KeeChan

*Yaoi Warning*

Oblivion... (4)

อาโตเบะยืดตัวขึ้นประสานสายตาร้อนแรงกับอีกฝ่าย กลีบปากเรียวเผยอออกเพื่อประทับจุมพิต ร่างสูงยกมือขึ้นกุมปลายคางอีกฝ่าย รั้งมิให้ถอนริมฝีปากไปก่อนเวลาอันควร สัมผัสหวาบหวามที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน... ขณะนี้เทสึกะกำลังหยิบยื่นให้

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลืมขึ้นเหลือบมองใบหน้าเคลิบเคลิ้มของอีกฝ่าย เทสึกะไม่แปลกใจนักที่ถูกคาดคั้นแบบนี้ คนอย่างอาโตเบะคงพูดอะไรอย่างอื่นไม่เป็น... สิ่งที่ต้องการคืออะไรยังบอกเขาไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากเขาจะไม่ให้... ก็คงจะไม่ผิด

ริมฝีปากนุ่มร้อนถูกถอนออกไป ช่วงเวลาที่ลมหายใจประสานกันผ่านไปไม่ถึงนาที แต่สำหรับอาโตเบะมันดูยาวนานมากนัก ใบหน้างามหมดจดแดงเรื่อ ไม่คาดคิดว่าเทสึกะจะใช้ลิ้นเก่งอย่างนี้

เทสึกะยกแขนขึ้นติดประตู ตรึงอีกฝ่ายไว้ได้นิ่งโดยที่ไม่ต้องแตะต้อง สายตาดุดันเพ่งมองราวกับต้องการค้นหาความจริง ตลกร้ายรึไง อาโตเบะ

ตอบรับซะขนาดนั้นแล้วยังคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นอีกงั้นหรอ นายไม่ได้โง่นี่ เทสึกะ

ก็คงงั้น ตอบกำกวมแล้วตั้งท่าจะผละออก อาโตเบะจึงฉวยโอกาสขโมยจุมพิตจากคนปากแข็งอีกครั้ง ดวงตาคมส่งยิ้มร้ายอย่างนึกสมใจ

...คนอย่างนายถ้าไม่ปฏิเสธก็แปลว่ายอมรับ... เป็นของฉันซะ เทสึกะ!

ร่างสูงยังคงเฉยชา ปลายลิ้นที่อ่อนนุ่มนั่นแฝงด้วยแรงปรารถนาล้ำลึกก็จริง แต่ไม่มีอะไรซักอย่าง ว่างเปล่า... มีเพียงความต้องการเรียกร้องเอาแต่ใจอยู่ฝ่ายเดียว

จูบเด็ก ๆ แบบนี้... สนุกนักหรอ

คำพูดราวกับเหยียดหยามทำให้คนฟังชักสีหน้า อย่าดูถูกฉัน เทสึกะ

ร่างสูงเลิกคิ้ว เอาใจยากเสียจริง... อยากทำอะไรที่มากกว่านี้รึเปล่า? ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ถึงตอนนี้เทสึกะก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า

ใครจะพูดอย่างนั้นกัน! แม้จะเถียงกลับแต่ใบหน้านั้นแดงซ่าน เป็นครั้งแรกที่เขามีท่าทีน่าอายแบบนี้ แล้วอยู่ต่อหน้าคนที่ไม่อยากให้เห็นสภาพนี้ที่สุด

อาโตเบะผู้หยิ่งในศักดิ์ศรี เวลาที่เปลือกนอกหลุดออกแล้วเป็นอย่างนี้เอง... คงแค่อยากจะเล่นสนุก... เทสึกะไม่เคยรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ถ้าพูดถึงอาโตเบะ เขาคงจะคิดถึงแต่ฝีมืออันเก่งกาจ และความมั่นใจในตัวเองอันเหลือล้น เทสึกะไม่เคยมีความรู้สึกที่เรียกว่า รัก ให้กับผู้ชายที่ชื่อว่า อาโตเบะ เคย์โกะ

หยุดเรื่องล้อเล่นไว้แค่นี้แหละ อาโตเบะ เพราะอย่างนั้นถึงได้ไม่อยากถลำลึก คนอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างอาโตเบะพอได้ตามใจแล้วก็ไม่รู้จะลงมือทำอะไรอีก

ฉันเอาจริง เทสึกะ คนอย่างเขาเป็นฝ่ายยอมลงให้ก่อนถึงขนาดนี้แล้วยังหาว่าล้อเล่นอยู่ได้ ทุกอย่างของนายต้องเป็นของฉัน ฝีมือของนาย... ร่างกายของนาย... อิสระของนายด้วย!

