KeeChan

ฮา ๆ วันนี้อัพบล็อคเพื่อออม ฮี่ อ่านเล่ม 6 จบแล้วใช่ม้าย ก็จงอ่านฟิคให้ระทมอีกรอบ

***Spoiler Warning***

Darren Shan Vol. 6 The Vampire Prince

ใครที่ยังอ่านเล่ม 6 ไม่ถึงหน้า 131 อย่าอ่านบล็อคนี้น้อ ไม่งั้นช็อคโลกเหลือหลาย อย่าแม้แต่ลากไปเมนท์ด้วย เพราะว่าข้างล่างเรามีข้อความที่สปอยล์ตัวใหญ่เบ้อเริ่มอยู่นะ

.

.

.

.

.

.

Last

การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว พวกเราสามารถขับไล่แวมพานีซออกไปจากหุบเขาได้ แต่ผมกลับไม่สบายใจเอาซะเลย เหตุการณ์ยังไม่จบสิ้น มันเป็นเพียงการเริ่มต้นเปิดฉากสงครามครั้งใหญ่ ภาพการฆ่าฟันเพื่อเอาชีวิตรอดยังคงติดตาผมอยู่ เป็นครั้งแรกที่ผมลงมือฆ่าคน ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ถึงคน ๆ นั้นจะเป็นศัตรูก็ตาม

ไม่มีใครต้องการให้สงครามเกิดขึ้น มันทำให้เราทุกคนสูญเสีย สิ่งที่เคอร์ดาพยายามทำจะยุติสงครามได้หรือเปล่าผมไม่มีทางรู้เลย เพราะผมทำลายแผนการของเขาไปแล้ว ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าสิ่งที่ผมทำไปถูกต้องหรือเปล่า

พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เคอร์ดาจะถูกทิ้งลงไปบนขวากจนกว่าเขาจะตาย บรรยากาศการตัดสินโทษของเขาที่ผ่านมาเมื่อครู่กดดันผมเสียจนอึดอัด ผมต้องกลั้นใจนิ่งเฉยและยอมรับฟังคำตัดสินที่ส่งเขาไปสู่ความตายโดยไม่คัดค้านใด ๆ ระหว่างทางที่เดินมาที่ห้องอาหาร ผมกุมชายผ้าคลุมของคุณเครปสลีย์แน่น ทรมานใจกับคำตัดสินโทษประหารของเคอร์ดาเหลือเกิน

ตั้งแต่วันที่เหตุการณ์สงบ ผมก็ยังกังวลมากเสียจนกินอะไรไม่ลง ยิ่งคำประกาศของเคอร์ดาเกี่ยวกับจ้าวแห่งแวมพานีซ เขาเป็นคนที่พยายามช่วยกอบกู้ทั้งเผ่าพันธุ์ แต่กลับต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ ผมคิดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านมาก็รู้สึกแย่จนอาหารที่กลืนลงคอไร้รสชาติ แม้แต่รสเลือดก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนเดิม บรรยากาศในห้องก็ดูเงียบเหงานัก นอกจากผม กับฮาร์แคต ก็มีซีบากับคุณเครปสลีย์ แล้วก็แวมไพร์อีก 2 คนนั่งอยู่คนละมุมเท่านั้น

เธอสบายดีหรือเปล่า..... ดาร์เรน ฮาร์แคตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น

ผมสบายดีฮะ ไม่มีอะไรหรอก ผมยืนยันคำตอบเดิมกับคำถามนั้นที่เขาคอยถามซ้ำ ๆ

แต่เธอทำหน้าอย่างกับว่า........... ถูกตัดสินโทษประหาร.......เสียเอง เขาว่า พยายามใส่น้ำเสียงหยอกล้อเพื่อให้ผมร่าเริงขึ้น

ขนาดนั้นเชียวหรือฮะ ผมยิ้มให้ฮาร์แคต แต่เป็นรอยยิ้มที่ปั้นขึ้นเพื่อให้คนที่มองเห็นสบายใจเท่านั้น เมื่อนึกถึงเคอร์ดา รอยยิ้มของผมก็หายไปอีก

ทุกคนเป็นห่วงเธอ......... มากนะ ฮาร์แคตบอก เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ห่วงใยผมมากเหมือนกัน โดยเฉพาะคุณเครปสลีย์............ ฉันเห็นเขาคุยกับ............ซีบา เรื่องของเธอ

ผมมองไปหาคุณเครปสลีย์ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะห่างออกไป เขานั่งข้างเคียงกับซีบา กำลังคุยกันเรื่องของผมอย่างที่ฮาร์แคตบอกหรือเปล่า ผมมองคนทั้งสองอย่างใจลอย น่าอิจฉาที่คุณมีใครสักคนรับฟังและปรับทุกข์ได้ทุกเรื่อง

เคอร์ดาเคยเป็นคนที่รู้ใจผม ผมไว้ใจเพราะเขาเปิดอกรับฟังผมในทุกเรื่อง แต่ว่าตัวผมไม่มีความหมายสำหรับเขาเลย มันน่าแค้นใจนักที่เขาทรยศผม ทำร้ายจิตใจผมอย่างแสนสาหัส ผมไม่มีวันยกโทษให้เขาเด็ดขาด โทษที่เขาได้รับก็สมควรแล้วนี่ แต่พอนึกว่าเคอร์ดาจะหายไปจากโลกนี้ ทำไมผมจะต้องรู้สึกเหมือนอะไรในชีวิตขาดหายไปด้วยนะ

ดาร์เรน เธอฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฮาร์แคตเรียกผมที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองให้รู้สึกตัว

