KeeChan

*Shounen-ai Warning*

Oblivion... (3)

ฉันจะไปเยอรมัน

คำประกาศอันแน่วแน่ของเทสึกะสร้างความตกใจให้กับทุกคนในชมรมอย่างมาก เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องกะทันหัน แต่ถึงอย่างไร ทางที่ดีที่สุดเพื่อทีม เขาคงจะเลือกทำแบบนี้ และเทสึกะเชื่อว่าทุกคนในทีมจะเคารพต่อการตัดสินใจของเขา

เรื่องที่ทำให้เขาใส่ใจเรื่อง แขน มากขึ้น ส่วนหนึ่งก็อาจจะเพราะ... คำพูดตอกย้ำจากอาโตเบะ ความเย่อหยิ่งของผู้ชายคนนั้นมันมากจนน่าจะเหยียบทำลายให้จมดินซักครั้ง ทำตัวเหมือนอยู่บนกระสวยอวกาศแล้วมองจากที่สูงกว่าคนอื่นตลอดเวลา ก็ถูกอยู่ว่านั่นเป็นสิทธิ์ของอาโตเบะที่จะทำแบบนั้น แต่โดนทำแบบนั้นเข้าบ่อย ๆ มันก็หงุดหงิดได้เหมือนกัน

ยิ่งโดนพูดใส่หน้าเมื่อวันก่อนว่าเขาน่ะไม่มีอะไรดีนอกจากฝีมือเทนนิสแล้วถือเป็นการดูถูกอย่างรุนแรง อาโตเบะไม่เคยสนใจความเห็นคนอื่น หมอนั่นเป็นอย่างนั้นมาตั้งนานแล้ว ให้อยู่ร่วมโลกกันก็พอไหว แต่ถ้าให้คบหากันคงไม่ไหวแน่ ๆ

เทสึกะ ยังไม่กลับอีกหรอ รองกัปตันเข้ามาทักเทสึกะที่ทำหน้ายุ่งอยู่ แล้วเข้าใจว่าคงกังวลเรื่องทีมไม่น้อยเหมือนกัน ตกใจเหมือนกันนะ เรื่องที่นายจะไม่อยู่

ต้องรบกวนนายด้วยนะ โออิชิ

อื้อ! พวกเราจะไปถึงระดับประเทศให้ได้ แล้วไปด้วยกันนะ เทสึกะ!

กัปตันทีมพยักหน้าและตอบรับหนักแน่น อีกไม่นาน... เขาจะได้กลับมาเล่นเทนนิสอีก ด้วยร่างกายที่สมบูรณ์พร้อม

nya~ โออิชิ~ คิคุมารุโผล่หน้ามาในห้องชมรม ท่าทางอึกอักเหมือนลำบากใจจะพูดอะไรซักอย่าง เทสึกะด้วย nya~ คือว่า...

มีอะไร คิคุมารุ

คือว่านะ หมอนั่น... มาอีกแล้วอ่ะ เป็นใครก็คงพอเดาได้ว่า หมอนั่น ที่ว่าน่ะคือใคร เทสึกะลุกพรวดขึ้นทันที คำถามแรกในหัวคือคราวนี้หมอนั่นคิดจะมาเล่นตลกอะไรอีก

อัจฉริยะแห่งเซชุนยิ้มหวานปะทะกัปตันแห่งเฮียวเทอย่างไม่เกรงกลัว สายตาคมที่จ้องสบกับดูดุเดือดยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในสนามเสียด้วยซ้ำ ผมล่ะเป็นห่วงอนาคตของเฮียวเทเสียจริงที่มีกัปตันทีมชอบทิ้งความรับผิดชอบมาบ่อย ๆ

จำไม่ได้ว่าเคยขอร้องให้นายมาออกความเห็นเกี่ยวกับทีมของฉันนะฟูจิ แต่มันไม่ได้รู้สึกเป็นเกียรติเลยแม้แต่น้อย รู้มั้ยว่าคนระดับกัปตันน่ะก็ต้องคุยกับระดับกัปตันทีมเท่านั้น อ๋า? ถึงแม้ว่าเทสึกะจะไม่ได้ดีเลิศขนาดนั้นก็ตามเถอะนะ

