KeeChan

*Shounen-ai Warning*

Oblivion... (2)

วันเสาร์

ปกติแล้วเขาจะต้องนั่งละเลียดน้ำชา อ่านบทกวีของเกอเธ่ แล้วนั่งเล่นกับแมวตัวโปรด ไม่ก็ดูหนังส่วนตัวที่บ้าน แต่เพราะคำขอร้องของมารดาผู้บังเกิดเกล้าให้มาร่วมงานชงชาแทน เป็นของสมาคมอะไรซักอย่างที่เขาไม่เคยสนใจ เลยต้องยอมมาอย่างเสียไม่ได้ อาโตเบะไม่ใช่คนใจจืดใจดำที่จะไม่เห็นใจบุพการี ยังไงไอ้งานชงชาอะไรนี่คงไม่เลวร้ายเท่าไรนัก

สถานที่ของสมาคมชงชาที่ว่านั่นก็ไม่พ้นต้องเป็นเรือนไม้แบบญี่ปุ่นขนาดใหญ่ ตอนแรกอาโตเบะนึกว่าจะต้องไปนั่งปั้นหน้าปั้นตายิ้มหวานตามมารยาทให้สมาคมคุณป้าไฮโซ แต่ก็ผิดคาดที่กลับมีคนหนุ่มสาวเยอะกว่าที่คิด เรียกง่าย ๆ ก็คงเป็นสมาคมของคนหัวอนุรักษ์นิยมที่รักวัฒนธรรมแบบญี่ปุ่นโดยแท้ เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่ได้ชอบศิลปะแบบญี่ปุ่นเสียเมื่อไหร่ เพียงแต่รู้สึกว่าศิลปะตะวันตกมันเข้ากับรสนิยมตัวเองมากกว่าเท่านั้นเอง

หลังจากสนทนากับสหายของผู้เป็นแม่เพื่อทำหน้าที่เป็นตัวแทนที่ดีแล้ว อาโตเบะปลีกตัวออกมาสำรวจบริเวณสวน บ่อน้ำใสมีปลาคาร์ฟตัวโตสีส้มสดแหวกว่ายอยู่หลายตัว แต่งเติมด้วยสีเขียวของพุ่มไม้ตัดกับสีเทาของหินประดับ จัดได้ตามแบบฉบับญี่ปุ่นแท้เสียจริง ก็ไม่เลวนักหรอกนะ...

เสียงฝีเท้าที่เดินรอบนอกชานหยุดชะงักลงเมื่อได้พบกับบุคคลที่ไม่คาคิด อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะแปลกใจพอ ๆ กันที่มาเจอเขาที่นี่ ร่างสูงที่ปรากฏสู่สายตาของอาโตเบะดูสง่างามต่างไปจากตอนที่ยืนอยู่ในคอร์ด อาจเพราะยูกาตะสีเขียวเข้มที่เจ้าตัวสวยอยู่ละมั้ง

อาโตเบะ? กัปตันแห่งเซชุนเอ่ยทักอย่างไม่แน่ใจว่าเขาเรียกถูกคน คนอย่างอาโตเบะไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้

ไง เทสึกะ อาโตเบะทักตอบ เพ่งดูอีกฝ่ายจากหัวจรดเท้า บังเอิญจริงนะ แม้จะไม่ได้ใส่ชุดฟอร์ม แต่ความเข้มงวดของเทสึกะก็ไม่ได้ลดลงไปด้วย น้ำเสียงทุ้มที่ทักเขาบ่งบอกว่าแปลกใจก็จริง แต่ท่าทีไม่ได้ฟังว่าการเจอเขาที่นี่มันเป็นเรื่องน่าตกใจตรงไหน

นายมานั่งอะไรอยู่ข้างนอกนี่ เข้าไปในห้องชงชาสิ

เมื่อกี้หมอนั่นว่าไงนะ? เขาฟังผิดรึเปล่า แทนที่จะถามที่มาที่ไปว่าคนแบบเขา คนอย่างเขาเนี่ยนะ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง กลับมาบอกให้เขาเข้าไปร่วมในห้องชงชานั่นน่ะหรอ สิ่งที่เทสึกะพูดไม่ได้ต่างอะไรกับการตำหนิกลาย ๆ แล้วเรื่องอะไรคนอย่างอาโตเบะจะยอมปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ

