KeeChan

ฟิคชั่ววูบชัด ๆ อ่านไปจะรู้ว่ามันเห่ยจิ๊บ

เออ ต้องอ่าน Maybe, Goodbye กับตอนพิเศษในเล่มจบแล้วมั้งถึงจะเข้าใจถ่องแท้ (?)

Gift

แสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามาตามช่องเพดานที่หักพัง ถึงโบสถ์แห่งนี้จะโดนทำลายไปมากแค่ไหน ทุ่งดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ก็ยังบานสะพรั่ง เขารู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เธออยู่เคียงข้างเราทุกคนตลอดเวลา แต่เพราะเหตุผลที่ว่าที่นี่คือสถานที่แห่งความทรงจำจึงอดไม่ได้ที่จะย้อนกลับมา

ในมิดการ์ดอกไม้เป็นสิ่งที่เคยหาดูได้ยาก แต่หลังจากวิกฤตการณ์เมเทโอและจีโอสติกมาผ่านพ้นไป ทั้งเมืองเริ่มเต็มไปด้วยสีเขียวของพรรณไม้ ตามมาด้วยสีสันของไม้ดอกหลากสี

คลาวด์นึกขำเมื่อมองเหล่าดอกไม้กลางพื้นโบสถ์ เขายังจำสีหน้าของเอริสตอนที่พบกันครั้งแรกได้ เธอเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าซื่อ ๆ ติดจะอ้อนนิด ๆ แล้วพูดว่า ‘ดอกไม้มั้ยคะ แค่ 1 กิลเท่านั้นเอง’

มีเด็กอยู่หลายคนวิ่งเล่นอยู่ในโบสถ์ ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายถูกห้อมล้อมไปด้วยกลีบดอกไม้และพื้นหญ้าสีเขียว เป็นภาพที่เห็นแล้วทำให้รู้สึกสงบในหัวใจ เมื่อผู้ใหญ่อย่างเขาเดินเข้ามาจึงทำให้เป็นจุดสนใจไม่น้อย เด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งตรงมาที่เขาแล้วเอ่ยถามเสียงใส “พี่ชายมาหาใครคะ”

คลาวด์ยิ้ม เขาย่อตัวลงนั่งให้อยู่ระดับความสูงเดียวกันกับเด็กน้อย “มาเยี่ยมดอกไม้ของผู้หญิงที่มีความเมตตาอันยิ่งใหญ่น่ะ”

เด็กหญิงเอียงคอ พยายามเรียบเรียงคำตอบให้ตนเองเข้าใจ พลันทักต่อ “เอาดอกไม้มาให้ดอกไม้... เหรอคะ?” เธอชี้ช่อดอกไม้สีขาวที่เขาถือมาด้วยใบหน้าฉงน

“วันนี้เป็นวันพิเศษน่ะ” เขาว่า แล้วยื่นชื่อดอกไม้ให้ “อยากได้รึเปล่า”

“ได้เหรอคะ?” เด็กน้อยพาซื่อถามด้วยแววตาระยิบระยับ

“ได้สิ” เขาตอบง่าย ๆ แล้วส่งช่อลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ให้ เด็กหญิงรับไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะวิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่น ๆ คลาวด์มองตามแล้วแหงนมองท้องฟ้าสว่างใสเบื้องบน กวาดสายลาไล่มองพื้นโบสถ์ที่ปกคลุมไปด้วยสีเขียวปะปนด้วยสีทองของดอกไม้

“อย่าเหยียบดอกไม้นะ” เขาเอ่ยไล่หลัง แล้วจึงเดินออกจากโบสถ์เงียบ ๆ ทิ้งสายตามองมาก่อนจะก้าวจากไป

ความรักของเอริสช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ชายหนุ่มผมบลอนด์เดินกลับมาที่พาหนะคู่ใจของตน ไม่ค่อยชินตาเท่าไหร่กับเฟนริลที่บรรทุกช่อดอกไม้สีสด ถึงมันจะลดลงไปเยอะแล้วก็ตาม

แค่ดอกไม้ทำไมไม่รู้จักเอาไปให้เองกันนะ บางคนก็มีอารมณ์โรแมนติกแบบที่เขาไม่เข้าใจ ถ้าเป็นเขาล่ะก็คงจะดีใจมากกว่าถ้าได้รับจากมือของคนที่รัก เพราะฉะนั้นหลังจากเสร็จงานแล้ว เขาจึงเตรียมดอกไม้ให้คนสำคัญของตัวเองพร้อมเสร็จสรรพ

