KeeChan

Maybe, Goodbye (4)

“เซฟิรอธ ทำอะไรน่ะ”

ชายหนุ่มผมเงินมองผู้มาใหม่อย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วตอบหน้าตาเฉย “ไม่มีอะไร” เอ่ยเสร็จก็กาแฟขึ้นยกรวดเดียว ในขณะที่เจ้าของห้องอีกคนเดินตรงรี่เข้ามา ก้าวเท้าตึงตังเหมือนจะบอกกลาย ๆ ว่า ‘กลับไปได้แล้ว’

เซฟิรอธลูบหัวเด็กหนุ่มผมบลอนด์สองสามที เดินสวนชายหนุ่มอีกคนไปโดยไม่กล่าวอะไรอีก หารู้ไม่ว่าตัวเองได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ หรือบางทีอาจจะตั้งใจ

คลาวด์ยกมือแตะหัวตัวเอง ทั้งแซคและเซฟิรอธต่างก็ปฏิบัติกับเขาแบบเดียวกัน แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกกับทั้งคู่ไม่เหมือนกันนะ...

แซคยิ้มร่า ไร้วี่แววของความหงุดหงิดที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งเมื่อครู่ ขยี้ปอยผมตั้ง ๆ นั่นแรง ๆ เป็นการทักทาย

“กลับ---มา---แล้ว!!!”

“ก... กลับมาแล้วหรอ” เสียงใสกล่าวต้อนรับเหมือนทุกที เป็นบทสนทนาที่ทั้งคู่เคยชินไปแล้ว “ฉันนึกว่านายจะไปนานกว่านี้เสียอีก”

“ก็ใครล่ะไม่ตอบเมล์ ไม่รับโทรศัพท์จนฉันสงสัยว่าไปเซ่อซ่าอยู่ไหนรึเปล่า”

คลาวด์ทำหน้างง ไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้จะเป็นอะไรวุ่นวายจนแซคจะต้องรีบรุดมาหา เขาไม่รู้หรอกว่าข้อความของตัวเองมีความหมายกับอีกฝ่ายมากกว่าที่จะคาดคิด

“ทำไมเซฟิรอธถึงมาที่นี่” ถามขวานผ่าซากแบบไม่มีอารัมภบท เขาเคยสนุกกับการหยอกคลาวด์ที่เด็กหนุ่มคลั่งไคล้เซฟิรอธเสียเหลือเกิน แต่เหตุการณ์ไม่กี่วินาทีที่เห็นนั่นชักทำให้เขาไม่สนุกซะแล้ว

“เอ่อ... เขาบอกว่าแค่อยากมา” คลาวด์ตัดเหตุผลที่อีกฝ่ายเอ่ยทิ้ง คงฟังดูพิลึกไปหน่อยถ้าจะบอกว่าเซฟิรอธผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นมาเพื่อดูหน้าเขา แม้แต่ตัวเองยังงงว่าประโยคนั้นหมายความว่าอะไรกันแน่

“แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงอยากมา คงไม่ใช่ว่าเข้าห้องผิดแล้วทำเป็นอ้างเพราะกลัวเสียฟอร์มใช่มั้ย” แม้ชายหนุ่มจะยิ้มกว้าง แต่สายตากดดันที่เค้นจะเอาคำตอบนั้นไม่ธรรมดา

คลาวด์กลืนน้ำลายเอื้อก ทำไมเขาต้องรู้สึกเหมือนทำอะไรผิดแล้วโดนสอบสวนด้วยละเนี่ย

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... อย่างฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเซฟิรอธคิดอะไรอยู่”

คิดอะไรอยู่... ถึงได้จูบเขาคืนนั้น

“นายปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่า คลาวด์”

หมอนี่อ่านใจคนได้รึไงเนี่ย?!! คลาวด์นิ่ง เขาพูดไม่ได้ว่า ‘ไม่มี’ ถึงจะโกหกออกไปแซคก็ต้องจับได้แน่ ๆ