อ๋า...? คนอย่างนายมีสิทธิ์มาสั่งฉันด้วยหรือ เทสึกะ อาโตเบะท้า

เทสึกะไม่คิดจะคะยั้นคะยอต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจเขาก็ไม่อยากจะตอแย แต่อาโตเบะกลับเดินเข้ามาขวางแล้วคว้าแว่นตาของเทสึกะไปอย่างนึกสนุก บรรยากาศแบบนิยมของเก่ามันก็เหมาะกับนายดีนะ เทสึกะ แต่ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำเมินคนอย่างฉัน

ชายหนุ่มในชุดยูกาตะลอบถอนใจอย่างเอือมระอา อาโตเบะ เลิกทำอะไรเด็ก ๆ แบบนี้ซะที

อ๋า? แล้วนายคงเป็นผู้ใหญ่มากนักล่ะสิ หา เทสึกะ? ถ้าเป็นปกติเขาคงใส่ประโยคว่า น้า คาบาจิ? ไปด้วยแล้ว น่าเสียดายที่คาบาจิไม่ได้ตามมาด้วย

เทสึกะไม่ตอบว่าอะไร แต่ก็ออกจะหงุดหงิดที่อาโตเบะยังทำตัวเป็นแกนกลางของโลกแม้แต่ตอนที่อยู่นอกสนาม ความเก่งกาจชนิดหาตัวจับได้ยากในเทนนิสของอาโตเบะ ไม่แปลกอะไรที่คน ๆ นี้จะทำตัวเย่อหยิ่งเมื่ออยู่ในคอร์ด แต่ไม่ใช่กับที่นี่

ฉันนึกว่านายเป็นคนที่รู้จักกาลเทศะมากกว่านี้เสียอีก อีกหนที่คำพูดของเทสึกะกระตุ้นความหงุดหงิด คนอย่างหมอนี่คงยอมสยบไม่เป็นสินะ กะแค่อ้อนวอนนิด ๆ หน่อย ๆ เขาก็กะจะยอมคืนแว่นให้ดี ๆ แล้วแท้ ๆ

เหอะ รู้ดีสิเทสึกะ คนอย่างฉันรู้ดีว่านี่เป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่าย ๆ ที่จะได้สั่งสอนนาย ...ว่าควรจะรู้จักยำเกรงฉันคนนี้ซะบ้าง... อาโตเบะคิดพลางเอาแว่นตาที่คว้ามาได้ใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินหนี อยากรู้จังนะว่าคนอย่างนายจะเข้าพิธีชงชาทั้งอย่างนี้ได้รึเปล่า

มากไปแล้วนะ อาโตเบะ เทสึกะเองก็เริ่มชักจะมีน้ำโห ถ้าเป็นเรื่องอื่นยังพอทน แต่การมากวนสมาธิของเขาด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้มันน่ารำคาญเป็นที่สุด แต่ชายที่หันหลังให้กลับแค่ยักไหล่ ราวกับไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ

เทสึกะคว้าไหล่ร่างเพรียว เขาหมดความอดทนกับเรื่องบ้า ๆ นี่แล้ว ทันทีที่ดึงให้อีกฝ่ายหันมา ฝ่ามือเรียวกลับฟาดลงที่ซีกหน้าของตน แม้จะไม่รุนแรงนัก แต่ก็เพียงพอจะทำให้เทสึกะโกรธ

ขออนุญาตด้วย ก่อนจะแตะต้องฉัน

นายก็ควรจะขออนุญาตก่อนจะหยิบของของคนอื่นไปตามใจชอบ ร่างสูงย้อน แล้วยื่นมือไปหยิบของของตนคืน แต่อาโตเบะมีหรือจะยอมง่าย ๆ เขาคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น ปรายสายตาท้าทาย