ผมคงเหม่อมากไปนิด เลยไม่ได้ยินอะไรที่เขาว่ามา เอ๋ .. ฮะ? มีอะไรหรือ

ฉันบอกว่า............... ช่างเถอะ ดูท่าทางเขาคงลำบากใจกับท่าทีของผมตอนนี้ไม่น้อย ผมเองก็เข้าใจดีเลยละ สภาพผมตอนนี้ไม่ว่าใครเห็นก็คงเอือมระอา ผมรู้ตัวว่ากำลังสับสนและหลงทาง จะมีใครสักคนไหมนะที่ดึงผมกลับมาให้เป็นคนเดิมได้อีกครั้ง

ป่านนี้เคอร์ดาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ เขาจะแค้นผมขนาดไหนนะ ผมไม่อยากให้เขาคิดว่าผมเต็มใจทำแบบนี้เลย มันเป็นทางเลือกที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับผมที่ต้องทำร้ายเขา ผมอยากให้เขาเข้าใจเหลือเกินว่าเขาสำคัญกับผมแค่ไหน เพราะอย่างนั้นผมถึงผิดหวังจนหัวใจแทบแตกสลายเมื่อรู้ว่าเขามีเรื่องเลวร้ายปิดบังไว้ และไม่อาจยอมให้เขาทำความผิดพลาดที่ร้ายแรงได้อีก

ค่ำคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่ผมจะมีโอกาสพบเขา ถึงจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ก็ตาม แต่ผมอยากพบเขา ผมไม่รู้ว่าเพื่ออะไร แค่อยากพบเขาเท่านั้นเอง

พ่อหนุ่มคนนี้หัวใจล่องลอยไปถึงไหนแล้ว เสียงของซีบาดังขึ้นเหมือนกับอยู่ใกล้ ๆ จนผมงุนงง ถ้าเขาพูดอะไรเสียงน่าจะฟังอยู่ไกลกว่านี้ไม่ใช่หรือ ในเมื่อเขานั่งอยู่ห่างจากผมพอควรเหมือนกัน

อ้ะ เหวอ! ผมอุทานเมื่อเห็นซีบาอยู่ตรงหน้า

ซีบากับคุณเครปสลีย์เดินมาถึงตัวผมตั้งแต่เมื่อไรผมไม่รู้ตัวเลย น่าอายจริง ๆ ที่ผมใจลอยบ่อยแบบนี้

ขอโทษฮะ ที่ผมเสียมารยาท

คิดเรื่องอะไรอยู่หรือดาร์เรน เธอถึงใจลอยได้ขนาดนี้ ซีบายังคงส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ผมเสมอ แต่รอยยิ้มนั้นก็แตกต่างจากเคอร์ดา ยิ่งทำให้ผมหวนคิดถึงใบหน้าสดใสนั้นที่อีกไม่นานจะไม่ได้เห็นอีกต่อไปแล้ว

คุณซีบาฮะ ผม..... นี่เป็นโอกาสสุดท้าย หลังจากวันพรุ่งนี้ไปผมจะไม่ได้พบเคอร์ดาอีกต่อไปแล้ว ผมอยากพบเขาจนแทบทนไม่ไหว แต่ถ้าผมบอกออกไปว่าอยากพบกับคนทรยศคนนั้น คนอื่น ๆ จะรู้สึกอย่างไร

แต่ความต้องการของผมมาก่อนการคิดตรึกตรองใด ๆ ผมอยากไปพบเคอร์ดา จะได้ไหมฮะ ผมถามออกไปโดยไม่ทันได้คาดคิดว่ามันเป็นคำขอที่ดูแปลกประหลาดเพียงใด

แต่ซีบากับคุณเครปสลีย์ดูไม่ตกใจกับคำถามของผมเลย ซีบายิ้มให้ผม แล้วหันไปพูดกับคุณเครปสลีย์ เธอเริ่มเรียนรู้เป็นครูที่ดีแล้วนะลาร์เทน คุณเครปสลีย์ยิ้มให้ซีบาเมื่อได้รับคำชม ปล่อยให้ผมไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว

ซีบาหันมายิ้มให้ผมอีก แล้วบอกว่า ไปค้นหาสิ่งที่รบกวนจิตใจเธอให้พบเถอะ ในขณะที่คุณเครปสลีย์วางท่าทางเรียบเฉย เขาพยักหน้าตอบรับเป็นเชิงบอกว่าให้ผมทำตามที่ซีบาพูด

ผมไม่ได้แสดงความดีใจจนออกมาทางสีหน้า รู้สึกหวั่น ๆ เสียด้วยซ้ำที่จะก้าวไปเผชิญหน้ากับเคอร์ดา แต่ก่อนที่สมองผมจะกลั่นกรองความคิดวุ่นวายทั้งหลาย ขาทั้งสองก็พาผมวิ่งออกไป เพื่อไปพบกับคนที่ทรยศต่อความรู้สึกของผมอย่างไม่อาจให้อภัยได้

############################################

ผมเดินไปถึงที่ที่เคอร์ดาถูกคุมตัวไว้ เขาอยู่ในห้องที่กั้นด้วยลูกกรงที่คงแข็งแรงเกินกว่าเหล็กแน่ ๆ ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่ามันทำด้วยอะไรก็เถอะ มียามสองคนเฝ้าอยู่หน้าถ้ำ แต่เขาก็ปล่อยให้ผมเข้าไปโดยไม่ซักถามอะไร ผมเดาว่าทั้งคู่คงแน่ใจว่าไม่มีใครพานักโทษหนีไปจากคุกอันแข็งแกร่งนี้ได้ หรือไม่ก็คงไม่คิดว่าคนครึ่งแวมไพร์อย่างผมไม่มีปัญญาพอจะทำอะไรได้หรอก

