KeeChan

หายไปแซคคลาวด์เสียนาน... วันนี้องค์ลงแล้ว เีขียนต่อได้... อืมอืม

อ่านซะ

 (รอเพลงขึ้นจะได้อินกะเรื่องมากขึ้น)

Oblivion... (11)

เทสึกะ...?

อาโตเบะเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด ร่างสูงที่ยืนรออยู่จึงแทรกตัวเข้ามาข้างในห้องได้ง่ายดาย ผู้รุกรานส่งสายตาคมกริบมาให้เจ้าของห้องที่ไม่ทันได้ตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งตวัดโอบรอบร่งโปร่ง คว้ากัปตันแห่งเฮียวเทมาไว้ในอ้อมกอดได้อย่างไม่ยากเย็น

“หนีไม่พ้นแล้วนะ อาโตเบะ”

เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะกระซิบบอกที่ข้างหู อาโตเบะสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนนั้นอย่างแรง ก้าวถอยกรูดออกมาโดยสัญชาตญาณ ทั่วทั้งร่างสะท้านไปด้วยความกลัวที่ไม่อยากจดจำ ดวงตาสีน้ำเงินจ้องมองชายหนุ่มผู้มาเยือน อยากจะขับไล่ใสส่งไปทันทีตั้งแต่วินาทีแรกที่คนคนนี้ปรากฏตัวขึ้น

“ตามมาทำไม! นายนี่มันเป็นหมารึไง อ๋า? ถึงต้องไล่ตามคนอื่นเขาต้อย ๆ แล้วฉันก็ไม่ใช่เจ้าของนายด้วย!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับโอชิทาริอีกครั้งหลังจากวันที่ถูกข่มเหง อาโตเบะไม่ถามว่าโอชิทาริตามหาเขาเจอได้ยังไง แถมในเวลาอันรวดเร็วแบบนี้ เพราะนั่นมีแต่จะเปิดเผยความหวาดหวั่นของตัวเองให้เจ้าโรคจิตนี่เห็น ไม่มีวันซะล่ะ!

ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ทั้งร่างก็ลุกเกรียวด้วยความตระหนก โอชิทาริแสยะยิ้ม มีหรือเขาจะดูไม่ออกว่าอาโตเบะกำลังกลัวเขาอยู่

“ถ้าฉันเป็นหมานายก็คงจะเป็นหมาตัวเมียละมั้ง อาโตเบะ? พอเป็นเทสึกะก็รีบกระดิกหางใส่ ที่รีบมาเปิดประตูคงคิดว่าจะเป็นเจ้าของผู้ใจดีมาให้ความเห็นใจใช่มั้ยล่ะ”

“ออกไปซะ โอชิทาริ! ฉันไม่อนุญาตให้นายมายืนพูดเรื่องไร้สาระนี่ต่อหน้าฉัน!”

“ดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ ฉันสงสัยจริงว่าเทสึกะใช้วิธีไหนถึงทำให้นายเชื่องได้” ชายหนุ่มในกรอบแว่นเอ่ยสบประมาท ในน้ำเสียงไม่ไดแสดงว่าอิจฉาหรือหึงหวง เขาแค่รู้สึกสะใจและสนุกสนานที่ทำลายศักดิ์ศรีของอาโตเบะได้

“อย่างที่ล็อบบี้เมื่อกี้นายก็รู้จักออดอ้อนแล้วนี่ แต่สงสัยจะเชิญชวนไม่พอ เทสึกะถึงได้กลับไปก่อน ฉันพูดถูกรึเปล่า”

อาโตเบะเหลืออดจนคว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือเขวี้ยงไปให้เป้าหมายหุบปาก เสียงแก้วชั้นดีกระทบกับประตูห้องแตกดังเพล้ง โอชิทาริเบี่ยงตัวหลบได้ราวกับกะเกณฑ์ไว้ก่อน ร่างสูงตรงเข้าประชิดตัวก่อนที่อีกฝ่ายจะคว้าอะไรที่หนักกว่าแก้วน้ำขึ้นมา มือใหญ่ยึดจับข้อมือเล็กไว้ แสดงอำนาจที่เหนือกว่าขึ้นมาทันที

“ดุจริงนะ อยากถูกล่ามไว้อีกหนรึไง อาโตเบะ”

โอชิทาริขู่ด้วยสายตา นิ้วมือไล้ไปตามรอยแผลจางที่ข้อมือขาวทำให้อาโตเบะขนลุกเกรียว เขาเคยมั่นในใจพละกำลังของตัวเองว่าสูสีกับผู้ชายตรงหน้า แต่สถานกรณ์ที่หัวใจถูกบีบให้จนมุมด้วยความกลัวที่บังคับไม่ได้เช่นนี้...