อยากได้... ถึงขนาดนั้นเชียว? เสียงทุ้มแผ่ว หากได้ยินก็ต้องเสียววาบ หากต้องการให้เขาเล่นตามบทขนาดนั้นก็ย่อมได้ เทสึกะฉกฉวยริมฝีปากช่างพูดนั้นไว้โดยเร็วราวงูพิษ แขนทั้งสองตรึงรัดกายอีกฝ่ายแน่น กลิ่นกุหลาบจาง ๆ ที่กรุ่นออกจากกายยิ่งเพิ่มมนต์เสน่ห์ มือใหญ่ข้างหนึ่งประคองศีรษะเข้าแนบชิด กดย้ำริมฝีปากจนลมหายใจขาดช่วง เปิดช่องให้เทสึกะดันร่างเพรียวให้ล้มลงบนเตียงกว้าง

ใบหนางามแดงระเรื่อเฉกเช่นกลีบกุหลาบ กระนั้นก็ยังดูดเม้มลิ้นอุ่นร้อนอย่างอ้อยอิ่ง น้ำลายเหนียวใสเชื่อมปลายลิ้นที่ค่อย ๆ แยกออกจากกัน

อาโตเบะยกยิ้ม พึงพอใจเมื่อร่างสูงสนองบัญชาของเขาอย่างซื่อตรงและว่าง่าย

ยิ้มสนุกเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นสมอยาก น่าผิดหวังมาก... อาโตเบะ เทสึกะนึกตำหนิในใจแล้วปลดกระดุมเสื้ออีกฝ่าย ผิวผ้านุ่มลื่นชั้นดี แต่ยังด้อยกว่านักเมื่อเทียบกับผิวเนื้อเนียนขาวผ่อง เทสึกะลากนิ้วไปตามกล้ามเนื้อสวย

ถอดสิ เทสึกะ ราชาผู้มีเสน่ห์เย้ายวนออกคำสั่งพลางกยกมือขึ้นคลายกระดุมของฝ่ายตรงข้ามทีละเม็ด

...กล้ามเนื้อแข็งแกร่งเหมือนกับที่จินตนาการไว้ไม่มีผิด...

อุณหภูมิภายในกายยิ่งพุ่งขึ้นสูง ร้อนรุ่มราวถูกไฟแผดเผาไปทั่วร่างเมื่อเทสึกะมอบสัมผัสเล้าโลมให้อย่างช่ำชอง ...ทำไมหมอนี่ถึงได้รู้ว่าแตะตรงไหนแล้วจะรู้สึกดี...? อาโตเบะไม่เคยสังเกตจุดอ่อนไหวของตัวเองมาก่อน สัมผัสจากทั้งปลายนิ้วมือ... ริมฝีปาก... แล้วก็ลิ้นของเทสึกะทำให้รู้สึกดี... ดีเกินบรรยาย

ยัง...ไม่พอ... เทสึกะ... ของนาย... ทั้งหมด มอบให้ฉัน

มีอารมณ์แล้วรึไง หัดรู้จักอดทนเสียบ้าง อาโตเบะ

หนวกหูน่า แม้จะทำปากดี แต่ร่างกายกลับอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงเมื่ออีกฝ่ายกอบกุมแก่นกายของตนไว้แล้วปลุกเร้าหนักหน่วง อาโตเบะหายใจหอบถี่ ทั้งร่างปั่นป่วนด้วยแรงอารมณ์ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ดวงตาเป็นประกายจ้องมองอีกฝ่ายในระยะประชิด มุมนี้ของเทสึกะที่เขาได้เห็นเพียงคนเดียว...

แววตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ สันจมูกเรียว ริมฝีปากได้รูปน่าหลงใหล กัปตันแห่งเซชุนที่เฝ้าชื่นชม... กำลังโอบกอดเขาอยู่ ร่างเพรียวซุกไซร้ซอกคอหนาอย่างออดอ้อน เร่งเร้าให้เทสึกะทำอะไรให้ทันใจเสียที

เข้ามาสิ... เทสึกะ เสียงกระซิบแหบพร่าเอ่ยคำเชื้อเชิญอยู่ข้างหู ปลายนิ้วจึงทำหน้าที่เปิดทางเบื้องล่างอันคับแคบ เสียงครางเครือหวานหูเป็นปฏิกิริยาตอบรับที่ยิ่งปลุกเร้าความเป็นชายของเทสึกะให้แข็งเกร็ง

...ครั้งแรกหรอ อาโตเบะ? ความคับแน่นเบื้องหลังทำให้เทสึกะเอ่ยถามเพื่อยืนยัน คนที่ช่างเอาแต่ใจแล้วเชื้อเชิญเก่งอย่างอาโตเบะ... ไม่น่าเชื่อว่าจะเลือกเขาเป็นผู้ชายคนแรก

ใคร... ใช้ให้ถามกัน.. ฮ้า! รีบ.. เข้ามา อาโตเบะรู้สึกอึดอัดเต็มทีกับความเชื่องช้าของผู้รุกราน ทั้งความละอายและความหยิ่งทระนงดูจะหายไปหมดสิ้นจากความคิด สิ่งที่หัวใจและร่างกายเรียกร้องมีเพียงสิ่งเดียว

...ต้องการ... เทสึกะ

อาโตเบะ เทสึกะดึงนิ้วออกจากช่องทางอุ่นร้อน ปาดเม็ดเหงื่อพรายทั่วหน้าผากอีกฝ่าย ขนาดแค่นิ้วยังเป็นถึงขนาดนี้ แล้วจะรับเขาไหวได้ยังไง ร่างสูงคิดจะเปลี่ยนใจแต่อาโตเบะกลับออกคำสั่ง

เลิกพูด... แล้วเข้ามาได้แล้ว พูดเสร็จก็ยันตัวขึ้น ครอบครองริมฝีปากน่าหลงใหล สองมือโอบรัดรอบลำคอหนา ใช้ลิ้นแลกรสจูบอันร้อนแรง

เทสึกะไม่ได้อดทนพอจะต้านแรงยั่วยุ ขาเรียวถูกจับแยกออกเพื่อเปิดช่องทางให้กว้างขึ้น ร่างสูงค่อย ๆ แทรกกายเข้าไปอย่างใจเย็น เพียงแค่กลืนกินเข้าไปได้ตรงส่วนปลาย ท่อนขาก็สั่นระริก อาโตเบะเกร็งกล้ามเนื้อแน่น กัดฟันทนความเจ็บปวดที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

อาโตเบะ.. อย่าเกร็ง ฉันขยับไม่ได้

ร่างเพรียวหอบหนัก ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำใส ส่วนปลายของเทสึกะช่างร้อนรุ่ม อยากจะกลืนกินอีกฝ่ายมากกว่านี้... มากกว่านี้อีก... เทสึกะจุมพิตปลอบประโลมเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลายจนลมหายใจเริ่มกลับมาจังหวะปกติ

พร้อมนะ

อือ... เข้ามา เทสึกะ

กายแข็งแกร่งถูกดันเข้ามาจนสุด พร้อมกับเสียงกรีดร้องทรมานเจือความหฤหรรษ์ แขนเรียวโอบกอดอีกฝ่ายแน่นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง

ขยับสะโพกสิ อาโตเบะ เสียงทุ้มต่ำกระซิบบอก

อย่ามาสั่ง... นะ.. อื้อ! สะโพกบางขยับตามจังหวะที่อีกฝ่ายชักนำโดยไม่รู้ตัว แรงเสียดสีเบื้องล่างยิ่งทำให้รู้สึกเต็มตื้นจนแทบกระอัก

อา... เทสึกะ.. นายนี่มัน...

...สุดยอด...

แก่นกายที่สอดอยู่ในร่างของตนนั้นร้อนผ่าวจนแทบทำให้ทั้งร่างละลาย เทสึกะขยับกายเข้าออกเร็วและแรงขึ้น เรียกเสียงครางสั่นเครือให้ดังก้องทั่วห้อง อาโตเบะจิกเล็บลงบนแผ่นหลังที่ตนยึดไว้ กรีดร้องสุดเสียงเมื่อารมณ์พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด เทสึกะเองก็ปลดปล่อยอารมณ์ที่กักเก็บไว้ภายในตัวของคนที่ตนกำลังกกกอด

