี่ได้อีกแล้วใช่มั้ย ผมน่ะคิดมาตลอดเลยนะว่าเทสึกะคุงยอดไปเลยตั้งแต่เข้าชมรมนี้มา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังซ้อมร่วมกับคนอื่น ๆ โดยไม่บ่นอะไร”

เทสึกะนิ่งฟังคำชม แล้วตอบ “ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้นแหละ” เขาเว้นช่วงนิดหนึ่งแล้วเตือนอีก “ยังไงก็เถอะ นายกลับไปได้แล้ว ฉันขอบใจนะ แต่ว่านายไม่ควรจะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ดีกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ฟูจิยืนยัน “ถ้าเธอจะโดนว่าล่ะก็ โดนด้วยกันนี่แหละ ทุกคนเลย”

“ทุกคน?”

เด็กหนุ่มในกรอบแว่นหันไปมองอีกที เพื่อน ๆ รุ่นเดียวกับเขาก็ช่วยกันกระวีกระวาดเก็บกวาดข้าวของหลังซ้อมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แน่นอน รวมทั้งฟูจิเองด้วย เทสึกะรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจตั้งแต่ครั้งนั้นเป็นต้นมา

หลายต่อหลายครั้งที่เขามักจะโดนรุ่นพี่กลั่นแกล้งให้ทำโน่นทำนี่หลังซ้อม แต่แทบจะทุกครั้งฟูจิก็จะมาช่วยเขา จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง

“เทสึกะคุง?” ฟูจิเรียกเขาอย่างเดิม

“หืม?”

“จริงแล้วเธอน่ะ ถนัดซ้ายใช่มั้ย?”

เทสึกะหยุดมือที่กำลังตามเก็บลูกเทนนิส เขาแปลกใจมากทีเดียวที่มีคนรู้เรื่องนี้ได้ “ทำไมนายถึงรู้ล่ะ? กระทั่งอาจารย์ริวซากิก็ยังไม่รู้เลยนะ”

ฟูจิไม่ได้ตอบคำถาม “เธอน่ะกังวลเรื่องพวกรุ่นพี่ใช่มั้ยล่ะ เพราะว่าถ้าเธอเอาจริงแล้วใช้มือซ้ายขึ้นมาก็คงเอาชนะได้ง่าย ๆ”

เทสึกะจ้องหน้าอีกฝ่ายคล้ายจะประเมินความสามารถ ที่เขาเคยคิดว่าฟูจิไม่ธรรมดา... มันไม่ผิดเลย “นายสังเกตอะไรได้เร็วนะ”

เด็กหนุ่มหน้าหวานฟังแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยชักชวน “กลับบ้านกันเถอะ” เขาว่าแล้วเดินนำ “เดี๋ยวประตูโรงเรียนจะปิดซะก่อนนะ”

ทิ้งให้เทสึกะประทับใจในความเก่งกาจของอีกฝ่ายไว้เท่านั้น

ระหว่างทางกลับบ้าน ฟูจิส่งยิ้มอย่างเคยมาให้แล้วถามเขา “เทสึกะคุง รีบไปไหนรึเปล่า?”

“หืม? ก็เปล่าหรอก ทำไมเหรอ”

“ผมอยากให้ไปแวะที่นึงน่ะ”

เทสึกะเดินตามเพื่อนตนเองไปอย่างว่าง่าย นึกสงสัยเหมือนกันว่าฟูจิอยากจะแวะไปที่ไหน สุดท้ายทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ที่ร้านขายต้นไม้เล็ก ๆ แต่ไม่ใช่ต้นไม้ธรรมดา ทั้งร้านเต็มไปด้วยต้นตะบองเพชรหลายพันธุ์

แต่ที่ฟูจิสนใจเป็นพิเศษดูจะเป็นตะบองเพชรจิ๋วต้นเล็ก ๆ

“เทสึกะคุงชอบตะบองเพชรรึเปล่า?”

ถ้าไม่นับไม้ยืนต้น ต้นไม้กระถางที่คุ้นตาที่เขาเห็นอยู่บ่อย ๆ มีแต่บอนไซที่ปู่ปลูก อย่างตะบองเพชรต้นจิ๋วแบบนี้เขาไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นเท่าไหร่

“...น่ารักดีนะ”

“ผมน่ะชอบเลี้ยงตะบองเพชรมากเลย ถึงจะดูเป็นต้นไม้ที่ไม่ต้องดูแลอะไรมาก แต่ถ้าจะให้ออกดอกต้องประคบประหงมอย่างดีเลยล่ะ” คนรักตะบองเพชรพูดอธิบายไปพลางสอดส่องดูตะบองเพชรต้นจิ๋วในร้าน

“เทสึกะคุง นอกจากเล่นเทนนิสแล้วชอบทำอะไรบ้างเหรอ”

เด็กหนุ่มในกรอบแว่นนิ่งคิด แล้วยกนิ้วขึ้นไล่ “รดน้ำบอนไซให้ปู่ ให้อาหารปลาคาร์ฟของปู่ เล่นหมากรุกญี่ปุ่นกับปู่ อะไรอย่างนั้นแหละ”

“เทสึกะคุงท่าทางสนิทกับคุณปู่มากเลยนะ”

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แล้วฟูจิคุงล่ะ นอกจากเล่นเทนนิสกับดูแลตะบองเพชรแล้วอยุ่ที่บ้านทำอะไร”

“ผมเหรอ บางทีก็ช่วยพี่สาวทำของหวานน่ะ”

“ของหวาน?”