“รู้มั้ยว่านิสัยแบบนี้ของนายทำให้ฉันหาตัวนายได้ง่ายมากเลย ถ้านายยอมรับความพ่ายแพ้แล้วขังตัวเองอยู่ในบ้านเฉย ๆ ฉันคงไม่สนุกถึงขนาดนี้”

ชั่ววินาทีที่คิดว่าจะไม่มีวันตกเป็นเบื้องล่างให้กับผู้ชายคนนี้อีกเด็ดขาด เสียงกริ่งก็ดังขึ้นอีกหน โอชิทาริยิ้มกริ่มอย่างไม่เกรงกลัว ไม่แม้แต่รำคาญเพราะว่าถูกขัดจังหวะ

“น่าสนุก” โอชิทาริพึมพำแล้วก้าวไปเปิดประตูก่อนที่เจ้าของห้องจะห้ามได้ทัน แม้อาโตเบะจะพยายามสะบัดเท่าใดแต่แรงกอบกุมที่ข้อมือก็ไม่คลายลง ชายหนุ่มในกรอบแว่นยกยิ้มกริ่มต้อนรับผู้มาเยือนที่คาดเดาได้ไม่ยาก

เบื้องหลังประตูคือเทสึกะ... เมื่อเผชิญหน้ากับโอชิทาริ เทสึกะก็เบิกตาด้วยความงุนงง อาโตเบะที่ถูกบังคับให้เจอกับสถานการณ์อย่างตั้งตัวไม่ติดก็พูดอะไรไม่ออก จนกระทั่งโอชิทาริเปิดปาก

“ไง เทสึกะ โทษทีนะที่ต้องให้นายลำบาก ท่าทางกัปตันทีมของฉันจะไปงอแงเอาแต่ใจใส่นายสินะ”

“...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้” นั่นเป็นคำถามเรียบง่ายที่ไม่ได้แฝงความเคลือบแคลงอื่นใด แต่คำตอบที่ได้นั้นเกินความคาดหมายนัก

“ฉันก็... มาตามง้ออาโตเบะไงล่ะ เราทะเลาะกันนิดหน่อย แต่ยังไม่มีโอกาสได้เคลียร์กันซะที เรื่องก็เลยเถิดจนนายเข้ามาเกี่ยวด้วย จะว่าไปอาโตเบะก็มีเสน่ห์เหลือเฟือละนะ เลยคิดจะประชดฉันด้วยการพยายามมีอะไรกับนายไงล่ะ”

“มะ---อื้อ!!!”

ก่อนที่คำปฏิเสธจะออกจากลำคอ โอชิทาริกระชากร่างโปร่งเข้ามาแล้วประกบจุมพิตลงไปอย่างดุดัน ไม่เว้นช่องว่างให้แม้แต่จะหายใจ เรี่ยวแรงเหือดหายหมดสิ้นเมื่อเขามองเห็นสายตาเจ็บปวดของเทสึกะ

สายตาผิดหวังของคนที่รู้สึกว่าตัวเองถูกทรยศ...

“เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละ ฉันต้องขอโทษนายแทน ’คนรัก’ ของฉันด้วยนะ” โอชิทาริเน้นคำว่า ‘คนรัก’ เป็นพิเศษราวกับจะเย้ย แล้วเอ่ยอย่างรู้ทัน “คนอย่างนายคงจะไม่คิดจะทำความสัมพันธ์ของเราให้แตกร้าวใช่มั้ย เทสึกะ ถึงอาโตเบะจะพลั้งพลาดไปยังไง ฉันก็จะยกโทษให้เขา ฉันจะขอบคุณมากถ้านายลืมเรื่องนี้ซะ ส่วนอาโตเบะฉันจะเป็นคนดูแลเอง”

“ไม่จริง! โกหกหน้าด้าน ๆ! โอชิทาริ!” ฝ่ายที่ถูกพาดพิงมาตลอดอดทนรนไม่ไหวจนโพล่งขึ้นมา น้ำเสียงระริกสั่นไหว ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโมโห หาใช่ด้วยความเอียงอาย อาโตเบะพยายามสลัดมือใหญ่ออกไปอีกครั้งแต่ก็ไม่พ้น “ฉันกับโอชิทาริไม่เคยมีอะไรกัน!”