“เซฟิรอธทำอะไรนาย”

“ไม่เอาน่าแซค อย่าทำเหมือนกับเซฟิรอธเป็นคนร้ายอย่างนั้นสิ ไม่มีอะไรซักหน่อย”

“ไม่มีอะไรก็ต้องเล่าให้ฉันฟังได้” แซคกดดัน ทำเอาอีกฝ่ายกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะเปลี่ยนเรื่องก็ไม่กล้า

“ฉัน... เราแค่ไปดื่มด้วยกันเมื่อคืนก็แค่นั้น เซฟิรอธเป็นคนชวน แล้วฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ”

“ดีใจเนื้อเต้นเลยสินาย” ชายหนุ่มดีดหน้าผากคลาวด์ด้วยอาการหมั่นไส้ท่าทีระริกระรี้จนเด็กหนุ่มร้องโอ้ย พูดถึงเซฟิรอธทีไรจะต้องทำหน้าปลาบปลื้มแบบนี้ทุกที

“แล้วไง... พวกนายทำอะไรกันต่อ” ซักไซ้ไม่เลิกจนคนถูกไล่เลียงหน้าบูด

“แซค----!! นายชักทำตัวเหมือนแม่ฉันแล้วนะ” คลาวด์คร่ำครวญ

“ฮั่นแน่! แปลว่านายทำอะไรลงไปจริง ๆ ใช่มั้ย ฉวยโอกาสตอนที่กำลังกริ่ม ๆ ลวนลามฮีโร่ของนายล่ะสิ” ชายหนุ่มว่าติดตลก แต่มันกลับได้ผลเกินคาด

“บ---บ้า!!! ใครจะกล้าทำอย่างนั้นกันเล่า ขนาดถูกจู----บ----!!!” ยั้งปากไว้แต่ก็สายไปเสียแล้ว

...เสร็จกัน...............

เด็กหนุ่มหน้าแดงแปร๊ดเตรียมรับฟังเสียงหัวเราะลั่น แต่ปฏิกิริยาของแซคไม่ยักเป็นอย่างที่คาดไว้

“เซฟิรอธจูบนาย?”

น้ำเสียงขี้เล่นเลือนหายไปแทบจะในทันที ดวงตาสีดำอมเขียวมาโอจ้องมองตรงมาอย่างขัดใจ คลาวด์รู้ว่าแซคกำลังโกรธ แต่ไม่เข้าใจว่าเรื่องอะไร ได้แต่พยักหน้าอย่างหวาด ๆ รู้ดีว่าป่วยการที่จะปิดบัง

“ทำไม?”

“ไม่รู้เหมือนกัน เซฟิรอธไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันเองก็เมาด้วย เลยจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่”

มือใหญ่ยกขึ้นตบหัวเด็กหนุ่มผมบลอนด์เบา ๆ ก่อนจะย้ายมากุมปลายคางให้ใหน้าเชิดมองมาที่เขาตรง ๆ

“แล้วนาย... ชอบรึเปล่าที่เซฟิรอธจูบนายแบบนั้น” ถามออกไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นคำถามโง่ ๆ ถ้าหากคนที่แอบชื่นชนอยู่ข้างเดียวมาจูบแบบนั้น มันก็ต้องดีใจอยู่แล้วล่ะ ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามเถอะ

ใบหน้าที่ซับสีเลือดอยู่แล้วยิ่งเข้มขึ้น คลาวด์เสมองไปทางอื่น ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก

“ฉ... ฉันไม่รู้หรอก เซฟิรอธอาจจะแค่ทำไปเพราะเมาก็ได้ ถามอะไรของนายน่ะ แซ----“

ริมฝีปากอิ่มถูกประกบปิดทับลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เป็นครั้งที่สองที่เขาถูกขโมย ‘จูบ’ แรงที่กดทับลงมาทำให้ต้องถดหนี ร่างสูงเคลื่อนมาอยู่บนตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จูบที่บังคับและเอาแต่ใจ คล้ายจะออดอ้อน... คลาวด์ตั้งใจจะผลักอีกฝ่ายออก แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปหมด

แซคถอนริมฝีปากอันร้อนแรงออก คลาวด์โต้ตอบได้เชื่องช้าราวกับจูบนั้นเป็นเวทย์มนตร์ตรึงการเคลื่อนไหวเอาไว้เสียอย่างนั้น ถ้าเขาไม่แบกป้ายสุภาพบุรุษพลเมืองดีไว้กับตัวคงทำอะไรที่มันยิ่งกว่านี้ตอนที่คลาวด์ใจลอยแน่ ๆ

“แล้วจูบของฉันล่ะ ชอบรึเปล่า ฉันไม่ได้เมาด้วยนะ”

“ยะ... อย่าล้อเล่นแบบนี้สิแซค” ดวงตาสีฟ้าเสหลบ เขาไม่เคยเห็นแซคเป็นแบบนี้มาก่อน และหวังว่ามันคงเป็นเรื่องล้อเล่นเหมือนทุกที

...หัวใจกำลังเต้นระรัว...

“ไม่ได้ล้อเล่น ฉันจริงจังนะคลาวด์ แล้วตอนนี้ฉันก็อารมณ์เสียสุด ๆ ด้วย”

คลาวด์กลอกตา ไม่อาจทำความเข้าใจกับคำพูดของแซคได้

“ถ้านายจะชอบเซฟิรอธแบบคลั่งไคล้ดาราฉันจะไม่ว่าอะไร แต่ฉันจะโกรธมากถ้านายชอบเซฟิรอธนอกเหนือจากนั้น รู้มั้ยว่าฉันแทบอยากจะตั้นหน้าหมอนั่นซักทีตอนที่เห็นนายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง”

หัวสมองประมวลผลจากคำพูดที่พรั่งพรูออกมา คลาวด์ไม่เคยรู้ว่าแซคคิดแบบนี้ซักนิด ทั้งหมดถูกปิดบังกลมกลืนไปกับความร่าเริงเป็นกันเองของชายหนุ่ม คลาวด์ไม่เคยมองแซคในแง่อื่นนอกจากเป็นรุ่นพี่และเพื่อนสนิท

ขอร้องล่ะ... อย่าเพิ่งพูดอะไรไปมากกว่านี้...

“ฉันชอบนายนะ คลาวด์ ฉันชอบนายมากกว่าที่เซฟิรอธจะชอบนายได้ อย่ามองหมอนั่น มองฉัน ฉันคนนี้ทำเพื่อนายได้ทุกอย่าง”

“แซค...” ได้แต่เรียกชื่ออีกฝ่าย เพราะพูดอะไรอย่างอื่นไม่ออก “...มะ... มันกะทันหันเกินไป ฉันไม่รู้จะพูดยังไง”

“ชอบฉันรึเปล่า” ถามต่อโดยไม่เว้นช่วงให้คิด คลาวด์รู้สึกว่าความคิดของตัวเองรวนเรจนควันจะออกมาจากหูได้

“...ชอบสิ แต่--- อื้อ---“

ริมฝีปากถูกช่วงชิงไปอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม ลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาในโพรงปากของตนอย่างถือสิทธิ์

“ด... เดี๋ยว แ.. ซค... อ้ะ!”

ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อถูกขบกัดใบหู มือของอีกฝ่ายสอดเข้าลูบไล้ผิวกายนิ่มใต้เสื้อยืดบาง

“ฉันจะไม่ทนแล้ว คลาวด์ ฉันจะไม่ยอมให้นายกลายเป็นของคนอื่นเด็ดขาด รู้มั้ยว่าฉันก็หึงเป็นนะ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ใจกว้างขนาดจะปล่อยให้คนที่ชอบไประริกระรี้กับคนอื่นต่อหน้าต่อตาหรอกนะ” ร่างสูงกระซิบบอก จุมพิตเบา ๆ ที่ต่างหูสีฟ้าแสดงปรารถนาที่จะครอบครอง ไม่สนใจคำทัดทานใด ๆ

“ยะ... อย่า แซค... ปล่อย...”