แม้เหงื่อชื้นจะไหลโทรมกาย แต่กลิ่นกุหลาบจาง ๆ ก็ยังไม่เลือนไป อาโตเบะซบกับไหล่หนา หมดเรี่ยวแรงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นอีก เทสึกะถอนกายออกอย่างช้า ๆ ประคองร่างที่อ่อนล้าให้เอนลงบนเตียง ก้มมองดูใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์

ไม่ไหวแล้วรึไง แค่ครั้งเดียวเองนะ

ดวงตาปรือปรอยเหลือบมองคนถาม แล้วกล่าวปัด ก็ลองดูเองสิ เจ้าบ้า

อาโตเบะกดศีรษะอีกฝ่ายให้โน้มลงมา ริมฝีปากทั้งคู่แตะกันเบา ๆ เสียงลมหายใจจังหวะเป็นปกติประสานกันเป็นหนึ่ง

อาโตเบะ? เทสึกะเรียกเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายนิ่งไป เมื่อขยับตัวจึงได้รู้ว่าอาโตเบะผล็อยหลับไปเสียแล้ว เทสึกะวางมือที่โอบรอบคอตนลงบนเตียงให้คนที่นอนอยู่ในท่าที่สบาย พิศดูใบหน้าอีกฝ่ายยามหลับ ฟังเสียงลมหายใจที่ผ่อนคลาย แล้วจึงยิ้มบาง

หน้าตาตอนหลับ... เป็นแบบนี้เอง...

เทสึกะคิดจะทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไว้ที่ลำคอระหง แต่แล้วเมื่อคิดถึงสถานการณ์ตอนนี้แล้วจึงยั้งตัวเองไว้ เขาได้ให้ตามที่อาโตเบะขอร้องแล้ว ไม่ควรจะทำอะไรเกินเลย อีกอย่าง... มันคงจบกันแค่นี้ อาทิตย์นี้เขาต้องไปเยอรมัน ทำได้เพียงรอคอยให้ถึงการแข่งระดับประเทศ ตอนนั้นคงจะได้เจอกันอีก ในฐานะคู่แข่ง

เทสึกะแต่งตัวลวก ๆ แล้วจัดการตระเตรียมทำความสะอาดร่างกายให้อีกฝ่ายหลับสบาย จะปล่อยให้นอนทั้งตัวเหนียวๆ คงไม่ดีแน่ ร่างสูงเหลียวมองชุดนอนที่เจ้าบ้านเตรียมไว้ให้เปลี่ยนแล้วก็คิด...

ต้องค้างจนได้สิน่า...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เสียงน้ำฝักบัวแผ่วที่ลอดออกมาจากห้องน้ำทำให้อาโตเบะรู้สึกตัว ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่ แสงสว่างที่ลอดออกมาจากห้องน้ำพอจะทำให้เห็นอะไรบ้าง อาโตเบะยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก เบื้องล่างยังรู้สึกปวดหนึบอยู่ไม่หาย รอยยุบข้าง ๆ บนเตียงกับไออุ่นที่ยังไม่จางไปบอกว่าคนที่เคยนอนอยู่ที่นี่ลุกออกไปไม่นานนัก อาโตเบะกวาดสายตามองหานาฬิกาบอกเวลา เท่าที่ดูมันยังมืดอยู่เลย...

ตี 5 40 นาที... เช้าแล้วหรอเนี่ย แต่ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะถึงเวลาตื่น เทสึกะรีบตื่นมาทำไมนะ... หรือเพราะว่านอนต่างที่?

ไม่นานนักเทสึกะก็ก้าวออกจากห้องน้ำ โดยที่มีอาโตเบะนอนจ้องอยู่

ตื่นแล้วหรอ ร่างสูงกล่าวทัก

ตื่นเช้าจังนะ อ๋า?

เทสึกะทำหน้าเหมือนพยายามคิดหาคำตอบที่ถูกต้อง แล้วจึงบอก ...ฉันตื่นเวลานี้อยู่แล้ว

คำตอบนั้นทำเอาอาโตเบะหัวเราะพรืด สมเป็นนายจริง ๆ นะ เทสึกะ

ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำเดินมาหาคนที่ยังนอนบนเตียง ฝ่ามือหนายกขึ้นทาบหน้าผาก สายตาหลังกรอบแว่นนั้นอ่อนโยนจนอาโตเบะรู้สึกปลาบปลื้ม... ที่ได้รับความรัก