สบายใจจริงนะ เทสึกะ แขนข้างนี้ไม่เป็นไรแล้วรึไง

ปล่อย... แววตาสีน้ำตาลไหววูบหนึ่ง เทสึกะรู้สึกฝังใจเรื่องแขน... เขาไม่ได้คิดแค้นอาโตเบะ เพราะเขาเลือกที่จะดึงดันเล่นต่อเอง แต่ความจริงที่ว่าแขนที่บาดเจ็บนี้ไม่สามารถเล่นเทนนิสได้อย่างหวัง มันก็ชวนให้ปวดใจนัก

โดนแหย่เข้าหน่อยก็ทนไม่ได้แล้วรึ... ยังอ่อนหัดนะเทสึกะ อาโตเบะคลายมือออก แววตาคมจ้องลึกลงในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เขารู้... ว่าเทสึกะรู้สึกยังไง คงไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์นักถ้าแขนล้ำค่าของตนต้องมีสภาพ ใช้การไม่ได้ ถึงแม้จะชั่วคราวก็ตาม อาโตเบะรู้... แต่ไม่มีวันเข้าใจ

ผู้ชายที่คู่ควรเป็นคู่แข่งของฉัน ไม่เคยอ่อนแอหรอกนะ เทสึกะ

ความเงียบเป็นคำตอบอีกครั้ง เทสึกะหยิบแว่นตาของตนออกมาจากกระเป๋าเสื้อของอีกฝ่ายได้สำเร็จ แล้วยกขึ้นสวมอย่างเดิม

แล้วนายจะเข้าร่วมพิธีชงชารึเปล่า มาดเคร่งขรึมจริงจังกลับมาอีกครั้ง นี่ละนะ เทสึกะ อาโตเบะเพียงแต่ยักไหล่ กริยาที่เทสึกะตีความว่า ยังไงก็ได้ แต่อาโตเบะหมายถึง ขึ้นอยู่กับนาย

ก็ตามใจ อย่าวุ่นวายล่ะ ยังไม่ทันจะเหลียวหลัง อาโตเบะก็กล่าวแทรก

เชื้อเชิญแขกน่ะ ทำเป็นรึเปล่า เทสึกะ น้ำเสียงเด็ดขาดดังไล่หลังมา อาโตเบะไม่คิดจะสนใจพิธีชงชาแม้แต่นิดเดียว แค่อยากจะรู้ว่าเทสึกะจะรู้จักพูดจาเชิญชวนยังไง แล้วด้วยวิธีแบบไหน นั่นต่างหากที่น่าสนุก

คนสมบูรณ์แบบอย่างเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่านอกคอร์ทเทนนิส เทสึกะ คุนิมิตสึ มีอะไรอย่างอื่นที่น่าสนใจบ้างรึเปล่า

เทสึกะทำหน้าเฉยเมยมองหน้าอีกฝ่ายที่ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อีกสักพัก จนคิดว่าได้รับการยืนยันว่าเจ้าตัวไม่ได้พูดเล่น จึงเอ่ยแนะนำ ตามฉันมา

จืดชืดเป็นที่สุด... เอาเถอะ นั่นก็เทสึกะล่ะนะ...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ขอบคุณสำหรับดอกไม้

ประโยคสุดท้ายที่เทสึกะบอกหลังจากงานชงชาวันนั้นยังทำให้อาโตเบะยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง คนที่ดูด้านชาไร้ความรู้สึกอย่างเทสึกะก็มีด้านที่อ่อนไหวเหมือนกันนี่ อาโตเบะนึกแล้วยิ้มอย่างพอใจ ไม่ได้สังเกตสมาชิกทีมที่กระซิบกระซาบอยู่รอบตัวเลยซักนิด

อาโตเบะยิ้มทั้งวันเลย ฉันล่ะสยองเป็นบ้า มุคาฮิว่า

เห... ทำไมล่ะครับ ผมว่ากัปตันยิ้มแบบนั้นแล้วออกจะดูดี โอโทริออกความเห็นบ้าง ยิ้มแบบนั้นน่ะ เหมือนคนที่กำลังมีความรักเลยนะครับ ใช่มั้ยครับรุ่นพี่ชิชิโดะ