แต่จะเพราะอะไรผมก็ไม่สนใจ ผมมาถึงตรงนี้ก็เพียงเพื่อพบเคอร์ดาเท่านั้น

เขานั่งอยู่มุมหนึ่ง เขาทำหน้าเฉยเมยเมื่อเห็นผม ใครที่ไหนก็คงหงุดหงิดที่ต้องเจอหน้าคนที่ทำแผนที่คุณวางเอาไว้ซะดิบดีพังทลายไม่มีชิ้นดี

ดาร์เรน เสียงนุ่มนวลนั้นเรียกชื่อผม เขาลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้

ผมแค่อยากพบคุณ ผมบอกเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะตีสีหน้าอย่างไรเวลาอยู่กับเขา ได้แต่มีสีหน้าเคร่งเครียดและจ้องตาเขา ราวกับจะค้นหาความจริงที่มีอยู่ในนั้น

เราทั้งคู่นิ่งเงียบอยู่สักพัก ผมสูดลมหายใจลึก และถามคำถามที่ข้องใจออกไป

คุณแค้นผมไหม เคอร์ดาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจกับคำถามพิลึก ผมเป็นคนทำให้แผนของคุณพัง ผมเป็นต้นเหตุทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย แล้วผมก็เป็นคนที่กลับมาดัดหลังคุณ แถมเลือกวิธีเปิดเผยแผนของคุณท่ามกลางงานสถาปนาของคุณอีก ผมรัวเป็นชุด โดนทำขนาดนี้ใครที่ไหนจะไม่แค้น ผมเองก็เกลียดเขา แต่ผมไม่สามารถตัดความรู้สึกดี ๆ เกี่ยวกับเขาออกไปได้

ผมอยากให้คุณได้รู้...... ผมกลืนน้ำลาย ไม่มั่นใจว่าสิ่งที่พูดออกไปจะทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของผมมากขึ้นบ้างหรือเปล่า ว่าผมไม่ได้ยินดีเลยที่ต้องเปิดโปงว่าคุณเป็นคนทรยศ ผมเข้าใจว่าคุณพยายามจะกอบกู้เผ่าพันธุ์ด้วยวิธีที่คุณเชื่อ แต่ผมไม่เห็นด้วยกับวิธีของคุณที่ทำอะไรแบบนั้นไปโดยพลการ การที่คุณทำลายชีวิตพวกเดียวกันได้ง่ายดายขนาดนั้นทำให้ผมไม่สามารถเชื่อใจคุณได้อีกต่อไป แต่ผม.....

ฉันเข้าใจดี เคอร์ดาขัดขึ้น ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าตื่นเต้นทำตัวไม่ถูกเสียจนพูดจาสับสนไปหมด เป็นใครก็คงคัดค้าน ฉันพลาดเองที่มาเจอกับดาร์เรน แชน คนกล้า เขาหยอกด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มฝืน ๆ สำหรับคนที่รู้ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะต้องถูกประหาร ท่าทีของเขานับได้ว่าเยือกเย็นทีเดียว

เป็นความอ่อนแอของฉันเองแหละ ที่ไม่ตัดสินใจฆ่าเธอซะ เขาพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม ฉันนึกว่าเธอจะเข้าใจสิ่งที่ฉันทำ ถึงได้ช่วยเธอ รอยยิ้มแห่งความขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่ฉันก็คิดผิด

ผมเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศอึดอัดรอบตัว ผมไม่ควรมาพบเขาเลย ผมไม่กล้าสู้หน้าเขา ทำไมผมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยนะ เขาเป็นคนที่ผมควรจะแค้นเคืองด้วยซ้ำไป การที่เขาจ้องมองผมแบบนั้นมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองทำผิด ทั้ง ๆ ที่ผมเชื่อว่าผมทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เพราะเธอพิเศษกว่าที่ฉันคิดมากนัก อย่าเสียใจในสิ่งที่เธอทำลงไปเลย คงเป็นโชคชะตาที่ฉันไม่อาจขัดขืนได้ เขายิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มสดใสที่เสียดแทงหัวใจผมเหลือเกิน เพราะผมเป็นผู้ที่ลบรอยยิ้มนี้ให้หายไปตลอดกาล

ผมอยากบอกเขาว่าผมไม่อยากให้เขาต้องตาย อยากพาเขาหนีไปที่ ๆ จะไม่มีใครหาพบ แต่ไม่อาจเปล่งเสียงใด ๆ ออกไปได้ สิ่งที่ผมหวังมันเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่ไม่มีทางเป็นจริง

คุณเคอร์ดา คือผม........ ผมเรียกชื่อเขาออกไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไร ผมอยากขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยทำให้ผม ขอบคุณสำหรับความห่วงใยและความปรารถนาดีที่เขามอบให้ แล้วก็อยากกล่าว ขอโทษ ถึงมันจะฟังดูงี่เง่าก็ตาม

พอเถอะดาร์เรน ฉันเข้าใจว่าเธออยากจะบอกอะไร เพียงเท่านี้ความรู้สึกของเธอก็สื่อมาถึงฉันได้แล้ว เคอร์ดายังคงยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น ขอบใจมาก เขากล่าวแล้วขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น มีเพียงลูกกรงที่กั้นกลางระหว่างเราเท่านั้น