งั้นผมว่าเธอควรจะไปหาคนระดับเดียวกันพูดคุยดีกว่านะ เพราะที่นี่น่ะคงไม่มี- ฟูจิยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็โดนกัปตันทีมของตนขัดจังหวะ

ฟูจิ! ร่างสูงเรียกอีกฝ่ายไว้ ไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกันอยู่ แต่เขาไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย เทสึกะพุ่งสายตาไปที่ผู้มาเยือนไม่ได้รับเชิญแล้วยิงคำถาม มีธุระอะไร ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่ามายุ่ง

นายไม่ได้ฟังหรอที่ฉันบอกว่านายไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน หา? เทสึกะ อาโตเบะย้อนอย่างไม่ไว้หน้าใคร คำพูดอวดดียิ่งทำเอาสมาชิกเซชุนพากันโมโหเข้าไปใหญ่ อาโตเบะยกมือขึ้นฟ้าแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ เบนความสนใจไปอย่างได้ผล

ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ตามมาสิเทสึกะ อาโตเบะหันหลังเดินกลับไปโดยไม่รีรอคำตอบจากอีกฝ่าย ท่าทางมั่นใจเกินร้อยจนน่าหมั่นไส้ อย่างน้อย ๆ ก็ในสายตาของคิคุมารุ

มีอะไรกับอาโตเบะงั้นหรอ เทสึกะ? เด็กหนุ่มหน้าสวยเป็นฝ่ายถาม เทสึกะไม่เคยพูดถึงอาโตเบะ เป็นกัปตันเฮียวเทที่ชอบโผล่มาตามใจฝ่ายเดียว แต่ท่าทีของอาโตเบะมันบ่งแน่ชัดว่าทั้งคู่มีเรื่องอะไรกันมาก่อน

ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก เทสึกะตอบ แต่ก็ตั้งท่าจะเดินตามอีกฝ่ายไป

ไม่สำคัญแล้วจะตามไปทำไมล่ะ nya! ปล่อยหมอนั่นบ้าไปคนเดียวเหอะ คิคุมารุว่า

ร่างสูงหยุดเดินแล้วหันมาบอก ฉันก็ไม่อยากให้หมอนั่นคอยมาตามรังควานอีกหรอก เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถึงยังไง เวลาที่เขาจะอยู่ที่นี่มันก็อีกไม่นานแล้ว ควรจะรีบสะสางเรื่องนี้ให้มันชัดเจนซะที

เทสึกะขึ้นรถตามเจ้าของไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก อาโตเบะเองก็ดูอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน คุณชายผู้สูงศักดิ์ปล่อยให้ความเงียบทิ้งตัวลงอย่างนั้นจนกระทั่งรถออกแล่นไปได้สักพัก

ฉันได้ยินว่านายจะไปเยอรมัน นั่นคือคำถามแรก เทสึกะไม่แปลกใจนักที่อาโตเบะจะรู้เรื่องนี้

ใช่

เมื่อไหร่

อาทิตย์หน้า

คำตอบแบบตรงไปตรงมาไม่คิดจะถนอมน้ำใจยิ่งทำให้อาโตเบะขัดใจ คิดจะหนีฉันไปรึไง

อยากแข่งกับฉันที่แขนหายดีไม่ใช่รึไง อดทนรอจนถึงตอนนั้นไปเถอะ เทสึกะย้อนคำที่อีกฝ่ายเคยพูดไว้เมื่อคราวก่อน

อยากเรียกร้องความสนใจจากฉันถึงขนาดต้องใช้วิธีนี้เลยนะ อ๋า? คำถามแบบยึดตัวเองเป็นแกนกลางของโลกอีกแล้ว... บางทีเทสึกะก็สงสัยว่าอาโตเบะเคยหยุดฟังเขาบ้างรึเปล่า

นายจะคิดยังไงก็ช่าง แต่เรื่องนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แล้วนี่นายจะไปไหน ร่างสูงถามเมื่อเห็นว่าข้างทางดูไม่คุ้นตา