เจ้าบ้า แล้วทำไมต้องมาถามฉันด้วยเล่า! รุ่นพี่ที่โดนทักหน้าแดงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ

อย่างนี้ก็แปลว่า... ข่าวลือเมื่อวันก่อนที่รุ่นพี่จิโร่ว่ามา ก็เป็นเรื่องจริงงั้นหรอครับ วากาชิ ฮิโยชิตั้งข้อสังเกตบ้าง เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ดูนิ่งที่สุด ทั้ง ๆ ที่เป็นปี 1

ใช่ม้า ๆ ฉันพูดไม่ผิดใช่มั้ยล่ะ แล้วก็ไม่ได้ละเมอด้วย! จิโร่รีบกระโดดเข้ามาร่วมวงสนทนา เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มหัวข้อที่น่าสนใจ ฉันเดาว่าอาโตเบะต้องไม่อยากให้พวกเราไปขัดจังหวะเวลาเดทก็เลยเก็บไว้เป็นความลับแหง ๆ!

หือ... อย่างอาโตเบะจะทำอย่างนั้นหรอ ชิชิโดะเริ่มคิดจริงจังเพราะสถานการณ์พาไป ตามปกติแล้วเรื่องของอาโตเบะเขาไม่เคยสนซะหน่อย โจทาโร่ นายว่าไง

แล้วทำไมรุ่นพี่ต้องหันมาถามผมละครับ โอโทริยิ้มซนย้อนคำตอบให้รุ่นพี่ของตน จนคนถามแปลงร่างเป็นรุ่นพี่ขี้งอนไปเลย

ถ้าเป็นอาโตเบะ ฉันว่าหมอนั่นน่าจะป่าวประกาศไปทั่ว แล้วเอาตัวแฟนมาโชว์ซะมากกว่าละมั้ง... นายว่างั้นมั้ย ยูชิ อย่างอาโตเบะคงไม่ทำอะไรหลบ ๆ ซ่อน ๆ หรอกเนอะ มุคาฮิหันไปถามคู่หูของตนบ้าง ใบหน้าใต้กรอบแว่นไม่ได้บ่งบอกว่าเขาสบอารมณ์กับไอ้หัวข้อสนทนานี้เลย

ใครจะไปรู้ว่าอาโตเบะคิดอะไรอยู่ ขนาดเขาเฝ้ามองฝ่ายนั้นมานานยังไม่เคยเข้าใจซะทีว่าอาโตเบะคิดอะไรอยู่กันแน่ ประสาอะไรกับเจ้าพวกที่เหลือนี่กัน คนที่จะพอรู้ก็คงจะมีคาบาจิละมั้ง ถ้าเจ้านั่นยอมบอก หรือพูดคำอื่นได้นอกจาก อุส ล่ะนะ

แต่ว่า... รอยยิ้มอิ่มเอมแบบนั้น... โอชิทาริก็ไม่เคยเห็น เวลาอาโตเบะดีใจอะไรซักอย่าง รอยยิ้มมันไม่ใช่แบบนั้น ปกติแล้วกัปตันทีมเฮียวเทมักจะมีรอยยิ้มแสดงความเย่อหยิ่ง บางครั้งก็เติมแววเหยียดหยามอีกฝ่ายไว้ด้วย โอชิทาริสงสัยนักว่าใครกันที่ทำให้อาโตเบะยิ้มแตกต่างออกไปได้

คำตอบนั้น... ถ้าหากโอชิทาริฉุกใจคิดซักนิด คงได้หาคำตอบได้ไม่ยาก รอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นก่อนจะได้ลงแข่งกับเทสึกะมีบางส่วนคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของอาโตเบะในตอนนี้มากทีเดียว

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ลีมูซีนคันหรูจอดรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนเหมือนอย่างเคย อาโตเบะเดินมาพร้อมกับคาบาจิเพื่อนคู่หูที่ทำหน้าที่แบกสัมภาระมาให้ถึงรถ แต่แล้วบุคคลคุ้นตาที่ยืนรออยู่ด้านหน้าก็ทำให้อาโตเบะประหลาดใจระคนกับความรู้สึกอีกอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เทสึกะ?

