KeeChan

Merry Cacti - 24 Dec.

KeeChan as Tezuka Kunimitsu
hana matsumoto as Fuji Syuusuke

คืนวันที่ 24...

ประตูรถไฟเลื่อนเปิดออก ร่างบางในชุดเสื้อโค้ตสีน้ำตาลอ่อนตัวยาวก้าวออกมา บนศีรษะมีหมวกไหมพรมสีขาวสวมทับอยู่ ฟูจิยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

... 5ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย...

ทั้งๆที่อุตส่าห์ไปเที่ยวถึงฮอกไกโดกับครอบครัว คริสต์มาสปีนี้พ่อก็กลับมาจากต่างประเทศ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังอดคิดถึงคนบางคนที่อยู่ทางนี้ไม่ได้ ---ป่านนี้จะนอนไปหรือยังก็ไม่รู้... ฟูจิคิดขณะที่เดินออกมาจากชานชาลา ร่างบางสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่เดินมาเรื่อยตามเส้นทางที่คุ้นเคย

นึกถึงตอนที่บอกพ่อแม่กับพี่สาวและน้องชายว่าลืมตะบองเพชรไว้ก็ต้องขำออกมา ใครจะไปคิดว่าจะต้องงัดมุขนี้มาใช้ ทุกคนใบบ้านรู้ดีว่าฟูจิรักตะบองเพชรที่ตนเองเลี้ยงมากขนาดไหน

... ดีว่าพ่ออยู่จนถึงสิ้นเดือนมกรา...

... ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้กลับมาแน่ๆ...

ฟูจิยกมือขึ้นกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น เพราะมัวแต่ห่วงว่ายูตะไม่มีผ้าพันคอเลยเอาของตัวเองไปให้ ส่งผลให้เหลือผ้าพันคอที่ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่พันกลับมา

... เหมือนพันไว้แก้กลุ้มยังงั้นแหละ...

เกือบครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดก็มาถึงที่ที่ต้องการ ร่างบางหยุดยืนอยู่หน้าบ้าน 'เทสึกะ'

... สมแล้วที่เป็นครอบครัวแบบญี่ปุ่น...

รอบบ้านไม่มีการประดับประดาอะไรเกี่ยวกับเทศกาลเลยแม้แต่น้อย ไฟในบ้านมืดมิดทำให้คาดได้ว่าคงหลับกันไปแล้ว

มือข้างนึงล้วงหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะกดหาคนที่อยู่ในบ้านหลังตรงหน้า

... อย่าเพิ่งนอนเลยนะ...

... เทสึกะ...

เครื่องมือสื่อสารสั่นเป็นสัญญาณว่ามีสายเรียกเข้า ท่ามกลางความเงียบยามกลางดึกแบบนี้ทำให้ได้ยินเสียงสั่นสะเทือนถนัดหู พอหยิบหน้าจอขึ้นมาดูก็แปลกใจเล็กน้อยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฟูจิถึงได้โทรศัพท์มาดึกดื่นปานนี้

“ฟูจิ?”

"นอนรึยัง เทสึกะ" อัจฉริยะแห่งเซชุนเอ่ยถามด้วยเสียงสดใส

"ยังหรอก... มีอะไรเหรอ" เพียงได้ยินเสียงหวานที่ห่างหายไป 2 วันก็ยิ้มออกขึ้นมา

ยังไม่นอนหรอก คุยอยู่กับตะบองเพชรของนาย

“เที่ยวฮอกไกโดเป็นยังไงบ้าง”

"อืม ก็สนุกดี... เทสึกะล่ะ ทำอะไรบ้าง 3วันที่ผ่านมา"

"ก็... วันก่อนก็จัดเก็บข้าวของที่ชมรม ส่วนวันนี้ก็เพิ่งไปฉลองวันอีฟกับที่บ้านน่ะเพิ่งกลับมาไม่นาน ก็เลยยังไม่ง่วง" เล่าแล้วก็เหล่มองกระถางตะบองเพชรที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ แสงจันทร์ลอดเข้ามาทำให้ห้องไม่มืดสนิท "...ตะบองเพชรของนาย อยู่กับฉันนะ"

"อ้าวเหรอ... ผมกำลังว่า จะขอกุญแจห้องชมรมจากเทสึกะพอดี" ฟูจิยิ้มออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

... เก็บไว้ให้ผมด้วย น่ารักจังเลยนะเทสึกะ...

"...? ขอกุญแจ...? หลังปีใหม่น่ะเหรอ"

คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านหัวเราะออกมา

"ตอนนี้ต่างหากล่ะเทสึกะ"

เทสึกะยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่าง เพื่อยืนยันสิ่งที่ตนคิด ฟูจิยืนโบกมือให้อยู่ท่ามกลางความมืด แม้จะแปลกใจแต่เทสึกะไม่เสียเวลา ร่างสูงรีบวิ่งลงมาเพื่อเปิดประตูให้ทันที

"นายมาได้--- มาแล้วทำไมไม่บอก ยืนรออยู่ทำไม" กัปตันแห่งเซชุนคว้ามือเรียวขึ้นกุม พลางส่งสายตาตำหนิ "ดึกแบบนี้อากาศเย็น เดี๋ยวจะไม่สบายนะ"

"พอได้คุยด้วย ก็เลยอยากคุยด้วยก่อนสักหน่อย... ปกติเราไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กันนี่นา... จริงมั้ย" ฟูจิยิ้มถาม