ช่วยฟังคำขอร้องของฉันอีกอย่างได้ไหม ผมเงยหน้ามองเขา แม้ดวงหน้าจะสดใส แต่ดวงดาสีฟ้าที่สวยงามกลับมีร่องรอยขุ่นมัวด้วยน้ำตาจาง ๆ ยิ่งเห็นเขาใกล้ ๆ ก็ยิ่งทำให้ผมอยากร้องไห้ นับแต่พรุ่งนี้ ผมไม่มีวันจะได้เห็นความงดงามของคน ๆ นี้อีกต่อไป

ขอให้ฉันได้กอดเธอ...... เป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้ายิ้มแย้มก็พลันถูกบดบังด้วยความเศร้าสร้อย

เคอร์ดาลอดมือผ่านลูกกรงโดยที่ไม่รอฟังคำตอบจากผม แต่ผมก็ไม่ได้ถอยหนี เพราะนี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะได้สัมผัสคน ๆ นี้

คนทรยศที่แสนอ่อนโยน ผมทั้งรักและเกลียดเขามาก แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เขาตาย แต่ผมไม่อาจคัดค้านกฎของแวมไพร์ที่มีมานานนับพันปีได้ โทษของคนทรยศคือความตายเท่านั้น

ถ้าหากเราได้เจอกันในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้............. ก็คงจะดี เขากระซิบข้างหูผมเบา ๆ และยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด ผมรู้สึกถึงสัมผัสของเส้นผมที่ปรกลงมาระกับไหล่ แต่ฉันดีใจนะที่เธอมาหาฉัน ทำให้ฉันรู้ว่าเธอไม่เห็นด้วยกับวิธีการของฉันอย่างตรงไปตรงมา ถ้าฉันไม่ตีความเข้าข้างตัวเองมากเกินไป ฉันเข้าใจว่าถ้าเป็นไปได้เธอคงอยากจะยกโทษให้ฉันใช่ไหม ดาร์เรน

ผมยิ่งปวดร้าวเมื่อได้ยินคำถามนั้น เคอร์ดาช่างใจร้ายจริง ๆ รู้ทั้งรู้ว่าถึงจะอยากทำอย่างนั้นแค่ไหน ผมก็ทำไม่ได้ เพราะหากไม่ยึดติดกับคำว่า ไม่มีวันยกโทษให้ ผมคงทนสูญเสียเขาไปไม่ได้ แต่ผมบอกเคอร์ดาอย่างนั้นไปตรง ๆ ไม่ได้ ไม่กล้าบอกแม้เพียงคำเดียวที่อัดอั้นอยู่ในใจ

ผมไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนคำตัดสินของเจ้าชาย คุณก็รู้ ทำได้เพียงประชดประชันเพื่อปกปิดความรู้สึกทั้งมวลที่มีให้เขาเพียงคนเดียว

ไม่มีอะไรจะทุกข์ไปกว่าการที่คนที่เรารักไม่เข้าใจเราอีกแล้ว เคอร์ดาคลายอ้อมกอดออก กล่าวประโยคที่เหมือนจะจงใจพาดพิงผมเหลือเกิน แต่เขากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะพูดต่อว่า ขอบใจที่เธอไม่ทำให้ฉันต้องทนทุกข์กับความรู้สึกนั้นอีกต่อไป

เคอร์ดาค่อย ๆ ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของผมอย่างแผ่วเบา ฉันแน่ใจได้ใช่ไหมว่าเธอคงจะไม่ลืมฉัน

คุณนี่ถามอะไรบ้า ๆ ผมว่าเขาเสียงเครือ ถึงพยายามจะเก็บความเศร้าไว้แค่ไหน แต่ขีดจำกัดของผมคงหมดลงแต่เพียงเท่านี้ ผมเบื้อนหน้าหนีเขาเพื่อซ่อนน้ำตาที่คลอออกมา ผมจะทำได้อย่างไรกัน คนอย่างคุณน่ะ ถึงอยากจะลืมก็ลืมไม่ได้หรอก ผมคงไม่สามารถกลั้นน้ำตาที่เต็มตื้นขึ้นมาได้อีกต่อไป หยดน้ำตาไหลรินจรดปลายคางผมแล้วร่วงลงสู่พื้น

แม้จะตาย...... ผมกล่าวเบา ๆ ไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา เพราะถ้าทำอย่างนั้นเคอร์ดาคงยิ่งลำบากใจที่ต้องเห็นใบหน้าของผมที่อาบไปด้วยน้ำตา ก็ขอให้คุณมีชัย ผมทำสัญญาณมรณสัมผัสทั้ง ๆ ที่ยังก้มหน้าอยู่ และเดินกลับออกมาเงียบ ๆ

ขอให้เธอโชคดี ดาร์เรน แชน เสียงที่กล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้ายแว่วจากด้านหลังเบา ๆ จนแทบจะไม่ได้ยิน

ผมเดินไปได้แค่สองสามก้าวก็หันกลับมา หมายจะมองหน้าเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย แต่เขาหันหลังให้ผม แม้ว่าผมจะหันกลับไปมองอีกสักกี่ครั้งเขาก็ไม่มีท่าทีจะหันกลับมามอง แต่ผมก็สังเกตเห็นไหล่ของร่างนั้นสั่นเบา ๆ

ผมคิดว่าเขาคงกำลังร้องไห้

############################################

เธอไม่เข้าใจหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น มันดูเลวร้าย แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ถ้าฉันอธิบายอย่าง....