ร่างสูงที่สังเกตเห็นคนที่ตนรอมาเสียที ก็ตรงเข้าประเด็นทันที นายลืมนี่ไว้ ผ้าเช็ดหน้าไหมเนื้อดีสีเขียวอ่อนถูกยื่นมาให้เจ้าของ แต่อาโตเบะไม่ได้ยื่นมือรับ

เดินมาถึงที่นี่เพราะของแค่นี้น่ะหรอ นายนี่ว่างมากกว่าที่ฉันคิดนะ เทสึกะ

กัปตันแห่งเซชุนเริ่มเฉยชินกับคำพูดแดกดันของอีกฝ่าย คงพูดแบบนั้นจนติดเป็นนิสัย แต่จริง ๆ แล้วคงไม่ได้คิดอะไร ฉันไม่อยากให้นายมาคิดค่าเสียหายกับผ้าเช็ดหน้าของนายหรอกนะ เทสึกะพูดติดตลก คะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายรีบ ๆ รับผ้าเช็ดหน้าคืนไปเร็ว ๆ

หึ... ปลายนิ้วยื่นออกไปรับผ้าเช็ดหน้าบางคืน สัมผัสปลายนิ้วของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ไม่ได้กล่าวคำขอบคุณใดออกไป แต่เดินตรงไปที่รถของตนที่มีคนขับรอเปิดประตูให้อยู่แล้ว

อาโตเบะเรียกคาบาจิมาส่งข้าวของให้คนรับใช้ ส่วนเทสึกะที่เห็นว่าหมดธุระของตนแล้วจึงเดินออกไปเงียบ ๆ แต่ถูกเรียกไว้เสียก่อน

เทสึกะ ฉันจะไปส่ง อาโตเบะเสนอ ซึ่งฟังแล้วดูเป็นคำสั่งเสียมากกว่า ทั้งยังพูดดักทางไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายขัด ห้ามปฏิเสธ

เทสึกะไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ดีเสียอีกจะได้ประหยัดเวลา ถึงอาจจะต้องนั่งฟังคำถากถางอะไรอีกนิดหน่อยคงไม่ถึงกับทนไม่ได้ อาโตเบะยักยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายว่าง่ายไม่ต้องให้พูดซ้ำ บอกลาคาบาจิแล้วพาเทสึกะไปส่ง ไหน ๆ อุตส่าห์เอาของของเขามาให้ถึงที่ ถ้าจะปล่อยให้เดินกลับบ้านก็ดูแล้งน้ำใจไปหน่อย เดี๋ยวใครจะครหาว่าคนรวยอย่างเขาไม่รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา

เทสึกะบอกทางคนขับรถอย่างไม่มีปัญหา ที่ทางแถวนี้ไม่ได้วกวนอะไรนัก จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ไกลจากบ้านเขาเท่าไหร่ อาโตเบะเหลียวดูซีกหน้าของกัปตันแห่งเซชุน เวลาที่ใส่กาคุรันแบบนี้ก็ดูหน้าอ่อนลงอีกนิด แต่ก็ยังถือว่าแก่สำหรับเด็กม. ต้นอยู่ดีล่ะนะ

แมทช์ครั้งต่อไปของนาย คิดว่าเมื่อไหร่

ตามกำหนดแล้วก็ โจเซโชนัน น่าจะอีก 3 อาทิตย์

ฉันไม่ได้ถามถึงทีมนาย ถามถึงแมทช์ของนายต่างหาก

เทสึกะนิ่งไป ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นยังไง .... ไม่รู้เหมือนกัน