“อย่าโกหกแบบนั้นสิ เคย์โกะ” โอชิทาริจงใจเปลี่ยนวิธีการเรียกชื่อด้วยจุดประสงค์อันชั่วร้าย “เพราะดื้ออย่างนี้น่ะสิ คราวที่แล้วนายถึงต้องเจ็บตัว หรือนายจะชอบความรุนแรง อยากให้ฉันจัดนายมัดไว้เหมือนคราวที่แล้วรึไง” เอ่ยเย้ยหยันแล้วคว้าข้อมือเรียว เผยให้เห็นรอยแผลจาง ๆ ปรากฏต่อหน้าอีกคนอย่างชัดเจน

ลมหายใจของอาโตเบะสะดุด เช่นเดียวกับเทสึกะที่ตกตะลึง เรื่องที่ว่าเขาเคย ‘มีอะไร’ กับโอชิทาริมีหลักฐานอยู่ตำตาจนปฏิเสธไม่ลง

แต่นั่นไม่ได้มาจากความยินยอมพร้อมใจ!

“นั่นน่ะ นาย---!!” อาโตเบะยั้งปากได้ทันก่อนจะหลุดคำน่าอายอย่าง ‘ข่มขืน’ ออกไป

ต่อหน้าเทสึกะ... เขาพูดไม่ได้... จะพูดออกไปได้ยังไง!

“เคย์โกะ ฉันขอโทษที่ทำรุนแรงกับนายไป แต่การที่นายเอาเทสึกะเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องของเราน่ะไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลยนะ กัปตันแห่งเซชุนมีเรื่องแขนที่ต้องกังวลอยู่แล้ว อย่าเอาเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องไปโยนให้อีกสิ”

อาโตเบะไม่สนใจสิ่งที่โอชิทาริพล่าม แล้วหันไปขอความช่วยเหลือจากที่พึ่งสุดท้าย แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างหวั่นไหวเหลือเกิน “เทสึกะ! ที่เจ้านี่พูดมาน่ะโกหกทั้งเพ! ฉันน่ะ... ฉัน---”

คนที่ทำให้ฉันรู้สึกหลงใหลได้มีแต่นายคนเดียวเท่านั้น

คำที่อยากบอกออกไปมากที่สุด กลับไม่ได้บอกออกไปด้วยทิฐิที่สูงล้ำ

“อาโตเบะ”

เป็นเทสึกะที่เอ่ยขึ้น ดวงตาฉายแววตาอ่อนโยนแล้วทอดมองมาที่เขา สุภาพ อบอุ่น เสียจนเขาไม่อยากได้ยินสิ่งที่ตามมา

ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะได้ยิน

ทำไม... ถึงไม่เชื่อเขา?

“ปรับความเข้าใจกับโอชิทาริดี ๆ เถอะ ที่ฉันล่วงเกินนายไป... ฉันขอโทษ”

แว่บหนึ่งที่แววตานั้นแฝงความปวดร้าวในคำพูดของตน เป็นสัญญาณของความหวังอันน้อยนิดที่อาโตเบะยึดไว้ แต่ก็ถูกกลบบังด้วยคำตัดรอนที่แสนนุ่มนวล

อาโตเบะไม่รู้อีกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าพร่าเลือนขึ้นมากะทันหัน เทสึกะยังยิ้มให้เขา แต่เป็นรอยยิ้มของการจากลา

“...เท... สึกะ...” กัปตันแห่งเฮียวเทพูดอะไรไม่ออก การขยับปากเรียกชื่ออีกฝ่ายช่างบีบหัวใจเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินหรือไม่ แต่เทสึกะก็ไม่ได้หันกลับมา

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงประตูที่เปิดค้างไว้ และทางเดินที่ว่างเปล่าเท่านั้น