แม้ว่าผมจะกลับมาถึงห้องตัวเองแล้วก็ตาม เสียงของเคอร์ดาที่พยายามจะอธิบายเหตุผลเบื้องหลังการกระทำอุกอาจที่เขาทำลงไปยังคงสะท้อนกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของผมอย่างแจ่มชัด พร้อมกับคำตัดรอนของผมที่สวนกลับไปในทันทีอย่างดื้อดึงและไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้น

เอาคำอธิบายของคุณไปลงนรกซะ!

ภาพเหตการณ์อันน่าตกใจยังคงฉายวนเวียนไปมาในความคิดของผม ภาพที่เคอร์ดาลงมือปลิดชีวิตแกฟเนอร์ เพิร์ล ผู้ไม่รู้เรื่องราว ถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่าทำไปเพื่อเผ่าพันธุ์ก็ตาม ทุกอย่างฟังดูสมเหตุสมผลตามมุมมองของเขาดีอยู่หรอก แต่สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่! ผมไม่อาจยกโทษให้เขาได้ ไม่ใช่เรื่องที่เขาร่วมมือกับแวมพานีซ แต่เป็นเพราะเขาเป็นคนฆ่าแกฟเนอร์ด้วยมือของเขาเอง ผมจึง.............

ผมจึงต้องเปิดโปงการกระทำอันชั่วร้ายของเขา แล้วส่งเขาไปสู่ความตาย

ผมนอนพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย มันอาจจะไร้เหตุผลสิ้นดี แต่ผมไม่อาจทำใจให้เกลียดเขาได้ทั้งหมด เพื่อนที่แสนดีที่คอยช่วยเหลือผมด้วยความจริงใจอย่างสุดความสามารถ ความอ่อนโยนที่เขามีให้ผม ผ่านสายตา รอยยิ้ม คำพูด สัมผัส ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่การเสแสร้ง ผมรู้ดี

แต่..........

ถึงจะเข้าใจอย่างไร แต่ผมก็ไม่อาจทำใจยอมรับได้ ทำไม่ได้จริง ๆ

นายไม่เข้าใจ ฉันไม่มีทางทำร้ายนายได้ ฉันเกลียดสิ่งที่มันเกิดกับฉัน ฉันแค่ทำไปเพื่อ...
ไม่ต้องมาเล่านิยายรันทดให้ฉันฟังหรอก

ความคิดของผมชะงัก เมื่อจู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยจากวันเวลาอันห่างไกลหวนกลับมาอีกครั้ง ความคิดของผมสะดุดลง สิ่งที่ผมเคยทำลงไปในอดีตย้อนกลับมาหลอนลวงผมอีกครั้ง

นายวางแผนเรื่องนี้ไว้ทั้งหมดใช่ไหม นายบอกเขาว่าฉันชั่วร้าย นายทำให้เขาปฏิเสธฉันเพื่อที่นายจะได้.....

คำกล่าวหาที่เคยทำให้ผมเจ็บปวดใจมากครั้งหนึ่ง

คุณร่วมมือกับพวกเขา คุณมันคนทรยศ!

แต่ครั้งนี้เป็นผมเองที่กล่าวถ้อยคำเหล่านั้น ด่าทอใส่คนที่แท้จริงแล้วปรารถนาดี แต่ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับทำให้ผมไม่สามารถมองเห็นจุดมุ่งหมายที่แท้จริงเบื้องหลังการกระทำนั้นได้

ผมหัวเราะกับตัวเองด้วยความสมเพช ทั้ง ๆ ที่ผมเคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันแท้ ๆ แต่กลับไม่ฉุกใจอะไรเลย การกระทำของผมที่เอาแต่โวยวายเพราะความโกรธโดยไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้นนั้น เหมือนสตีฟไม่มีผิด......

ผมตะลึงกับความจริงข้อนี้ที่ได้รู้ น้ำตาผมไหลรินอาบแก้ม ผมจำได้ดีว่ามันปวดร้าวแค่ไหนที่ได้ยินคนที่เรารักตวาดใส่หน้าว่าเป็นคนหักหลัง และไม่มีวันยกโทษให้ไปตลอดชีวิต แต่ผมก็ยังทำเช่นนั้นไปกับเคอร์ดา คนที่ปรารถนาดีกับผมเรื่อยมา

ผมซบหน้าร้องไห้กับหมอน อัดอั้นตันใจในขีดจำกัดของตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่เดือดพล่าน และนิ่งฟังเหตุผลของเคอร์ดาได้

แต่ในขณะเดียวกันผมก็คิดว่าหากผมยอมรับฟัง ผมจะสามารถยอมรับในสิ่งที่เขาจะทำได้อย่างนั้นหรือ ไม่มีทางแน่ ๆ!

ฉันช่วยชีวิตเธอไว้นะ
แลกกับชีวิตของแกฟเนอร์น่ะเหรอ

เคอร์ดาฆ่าแกฟเนอร์เพื่อช่วยผม และเผ่าพันธุ์ของเรา
ส่วนผมก็ฆ่าตัวผมเอง เพื่อช่วยชีวิตสตีฟ
ฟังดูเผิน ๆ แล้วเป็นอะไรที่ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย เพราะอย่างนี้แหละ ถึงได้มองไม่เห็นคุณค่าของความหวังดีที่อีกคนทุ่มเทให้ด้วยการเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง

ไม่น่าแปลกที่สตีฟจะไม่เชื่อใจผม ตอนนี้ผมรู้ซึ้งดีถึงความรู้สึกที่ถูกคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนทรยศ ไม่ว่าใครก็คงไม่อาจทำใจยอมรับได้ ไม่ว่าจะมีเหตุผลใด ๆ มาอ้างก็ตาม

การถูกคนที่เชื่อใจทรยศ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกขวากแทงหัวใจจนทะลุเสียอีก