น้ำใส ๆ เริ่มเอ่อคลอดวงตากลมโต เป็นครั้งแรกที่คลาวด์รู้สึก ‘กลัว’ เพื่อนร่วมห้องคนนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่กล้าขัดขืน เขาตกใจ ว้าวุ่น ผิดหวัง คิดไม่ออกว่าควรจะทำยังไง เพื่อนคนสำคัญเปลี่ยนไปโดนฉับพลันจนเขารับมือไม่ถูก

หนุ่มผมดำชะงักไปชั่วอึดใจเมื่อเห็นน้ำตา ไม่เคยมีครั้งไหนที่คลาวด์จะร้องไห้ต่อหน้าเขา อย่างดีก็แค่ทำหน้าเศร้าอมทุกข์เหมือนเหลือตัวคนเดียวอยู่ในโลกสมัยที่ยังรู้จักกันใหม่ ๆ

เป็นเขาเอง... ที่ทำให้เด็กหนุ่มเสียน้ำตา

“คลาวด์ ฉันชอบนายจริง ๆ นะ ฉันอิจฉาเซฟิรอธที่มีคนอย่างนายมาชื่นชม แต่ก็.... ฉันชอบนายจริง ๆ นะ” ผู้คุกคามกลายเป็นฝ่ายเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเสียเอง

“ฉันเข้าใจ แซค... เข้าใจแล้ว” ตอบเสียงแผ่วแล้วยกหลังมือมาบังใบหน้าตนเองไว้

คำพูดของแซคที่บอกว่า ‘ชอบ’ ยังดังอยู่ในหัว

“ฉัน... ไม่เคยรู้มาก่อนเลย... ฉันไม่รู้ว่าควรจะตอบนายว่ายังไง”

แซคถอนใจ รู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนของเขาไม่เดียงสากับเรื่องแบบนี้ เขาก็ยังดึงดันบีบคั้นยัดเยียดความรู้สึกของตัวเองให้เพราะความเอาแต่ใจเป็นเด็ก ๆ

...อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้จะดีกว่า เขาบอกตัวเองแล้วประคองเด็กหนุ่มให้ลุกนั่ง โอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนเพื่อให้คลายความตระหนก

“ยังไม่ต้องตอบก็ได้คลาวด์ ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”

ไหล่บางสะท้านเล็กน้อยด้วยแรงสะอื้น คลาวด์ไม่เคยนึกรังเกียจแซค เพียงแต่... ความชอบเกินขอบเขตคำว่าเพื่อน เขาไม่แน่ใจ

“โทษทีนะ ฉันตื่นตูมมากไปหน่อย แต่ฉันเอาจริงนะ คลาวด์” แซคดันไหล่ทิ้งระยะห่างเพื่อมองหน้าอีกฝ่าย “ห้ามอยู่กับเซฟิรอธสองต่สองอีกนะ ฉันไม่ไว้ใจหมอนั่น”

คาดหวังว่าแฟนคลับเซฟิรอธตัวยงจะว้ากที่เขาลามปามฮีโร่ของตน แต่คำตอบที่ได้รับเป็นเพียงการพยักหน้ารับเบา ๆ ดวงตาสีฟ้าหลุบต่ำ ไม่ยอมมองเขาตรง ๆ

ไม่นะ... อย่าบอกนะว่า....

แซคเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาหาเรื่องกลุ้มใจมาให้ตัวเองซะแล้ว

To be continued...

• อัพให้ทันในมัลติ
• อีคลาวด์แบ๊ว... ตัวเมียชัด ๆ
• แซคคนดี อุฮิ
• เซฟิรอธไม่มีบท......