คลาวด์ประคองช่อดอกไม้ให้คงรูป เขาไม่เคยคิดว่าสีหรือชนิดของดอกไม้จะสำคัญอะไร แต่ขืนทำอย่างนั้นมีหวังได้โดนมาลีนบ่นเอาแน่ว่าเป็นคนที่ไม่ละเอียดละออเอาเสียเลย

ชายหนุ่มเหลือบมองดอกไม้ที่เลือกมาระหว่างขับรถกลับ พิจารณาผลงานการเลือกดอกไม้ของตัวเองแล้วก็หวังว่าทั้งสองสาวคงถูกใจ เขาไม่ได้เตรียมอะไรมาให้เดนเซล แต่เอาเถอะ.. ยังไงเดนเซลคงได้รับช็อคโกแลตจากมาลีนไปแล้ว

คลาวด์ก้มดูนาฬิกาเมื่อมาถึงร้าน Seventh Heaven เพิ่งจะบ่าย 4 เท่านั้นเอง โล่งใจไปทีที่เขาจัดการเรื่องเวลาได้ทัน ชายหนุ่มหอบช่อดอกไม้เข้าไปโดยไม่รอช้า

“กลับมาแล้ว”

“คลาวด์!” คนถูกเรียกชื่อตาโตเมื่อคนที่พุ่งออกมาคนแรกกลายเป็นยัฟฟี่ นินจาสาวแกล้งทำท่ากระมิดกระเมี้ยนปาดช็อคโกแลตที่เปื้อนมุมปากแล้วยื่นมาให้เขา

“ทำอะไรน่ะ? ว่าแต่เธอมาอยู่นี่ได้ยังไง”

“นี่! สาวสวยอย่างฉันยื่นช็อคโกแลตให้ชิมทั้งทีนะ ยังทำเฉยเมยอยู่ได้ เป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องเลยนะ คลาวด์!”

ฝ่ายถูกตำหนิยังนิ่งเฉยไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ วิธีที่จะรับมือกับยัฟฟี่ได้ดีที่สุดก็คือทำเฉย ๆ เข้าไว้นั่นแหละ

“ยัฟฟี่! กลับมานี่เลยนะ!” ทีฟาโผล่มาจากหลังร้านด้วยสภาพที่เขาไม่เคยเห็น ตามเนื้อตัวของเธอเปื้อนไปด้วยช็อคโกแลต แถมยังเลอะไปถึงเส้นผมของเธอด้วย หันมามองอีกทียัฟฟี่ก็ไม่ต่างกัน อาจเป็นเพราะท่าทีที่แก่นแก้วของเธอทำให้เขาไม่สังเกตเห็นรอยเปื้อนที่ออกจะชัดเจนพวกนั้น

เดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้นในครัว ปกติทีฟาออกจะเนี้ยบเรื่องการบ้านการเรือน ดังนั้นก็เดาได้อีกไม่ยากเหมือนกันว่าใครเป็นสาเหตุของความวุ่นวายในครั้งนี้

“อ้ะ คลาวด์ กลับมาแล้วเหรอ โทษทีนะที่เลอะเทอะไปหน่อย” ทีฟาหันมาทัก เธอหัวเราะแหะ แล้วส่งสายตามาดร้ายไปให้คนต้นเหตุ

“ว้าย คลาวด์ ช่วยด้วย—” ยัฟฟี่แกล้งเข้าไปหลบหลังคลาวด์ ยิ่งทำให้ทีฟาขมวดคิ้วมุ่น จนคลาวด์เกรงว่าเขาอาจจะโดนลูกหลงไปด้วยจึงต้องรีบขัดขึ้นเพื่อเบรกอารมณ์สาวเจ้า

“เฮ้ ใจเย็น ทีฟา เกิดอะไรขึ้น”

“ก็จะอะไรซะอีกล่ะ แม่ยัฟฟี่ตัวดีโผล่มาแบบไม่มีบอกกล่าว บุกเข้าครัว ขโมยวัตถุดิบ เจ้ากี้เจ้าการจะทำช็อคโกแลต ส่วนผลก็อย่างที่เธอเห็น” ทีฟาสรุปรวบยอดเหตุการณ์ได้ในเวลาไม่ถึงนาที ช่างเป็นความวุ่นวายที่ไม่เกินความคาดหมายเวลามีนินจาสาวจอมยุ่งอยู่ด้วย

“แหม.. ก็ไม่เชิงเสียหน่อย อย่างน้อยเราก็ทำช็อคโกแลตออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้ไม่ใช่รึไง” ยัฟฟี่เถียงอุบอิบ

คลาวด์กุมขมับ สมควรแล้วที่ทีฟาจะหงุดหงิด การถูกยัฟฟี่ปั่นหัว (ไม่ว่าเจ้าหล่อนจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ) ทำยังไงก็ชินไม่ได้ซะที

“มาลีนกับเดนเซลล่ะ?”