กลับบ้าน อาโตเบะตอบหน้าตาเฉย พลางกดปุ่มเลื่อนที่กั้นระหว่างคนขับขึ้น ถ้ายังคุยกันไม่จบ ฉันไม่ให้นายกลับ

อย่าไร้สาระน่ะ อาโตเบะ เราเคยมีอะไรต้องคุยกันด้วยงั้นหรอ

อาโตเบะคว้าคอเสื้ออีกฝ่าย ตรึงสายตาสีน้ำตาลคมเข้มคู่นั้นให้อยู่กับตน ...แต่ฉันมี เลิกขัดใจซะที

แม้จะถูกกระชากคอเสื้ออยู่ แต่เทสึกะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองถูกรุกรานแต่อย่างใด ต้องการอะไรจากฉัน เทสึกะถามตรง ๆ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนี้อยากจะได้อะไร แต่เห็นกิริยาเด็ก ๆ แบบนี้มาก ๆ เข้ามันก็อยากทำให้เขาสั่งสอนคนตรงหน้าเสียบ้าง ตัวฉัน... ในคอร์ทเท่านั้นไม่ใช่หรอที่ต้องการน่ะ แล้วตอนนี้นายกำลังมองหาอะไร อาโตเบะ

กัปตันแห่งเฮียวเทชะงัก ไม่คิดว่าคำพูดด้วยอารมณ์ชั่ววูบของตนจะถูกย้อนคืนมาหาตัวเอง อาโตเบะเพิ่มแรงมือขย้ำปกเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนยับย่น ดวงตาที่ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับเบนหนีสายตาของฝ่ายตรงข้าม ราวกับสายตาใต้กรอบแว่นนั่นทิ่มแทงทะลุไปถึงข้างในใจและร่างกายกำลังถูกแผดเผา ทั้ง ๆ ที่เทสึกะยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ ๆ ทำไมเขาถึงได้... รู้สึกใจเต้นแบบนี้

เป็นอะไรไป...? ช่างเป็นคำถามที่ดูเหมือนราวจะกลั่นแกล้ง ตอนนี้แค่ได้ยินเสียงทุ้มนั่นก็ยิ่งทำให้หัวใจเต้นระรัว แถมระยะห่างเพียงแค่คืบเท่านี้ อาโตเบะแทบจะรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย มือไม้อ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว จังหวะพอดีกับที่เขารู้สึกว่ารถหยุด จึงได้สติผละตัวออกห่าง

...ลงไปได้แล้ว เจ้าบ้านออกคำสั่ง ร่างสูงเลิกตอแยแล้วก้าวลงจากรถ พอเห็นสภาพในสถานที่ที่อาโตเบะเรียกว่าบ้านก็พอจะเข้าใจมากขึ้นว่าทำไมหมอนี่ถึงได้หลงตัวเองนักหนา เรียกว่าคฤหาสน์อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ เทสึกะจะไม่แปลกใจถ้าอาโตเบะจะมีคอร์ทส่วนตัวซัก 3-4 คอร์ท

คิดจะคุย หรือแค่เป็นข้ออ้างให้เขาอยู่ด้วยถึงเช้ากันแน่... หมอนี่ก็แปลกคน พูดอะไรตรง ๆ ไม่เป็น จนถึงตอนนี้อาโตเบะก็ยังไม่ยอมหันมาเผชิญหน้า คงกำลังพยายามปิดหน้าแดง ๆ นั่นอยู่ล่ะสิ คาดเดาได้ง่ายเกินคาด สายตาหวั่น ๆ เมื่อกี้แทบไม่น่าเชื่อว่านั่นคืออาโตเบะ ผู้ชายที่ทะนงตนอยู่ตลอดเวลา ด้านที่อ่อนไหวแบบนั้นดูเป็นเด็กกว่าที่คิด

เมื่อได้เข้ามาอยู่ในบรรยากาศเดิม ๆ อาโตเบะก็คงความนิ่งของตนไว้ได้ เขาเดินผ่านคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวออกมาต้อนรับกลับบ้าน สัมภาระไม่จำเป็นต้องจัดการเองก็มีคนบริการทำให้ เทสึกะเคยวาดภาพไว้ว่าชีวิตของอาโตเบะคงเป็นประมาณนี้ แต่ไม่คิดว่าจะ... ขนาดนี้