"จริง ๆ เลย..." เทสึกะดึงร่างบางเข้าบ้านโดยไม่ถามไถ่ ตั้งใจจะเปิดไฟให้บ้านสว่างแล้วหาอะไรอุ่น ๆ มาให้ดื่ม

"อย่าเปิดไฟเลย... ผมมารบกวนดึกดื่นแบบนี้ เดี๋ยวพ่อกับแม่แล้วก็ปู่ของเธอก็ตื่นหรอก..." มือเล็กคว้าแขนของอีกคนไว้เพราะพอจะเดาสิ่งที่เทสึกะตั้งใจจะทำได้

"...แล้วทำไมต้องรีบมา มีอะไรทำไมไม่รอพรุ่งนี้เช้าล่ะ แล้วที่นายว่าจะกลับจากเที่ยวมันหลังปีใหม่ไม่ใช่เหรอ"

"ก็ผมลืมตะบองเพชรไว้นี่นา..." อัจฉริยะคนสวยตอบพร้อมรอยยิ้ม

เทสึกะเลิกคิ้ว "สำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ... ฉันน่าจะโทรไปบอกนายว่าฉันเก็บไว้ให้ นายจะได้ไม่ต้องลำบากมา"

"ไม่ลำบากหรอก... ผมอยากกลับมาหาเทสึกะด้วยหรอก ถึงรีบมา" ร่างบางถือวิสาสะเดินไปยังทิศทางที่คุ้นเคยเพื่อขึ้นไปที่ห้องของเทสึกะ

เทสึกะตามขึ้นไปอย่างไม่ถือสาอะไร เมื่อร่างเล็กก้าวเข้ามาในห้องเขาก็เปิดไฟ เห็นตะบองเพชรต้นเล็กบนโต๊ะเขียนหนังสือชัดเจน "ตะบองเพชรน่ะ... น่ารักดีนะ"

ใบหน้าหวานหันมาระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดี

"ใช่มั้ยล่ะ"

ร่างบางหันไปหาสัมภาระของตัวเอง รื้อค้นอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลใบเล็กในมือ

"เทสึกะ.... นี่ของฝากให้เธอ เป็นชาชื่อดังของฮอกไกโดเชียวนะ"

"อะ... ขอบใจมาก" เทสึกะออกจะรับมือไม่ทันกับของขวัญปัจจุบันทันด่วน แต่พอได้ยินว่าเป็นชาก็รู้สึกสนใจขึ้นมา "รบกวนนายอีกแล้วสิ"

"หืมม์ ไม่กวนหรอก ผมตั้งใจซื้อมาฝากอยู่แล้ว..."

เทสึกะรวบร่างบางเข้ามากอดแน่น ทำให้อากาศเย็น ๆ จางหายไปด้วยไออุ่นจากกายตัวเอง "ขอบใจนะ..."

ร่างบางยกแขนขึ้นกอดตอบก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

"เทสึกะเห็นของขวัญคริสต์มาสก่อนแบบนี้ไม่ดีเลย ฮะฮะฮะ"

“หือ?”

ฟูจิดันตัวออกมาจากอ้อมกอด "ก็ของขวัญคริสต์มาสที่ผมตั้งใจจะให้เทสึกะไง... เธอดันมาเห็นเข้าซะก่อน ผมไม่น่าสะเพร่าเลย"

“....ตะบองเพชร.... น่ะเหรอ”

"อื้อ ผมกะว่า จะให้ตอนที่ดอกตูมเริ่มจะบานน่ะ.... ฮะฮะฮะ พลาดเลย"

"ให้ฉันได้เลี้ยงจนดอกบานเอง ก็เป็นของขวัญที่ดีนะ" เทสึกะเอียงคอ แล้วโอบศีรษะเล็กเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

"ถ้าอย่างนั้นก็ รับไว้เลยก็แล้วกันนะ เทสึกะ" ฟูจิยิ้มหวานให้

ร่างสูงไม่ตอบคำ แต่เดินไปหยิบของบางอย่างจากในลิ้นชักโต๊ะ เป็นกล่องเล็ก ๆ ที่ขนาดไม่ใหญ่แต่มีน้ำหนักพอควร "ของขวัญคริสต์มาส"

ใบหน้าหวานมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รับมาถือไว้ "ขอบคุณมากนะเทสึกะ... ผมแกะนะ"

ฟูจิวางของขวัญลงบนโต๊ะทำงานของเทสึกะ ก่อนจะค่อยๆเปิดกล่องออก ภายในกล่องนั้นมีกระดาษเส้นสีขาวรองอยู่เต็มกล่อง เหนือพวกมันมีกล่องเพลงรูปแอปเปิ้ลวางนิ่งอยู่ฟูจิหยิบกล่องเพลงขึ้นมาเพื่อพิจารณาดู ก็พบกับที่ไขลาน--- เขาหันมาหาเทสึกะ

"น่ารักมากเลยเทสึกะ ขอบคุณนะ"

เทสึกะโอบพวงแก้มอิ่ม ลูบใบหน้าสวยท่ามกลางความเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะโน้มตัวลงประทับจุมพิตอ่อนหวาน จากนั้นก็กระซิบ

"Merry Christmas"

The End

ปล. แต่งฟิคนี้เพื่อประโยคสุดท้าย (เช่นเดิม)
ปล. 2 เออลืม HBD ไอ้เสาหลักเตี้ย ๆ ก็ได้ค่ะ

Merry Christmas เด้อค่ะ *3*