“อื้อ พวกชีสเค้ก ไม่ก็พายแอปเปิ้ล เทสึกะคุงชอบรึเปล่า วันหลังผมจะเอามาให้ลองทาน จริงสิ เทสึกะคุงเกิดวันที่เท่าไหร่เหรอ?”

คนถูกถามทำหน้างง แต่ก็ยังตอบ “7 ตุลา ทำไมเหรอ”

“ก็เผื่อผมจะทำเค้กมาฉลองวันเกิดให้ไง”

“ไม่ต้องลำบากอย่างนั้นก็ได้” เทสึกะเอ่ยเกรงใจแล้วถามกลับบ้าง “ว่าแต่ฟูจิคุงเกิดวันที่เท่าไหร่ล่ะ”

“ผมเกิดวันที่ 29 กุมภาน่ะ”

เทสึกะฟังวันที่แล้วเลิกคิ้ว “29 กุมภา ก็แค่ 4 ปีมีครั้งเดียวน่ะสิ หายากจังนะ” วันเกิดที่มีเอกลักษณ์เป็นพิเศษเหมือนเจ้าตัวแบบนี้ เทสึกะได้ยินครั้งเดียวก็จำได้ขึ้นใจ

“ก็แค่วันวันนึงเท่านั้นเอง” เขาคิดว่าไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่ท่าทางเทสึกะจะไม่คิดอย่างนั้น เด็กหนุ่มทำหน้าจริงจังแล้วหันมาบอก

“อย่างนี้ต้องให้ความสำคัญมาก ๆ นะ เวลาที่มันเวียนมาถึง”

“ทำไมล่ะ?” ฟูจิถามกลับ เขานึกว่าเทสึกะเป็นคนที่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดเสียอีก

เป็นคำตอบง่าย ๆ แต่บ่งบอกว่าเทสึกะใส่ใจ “ก็เป็นวันเกิดของนายนี่ น่าเสียดายออกที่ต้องรอตั้ง 4 ปีกว่าจะถึงวันเกิดตัวเองจริง ๆ ฉันคิดว่ามันเป็นวันที่พิเศษมากเลยนะ”

เทสึกะจ้องใบหน้าหวาน ทั้ง ๆ ที่พูดคุยกันเรื่องธรรมดา แต่การได้คุยกับฟูจิทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

“ขอบคุณนะเทสึกะคุง”

...ที่เห็นว่าวันเกิดของผมสำคัญ

ฟูจิเลือกตะบองเพชรที่ถูกใจมาได้ต้นหนึ่ง แล้วทั้งคู่ก็พากันออกจากร้าน

“พรุ่งนี้เจอกันนะ เทสึกะคุง ขอบคุณอีกทีนะที่แวะมาเป็นเพื่อนผม” เด็กหนุ่มบอกลาแล้วแยกไปอีกทาง ส่วนเทสึกะก็ยกมือโบกตอบ

ระหว่างทางที่เดินกลับบ้าน เทสึกะก็คิดไปด้วย

29 กุมภาเหรอ... อีกกี่ปีกันนะ ถ้าจำไม่ผิดอีกตั้ง 3 ปี งั้นในระหว่างช่วงมัธยมต้น เขาก็จะไม่ได้ฉลองวันเกิดจริง ๆ ให้ฟูจิเลยน่ะสิ

แต่คงจะมีสักวันแหละนะ... ปีที่ปฏิทินมีวันที่ 29 กุมภาพันธ์ เขาจะฉลองอะไรกับให้ฟูจิดีนะ?

Fin.

ฟิคชั่ววูบ ฟิคไฟไหม้ (ยิ่งกว่าเผา) เพื่อฟูเว้ยยยยยยยยย (จริง ๆ คือเพื่อเทะ???) วันเกิดฟู เชี่ย เทะฟูออกซิงเกิ้ลคู่กัน โอคิอายุซังก็มาอัพบล็อคฆ่ากันอีกกกกกกกกก

ใครก็ได้ช่วยเอาซิงเกิ้ลมาให้ดูดดดดดดดดดดด (ได้ข่าวว่าเพิ่งออกวันนี้...) โอคิอายุแมร่งร้องเพลงเดียว (แถมร้องคู่ ถือว่าร้องครึ่งเพลง) ทำไมไม่ร้องอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ฮากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เสียสติ~~~ #%&)__()&*()^(&%*^