อาโตเบะดูเหมือนจะเรียกความมั่นใจกลับมาได้อีกครั้ง จึงออกคำสั่งอย่างเคยชิน บอกให้เทสึกะคอยจนกว่าจะหลังเวลาอาหารเย็น แล้วเขาถึงจะเริ่มเรื่องคุย เทสึกะที่ตกกระไดพลอยโจนกลาย ๆ ก็ทำตามอย่างไม่เสียเวลาโต้แย้ง อีกอย่างก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอาโตเบะจะคุยอะไร

ห้องที่ถูกตระเตรียมไว้ให้ไม่ต่างอะไรกับห้องพักชั้นดีระดับโรงแรมห้าดาว แม้แต่ชุดคลุมอาบน้ำ หรือชุดนอนก็มีเตรียมไว้ให้ สงสัยว่าจะมีแขกมาพักค้างคืนบ่อย แล้วก็คงไม่ได้มีห้องเดียวเสียด้วย เทสึกะล้มตัวนอนลงบนเตียงนุ่มโดยไม่ได้เอาผ้าคลุมเตียงออก อีกหนึ่งอาทิตย์... ก็คงต้องย้ายที่นอนแล้วสินะ เทสึกะนอนมองเพดานพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งคนรับใช้มาเชิญไปร่วมโต๊ะอาหารเย็น ซึ่งนับว่าเป็นอะไรที่ดีกว่าที่คิดเมื่อเขากับอาโตเบะนั่งคนละมุมโต๊ะที่ห่างกันจนแทบจะมองกันไม่เห็น มื้ออาหารรสเลิศราวมาจากฝีมือพ่อครัวชั้นหนึ่งในภัตตาคารหรูผ่านไปอย่างสงบ แล้วอาโตเบะจึงเดินมาบอก

อีก 30 นาทีฉันจะขึ้นไปหาที่ห้อง เป็นคำสั่งอีกตามเคย ห้ามหนี!

....คิดว่าเขาคอยจนถึงตอนนี้เพราะเห็นแก่ข้าวเย็นฟรีรึไง เจ้าหมอนั่น... ถึงแม้ว่าเจ้าของบ้านจะไม่ได้ห้ามให้เขาเดินไปไหนมาไหน แต่เทสึกะไม่ได้สนใจจะเดินสำรวจ จึงเลือกที่จะกลับไปนั่ง ๆ นอน ๆ ในห้องจะดีกว่า เวลา 30 นาทีมันไม่ได้นานอะไรนัก

ฝ่ายอาโตเบะที่ทำกิจวัตรประจำวันเรียบร้อยแล้ว ก็ใช้เวลา 30 นาทีที่เหลือไปกับการอาบน้ำชำระร่างกาย อ่างอาบน้ำที่โปรดปรานดูเหมือนจะไม่ช่วยทำให้สบายใจได้เลย อาโตเบะทำอะไรไม่ถูก... ไม่รู้ว่าจะเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายได้ยังไง คำถามที่เทสึกะถามว่าเขาต้องการอะไร... แม้แต่ตัวเองก็ยังตอบไม่ได้เต็มปากเต็มคำ นับประสาอะไรจะไปบอกให้คนอื่นฟัง ไม่ใช่ว่าอาโตเบะไม่รู้... แต่.... มันยาก..... ที่จะบอกความรุ้สึกของตัวเองออกไป

อย่างน้อย... ก่อนที่เทสึกะจะไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น ถ้าให้บอกความรู้สึกจริง ๆ ให้รู้เอาไว้ก็อาจจะดีกว่า...

...

.................

.......................................

.............................................................