ตัวยังรุม ๆ อยู่นะ ยังไงวันนี้ก็หยุดเรียนเถอะ เทสึกะว่า เมื่อคืนที่เขาเช็ดตัวให้ทำให้รู้ว่าอาโตเบะตัวอุ่น ๆ คงเพราะพิษไข้อ่อน ๆ แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าคือบาดแผลนั่น... แม้จะเล็กน้อยแต่อยู่ในจุดที่อ่อนไหว ถ้าฝืนไปอาจจะทำให้ปวดแผลจนไข้ยิ่งขึ้นก็ได้ วันนี้นายลุกไม่ไหวหรอก

รับผิดชอบสิ เทสึกะ อาโตเบะออกคำสั่งแรกของวัน อยู่ดูแลฉันซะ

...ทำตัวได้ไม่น่าเห็นใจเอาซะเลย...

ไม่ได้ เทสึกะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย อีกหนึ่งอาทิตย์ฉันก็จะไปจากญี่ปุ่น ยังมีเรื่องต้องสะสางก่อนจะไปอีกเยอะ ว่าพลางลุกห่างจากเตียง เปลี่ยนเป็นชุดเดิมของตน

หัวคิ้วได้รูปขมวดมุ่ย ท่าทางแบบนี้อีกแล้ว... เขาเกลียดที่สุดกับการที่โดนมองข้าม เทสึกะกำลังทำเป็นมองไม่เห็นหัวเขา อิสระของนาย... เป็นของฉัน! เมื่อคืนได้ยินไม่ชัดงั้นหรอ เทสึกะ

ชัดเจนเลยล่ะ อาโตเบะ ร่างสูงที่แต่งตัวเกือบเรียบร้อยแล้วหันมาเผชิญหน้าคู่สนทนา เป็นคำขอร้องที่เอาแต่ใจ ฝีมือฉันให้ได้ ร่างกายนายก็ได้ไปแล้วสมใจ แต่สำหรับอิสระ ฉันต้องขอปฏิเสธ

แสงสลัวทำให้มองไม่เห็นว่าเทสึกะทำสีหน้ายังไงตอนที่พูดอย่างนั้น แต่อาโตเบะเริ่มไม่พอใจกับน้ำเสียงไม่เชื่อฟังแบบนั้น

อย่าพูดแบบนั้นกับฉัน เทสึกะ

เลิกเล่นเกมได้แล้ว อาโตเบะ มันจบแล้ว ร่างสูงพูดตัดบท

จบ? อาโตเบะปรับความคิดไม่ทันอีกฝ่าย นึกอยากจะลุกไปคุยให้รู้เรื่อง แต่จะขยับแต่ละทีก็ยากเหลือเกิน

ใช่ ชีวิตฉันไม่ใช่เกมให้นายมาปั่นหัวเล่น เทสึกะว่าต่อ เมื่อคืนฉันก็สนองให้แล้ว ถ้ายังไม่พอก็ช่วยไม่ได้ ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว เรื่องนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้นายก็รู้ ถ้อยคำแฝงความดูถูกอยู่ในที อย่างน้อยที่อาโตเบะได้ยินมันก็เป็นอย่างนั้น

ร่างเปลือยฝืนความเจ็บลุกขึ้นจากเตียง ขาสั่นจนเกือบจะเซล้มหากร่างสูงไม่ได้ประคองไว้ก่อน ถ้าจะหนีไปจากฉัน แล้วเมื่อคืนทำไมถึงไม่ปฏิเสธ! ทำอย่างนั้นทำไม เห็นฉันเป็นตัวตลกรึไง เทสึกะ!!! อาโตเบะตะคอกใส่หน้าอีกฝ่าย สิ่งที่เทสึกะทำไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา แววตาลุกโชนด้วยความโกรธ แต่เทสึกะกลับดูนิ่งเฉยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ฉันบอกว่าไม่ แต่ไม่เห็นว่านายจะฟัง ร่างสูงตอบ ตอนนี้อาโตเบะก็ยังเป็นแค่เด็กเอาแต่ใจที่ไม่รู้จักพอ เรียกร้องจะเอาแต่สิ่งที่ต้องการ พอไม่ได้อย่างหวังก็โวยวายใส่คนอื่น

อาโตเบะพูดไม่ออก... เป็นเขาที่ดึงดันลากอีกฝ่ายมาถึงบ้าน ยัดเยียดความรู้สึกทุกอย่างให้... ไม่ได้คิดเผื่อว่าหากเทสึกะปฏิเสธจะทำยังไง เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าปฏิเสธ ...นายก็เลยปล่อยเลยตามเลยงั้นสิ ฉวยโอกาสได้ดีนะ เทสึกะ ฉวยโอกาสตอนที่เขาเปิดเผยความจริงใจ เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้รู้ แต่กลับ... ย่ำยีกันอย่างเจ็บปวด นี่หรือสิ่งตอบแทนให้เขา?