เหอะ... อาโตเบะถอนใจพรืด ช่างเป็นคนที่อืดอาดเสียจริง น่ารำคาญเป็นบ้า แต่เวลาอยู่ในคอร์ททำไมถึงได้เปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคนได้นะ ถ้าเทสึกะไม่เก่งกาจ ชีวิตนี้คนอย่างเขาคงไม่มาตอแยด้วยเด็ดขาด

แล้วไง? คิดจะทำอะไรบ้างรึเปล่า ในฐานะคู่แข่งที่ตั้งตารอจะเอาชนะนายในสภาพที่สมบูรณ์น่ะ รู้จักเกรงใจกันซะบ้างสิ อาโตเบะพูดเอาแต่ใจอย่างกับเป็นเรื่องที่ทำได้ง่าย ๆ ไม่รู้ตัวหรอกว่าสิ่งที่กำลังทำน่ะมันแสดงออกว่าตัวเองยึดติดกับคนตรงหน้าขนาดไหน

ต้องการอะไรกันแน่ อาโตเบะ เทสึกะเปลี่ยนคำถาม เข้ามาวนเวียนรอบๆ ตัวฉันแบบนี้ ต้องการอะไร? ถ้าจะพูดกันแต่เรื่องเดิม ๆ พวกนี้มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก ยังไงตอนนี้ฉันลงเล่นกับนายไม่ได้ จนกว่าแขนจะหายดี รู้อย่างนั้นแล้ว ก็เลิกมายุ่งซะที

อาโตเบะถึงกับเลือดขึ้นหน้า ไอ้หมอนี่บังอาจหาว่าเขาเป็นฝ่ายไล่ตามงั้นหรอ คนอย่างเขามีแต่คนอื่นมาคอยตามใจด้วยซ้ำ มากไปแล้วนะ เทสึกะ ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าสำคัญตัวเองผิด

ฉันแค่พูดความจริงเท่านั้น ร่างสูงเถียง ฉันไม่รู้ว่านายจงใจหรือว่าแกล้งทำกันแน่ แต่สิ่งที่นายทำมันกำลังทำให้ฉันรำคาญ

อ๋า? เป็นฉันมากกว่าที่ควรจะพูดประโยคนั้น นายคงคิดว่าตัวเองแน่มากสินะ ถึงได้กล้าพูดแบบนั้นกับฉันคนนี้น่ะ เหอะ ถ้าแขนซ้ายของนายใช้ไม่ได้อย่างนี้ไปตลอด อย่าหวังเลยว่าคนอย่างฉันจะเสียเวลามาเสวนาด้วย รู้ไว้ซะ! อาโตเบะระเบิดอารมณ์ใส่อีกฝ่าย เอ่ยคำแดกดันไปก่อนความคิด พอดีกับที่ลีมูซีนคันหรูเคลื่อนมาถึงที่หมาย

ฉันจะจำไว้ เทสึกะตอบก่อนจะเปิดประตูรถออกไป ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ราวกับพูดเพราะหน้าที่ ขอบใจที่อุตส่าห์มาส่ง

เบาะหนังนุ่มชั้นดีถูกจิกแน่นจนทิ้งเป็นรอย อาโตเบะรู้สึกเจ็บใจตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น เมื่อถามใจตัวเองดี ๆ แล้วอาโตเบะรู้ว่าลึก ๆ เขารู้สึกยังไงกับเทสึกะ ต่อให้แขนข้างนั้นใช้การไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้หมดความหมายไปเสียหมด เขาแค่ไม่อยากยอมรับ

บ้าเอ้ย... คำสบถที่หลุดรอดมาลอย ๆ อาโตเบะไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังด่าใคร อาจจะเป็นผู้ชายเย็นชาไร้ความรู้สึกคนนั้น หรืออาจจะตัวเอง...

To be continued...

อยากบอกว่า...

เขียน! ยาก! โคด!

ไอ้บ้าตัวนึงก็ควาย ใครพูดอ้อม ๆ อะไรไม่รู้สึกไอ้คุณชายหลงตัวเองก็ปากไม่ตรงกะใจ ทำไงจะรักกันวะ หาหนทางอยู่เนี่ย