“กำลังช่วยเก็บกวาดกันอยู่ในครัวน่ะแหละ ยัฟฟี่! เธอก็ด้วยนะ!” ทีฟาไม่พูดเปล่า แต่เดินมาถึงตัว สาวน้อยนินจาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากถูกลากไปเก็บกวาดข้าวของที่ตัวเองทำเลอะเทอะไว้

“อะ... เดี๋ยว ทีฟา” คลาวด์เรียกเพื่อนสาวไว้หลังจากที่เธอบังคับให้ยัฟฟี่เข้าครัวไปได้ เธอหันมาแบบไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่

“คือว่า... เดี๋ยวฉันจะต้องออกไปข้างนอกอีก เลยอยากจะให้เธอก่อน” คลาวด์ยื่นช่อดอกกุหลาบสีชมพูบานสะพรั่งให้ ทำให้ใบหน้าบูดบึ้งเมื่อครู่คลี่ยิ้มได้ทันที “สุขสันต์วันแห่งความรัก”

“อื้อ ขอบคุณนะ” สาวผมดำยิ้มหวาน เธอไม่นึกว่าคลาวด์จะทำเรื่องโรแมนติกอะไรแบบนี้เป็น ทั้งยังกล้ามอบให้กันต่อหน้าอีกต่างหาก

มีหรือบรรยากาศหวานแหววแบบนี้จะรอดพ้นหูตายัฟฟี่ไปได้ ยังไม่ทันจะหยิบจับทำความสะอาดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเด็กสาวก็พุ่งพรวดเข้ามา

“แหม น่าอิจฉาจังนะทีฟา! คลาวด์... ฉันรู้นะว่าเธอเป็นคนใจกว้าง ใช่มั้ย ใช่มั้ย กุหลาบขาวแสนสวยข้างหลังนั่น เตรียมมาให้ฉันล่ะสิ เฮ้อ... เป็นสาวเสน่ห์แรงก็ลำบากใจจังนะ แต่ว่าไหน ๆ เธอก็ตั้งใจจะให้แล้วฉันก็จะรับไว้แล้วกัน”

ยัฟฟี่พล่ามแบบไม่สนใจคนอื่น แว่บหนึ่งทีฟาส่งสายตาเป็นคำถามว่าจริงหรือ แต่คลาวด์ปัดมือไปมาเพื่อปฏิเสธ

“เอ่อ.. โทษทีนะ ยัฟฟี่ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมาด้วยก็เลยไม่ได้เตรียมไว้ให้ ช่อนี้ของมาลีนน่ะ” พูดแล้วก็ไม่รอฟังเสียงอีกคนโวยวาย คลาวด์รีบตัดหน้าชิงเดินเข้าไปหามาลีนเสียก่อน

“คลาวด์! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“เมื่อกี้นี้เอง พอดีกว่าฉันต้องรีบไปอีกที่น่ะ แล้วจะรีบกลับมานะ ยังไงก็แฮปปี้วาเลนไทน์” เขายื่นช่อกุหลาบสีขาวน่ารักให้ ขนาดของช่อดอกไม้เล็กเข้ากับบุคลิกของคนรับอย่างเหมาะเจาะ

เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ แต่พอได้ยินว่าคลาวด์จะออกไปไหนอีกก็ทำหน้าผิดหวัง “คลาวด์จะออกไปไหนอีกคะ”

เขาลูบศีรษะมาลีน “ที่เดิมน่ะ ไม่นานหรอก”

“ผมไปด้วยได้รึเปล่า” เดนเซลแทรกขึ้น “วันนี้พวกผู้หญิงเอาแต่ง่วนทำช็อคโกแลตกันทั้งวันเลย ผมจะแอบกินก็ไม่ได้ น่าเบื่อจะตาย ทียัฟฟี่ยังแอบกินไปได้ตั้งเยอะ”

“เสียใจ เดนเซล ไม่ได้” คลาวด์ว่า “รอคอยกินช็อคโกแลตแห่งความรักอย่างใจจดใจจ่อเถอะ แล้วฉันจะกลับมากินด้วย”

“คลาวด์อ่ะ! ขี้โกงนี่ จะไปไหนอีกล่ะ ดอกไม้ก็ส่งหมดแล้ว ซื้อมาให้ทีฟากับมาลีนก็แล้ว จะเอาดอกไม้ไปให้ใครที่ไหนอีก เดี๋ยวผมฟ้องทีฟานะ!”