อย่าล้อเล่นน่า!!! ทำไมคนอย่างเขาต้องทำอะไรน่าอายแบบนั้นด้วย ไม่ใช่นิสัยเลย อาโตเบะวักน้ำขึ้นลูบหน้าแรง ๆ ให้ตัวเองตั้งสติ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ชายคนนั้นทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองได้ถึงขนาดนี้ เขารู้ว่าเขาไม่ได้มองเทสึกะเป็นแค่คู่แข่ง... คงตั้งแต่แมทช์ครั้งสุดท้ายนั่นที่เขามองเทสึกะต่างไปจากเดิม

ลองนึกดูแล้ว... เทสึกะเป็นคนแรกที่ทำให้อาโตเบะรู้สึกว่า ผู้ชายแบบนี้แหละ คือคนที่คนเหมาะสมจะยืนเคียงข้างเขา ทำยังไง... ถึงจะคว้ามาไว้ในมือได้นะ

น่าอายเป็นบ้า...

อาโตเบะลุกขึ้นจากอ่างน้ำกว้าง คว้าชุดคลุมอาบน้ำ แล้วเช็ดตัว เกือบจะหยิบชุดนอนออกมาด้วยความเคยชิน แต่ก็เปลี่ยนใจเป็นชุดลำลองเสียแทน เป็นครั้งแรกที่คนอย่างเขาต้องไปเผชิญหน้ากับใครโดยไม่มี แผน

เมื่ออาโตเบะเดินไปถึงที่หมาย เทสึกะก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะหนังสืออยู่แล้ว ร่างสูงยังคงอยู่ในชุดกาคุรันเหมือนเดิม เพียงแต่ถอดเสื้อนอกออกพาดไว้กับเก้าอี้ อีกฝ่ายหันมามองเขาทันทีที่เปิดประตูเข้าไปราวกับจะบอกว่า มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมาเสียที

ไม่อาบน้ำล่ะ เทสึกะ

ฉันไม่คิดจะค้าง เริ่มพูดเรื่องของนายได้แล้ว อาโตเบะ เทสึกะตัดบทเข้าเรื่องแบบไม่ยอมให้อีกคนบ่ายเบี่ยง

อาโตเบะยืนกอดอกพิงประตูไว้อย่างนั้น ก่อนจะยอมเปิดปาก ทำไมต้องไปถึงเยอรมัน?

เทสึกะเลิกคิ้ว ที่นั่นดีที่สุดแล้วที่จะพักฟื้น ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องการรึไง

ไม่ใช่

แล้วอะไร

อ๋า?

... นั่นไม่ใช่คำตอบนะ อาโตเบะ... คิ้วเรียวเหนือกรอบแว่นเริ่มขมวดมุ่น ความอดทนกับเรื่องบ้าบอนี่เริ่มถึงขีดสุดเต็มทน ร่างสูงลุกขึ้นหยิบข้าวของของตัวเอง แล้วเดินตรงดิ่งมาที่ประตู

ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันจะกลับ

ไม่อนุญาต ดวงตาคมกร้าวไม่ยอมละเลิก แต่ความหวังที่จะรั้งอีกฝ่ายไว้ได้ช่างริบหรี่นัก

อาโตเบะ

ฉันสั่ง

ฉันไม่ใช่ลูกทีมของนาย กัปตันแห่งเซชุนว่า และนั่นเป็นประโยคที่ทำลายความมั่นใจของอาโตเบะได้มาก

ไม่เกี่ยวกันซักนิด เทสึกะ ไม่ว่านายจะเป็นใคร เมื่ออยู่ต่อหน้าฉันก็ต้องทำตาม

... แล้วนายต้องการอะไร ฉันถามเป็นครั้งที่สามแล้วนะ อาโตเบะ

แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจกลับอ่อนแสงลง ...พูดไม่ได้หรอกว่าอยากให้คนตรงหน้าอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่เพียงแต่ในฐานะคู่แข่งบนคอร์ท แต่...ในฐานะ...

...เป็นของฉัน อาโตเบะ ออกคำสั่ง อีกครั้ง ด้วยแววตาที่แน่วแน่ จงเป็นของฉันคนนี้ซะ เทสึกะ ทั้งหมด...

To be continued...

ปล. ตอนหน้าเรทจะเปลี่ยน
ปลล. การกระทำของเทะ... อาจจะไม่สมเหตุสมผลนักนะจ้ะ ถูไถได้แค่นี้แหละ... (หรือสมเหตุสมผลแล้ว เทะควาย เทะโง่? และเหมือนจะฉลาดไม่ถูกเรื่อง)