เทสึกะประคองร่างเพรียวให้นั่งบนเตียงนุ่ม คว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะเดินไปหยิบสัมภาระที่วางทิ้งไว้ .......... ดูแลตัวเองด้วย แล้วเจอกันใหม่ในการแข่งระดับประเทศ

มือหนาจับลูกบิดประตู เหลียวมองร่างที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย อาโตเบะ... ฉันไม่เคย รัก นาย ถึงตอนนี้ก็ยังไม่... เข้าใจไว้ด้วย

...ใช่... ไม่เคยรัก...

เพราะไม่เคยรู้สึกถึงความรักของอาโตเบะ เพราะไม่เคยเข้าใจ...

ที่พอจะมี ก็แค่ความหลงใหล และความชื่นชม ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น

.

.

.

เสียงประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา เกือบจะไร้สุ้มเสียงจนแทบไม่ได้ยิน

อาโตเบะไม่ได้ร้องไห้...

แม้คำพูดสุดท้ายนั่นจะเหมือนกับสายฟ้าผ่าลงมากลางใจก็ตาม... คนอย่างอาโตเบะ เคย์โกะ ไม่ร้องไห้เพียงเพราะเรื่องแค่นี้

คนเรามันก็พลาดกันได้ไม่ใช่หรือไง ถึงจะเป็นคนสมบูรณ์แบบอย่างเขาก็เถอะ เขาพลาด... เพราะเลือกผู้ชายคนนั้น...

อาโตเบะล้มตัวนอนลงกับเตียง คิดอยากจะเปลี่ยนห้องนอน แต่ก็ยังเจ็บจนไม่อยากเดิน ไออุ่นบนเตียงจางหายไปแล้ว... เจ้าของไออุ่นก็จากไปแล้ว ยังจะต้องอาลัยอาวรณ์อะไรอีก?

พยายามข่มตานอนอีกรอบก็ไม่สามารถหลับลงได้จนกระทั่งแสงสว่างยามเช้าส่องลอดหน้าต่าง แต่อาโตเบะก็ไม่คิดจะลุก

ลืมไปซะ... อาโตเบะย้ำกับตัวเอง ลืมเรื่องน่าอายเมื่อคืนไปให้หมด มัน จบ ไปแล้ว อย่าให้เหลือทิ้งไว้ในความทรงจำอีกเลย...

To be continued...

Talk

ใครยังจะเก๋เทะอยู่อีกมะ....

จริง ๆ... ไม่ค่อยชอบนะ... รู้สึกมันถูไถ... (ได้ความว่าเทะฉลาดรึโง่กันแน่เนี่ย? แต่ที่แน่ ๆ คือมันหื่น 555) ซาวนด์เสียงว่าจะให้กดดีไม่กดดี ก็มีแต่คนขอฉาก เลยจัดให้ (กร้าก) แต่มันยากมากเลยล่ะ คนเขียนเองยังไม่สามารถสังเคราะห์ได้ว่าอีเทะมันคิดยังไงถึงยอมไปกดเค้า แล้วมันคิดว่าอาโตเบะคิดยังไงถึงยอมให้มันกด ฮ่า ๆๆ

เทสึกะทำเหมือนชินกะเรื่องแบบนี้เลยเนาะ ประมาณว่าโดนเชิญชวนบ่อย เลยกดให้ ตัดรำคาญ ทำนองนั้น *-* ให้ขยายความฉบับคนเขียนเองคงประมาณว่าถ้าไม่พูดว่ารักอีควายเทะก็ไม่รู้ว่ารัก อะไรทำนองนั้นละมั้ง เห้อ เทะเลวดีเนาะ เหมือนฟันแล้วทิ้ง โฮ่ ๆๆๆ

แต่เขียนฉากของสองคนนี้สนุกดีนะ ฮ่าๆๆๆ ชอบ อีเบะก็ด่า ๆๆๆ ไม่ทันใจกรูเลย ส่วนอีเทะก็หื่น หื่น หื่น อุฮิ