[Tenipuri Fanfiction] Merry Cacti - 23 Dec.
posted on 23 Dec 2007 20:41 by keechan in Fiction
Merry Cacti - 23 Dec.
23 ธันวาคม...
เมื่อคืนหิมะตกลงมาเต็มที่เหมือนกับเตรียมพร้อมฉลองเทศกาลรื่นเริงที่จะมาถึงอีกในไม่ช้า คอร์ทชมรมวันนี้ก็เลยถูกปกคลุมไปด้วยสีขาว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีซ้อมแท้ ๆ แต่ขากลับเดินมาที่นี่เองด้วยความเคยชิน และท่าทางคงจะไม่ได้คิดอย่างนั้นอยู่คนเดียว
สมาชิกชมรมคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเล่นสงครามหิมะกันสนุกสนานแบบไม่ได้คิดถึงเรื่องสถานที่เหมาะควรเอาเสียเลย
“เฮ้ เขวี้ยงไปที่ไหนกัน เอจิเซ็น!”
“หนวกหูน่า”
“มัวแต่พูดมากอยู่นั่นแหละ”
“โฮ่ย ๆ พยายามหน่อย ฉันยังไม่โดนซักลูกเลยนะ”
“รุ่นพี่คิคุมารุขี้โกงนี่นา”
“จากการคำนวณของฉัน การจะเขวี้ยงให้โดนคิคุมารุจำเป็นจะต้องมีกลยุทธ์พิเศษ”
“ว่าแต่มาเล่นกันแบบนี้มันจะดีเหรอ”
...คิคุมารุน่ะไม่แปลก แต่อินุอิกับคาวามุระก็เป็นกับเขาด้วย เจ้าพวกนี้เห็นคอร์ทเทนนิสเป็นอะไรกัน
“เลิกได้แล้วน่าเอย์จิ เกิดบาดเจ็บกันไปมันจะแย่เอานะ”
ในที่สุดก็มีคนพูดห้ามขึ้นมาจนได้ ถึงจะงดซ้อมก็เถอะ แต่เอาคอร์ทมาใช้เป็นสนามเด็กเล่นชั่วคราวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน เจ้าพวกนี้ไม่รู้จักโตกันเสียเลย
ถึงโออิชิจะพูดปรามบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าหูใครสักคน ถ้าไม่เด็ดขาดก็คงไม่ฟัง ช่วยไม่ได้...
พอก้าวเข้าไปในคอร์ทสงครามก็กำลังเข้าขั้นวิกฤต ลูกหิมะขนาดพอ ๆ กับลูกเทนนิสถูกเขวี้ยงปาไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน
...หรือบางทีไม่ต้องห้าม ปล่อยให้เล่นกันจนหมดแรงก็น่าจะไม่เป็น---
โป๊ะ!
“...ก... กัปตัน”
“...เทสึกะ”
ก้อนหิมะกลม ๆ นี่พอโดนแล้วเย็นกว่าที่คิด กว่าจะปัดปอยขาว ๆ ให้หลุดจากผมได้หมดก็ลำบากเหมือนกัน
ยังไม่ทันจะเปิดปากพูดอะไร โมโมชิโระก็ชิงเถียงขึ้นมาก่อน
“อ... เอจิเซ็น ลูกนั้นมันของนายนี่”
“อย่ามามั่วนะ รุ่นพี่โมโมะ ลูกเมื่อกี้มันรุ่นพี่อินุอิขว้างมาแล้วรุ่นพี่คิคุมารุหลบได้ต่างหาก”
“ผิดแล้วเอจิเซ็น ลูกที่ฉันขว้างไปเมื่อกี้คำนวณความแรงและทิศทางแล้วยังไงก็ไม่มีทางพุ่งไปโดนเทสึกะได้ คนที่จะเขวี้ยงไปตรงนั้นได้เห็นจะเป็นไคโดมากกว่า”
“ร... รุ่นพี่อินุอิ! เป็นไปไม่ได้ครับ มันฝีมือนายนั่นแหละ เจ้าบ้าโมโมชิโระ!”
“หา!!!!”
ให้ตายสิ เถียงกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้ ถึงจะไม่มีซ้อมก็ยังวุ่นวายกันได้ตลอดเวลา
“พวกนายทุกคน... รอบสนาม 10 รอบ”
“...ค... ครับ!”