ลำแขนแข็งแกร่งโอบกอดตนจากด้านหลัง ถึงสิ่งที่หวังไว้จะสำเร็จสมดังใจ แต่ใบหน้าคมก็ยังแสดงความขุ่นมัว โอชิทาริกำลังขุ่นเคืองเพราะท่าทางที่อาโตเบะแสดงออก

อาโตเบะที่เขารู้จักไม่เคยแสดงใบหน้าสิ้นหวัง

ไม่เคยแสดงใบหน้าอ้อนวอนอย่างไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งให้ใครเห็น

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือคนที่ทำให้อาโตเบะแสดงอารมณ์หวั่นไหวจนเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาได้ไม่ใช่เขา

แต่เป็นเทสึกะ...

ลิ้นเรียวเปียกชื้นแตะไล้ลำคอเรียว โอชิทาริแสยะยิ้ม เอาเถอะ... ตอนนี้เขาได้สิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือแล้วนี่ ต่อไปก็ค่อยๆ เสี้ยมสอนช้า ๆ

“ไปซะแล้วนะ เทสึกะคนดีของนาย” เอ่ยเย้ยแล้วหัวเราะในลำคอ ตอกย้ำราวกับว่าการกระทำของเทสึกะมันยังทำร้ายหัวใจไม่หนักหนาพอ

“แต่ไม่ต้องห่วงนะ อาโตเบะ ฉันจะปลอบใจนายเอง” ริมฝีปากอุ่นแนบผิวเนียน ประทับรอยจุมพิตอย่างย่ามใจ ภายในหัวเหลิงเตลิดว่าต่อจากนี้ตนจะได้เป็นผู้โลมเลียเรือนร่างนี้แต่เพียงผู้เดียว

ร่างโปร่งสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ชีวิตของเขาแหลกสลายด้วยฝีมือของโอชิทาริ... ผู้ชายที่เห็นแก่ได้ คิดแต่ประโยชน์ของตัวเอง และความรักครั้งแรกของเขาก็หลุดลอยไปเพราะผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้

“ปล่อย...” อาโตเบะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เรียบเฉย แต่แฝงอำนาจ แต่มีหรือที่คนอย่างโอชิทาริจะยอมทำตาม

“นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้”

ขาเรียวก้าวออกไปนอกประตูโดยไม่สนใจร่างสูง ทอดสายตามองไปตามทางเดินที่หรูหราราวกับในพระราชวังที่ว่างเปล่าไร้สุ้มเสียง

“ยังคิดจะตามไปอีกเหรอ ไม่มีประโยชน์หรอก อาโตเบะ”

“...นั่นสิ... นะ”

ได้ยินคำตอบที่ห่อเหี่ยวเช่นนั้นโอชิทาริยิ่งได้ใจ ชายหนุ่มเชยคางอีกฝ่ายให้หันมามองตน ดวงตาสีน้ำเงินจ้องลึกในดวงตาของเขา

ถึงอาโตเบะจะแค้นผู้ชายคนนี้จนอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ความเศร้าโศกจากหัวใจที่แหลกสลายนั้นมีมากกว่า

“เราไปทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า รับรองนายจะลืมเรื่องของเทสึกะไปเลย” โอชิทาริชักชวน สายตาหื่นกระหายไม่ปิดบังว่าจุดหมายที่ตนวาดหวังไว้ไม่มีที่อื่นนอกจาก ‘บนเตียง’

“ฉันอยากไปคาสิโนข้างล่างมากกว่า” อาโตเบะปัดมือรุ่มร่ามของอีกฝ่าย วางมาดเป็นเจ้าชายผู้เอาแต่ใจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โอชิทาริที่มองความรู้สึกที่แท้จริงของอาโตเบะไม่ออกจึงตอบรับเอาใจ “ได้เสมอ ถ้านายว่าอย่างนั้นล่ะก็”

แค่นั้นแล้วอาโตเบะก็เหลียวหลัง คว้าบานประตูห้องที่ยังเปิดอ้าอยู่ แนบเนียนจนโอชิทาริไหวตัวไม่ทัน เขาแทรกตัวเข้าไปหลังบานประตูอย่างรวดเร็วแล้วปิดประตูดังปัง โอชิทาริที่รู้ตัวว่าโดนดัดหลังเข้าให้แล้วพ่นหัวเราะ แต่ยังไม่วายทุบประตูรังควาน

“นายหนีฉันไม่พ้นหรอกน่า อาโตเบะ ไม่ว่าจะทำยังไง... นายก็ต้องเป็นของฉัน”

“ฉันไม่มีทางเป็นของใครทั้งนั้น!” เสียงตวาดดังลั่นลอดผ่านประตู “หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเสียบ้าง โอชิทาริ! ทั้งนายทั้งเทสึกะก็งี่เง่าพอกันทั้งคู่ คิดรึไงว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ฉันลดตัวมามองนาย ไม่มีวัน!”