ผมร้องไห้หนักขึ้นเมื่อนึกถึงความรู้สึกของสตีฟ เขาแค้นผมถึงขั้นสาบานว่าจะลงมือตอกหลาวทะลุหัวใจผมด้วยตัวเอง ผมไม่เคยเข้าใจว่าเขารู้สึกแบบไหนถึงจะตัดใจฆ่าเพื่อนสนิทได้ลงคอ พอได้เจอกับตัวเองผมถึงเข้าใจ ผ่านมา 6 ปีแล้วนับแต่ครั้งสุดท้ายที่ผมพบสตีฟ และผมก็เชื่อว่าไฟแค้นในใจเขาก็คงยังไม่จางหายไป

แต่ก็น่าเศร้าที่การตัดสินใจทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก กลับกลายเป็นการทรยศหักหลัง ทุกครั้งที่ผมพยายามกลั้นน้ำตา น้ำใส ๆ ก็กลับพรั่งพรูออกมาอีก

ดาร์เรน เธอหลับแล้วหรือยัง เสียงที่คุ้นเคยเรียกให้ผมหลุดออกจากห้วงความคิด คุณเครปสลีย์นั่นเอง ผมปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหันไปหาคุณเครปสลีย์ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นผมเศร้าซึมที่อาจทำให้เขาหดหู่ตามไปด้วย

ยังฮะ คุณมีอะไรหรือเปล่า ผมพยายามปั้นน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นปกติมากที่สุด เขายังคงใส่เสื้อคลุมสีแดงสดใสเหมือนเดิม และมีทีท่าสง่างามไม่เปลี่ยน แต่ดวงหน้าของคุณเครปสลีย์ยังคงมีแววของความเศร้าหมองกับการที่ต้องสูญเสียคนที่รักมากไปอยู่ไม่จาง มันยากเหลือเกินที่ผมจะทนไม่แสดงความทุกข์ออกไปทางสีหน้าได้

ฉันแค่แวะมาดูว่าเธอยังสบายดีหรือเปล่า คุณเครปสลีย์บอกพลางก้าวช้า ๆ เข้ามาในห้อง เธอผ่านศึกหนักมาเยอะทีเดียว เธอแข็งแกร่งมากเลยนะดาร์เรน การกระทำของเธอช่างน่าชื่นชมนัก เขาเยินยอผมตรง ๆ ทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ ที่ได้รับคำชมเชย เหมือนกับคุณเครปสลีย์ต้องการจะบอกอะไรบางอย่างกับผม แฝงไว้ภายใต้ถ้อยคำที่พูดออกมา

ฮะ. ผมตอบรับสั้น ๆ และเสริมว่า ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมเชื่อว่าถูกต้องเท่านั้นแหละฮะ บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นสิ่งที่สมควรก็ได้ บางทีถ้า........... ผมชะงัก นี่ผมกำลังจะพูดอะไรออกไป ผมกำลังพยายามคิดแก้ต่างให้เคอร์ดา ทั้ง ๆ ที่เคยเห็นขัดแย้งกับเขามาตลอด ผมหยุดคำพูดไว้แค่นั้น จ้องมองคุณเครปสลีย์แล้วถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ

คุณคิดว่าผมทำถูกจริง ๆ หรือฮะ คำถามของผมทำให้คุณเครปสลีย์ต้องกลอกตาด้วยความงุนงง บางทีถ้าทุกอย่างดำเนินไปตามแผนของเคอร์ดา อะไร ๆ มันอาจจะดีกว่าตอนนี้ก็ได้ ผมอธิบายต่อ ในขณะที่คุณเครปยืนนิ่งฟังผมอย่างตั้งใจ

ถ้าผมยอมรับฟังเหตุผลของคุณเคอร์ดา เราอาจจะยุติสงครามได้อย่างสมบูรณ์อย่างที่เขาวางแผนไว้ก็ได้ แล้วพวกเราก็อาจจะไม่ต้องสูญเสียมากขนาดนี้ คุณแอราก็อาจจะไม่ตาย ผมเอ่ยชื่อแอราแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ การตายของเธอทำให้คุณเครปสลีย์สะเทือนใจมากจนถึงต้องหลั่งน้ำตา ผมกังวลว่าการพูดย้ำถึงเธออาจทำให้คุณเครปสลีย์รู้สึกอาวรณ์เธอขึ้นมาอีกก็เป็นได้ แต่คุณเครปสลีย์ช่างเป็นผู้ใหญ่กว่าผมนัก เขามีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยผมมากกว่าจะมัวจมอยู่ในความทุกข์ของตัวเองเรื่อยไป

ผมเชื่อมั่นว่าผมสามารถพึ่งพาคุณเครปสลีย์ได้ ในอกผมอัดอั้นไปหมด ผมต้องการให้ใครสักคนรับฟังการคร่ำครวญถึงอดีตที่แก้ไขไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ผมยังพูดพล่ามต่อไปอย่างหยุดไม่ได้ ความรู้สึกในใจผมตอนนี้ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ไหลซ่านลงสู่ร่องเขาหลังผ่านพายุฝนกระหน่ำ