“ฉันคิดว่าทีฟาคงรู้อยู่แล้ว” หนุ่มผมบลอนด์ย้อน แล้วโบกมือลา “จะกลับมาก่อนค่ำนะ”

“เดี๋ยวค่ะ คลาวด์!” มาลีนรั้งไว้ เด็กหญิงรีบกุลีกุจอไปหยิบช็อคโกแลตที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ มาให้ ดูจากจำนวนที่เหลือน้อย สาเหตุคงมาจากที่เดนเซลว่ามาละมั้ง “อยากให้คลาวด์ลองชิมก่อนไปนะ สัญญาด้วยว่าจะต้องกลับมากินให้หมด!”

มาลีนหยิบช็อคโกแลตให้ชิ้นหนึ่ง ถึงจะไม่ได้มีการตกแต่งอะไรหรูหรา เป็นเพียงช็อคโกแลตรูปหัวใจง่าย ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่ามันมีความรักเต็มเปี่ยมอยู่ในนั้น คลาวด์รับช็อคโกแลตชิ้นนั้นมาหยิบเข้าปาก ลิ้มรสหวานหอมนั้นแล้วเอ่ยชม “อร่อย”

“มาลีนลำเอียง! ทำไมให้คลาวด์กินได้ล่ะ” เดนเซลโวย แต่เด็กหญิงไม่สนใจ

“ก็คลาวด์เป็นสุภาพบุรุษกว่าเธอนี่”

คนถูกพาดพิงยิ้มบาง เขารีบปลีกตัวออกมาก่อนจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ “จะกลับมาก่อนทุ่มนึงนะ” เขาบอกเผื่อไปถึงทีฟาด้วย

“ไปดีมาดีนะ คลาวด์” ทีฟาที่ยังไม่ยอมวางช่อกุหลาบสีชมพูบอก แล้วเขาก็ยิ้มรับ ทำเอายัฟฟี่ที่ดูเหมือนกลายเป็นส่วนเกินตะโกนไล่หลัง

“เอาดอกไม้มาให้ฉันด้วยสิ เจ้าบ้า!!!”

คลาวด์ขับเฟนริลออกมานอกมิดการ์ได้สักครู่แล้ว ชายหนุ่มคว้าช่อดอกไลแลคสีม่วงมาอย่างไม่ถนอมมือเท่าไหร่นัก ถึงอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันพิเศษ หากจะย้อนกลับไปเทิดทูนความรักในอดีตสักนิดคงไม่สึกหรออะไร

เขาโยนช่อดอกไลแลคขึ้นเต็มแรง กลีบดอกบางเบากระจายเพราะแรงลม ถูกพาพัดไปทางไหนก็ไม่อาจรู้ได้

“อยู่ในความทรงจำก็พอแล้ว...”

ช่อไลแลคปลิวไปไร้ทิศทาง และเขาไม่คิดจะใส่ใจมันอีก นั่นเป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบที่เขามีให้ผู้ชายคนนั้น แล้วมันก็สิ้นสุดลงในเวลาอันรวดเร็ว... นั่นแหละความรักครั้งแรกในอดีตของเขา

‘ที่เดิม’ ของคลาวด์คือหน้าผานอกเมืองมิดการ์ สถานที่ที่เขาทิ้งบัสเตอร์ซอร์ดล้ำค่าไว้ สถานที่แห่งความทรงจำอีกแห่งที่มีความหมายกับชีวิตของเขาอย่างที่สุด

คลาวด์ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้จุดที่เขาปักดาบทิ้งไว้ คาร์เนชั่นสีชมพูช่อใหญ่ถูกวางไว้เคียงข้าง ช่างดูเป็นภาพที่ขัดกันสุด ๆ

“ฉันนึกว่าจะเป็นช็อคโกแลตซะอีก” เจ้าของเสียงทะเล้นเอ่ยแซว ลำแขนแข็งแรงโอบรอบลำคอเรียวของอีกฝ่าย

“ช็อคโกแลตนั่นผู้หญิงเขาให้ผู้ชายกัน” คลาวด์ยิ้มแล้วตอบกลั้วหัวเราะ เหลียวมองดอกไม้ที่ตนนำมาให้แล้วเอ่ยวิจารณ์ “สีชมพูไม่เข้ากับนายเลยนะ”

“ถ้ารู้ว่าไม่เข้ากับผู้ชายมาดแมนอย่างฉันจะเอามาให้ทำไมกันล่ะ นายนี่ ผู้ชายอบอุ่นอย่างฉันดอกไม้แบบไหนก็เข้ากับภาพพจน์ได้ทุกอย่างแหละ!”