โอชิทาริยักไหล่แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้มอง นิสัยที่ไม่ยอมรับความจริงแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ สมเป็นอาโตเบะเสียจริง “ก็ได้ ก็ได้ ฉันมันก็แค่ผู้ชายธรรมดา จะมีอะไรคู่ควรคนที่แสนจะสูงส่งอย่างนายกันล่ะ ถึงร่างกายของนายมันจะแปดเปื้อนจนกลายเป็นของเกรดต่ำไปแล้วก็เถอะนะ แต่เชื่อเถอะว่าสุดท้ายก็จะไม่มีใครต้องการนายหรอก มีแค่ฉันคนเดียวที่ต้องการนายไม่ว่านายจะตกต่ำแค่ไหน”

“กลับไป! ไสหัวไปซะ! ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้านายอีก!!!” ยิ่งตะโกนดังเสียงก็ยิ่งสั่นเครือ เขากลั้นไม่ไหวแล้ว อาโตเบะรู้สึกว่าอยากจะร้องไห้เต็มที แต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าโอชิทาริ เพราะนั่นยิ่งจะทำให้ศักดิ์ศรีของเขาพังครืนลงมาอีก

“เรื่องนั้นคงลำบากหน่อยนะ เพราะว่าเราอยู่ทีมเดียวกันนี่ อาโตเบะ” ร่างสูงเอ่ยทิ้งไว้เช่นนั้น แต่ก็ยอมถอยกลับไปแต่โดยดี ไม่มีประโยชน์ที่จะยืนเฝ้า ปล่อยให้อาโตเบะหัวเย็นลงสักพักแล้วค่อยกลับมาทีหลังก็ยังไม่สาย

เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนไม่ได้ยิน ที่เหลือมีเพียงตัวเขาและความเงียบเท่านั้น

อ้อ... มีอีกอย่าง น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ อาโตเบะเก็บงำเสียงสะอื้นไว้ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้ ร่างโปร่งเอนกายแล้วทรุดลงอยู่หน้าประตูนั้นเอง

ไม่ใช่การกระทำของโอชิทาริที่ทำให้เขาเจ็บปวด การยุ่งไม่เข้าเรื่องของผู้ชายคนนั้นทำให้เขาโกรธเสียมากกว่า เขาคงไม่รู้สึกย่ำแย่ถึงขั้นนี้ถ้าหากไม่ใช่เพราะคำพูดของเทสึกะ

รอยยิ้มสุดท้ายที่กัปตันแห่งเซชุนมอบให้เป็นเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจจนเป็นบาดแผลลึก ทำไมถึงได้เอ่ยตัดรอนง่ายดายอย่างนั้น เพียงแค่คำง่าย ๆ ว่า ‘ขอโทษ’ สำหรับความสัมพันธ์ที่มอบให้มาจนถึงป่านนี้น่ะเหรอ

ไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหม? ความรู้สึกทุกอย่างที่เขาทุ่มเทไปให้ ทั้งการฝืนทนความอับอายทอดกายให้ ทั้งความจริงใจที่เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกไปทั้งหมด สำหรับเทสึกะ มันเป็นเพียงแค่ความผิดพลาด....

มันเจ็บ... ยิ่งกว่าตอนที่ถูกโอชิทาริย่ำยีเสียอีก

“...เทสึกะ”

อาโตเบะยังคงร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น กับน้ำตาที่ไม่มีท่าทีจะเหือดแห้ง...

เขาไม่ได้สูงส่งเลย เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการความรักจากคนที่รักเท่านั้น

To be continued...

ตอนต่อไป ยังไม่ได้เีขียน เขียนสดไม่มีเก็บสต๊อกแล้วเฟ้ย