การสูญเสียครั้งนี้อาจไม่เกิดขึ้น ถ้าผมไม่ทำลายแผนของคุณเคอร์ดา อาจเป็นผมเองที่นำหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์ของเรา หลายคนคงจะไม่ตายถ้าผมไม่ทำเช่นนั้น........... รวมทั้งคุณเคอร์ดาด้วย เมื่อเอ่ยถึงคนทรยศที่แสนอ่อนโยนต่อผม นึกถึงความตายที่เขาต้องเผชิญอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เพราะการกระทำของผมเอง หยาดน้ำตาก็ร่วงเผลาะลงมาอีก ผมพยายามเช็ดน้ำตาและหยุดร้องไห้ แต่ก็ทำไม่ได้ ตาผมพร่าไปด้วยน้ำตาจนมองเห็นหน้าคุณเครปสลีย์ได้ไม่ชัด ไม่รู้ว่าเขาจะโมโหกับความคิดบ้า ๆ ของผมหรือเปล่า

คุณเครปสลีย์กุมมือข้างซ้ายของผมไว้ ผมพยายามจะยกมืออีกข้างขึ้นปาดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล แต่แล้วก็ถูกมือของคุณเครปสลีย์กันเอาไว้ ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ คุณเครปสลีย์ประคองใบหน้าผมไว้ แล้วส่ายหน้าเศร้า ๆ

เธออย่าเก็บความทรมานไว้ในใจคนเดียวแบบนั้น ถ้าเธออยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาให้เต็มที่เถอะ คุณเครปสลีย์เริ่มพูดกับผม พร้อมกับคุกเข่าลง อดีตแก้ไขไม่ได้ ทางที่เคอร์ดาเลือกเราไม่มีทางรู้ได้ว่ามันถูกหรือผิด แต่ว่านะ ดาร์เรน เธอเลือกเดินสวนทางกับเขาแล้วเธอก้าวมาถึงตรงนี้ได้ เธอยังมีชีวิตอยู่ โอกาสที่เธอจะสร้างอนาคตอย่างที่เคอร์ดาอยากให้เป็นอยู่ในมือของเธอแล้ว ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องรู้สึกผิด

ผมเป็นคนฆ่าเขา! ผมโพล่งออกมาทั้งน้ำตา ก้มหน้าลงพื้นโดยไม่กล้าสบตาคุณเครปสลีย์ ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากเลือกเลย ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของคุณเคอร์ดา หรือชีวิตของคนในเผ่าพันธุ์ทุกคน มันมีความหมายกับผมมาก ทำไมผมต้องเป็นคนที่ทำลายชีวิตของคนที่ผมรักแบบนี้ด้วย

ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ด้วยอยากจะรู้ว่าคุณเครปสลีย์จะมีคำตอบแบบไหนให้ผม จู่ ๆ ร่างตรงหน้าก็โผเข้ากอดผมอย่างแรง ผมรู้สึกได้ถึงไหล่สั่น ๆ ของเขา คุณเครปสลีย์เองก็กำลังร้องไห้อยู่เหมือนกัน

คุณเครปสลีย์ฮะ ผมเจ็บ ผมครวญเพราะแรงกอดรัดที่มากเหลือเกิน น้อยครั้งเหลือเกินที่คุณเครปสลีย์สวมกอดผม แต่ว่าแต่ละครั้งที่ได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เฝ้าถวิลหา

ฉันเสียใจที่เธอต้องรู้สึกเป็นทุกข์ เขาบอกด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย น้ำเสียงนั้นบอกถึงความเศร้าที่เกินจะบดบังด้วยความทระนงของเขา แต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงหาอาทรที่มีให้กับผมอย่างลึกซึ้ง แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ดาร์เรน เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกคนได้ต่อสู้อย่างสมศักดิ์ศรี และตายอย่างมีเกียรติในสิ่งที่ตัวเองเชื่อมั่น เคอร์ดาเองก็เช่นกัน

ผมเข้าใจดีฮะ ผมเข้าใจ แต่ว่า...... ผมสะอื้น รู้สึกสับสนไปหมด ทั้ง ๆ ที่ผมก็เข้าใจในสิ่งที่คุณเครปสลีย์บอก แต่ความแค้นจากการถูกทรยศหักหลังผสมปนเปกับการกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไปทำให้ผมไม่กล้าเดินหน้าต่อไป

ผมไม่อยาก......... รู้สึกแย่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว ผมบอกเขาพลางซบหน้าลงกับไหล่ของคุณเครปสลีย์ ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทนเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจของผมแทบแตกสลายเช่นนี้ไปได้อีกมากเท่าไร

เรานิ่งกันอยู่สักพักก่อนที่คุณเครปสลีย์จะถามขึ้น เธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือ เป็นน้ำเสียงที่เงียบสงบแต่ซ่อนความรวดร้าวไว้ภายใน ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่ให้ความสิ้นหวังนำทางจนพลั้งปากแสดงความท้อแท้ตกต่ำในชีวิตจนถึงที่สุด คำพูดของผมทำให้คุณเครปสลีย์เสียใจ

ใจหนึ่งผมอยากจะหายไปจากโลกนี้ซะ เพียงแค่เหล่าเจ้าชายตัดสินประหารชีวิตผมเสียด้วยความผิดอันน่าละอายที่ก่อขึ้น ตอนนั้นผมหวาดกลัวความตายเสียเหลือเกิน แต่บางทีความตายอาจเป็นสิ่งที่ผมเฝ้ารอคอยมานานก็ได้ แต่จิตใจอีกด้านของผมไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนั้น ผมไม่เข้มแข็งพอที่จะยอมให้ตัวเองเป็นคนขี้ขลาดที่หนีไปให้พ้นจากทุกสิ่ง ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง และปล่อยให้คนที่ผมรักและรักผมต้องเป็นทุกข์