ทำไมพูดแค่นั้นแล้วต้องทำหน้าซีดไปตาม ๆ กันด้วยนะ อุตส่าห์ลดให้ 10 รอบเพราะเห็นว่าหิมะตกแล้วเชียว
“เทสึกะอ้ะ โหดจัง!” คิคุมารุบ่นอุบ แต่ก็ยอมออกวิ่งโดยดี สงสัยคงจะกลัวว่าจะได้เพิ่มรอบจริง ๆ
“ผิดคาดนะเทสึกะที่นายโดนลูกหลงเข้าง่าย ๆ แบบนั้น” อินุอิที่ดูไม่เดือดร้อนแม้จะถูกสั่งวิ่งยังวางมาดวิเคราะห์เหมือนเดิม ส่วนคาวามุระก็ยิ้มแหะแล้ววิ่งไปตามคำสั่ง
อีกสามคนที่เหลือ ยังโยนความผิดให้กันไม่เลิก ดูแลสมาชิกที่ทำตัวเหมือนเด็กอยู่ไม่สุขพวกนี้ก็น่าถอนหายใจเหมือนกัน
“โทษทีนะเทสึกะ พอเริ่มปาหิมะกันเลยดุเดือดจนหยุดไม่อยู่น่ะ” โออิชิที่ไม่ได้ร่วมวงสงครามหิมะเดินยิ้มเข้ามา รองกัปตันเป็นคนเดียวที่รอดพ้นจากการถูกหิมะเย็น ๆ เปียก ๆ
“ช่างเถอะ เจ้าพวกนั้นก็อย่างนี้แหละ”
ก็ไม่ได้โกรธที่โดนปาหิมะใส่หรอกนะ แต่ไอ้ความวุ่นวายในคอร์ทนี่ขอที
...ตอนนี้ฟูจิจะเล่นหิมะอยู่รึเปล่านะ ที่ฮอกไกโดหิมะน่าจะเยอะเหมือนกัน
“เดี๋ยวก็จะคริสต์มาสแล้วก็ปีใหม่แล้วสินะ ปีนี้นายจะไปฉลองที่ไหนรึเปล่า”
“คงกับที่บ้าน” ปีนี้ฟูจิไม่อยู่ คืนคริสต์มาสคงไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ
“อ้อ จริงสิ” โออิชิโพล่งขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “ตั้งแต่คริสต์มาสจนถึงปีใหม่เราต้องปิดห้องชมรมสินะ นายอย่าลืมเอาของในล็อกเกอร์กลับไปด้วยล่ะ ฉันจะต้องไปเตือนทุกคนด้วย ยิ่งเอย์จิชอบเอาขนมมาเก็บไว้ ต้องให้เก็บกวาดกันให้หมดเลย”
“อือ” ฟูจิเก็บของไปหมดแล้วรึยังนะ ก็ไปเที่ยวฮอกไกโดกันทั้งครอบครัวตั้งแต่เมื่อวาน กว่าจะกลับก็หลังปีใหม่ อย่างฟูจิคงไม่ได้ทิ้งอะไรที่รกไว้หรอก
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
“โออิชิ~ nya เอาทิ้งไว้ไม่ได้เหรอ มันไม่เสียหรอก”
“ไม่เอาน่าเอย์จิ ตั้งหลายวัน เกิดทิ้งไว้แล้วมันเสียจะสกปรกล็อกเกอร์เอานะ”
“พวกผมช่วยกินก็ได้นะ เนอะ เอจิเซ็น”
“ผมไม่ตะกละเหมือนรุ่นพี่ซะหน่อย”
ไป ๆ มา ๆ ทุกคนเลยเข้ามาจัดการเคลียร์ล็อกเกอร์ของตัวเองพร้อมกัน สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทนอยู่ท่ามกลางเสียงดังแบบนี้ได้ อืม... หรือว่าเขาจะอยู่ผิดที่ผิดทางเองนะ
...ข้าง ๆ เป็นล็อกเกอร์ของฟูจิ ถ้าจะเปิดดูเพื่อจัดการเก็บของให้คงไม่เป็นไร
“Nya nya เทสึกะ คิดจะแอบเอาขนมที่ฟูจิเก็บไว้ไปกินรึไง นิสัยไม่ดีเลยนะ”
“จากข้อมูลของฉันเปอร์เซ็นต์ที่ฟูจิจะเก็บของกินไว้มีอยู่แค่ 19%”
ไม่มีขนมอย่างที่ว่าหรอก นอกจากข้าวของส่วนตัวอย่างผ้าขนหนูกับผ้าเช็ดหน้าแล้วก็มีของอีกอย่างหนึ่งที่ไม่น่าเชื่อว่าฟูจิจะลืมทิ้งไว้
“เห ตะบองเพชร!”