“นั่นสินะ” หนุ่มผมบลอนด์กุมท่อนแขนแข็งแกร่ง แนบแก้มของตนชิด “ชอบรึเปล่าล่ะ”

“ถ้าถามถึงดอกไม้ฉันชอบของกินมากกว่า แต่ถ้าถามถึงช่วงเวลาที่ได้กอดนายแบบนี้ล่ะก็ ชอบมากที่สุด”

คลาวด์หัวเราะในนิสัยขี้เล่น หมอนี่ช่างพูดจาได้ตรงไปตรงมาไม่เปลี่ยนไปเลย “ใครถามเรื่องนั้นกัน ฉันต้องถามเรื่องดอกไม้แหงอยู่แล้ว เห็นแก่กินจริงเลย”

“ที่จริงแล้ว นายไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ก็ได้นะ” ร่างสูงว่า “น่าจะอยู่ฉลองกับสาว ๆ ที่บ้านให้สบาย ๆ ไม่เห็นต้องเหนื่อยมาเลย ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่กับนาย”

“ฉันอยากมา... ถึงยังไง ฉันก็ยังอยากนึกถึงนายอยู่ดี” คลาวด์ยืนยัน แต่อีกฝ่ายยังยืนกรานจะคัดค้าน

“ฉันดีใจนะ... แต่—”

“ฉันจะไม่มีวันลืมนาย ไม่มีวันลืมความรักที่นายมีให้ฉัน ความรู้สึกเป็นสุขแบบนั้น มากับสัมผัสของนาย น้ำเสียงของนาย ความคิดคำนึงถึงนาย...” เจ้าของดวงตาสีฟ้าหันไปสบกับดวงตาสีดำสะท้อนแววสีเขียวสว่าง เขายิ้มแล้วประทับจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากของชายหนุ่มแผ่วเบา “ให้ฉันได้ทำตามใจเถอะนะ ฉันไม่เสียใจหรอก”

“คลาวด์...” ฝ่ายที่ถูกขโมยจุมพิตอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวกลับเป็นฝ่ายต่อบทสนทนาไม่ออกเสียเอง

“แค่ความคิดถึงน่ะ” แววตาสีฟ้าไม่ลดความแน่วแน่ลง ไร้ความหวั่นไหวและอ่อนแอ

ร่องรอยของความเศร้าหมองและความอาลัย ลึก ๆ ในใจอาจจะมีอยู่บ้าง แต่ไม่เทียบเท่าความตื้นตันในความรัก

ช่อคาร์เนชั่นสีชมพูยังวางเคียงข้างบัสเตอร์ซอร์ดอยู่ที่นั่น ความรู้สึกของเขา ความรักของเขาจะคงอยู่ที่นี่ตลอดไปเช่นกัน

“ขอบคุณ... ที่มอบความรักแสนล้ำค่าให้กับฉัน แซค”

Fin.

งานมีมั้ย?

มี...

ทำมั้ย?

ไม่ทำ... ฮ่า ๆๆๆ =[]=!

ปล.1 ชอบทีฟา ชอบยัฟฟี่ แต่อยากตบนังมาลีนค่ะ... ตอนแรกจะให้คลาวด์หม่ำช็อคโก้แบบให้มันป้อนแล้วนะ แต่ทำใจเขียนไม่ได้ หมั่นไส้เว้ยยยยยยยยย อีเด็ก +$@$%^(*)()+_^$)#$&

ปล.2 ตอนแรกอยากใส่วินด้วย แต่เท่าที่เห็น แค่มีเดนเซลก็บีบบทให้มันจะตาย ขืนวินโผล่มาอีก กว่าแซคจะได้โผล่ หมดวันค่ะ

ปล.3 ตอนท้ายโคดกุด จริง ๆ เขียนเรื่องนี้เพื่อตอนท้ายเลยนะเว้ย แต่เอาเข้าจริงเจือกเขียนไม่ออก...

ปล.4 อีคลาวด์หลายใจ.... ตอนเขียนอยู่กับทีฟานี่ชอบจัง แมนดี!! (แมนแล้ว?) เลือดแซคคลาวด์มันสลัดไม่หลุดค่ะท่านผู้ชม >__