ผมเงยหน้าขึ้น ลุกจากอ้อมกอดของคุณเครปสลีย์ และส่งรอยยิ้มให้เขา ขอโทษฮะ ที่ผมพูดอะไรแบบนั้น ผมนี่แย่จริง ๆ เลย ผมแค่ไม่สบายใจที่ต้องรู้คำตัดสินน่ะฮะ ได้แต่รออยู่อย่างนี้ก็เลยหงุดหงิด ถ้ารู้กันไปเลยก็คงไม่ต้องมาว้าวุ่นใจแบบนี้

แค่นั้นจริง ๆ หรือ แววตาของคุณเครปสลีย์บ่งบอกความไม่เชื่อในคำปดของผมอย่างชัดเจน ยิ่งได้เห็นอย่างนั้น ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าจะมัวแต่ท้อแท้อยู่ไม่ได้ ผมยังมีคุณเครปสลีย์คอยดูแลอยู่เสมอ ไม่ว่าเมื่อไรก็ตาม ผมทำให้เขาเป็นห่วงมามากพอแล้ว เขาเองก็มีเรื่องอยู่ในใจมากมายให้กังวล ผมควรจะเลิกเห็นแก่ตัวแล้วเลิกรบกวนเขาเสียที

ผมเปิดปากจะสร้างความมั่นใจให้คุณเครปสลีย์ แต่เขาชิงพูดต่อเสียก่อน เธอไม่จำเป็นต้องฝืนนะดาร์เรน บอกมาตามตรงเถอะว่าเธอรู้สึกอย่างไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม แต่นี้ไปฉันจะไม่ห่างจากเธอ ฉันไม่มีทางยอมให้ใครทำร้ายเธออีกแน่นอน คุณเครปสลีย์กุมไหล่ทั้งสองของผม เอ่ยคำพูดที่ผมอยากได้ยินที่สุด

เราบอกว่าเราจะเชื่อใจกัน จำได้ไหม ผมโผเข้ากอดคุณเครปสลีย์ทันทีที่ได้ยินคำ ๆ นั้น คำพูดที่ผมรอคอย

เราสัญญากันไว้ว่าเราจะเชื่อใจกัน จำได้ไหมฮะ

ดะ.. ดาร์เรน คุณเครปสลีย์ผงะไปเล็กน้อยที่ผมโดดเข้ากอดเขาอย่างไม่คาดฝัน น้อยครั้งอีกเช่นกันที่ผมออดอ้อนเขาราวเป็นลูกแมวแบบนี้ แต่เพราะสิ่งที่เขาพูดสร้างความมั่นใจให้กับผมอย่างล้นหลาม ขอเพียงมีใครสักคนเคียงข้างก็ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยและเป็นสุขที่สุดแล้ว

พอแล้วฮะ คุณเครปสลีย์ สำหรับผมคำพูดแค่นี้ของคุณก็เพียงพอแล้ว น้ำตาของผมหยดลงซึมบนเสื้อคลุมสีแดงสดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำตาจากความเศร้า เป็นน้ำตาจากความตื้นตันที่กลั่นออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

แค่มีคน ๆ นี้อยู่เคียงข้าง ถึงจะเผชิญกับอะไรก็ตาม ผมก็จะทนรับได้ ไม่ว่ามันหนักหนาแค่ไหนก็ตาม ผมจะสามารถลุกขึ้นยืดหยัดได้อีกครั้ง ขอเพียงมีคุณเครปสลีย์เท่านั้น

ขอบคุณมากฮะ คุณเครปสลีย์ ผมบอกเขา ก่อนจะหลับตานอนในอ้อมแขนอันกว้างใหญ่ที่คอยเฝ้าคุ้มครองผมเสมอมาด้วยความโล่งใจ

############################################

วันนี้เหล่าเจ้าชายจะได้ข้อยุติว่าผมควรจะได้รับโทษอย่างไร ผมไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว การกระทำของผมในอดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ก็จริง แต่ผมเคารพในการตัดสินของทุกคน และเหนือสิ่งอื่นใด ผมเชื่อมั่นในตัวคุณเครปสลีย์

ผมยังไม่เก่งพอจะทำใจทนดูวาระสุดท้ายของเคอร์ดาในห้องมรณะ แต่ผมจะชื่นชมและนับถือเขาตลอดไป เคอร์ดาที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่ออุดมการณ์ของตัวเอง ขนาดแม้แต่ความตายก็หยุดยั้งไม่ได้ ความหวังของเขาที่ต้องการให้เกิดความสงบสุขระหว่างทั้งสองเผ่าพันธุ์ ผมจะสานต่อให้เอง

สำหรับผมตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาว่า ขอให้ดวงวิญญาณของเขาพบกับไปสู่สวรรค์อย่างสงบ และหวังว่าเขาคงเป็นคนสุดท้ายที่ฝากบาดแผลที่ไม่มีทางเยียวยานี้ไว้ในใจผม

ผมรักคุณฮะ เคอร์ดา ผมกระซิบกับตัวเอง ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญชะตากรรมของตัวเอง

To be continued in The Saga of Darren Shan Volume 6 The Vampire Prince

เพลง: รักเธอเหลือเกิน
ศิลปิน: ฟลุ๊ค เกริกพล มัสยวานิช

ย้ำความจริงเพื่อแกล้งออม

.

.

.

คุณเคอร์ดาตายแล้ว

คุณเคอร์ดาตายแล้ว

คุณเคอร์ดาตายแล้ว

คุณเคอร์ดาตายแล้ว

คุณเคอร์ดาตายแล้ว

.

.

ยอมรับความจริงได้แล้ว -_,-

แต่คุณเคอร์ดายังมีชีวิตอยู่ในใจดาร์เรนนะจ้ะ อ๊าง~