“กินไม่ได้นะ รุ่นพี่โมโมะ”
“พูดอย่างนั้นหมายความว่าไงห้ะ!”
ถ้าทิ้งไว้คงไม่เป็นไร ตะบองเพชรต้นเล็กนิดเดียว ไม่จำเป็นต้องให้น้ำอะไรมาก จำได้ว่าปกติฟูจิจะเอาเจ้านี่ออกมารับแดดบ่อย ๆ ถ้าทิ้งไว้ให้อยู่ในล็อกเกอร์แบบนี้ต้นเดียวก็น่าสงสาร
“เทสึกะ นายจะเก็บไว้ให้ฟูจิเหรอ”
“อืม เอาไว้ในนี้ ไม่ดีหรอก”
ถึงจะเป็นตะบองเพชร ก็ต้องการคนดูแล ใช่มั้ยล่ะ?
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
พอมีต้นตะบองเพชรมาตั้งบนโต๊ะเขียนหนังสือโล่ง ๆ ของตัวเองแล้วก็ดูน่ารักไม่หยอก แต่คงไม่เข้ากับฉันสักเท่าไหร่หรอกมั้ง
ตะบองเพชรนี่ต้องพรมน้ำให้ทุกวันเหมือนบอนไซรึเปล่า.... เอาเถอะ อีกไม่กี่วันก็ได้กลับไปหาเจ้าของแล้ว ได้น้ำมากไปหน่อยคงไม่สึกหรอ
มีจุดแดง ๆ เหมือนเป็นดอกไม้เตรียมจะผลิบาน จริงสินะ ตะบองเพชรก็มีดอกได้เหมือนกัน ต้นเล็กแค่นี้จะออกดอกแบบไหนกัน ... มีหนามก็จริง แต่ก็... สวย
พรุ่งนี้เป็นวันอีฟ นายจะทำอะไรอยู่ที่โน่นนะ คงใช้เวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่ เห็นบอกว่าน้องชายนายยอมไปเที่ยวด้วยจนได้ ตอนที่มาบอกก็ยิ้มดีใจจนแก้มปริ เสียดายนิด ๆ ที่ไม่ได้ใช้เวลาช่วงคริสต์มาสอยู่ด้วยกัน แต่ปีที่ผ่านมาก็ได้อยู่กับนายตลอดปี... ฉันจะถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน
ตะบองเพชรต้นนี้ก็เหมือนนายดีนะ
รู้มั้ยว่าฉันไม่เคยคิดอยากทะนุถนอมต้นไม้ต้นไหนเท่ากับตะบองเพชรของนายมาก่อนเลย
ถึงจะเป็นคืนที่เงียบเหงา แต่ก็สงบอย่างประหลาด ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันนั่งจ้องตะบองเพชรของนายอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่าตะบองเพชรของนายจะชอบอยู่บ้านฉันรึเปล่า แต่ก็น่าจะดีกว่าอยู่ในล็อกเกอร์มืด ๆ นั่นล่ะนะ
“ไง...”
สมเป็นตะบองเพชรที่นายเลี้ยงมา เหมือนกับว่าส่งยิ้มมาให้ฉันเลย
“Merry Christmas…”
ปล. เขียนฟิคเรื่องนี้เพื่อประโยคสุดท้าย
อ่านถึง "กินไม่ได้นะ รุ่นพี่ โมโมะ "
แล้วอมยิ้ม
เห็นภาพเลยแหะเรา
#1 By UnDerTakErสัปเหร่อยู(กิ) on 2007-12-23 20:56